II OSK 1526/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Roman Hauser Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Siegień (spr.) Sędzia del. WSA Mirosław Gdesz po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 6 lutego 2020 r., sygn. akt II SA/Po 559/19 w sprawie ze skargi M. M. i M. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 6 lutego 2020 r., sygn. akt II SA/Po 559/19 oddalił skargę M. M. i M. M. na decyzję Wojewody [...] z [...] maja 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji. Przedmiotowy wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy. Starosta [...] decyzją z [...] kwietnia 2016 r., nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił J. i M. S. pozwolenia na remont i przebudowę budynku inwentarskiego zlokalizowanego w C. przy ul. [...][...] na działce oznaczonej nr ewid. [...]. M. i M. M., właściciele sąsiedniej działki nr [...], na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., wnieśli o wznowienie postępowania administracyjnego oraz wstrzymanie wykonania wskazanej powyżej ostatecznej decyzji Starosty [...] z [...] kwietnia 2016 r. Starosta [...] postanowieniem z [...] października 2016 r. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej własną decyzją z [...] kwietnia 2016 r., a następnie decyzją z [...] grudnia 2016 r. odmówił jej uchylenia uznając, że wnioskodawcy nie mają przymiotu strony w niniejszym postępowaniu. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Wojewody [...] z [...] lutego 2017 r. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu skargi M. i M. M. wyrokiem z 20 września 2017 r., sygn. akt II SA/Po 358/17 uchylił obie wydane w sprawie decyzje. Sąd wskazał, że w realiach przedmiotowej sprawy organy obu instancji nie dokonały pełnej analizy projektowanego przedsięwzięcia pod kątem możliwości jego oddziaływania na nieruchomość skarżących, w szczególności nie odniosły się do planowanych robót budowlanych związanych z kanałami na gnojownicę wobec brzmienia przepisów techniczno-budowlanych związanych z lokalizacją studni. Tym samym Sąd stwierdził, że skarżący powinni posiadać przymiot strony w postępowaniu dotyczącym udzielenia pozwolenia na remont i przebudowę spornego budynku inwentarskiego, w celu zapewnienia im możliwości kontroli, czy planowane przedsięwzięcie zaprojektowane jest w sposób zapewniający poszanowanie ich interesów zgodnie z obowiązującymi przepisami. Starosta [...] kolejny raz rozpoznając sprawę decyzją z [...] marca 2019 r. wydaną na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., art. 151 § 2 k.p.a. w zw. z art. 146 § 2 k.p.a. odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Starosty [...] z [...] kwietnia 2016 r., nr [...], gdyż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej i stwierdził, że ww. decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana z naruszeniem polegającym na pominięciu M. i M. M. jako stron postępowania. Organ wskazał, że przedmiotowa inwestycja polegająca na remoncie i przebudowie budynku inwentarskiego stanowi obszar oddziaływania dla działki nr ew. [...] należącej do wnioskodawców jednak nie spowoduje żadnych ograniczeń w jej sposobie zagospodarowania. Planowane zamierzenie zaprojektowane zostało bowiem zgodnie z normami technicznymi zawartymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422, z późn. zm.). Lokalizacja istniejącego budynku inwentarskiego o wysokości 5,5 m w odległości 25 m od granicy z działką skarżących i jeszcze większą odległością od istniejącego na niej budynku mieszkalnego, nie powoduje przesłaniania i zacieniania. Z kolei zakres planowanych robót obejmował wykucie sześciu otworów drzwiowych w ścianie zewnętrznej podłużnej, dwóch otworów drzwiowych w ścianie wewnętrznej, a także wykonanie nowej posadzki w kojcach z rusztu betonowego, powiększenie jednego kanału na gnojowicę i wykonanie podwójnego kanału na gnojowicę, co w ocenie organu stanowi remont i przebudowę budynku, a nie obejmuje ani rozbudowy ani nadbudowy. Zdaniem organu, w wyniku realizacji inwestycji obiekt nie powiększył swoich gabarytów, nie zmienił swojej funkcji i konstrukcji, a tym samym nie spowodował negatywnego oddziaływania na działkę sąsiednią. Odnosząc się natomiast do zakresu robót budowlanych przewidzianych w projekcie budowlanym pod kątem oddziaływania na nieruchomość wnioskodawców w kontekście możliwości lokalizacji na ich działce studni dostarczającej wodę przeznaczoną do spożycia ludzi organ uznał, że nie wprowadza on ograniczeń w zagospodarowaniu działki sąsiedniej. Organ wskazał, że na działce nr ew. [...] nie zlokalizowano studni dostarczającej wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi. Przedmiotowa działka jest bowiem wyposażona w wodę bieżącą z wodociągu przebiegającego w drodze - ulicy [...]. A zatem na wskazanej działce może być zlokalizowana jedynie studnia do celów innych niż dostarczająca wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi. Organ wskazał również, że z dokumentacji projektowej wynika, iż w pomieszczeniu przeznaczonym dla inwentarza żywego należy zapewnić: odprowadzenie ścieków ze stanowisk dla zwierząt do zewnętrznych lub wewnętrznych zbiorników szczelnych. W projekcie budowlanym sporządzonym przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia została zawarta także informacja, że instalacje: kanalizacja sanitarna i instalacja odprowadzająca gnojowicę - na dotychczasowych zasadach. Tak więc organ uznał, że zakres inwestycji polegający na remoncie i przebudowie istniejącego budynku inwentarskiego nie zmienia sposobu odprowadzania ścieków. Z powyższych ustaleń zdaniem Starosty [...] wynikało, że inwestor spełnił w omawianej sprawie wszystkie ciążące na nim z mocy art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. poz. 1332, z późn. zm.) obowiązki. Planowana inwestycja zgodna jest z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (uchwała nr [...] Rady Gminy S. z dnia [...] lutego 2011 r.) i nie spowoduje zmiany przeznaczenia dotychczasowego budynku, który pozostaje użytkowany jako obiekt inwentarski w istniejącym gospodarstwie rolnym w ramach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Projekt budowlany sporządzony został przez osobę do tego uprawnioną, a organ nie posiada możliwości ingerencji w zawartość merytoryczną projektu budowlanego. Organ administracji architektoniczno - budowlanej nie mógł zatem, zgodnie z art. 35 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane, odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Powyższe powoduje, że brak było też podstaw do uchylenia decyzji nr [...], bowiem w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swojej istocie decyzji dotychczasowej. Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania M. i M. M., zaskarżoną decyzją z [...] maja 2019 r., nr [...], utrzymał w mocy powyższą decyzję organu pierwszej instancji. Zdaniem Wojewody w przedmiotowej sprawie prawidłowo zostało uznane, że inwestycja polega na remoncie i przebudowie istniejącego budynku inwentarskiego, co jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu i przepisami techniczno – budowlanymi. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu złożyli M. i M. M., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Skarżący przedłożyli także opinię techniczną o ocenie zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W opinii tej wskazano, że kanały gnojowicowe zlokalizowane w budynku inwentarskim znajdują się poniżej poziomu posadzki przyziemia tego budynku wobec czego doszło do rozbudowy tego budynku o kolejną kondygnację i zwiększenia jego kubatury, podczas gdy projekt budowlany obejmował jedynie przebudowę i remont istniejącego budynku. Zdaniem skarżących w efekcie prowadzonych robót powstał zbiornik na stężoną gnojowicę o pojemności 240 m3 - wcześniej miał 120 m3, a nie kanały. Przy czym wybudowane zbiorniki nie odprowadzają gnojowicy, a ją magazynują, co wpływa też na funkcję obiektu. Powyższe w ocenie skarżących świadczy o tym, że realizacja inwestycji jest sprzeczna z obowiązującym miejscowym planem. Uczestnicy postępowania – inwestorzy przy piśmie procesowym z [...] grudnia 2019 r. przedłożyli kontropinię, w której wyrażono stanowisko, że remont budynku inwentarskiego odbył się zgodnie z normami prawa budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2020 r. oddalił wnioski stron o przeprowadzenie dowodu z dokumentów w postaci opinii prywatnych, a następnie po zamknięciu rozprawy oddalił skargę uznając, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji odpowiada prawu. Sąd wskazał, że organy orzekające w niniejszej sprawie zastosowały się do wytycznych Sądu zawartych w wiążącym wyroku z 20 września 2017 r., sygn. akt II SA/Po 358/17 i pozytywnie oceniły, że skarżący mieli legitymację do złożenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Starosty [...] z [...] kwietnia 2016 r., nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej J. i M. S. pozwolenia na remont i przebudowę budynku inwentarskiego. W ocenie Sądu skarżący spełnili także warunki formalne do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania, co dawało organom podstawę do zbadania przyczyn wznowienia oraz przeprowadzenia postępowania co do rozstrzygnięcia istoty sprawy, która sprowadzała się do kwalifikacji robót i ustalenia czy projekt budowlany dotyczący przebudowy i remontu budynku inwentarskiego nie naruszał postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innych przepisów. Sąd zauważył, że tereny na których położona jest działka skarżących i uczestników postępowania objęte są uchwałą nr [...] Rady Gminy S. z dnia [...] lutego 2011 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...]-[...], rejon pomiędzy ulicami [...],[...],[...] wraz z terenami przyległymi do tych ulic a granicą poligonu ([...]). Obie działki oznaczone są w planie symbolem MN - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Zgodnie z § 8 ust. 1 pkt 13 powyższej uchwały dla terenów oznaczonych MN dopuszczono remont, przebudowę, rozbudowę lub rozbiórkę istniejących budynków z zakazem rozbudowy, nadbudowy na cele inne niż ustalone w przeznaczeniu terenu, zgodnie z parametrami i wskaźnikami określonymi w planie. Zdaniem Sądu sporna decyzja nr [...] zatwierdziła niewątpliwie projekt budowlany dotyczący remontu i przebudowy istniejącego budynku inwentarskiego. Wskazanie w projekcie wykonania nowej posadzki w kojcach z rusztu betonowego (k. 8), czy też powiększenie jednego kanału na gnojowicę i wykonanie podwójnego kanału na gnojowicę trudno uznać za budowę (rozbudowę) budynku inwentarskiego, zwłaszcza, że analiza projektu prowadzi do wniosku, że projektowane kanały nie przekraczają istniejącej linii fundamentów. Ingerują one w grunt pod posadzką jedynie do głębokości ok. 96 cm. A zatem Sąd stwierdził, że projektowane kanały na gnojowicę nie tworzą nowej kondygnacji w rozumieniu § 3 pkt 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz.1065) i nie znajdują się poniżej fundamentów. Umożliwiają one korzystanie z budynku z zachowaniem jego dotychczasowego przeznaczenia. Pozostają w związku funkcjonalnym z budynkiem. Tym samym istniejący obiekt nie powiększył w wyniku realizacji inwestycji swoich gabarytów, nie zmienił swojej funkcji i konstrukcji. Zakres inwestycji polegający na remoncie i przebudowie istniejącego budynku inwentarskiego nie zmienił też sposobu odprowadzania ścieków ani sposobu użytkowania tego obiektu. Powyższe zdaniem Sądu powoduje, że przedłożony przez inwestorów projekt budowlany nie naruszał postanowień obowiązującego dla terenów MN miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie Sądu projektowane rozwiązania nie obejmują także wykonania otwartych zbiorników na gnojowice ani oddzielnych zamkniętych zbiorników na płynne odchody zwierzęce i dlatego, wbrew twierdzeniom skarżących, nie mają tu zastosowania przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz. U. z 2014 r. poz.18). Sąd podkreślił także, że podnoszona przez skarżących kwestia zgodności prac budowlanych i wcielenia w życie założeń projektu nie podlega na tym etapie ocenie ani organów, ani sądu. Przedmiotem rozważań w niniejszej sprawie była bowiem wyłącznie kwestia samego projektu i jego zgodności z miejscowym planem. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła M. M. Zaskarżając wyrok w całości zarzuciła mu naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, tj. art. 3 pkt 6 i pkt 7a ustawy – Prawo budowlane oraz § 6 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie oraz § 3 pkt 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przez niewłaściwe zastosowanie przepisów powyższych rozporządzeń, z których tylko jedno mogłoby mieć zastosowanie w niniejszej sprawie; 2) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", przez niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego oraz niedostateczne wyjaśnienie (w treści uzasadnienia) podstawy prawnej rozstrzygnięcia, poprzez powtórzenie w uzasadnieniu wyroku argumentów organów bez wykazania ewentualnych błędów w argumentacji skarżącej, która kontrargumentację sformułowała już w skardze na decyzję, w szczególności: a) nie ustosunkowanie się Sądu do podnoszonych uchybień zaskarżonej decyzji w zakresie błędnej interpretacji przepisów wykonawczych Prawa budowlanego, b) bezpodstawne i bezkrytyczne przyjęcie przez Sąd wszystkich twierdzeń organu jako wiarygodnych pomimo braku (obiektywnych) dowodów na ich słuszność (prawdziwość). Tymczasem samo przytoczenie ustaleń dokonanych przez organy administracji, bez dogłębnej ich oceny pod względem zgodności z konkretnymi przepisami jest niewystarczające. Sąd nie może ograniczać się do stwierdzenia, co ustalił organ, lecz niezbędne jest wskazanie, które ustalenia zostały przyjęte przez Sąd, a które nie, c) naruszenie konieczności odniesienia rozstrzygnięcia Sądu do ustalenia prawidłowego (rzeczywistego) i jednoznacznego stanu faktycznego - zaskarżone orzeczenie w dużej mierze opiera się na nieprawidłowo ustalonym czy zdaje się niezrozumiałym stanie faktycznym, a uzasadnienie tego orzeczenia nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na swoją rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.), z urzędu bierze natomiast pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., a zatem Naczelny Sąd Administracyjny był związany granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. Za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 3 pkt 6 i pkt 7a ustawy – Prawo budowlane poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. Zauważyć należy, że zgodnie z art. 3 pkt 6 ww. ustawy przez budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Z kolei stosownie do art. 3 pkt 7a ustawy – Prawo budowlane przebudowa to wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji. Budową jest więc podejmowanie działania w celu zrealizowania (powstania, zaistnienia) obiektu budowlanego, który ma być zlokalizowany w określonym miejscu. Wyróżnikiem prac składających się na budowę jest zatem powstanie nowej substancji budowlanej w znaczeniu "zmiany charakterystycznych parametrów danego obiektu". Natomiast w przypadku przebudowy obiekt może zmienić się poprzez zmianę, np. parametrów technicznych układ funkcjonalny budynku, ale pod warunkiem, że "parametry charakterystyczne" zachowają wielkość sprzed przebudowy. Odnosząc powyższe do zatwierdzonego kwestionowaną w postępowaniu wznowieniowym decyzją projektu budowlanego wskazać należy, że dotyczył on remontu i przebudowy istniejącego budynku inwentarskiego zlokalizowanego w C. przy ul. [...][...] na działce nr [...]. W projekcie tym wskazano, że roboty budowlane mają polegać na wykuciu sześciu otworów drzwiowych w ścianie zewnętrznej podłużnej, dwóch otworów drzwiowych w ścianie wewnętrznej, wykonaniu nowej posadzki w kojcach z rusztu betonowego (k. 8), a także na powiększeniu jednego kanału na gnojowicę i wykonaniu podwójnego kanału na gnojowicę (por. rys. nr 2 i 5). Przy czym na rysunku nr 7, stanowiącym załącznik do projektu budowlanego, podano, że kanał I ma mieć szerokość 150 cm i wysokość 96 cm, kanał II - szerokość 270 cm i wysokość 96 cm. Pod kanałami, jak wskazano w projekcie, ma być wykonana izolacja (pkt 16.5, k. 10 projektu), a instalacja odprowadzająca gnojowicę odbywać się będzie na dotychczasowych zasadach (pkt 17.5, k. 10 projektu). Dokonana analiza projektu, prowadzi do wniosku, że projektowane kanały nie przekraczają istniejącej linii fundamentów. Ingerują one bowiem w grunt pod posadzką jedynie do głębokości ok. 96 cm. Zakres wskazanych w projekcie budowlanym robót związany był zatem niewątpliwie z przebudową istniejącego budynku inwentarskiego, a nie z jego budową. Poszerzenie jednego kanału i dobudowanie drugiego nie stanowiło wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie "zmiany charakterystycznych parametrów budynku" poprzez dobudowanie nowej kondygnacji podziemnej istniejącego budynku. Wskazać bowiem należy, że zgodnie z § 3 pkt 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie przez kondygnację należy rozumieć poziomą nadziemną lub podziemną część budynku, zawartą pomiędzy powierzchnią posadzki na stropie lub najwyżej położonej warstwy podłogowej na gruncie a powierzchnią posadzki na stropie lub warstwy osłaniającej izolację cieplną stropu, znajdującego się nad tą częścią budynku, przy czym za kondygnację uważa się także poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz poziomą część budynku stanowiącą przestrzeń na urządzenia techniczne, mającą średnią wysokość w świetle większą niż 2 m; za kondygnację nie uznaje się nadbudówek ponad dachem, takich jak maszynownia dźwigu, centrala wentylacyjna, centrala klimatyzacyjna, obudowa wyjścia z klatki schodowej, kotłownia lub inne pomieszczenia techniczne; z kolei w pkt 17 zdefiniowano kondygnację podziemną tj. zagłębioną poniżej poziomu przylegającego do niej terenu co najmniej w połowie jej wysokości w świetle, a także każdą usytuowaną pod nią kondygnację. A zatem kondygnacja z istoty swej zakłada powstanie określonych, nowych pomieszczeń. Słusznie stwierdził więc Sąd pierwszej instancji, że urządzenia budowlane znajdujące się pod posadzką, służące odprowadzaniu nieczystości, sięgające poniżej posadzki na odległość 96 cm, nieprzekraczające ław fundamentowych nie mogą być uznane za kondygnację. Ich parametry wynikające z projektu nie pozwalają na postrzeganie ich jako nowych pomieszczeń, zwiększających kubaturę czy obrys budynku. Można je zatem uznać jedynie za urządzenia budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 9 ustawy – Prawo budowlane, gdyż z natury swojej pozostają one w związku funkcjonalnym z określonym obiektem budowlanym - tutaj budynkiem inwentarskim - w stosunku do którego spełniają funkcję służebną, umożliwiającą prawidłowe użytkowanie tego obiektu z zachowaniem jego dotychczasowego przeznaczenia. Tym samym istniejący obiekt nie powiększył w wyniku realizacji inwestycji swoich gabarytów, nie zmienił swojej funkcji i konstrukcji. Nie doszło zatem do naruszenia art. 3 pkt 6 i pkt 7a ustawy – Prawo budowlane oraz § 3 pkt 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie przez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów w rozpoznawanej sprawie. Przedstawione powyżej rozwiązania projektowe powodują, że brak jest podstaw do twierdzenia, aby zatwierdzony kwestionowaną decyzją projekt budowlany obejmował wykonanie otwartych zbiorników na gnojowice czy też oddzielnych zamkniętych zbiorników na płynne odchody zwierzęce i dlatego, wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie, nie mają tu zastosowania przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz. U. z 2014 r. poz.18). Poszerzenie bowiem jednego kanału na gnojowicę i wykonanie drugiego kanału podwójnego w istniejącym budynku inwentarskim nie może być uznane za oddzielną budowlę rolniczą. Stanowi to jedynie technologiczne wyposażenie budynku inwentarskiego, na co zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji powołując się na § 6 ust. 2 pkt 2 powyższego rozporządzenia. Nie świadczy to jednak o tym, że w niniejszej sprawie zastosowanie miały przepisy wskazanego powyżej rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie, gdyż projekt dotyczył przebudowy i remontu istniejącego budynku inwentarskiego, a nie budowy nowej budowli rolniczej. Wobec tego skoro w miejscowym planie w § 8 ust. 1 pkt 13 (uchwała nr [...] Rady Gminy S. z dnia [...] lutego 2011 r.), dopuszczono dla terenów MN remont, przebudowę, rozbudowę lub rozbiórkę istniejących budynków z zakazem rozbudowy, nadbudowy na cele inne niż ustalone w przeznaczeniu terenu, zgodnie z parametrami i wskaźnikami określonymi w planie, przedłożony przez państwa S. projekt budowlany nie naruszał postanowień obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Plan dopuszcza bowiem remont i przebudowę, a zakazuje rozbudowy w kierunku odmiennym niż przeznaczenie terenów. Jak już wcześniej wskazano przedłożony projekt budowlany zakłada przebudowę i remont, "instalacja odprowadzająca gnojowicę - na dotychczasowych zasadach" (str. 10 projektu). Nie przewiduje on więc rozbudowy budynku inwentarskiego o kolejną kondygnację, ani budowy oddzielnych zbiorników na gnojowicę. Projekt nie zmienia też dotychczasowego przeznaczenia samego budynku. Budynek ten w dalszym ciągu pozostaje budynkiem inwentarskim. Osobną natomiast kwestią, nie podlegającą ocenie w niniejszym postępowaniu jest ewentualne wykonanie robót budowlanych niezgodnie z projektem. Wskazać należy, że badanie zgodności czy też niezgodności wykonanych robót budowlanych z projektem leży w gestii organów nadzoru budowlanego (PINB i WINB), a nie organów administracji architektoniczno-budowlanej. Przedmiotem oceny w niniejszym postępowania jest wyłącznie kwestia zgodności projektu budowlanego z obowiązującym ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. A zatem Sąd pierwszej instancji prawidłowo stwierdził, że projekt remontu i przebudowy nie narusza postanowień aktu prawa miejscowego. Zauważyć także należy, że niewątpliwie hodowla trzody chlewnej na działce sąsiedniej nie pozostaje bez wpływu na komfort zamieszkania skarżących, jednak okoliczności te bez wykazania naruszenia zakresu badania projektu przez pryzmat wymogów z art. 35 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane nie mogą stanowić podstawy do uchylenia wyroku ani wydanych w sprawie decyzji. Jeżeli zatem, tak jak w niniejszej sprawie, organ ocenił przedłożony projekt jako zgodny z prawem, to nie mógł odmówić wydania pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 4). Kompletność projektu budowlanego, jego sporządzenie i sprawdzenie przez osoby z odpowiednimi uprawnieniami, zgodność projektu z ustaleniami planu miejscowego, bądź warunkami zabudowy i innymi przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz dysponowanie przez inwestora nieruchomością na cele budowlane, musiało prowadzić do wydania decyzji pozytywnej. Z kolei konsekwencją powyższego było wydanie przez organ pierwszej instancji decyzji o odmowie uchylenia decyzji z [...] kwietnia 2016 r., nr [...], utrzymanej następnie w mocy przez Wojewodę, gdyż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Przedstawiona powyżej argumentacja powoduje, że za niezasadne uznać należy również zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 141 § 4 ppsa. Uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu spełnia wymogi określone w art. 141 § 4 ppsa. Zawiera zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzuty podniesione w skardze, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Z uzasadnienia orzeczenia w sposób niebudzący wątpliwości wynikają motywy rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji. Ponadto skarżąca kasacyjnie nie wykazała, w jaki sposób naruszenie powyższego przepisu mogłoby wpłynąć na wynik tej konkretnej sprawy. Podkreślić należy, że Sąd pierwszej instancji przez nieuchylenie zaskarżonej decyzji nie przekroczył zasady prawdy obiektywnej i związanej z nią zasady swobodnej oceny dowodów. Przyjęta w sprawie faktyczna podstawa rozstrzygnięcia ustalona została z uwzględnieniem wymogów wynikających z przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał więc, że organy ustaliły wszystkie istotne do załatwienia sprawy okoliczności faktyczne, a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy ma walor kompletności, zaś jego ocena nie nosi znamion dowolności. W związku z powyższym, skoro podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty okazały się niezasadne, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. Zauważyć także należy, że Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł odnieść się do argumentów podniesionych w odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnika uczestników postępowania – inwestorów, gdyż nadesłana do sądu odpowiedź na skargę kasacyjną nie zawierała oświadczenia o doręczeniu odpisu tego pisma pełnomocnikowi organu, co spowodowało, że pismo to stosownie do art. 66 p.p.s.a. zostało prawidłowo zwrócone nadawcy bez wezwania do usunięcia tego braku. Umocowany prawidłowo pełnomocnik organu brał bowiem udział w rozprawie przed Sądem pierwszej instancji, na której obecny był też substytut pełnomocnika uczestników postępowania. Powyższe powoduje, że złożona ponownie do sądu odpowiedź na skargę kasacyjną jest bezskuteczna, gdyż została złożona po upływie 14 dni od doręczenia pełnomocnikowi uczestników postepowania skargi kasacyjnej.