III OSK 3261/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędziowie: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) Sędzia del. WSA Hanna Knysiak-Sudyka Protokolant: starszy asystent sędziego Tomasz Godlewski po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 lutego 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 1673/19 w sprawie ze skargi A.L. na orzeczenie Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] maja 2019 r., nr [...] w przedmiocie orzeczenia dyscyplinarnego 1. uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. zasądza od Komendanta Stołecznego Policji na rzecz A.L. kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z 7 lutego 2020 r., II SA/Wa 1673/19, po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. L. na orzeczenie Komendanta Stołecznego Policji z [...] maja 2019 r., nr [...] w przedmiocie orzeczenia dyscyplinarnego, oddalił skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny oparł swoje rozstrzygnięcie na następującym stanie faktycznym sprawy. Komendant Stołeczny Policji (dalej: "Komendant Stołeczny", "organ drugiej instancji") pismem z 27 grudnia 2018 r. skierowanym do Komendanta Rejonowego Policji Warszawa [...] (dalej: "organ pierwszej instancji" lub "Komendant Rejonowy") poinformował, że Komendant Główny Policji przeznaczył pulę środków na nagrody motywacyjne dla policjantów biorących udział w [...]. W związku z powyższym polecono przesłać zbiorcze wnioski o wyróżnienie policjantów (zgodnie z wykazami przesłanymi do SSK KSP) wraz z uzasadnieniem do Wydziału Finansów i Budżetu KSP w terminie do 27 grudnia 2018 r. do godz. 13:00. Wyróżnienie nie mogło dotyczyć funkcjonariuszy karanych lub wobec których toczy się postępowanie dyscyplinarne lub karne, a adnotacja w tej sprawie powinna być potwierdzona na wniosku. Powyższy dokument [...] Komendanta Rejonowego X.Y. przekazał do realizacji A.C. (dalej: "skarżący"), który zlecił realizację pisma. R.K., rozpoczynającemu tego dnia służbę o godz. 13:00. Z uwagi na fakt, iż asp. szt. R.K nie mógł stawić się do służby wcześniej, wydał polecenie A.M. nawiązania kontaktu z ww. i w uzgodnieniu z nim realizację poleceń określonych w rzeczonych dyspozycjach. Po sprawdzeniu zgodności z listą z [...] grudnia 2018 r. (załączoną jako materiał źródłowy), S.T. podpisał listę zawierającą łącznie [...] osób, która następnie została przekazana Komendantowi Stołecznemu. 15 stycznia 2019 r. do organu pierwszej instancji wpłynęła notatka służbowa z 9 stycznia 2019 r., z ustaleń w sprawie nieprawidłowości w przyznaniu premii pieniężnych funkcjonariuszom KRP Warszawa [...], biorącym udział w [...], opracowana w Wydziale Kontroli KSP i zatwierdzona przez Komendanta Stołecznego. Wobec powyższego Komendant Rejonowy postanowieniem z [...] lutego 2019 r., nr [...] wszczął przeciwko skarżącemu postępowanie dyscyplinarne obwiniając go o naruszenie dyscypliny służbowej. W toku czynności podjętych przez Wydział Kontroli Komendy Stołecznej Policji ustalono m. in. w oparciu o: plan [...], plan dowódcy [...], dyslokację służb patrolowych [...], notatki służbowe ze służby patrolowej [...], meldunki z przebiegu [...], listy obecności, notatniki służbowe, że [...] funkcjonariuszy, którzy brali udział w działaniach ww. podoperacji, nie zostało wykazanych we wniosku o przyznanie nagrody motywacyjnej. Ponadto stwierdzono, że wystąpiono o przyznanie nagrody motywacyjnej dla [...] funkcjonariuszy, którzy nie brali udziału w [...]. Komendant Rejonowy orzeczeniem z [...] marca 2019 r. [...], stwierdził winę skarżącego i wymierzył mu karę dyscyplinarnej nagany za to, że: ‒ 27 grudnia 2018 r. w Warszawie, będąc zobowiązany jako zastępca naczelnika Wydziału [...] Komendy Rejonowej Policji Warszawa [...] do sprawowania nadzoru nad prawidłowym wykonywaniem i realizacją zadań przez podległych funkcjonariuszy, obowiązku tego nie dopełnił poprzez niewłaściwy nadzór i kontrolę nad czynnościami wykonywanymi 27 grudnia 2018 r. przez M.A. w zakresie sporządzania wniosku o przyznanie nagrody motywacyjnej, a następnie nie dokonując weryfikacji wykazu funkcjonariuszy biorących udział w działaniach w ramach odcinka [...] wskazanych w przedmiotowym wniosku, przedłożył Komendantowi Rejonowemu Policji Warszawa [...] S.T. ww. wniosek, co skutkowało nieotrzymaniem premii pieniężnych przez funkcjonariuszy KRP Warszawa [...] i KP Warszawa [...] biorących udział w działaniach w ramach [...] oraz otrzymaniem premii pieniężnych przez funkcjonariuszy KRP Warszawa [...] i KP Warszawa [...], którzy nie brali udziału w działaniach w ramach odcinka [...] czym naruszył dyscyplinę służbową określoną w art. 132 ust. 3 pkt. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. Z 2019 r., poz. 161) w zw. z § 7 pkt 2 zarządzenia nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji (Dz. Urz. KGP 2013.99). Po rozpoznaniu odwołania skarżącego, Komendant Stołeczny, działając na podstawie art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2019 r., poz. 161 ze zm.), utrzymał w mocy orzeczenie organu pierwszej instancji, podzielając ustalenia i ich ocenę dokonane przez organ pierwszej instancji. Skarżący nie zgadzając się z powyższym orzeczeniem, zaskarżył je do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie analizując przedmiotową sprawę doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") ją oddalił. W ocenie Sądu w świetle zebranego w postępowaniu dyscyplinarnym materiału dowodowego nie budzi wątpliwości, że skarżący dopuścił się popełnienia zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego polegającego na tym, iż 27 grudnia 2018 r., będąc zobowiązanym z tytułu zajmowanego stanowiska do sprawowania nadzoru nad prawidłowym wykonywaniem i realizacją zadań podległych funkcjonariuszy, obowiązku tego nie dopełnił poprzez niewłaściwy nadzór i kontrolę nad wykonywanymi w tym dniu czynnościami przez M.A., w zakresie sporządzenia wniosku o przyznanie nagrody motywacyjnej dla funkcjonariuszy biorących udział w operacji [...] w ramach odcinka [...] podoperacji [...], co skutkowało wadliwym przyznaniem premii pieniężnych dla funkcjonariuszy. Okoliczności sprawy wskazują, iż skarżący w sposób nienależyty realizował polecenie służbowe X.Y. nakazujące sporządzenie odpowiedzi na pismo z 27 grudnia 2018 r. Nienależyte wykonywanie tego obowiązku polegało przede wszystkim na zbyt późnym (około godz. 12:50), zleceniu wykonania imiennej listy policjantów biorących udział w zabezpieczeniu [...] M. A., a następnie już po otrzymaniu sporządzonego przez podwładnego wykazu funkcjonariuszy, braku jakiegokolwiek sprawdzenia merytorycznej poprawności tego wykazu, co skutkowało wystąpieniem o przyznanie nagrody motywacyjnej dla [...] funkcjonariuszy, którzy nie brali udziału w ww. podoperacji oraz niewystąpieniem o przyznanie nagrody dla [...] funkcjonariuszy, którzy brali udział w operacji. Błąd w sporządzonym imiennym wykazie dotyczył zatem w sumie [...] funkcjonariuszy, sam zaś wykaz obejmował [...] funkcjonariuszy. Błąd ten, zdaniem Sądu pierwszej instancji, nie był zatem drobną pomyłką, wynikającą z obszerności materiału sprawy, lecz świadczy o niestaranności i niedbałości w przygotowaniu wykazu i braku nadzoru nad przygotowaniem tego wykazu, które nie znajdują usprawiedliwienia w okolicznościach faktycznych sprawy. Jeżeli bowiem skarżący nie był w stanie w wyznaczonym mu czasie doprowadzić do rzetelnego przygotowania przedmiotowego wykazu, to winien był o tym fakcie powiadomić swych przełożonych, celem chociażby wystąpienia do Komendanta Stołecznego o wydłużenie terminu na sporządzenie odpowiedzi na pismo z 27 grudnia 2018 r. Zdaniem Sądu pierwszej instancji zgromadzony w aktach materiał dowodowy wskazuje bezspornie na to, iż skarżący nadzór nad realizacją poleceń określonych w piśmie z 27 grudnia 2018 r., sprawował w sposób niewłaściwy, całkowicie pomijając konieczność kontroli merytorycznych działań podległych mu funkcjonariuszy. Stosownie natomiast do § 7 pkt 2 Zarządzenia nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji (Dz. Urz. KGP z 2013 r., poz. 99) przełożony jest obowiązany do koordynowania, nadzorowania i kontrolowania sposobu wykonania zleconych działań i uzyskanych rezultatów. Organ, w ocenie Sądu, prawidłowo zatem przypisał skarżącemu winę umyślną z zamiarem ewentualnym, gdyż dopuszczając się popełnienia zarzucanego czynu, skarżący miał obiektywne możliwości przewidzenia skutków swojego działania i na to się godził. Odnosząc się do kwestii kary Sąd pierwszej instancji wskazał, że analiza zaskarżonego orzeczenia prowadzi do wniosku, iż przedstawiona ocena wymiaru kary nie jest dowolna i znajduje uzasadnienie w okolicznościach sprawy. Wymierzona skarżącemu kara nagany jest najniższa z katalogu kar, a więc najmniej dolegliwa. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, skarżący złożył skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.: I. naruszenie przepisów prawa, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. 1) art. 135g ust. 1 i 2 ustawy o Policji, polegające na dokonaniu jednostronnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i uwzględnieniu jedynie okoliczności przemawiających na niekorzyść skarżącego, co skutkowało naruszeniem zasady in dubio pro reo, poprzez brak wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego, w szczególności pominięcie okoliczności przemawiających na korzyść skarżącego i rozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości na niekorzyść, skarżącego poprzez: a. błędną analizę poleceń określonych w piśmie Zastępcy Komendanta Stołecznego Policji o [...] z [...] grudnia 2018 r. (dalej: "pismo z 27 grudnia 2018 r."), które stoją w sprzeczności z określonymi w nim zastrzeżeniami względem osoby skarżącego, jak i stawianym mu zarzutem, gdyż polecenie dotyczyło sporządzenia i przesłania listy funkcjonariuszy wytypowanych do wniosków nagrodowych na podstawie wykazu z [...] grudnia 2018 r. oraz jej weryfikacji pod kątem osób wobec których toczy się postępowanie dyscyplinarne, co zostało w całości wykonane przez skarżącego, a nie weryfikacji listy pod kątem jej zgodności ze stanem faktycznym; b. uznanie skarżącego za winnego zarzucanego mu czynu wyłącznie na podstawie pełnionej przez skarżącego funkcji Zastępcy Naczelnika Wydziału [...] Komendy Rejonowej Policji Warszawa [...] - przy całkowitym pominięciu materiału dowodowego jednoznacznie wskazującego na brak możliwości innego nadzoru, niż ten sprawowany przez skarżącego nad realizacją czynności służbowych wykonanych przez M.A. - w szczególności organ nie odniósł się i nie uwzględnił przy wydaniu skarżonego orzeczenia, rzeczywistego czasu niezbędnego do wykonania wskazywanych przez organ w uzasadnieniu orzeczenia czynności, których rzekomo skarżący zaniechał - co uniemożliwiło rzetelne i merytoryczne rozpoznanie sprawy; c. przyjęcie za wiarygodne wyjaśnień R.R. - jakoby skarżący z poleceniami określonymi w piśmie zapoznał się około godz. 11.00, zaś sprawę przekazał do realizacji M.A. o godz. 12.50. Organ w tej kwestii oparł się wyłącznie na stwierdzeniu funkcjonariusza i nie zebrał na tę okoliczność żadnego dodatkowego dowodu na potwierdzenie tych twierdzeń; 2) art. 135 g ust. 2 i 132 ust. 1 ustawy o Policji oraz § 7 pkt 2 Zarządzenia nr 30 Komendanta Głównego Policji z 16 grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji - poprzez błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu skarżącego za winnego zarzucanego mu czynu i wskazaniu, że nadzór nad realizacją określonych w piśmie z 27 grudnia 2018 r. poleceń, sprawował w sposób niewłaściwy, gdyż po zapoznaniu się z poleceniami zawartymi w przedmiotowym piśmie nie podjął żadnych czynności, lub jakoby podjęte przez skarżącego czynności miały być niewłaściwe, w wyniku czego miały zaistnieć wskazane w treści zarzutu konsekwencje, podczas gdy polecenie określone w piśmie z 27 grudnia 2018 r. zostało w całości wykonane, a lista została wysłana w czasie pozwalającym na zrealizowanie wniosków nagrodowych, co zostało faktycznie wykonane; 3) art. 135e ust. 1 oraz art. 135j ust. 2 pkt 6 ustawy o Policji, wobec: a. rozstrzygania w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia zagadnień nie objętych treścią przedstawionego skarżącemu zarzutu i nieznajdujących swojego uzasadnienia w zgromadzonym materiale dowodowym; b. sporządzenia uzasadnienia orzeczenia, w którym nie wykazano, że skarżący przewidywał możliwość popełnienia zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego; c. wskazania w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia innego polecenia niż było faktycznie określone w piśmie z 27 grudnia 2018 roku, nad którego realizacją skarżący miał pełnić nadzór w sposób niewłaściwy; 4) art. 132 ust. 2 ustawy o Policji, polegającego na błędnej ocenie materiału dowodowego przez organ poprzez uznanie, że skarżącemu można przypisać winę, choćby nieumyślną poprzez sprawowanie przez niego nadzoru w sposób nieprawidłowy nad wykonaniem zleconych czynności 27 grudnia 2018 r. przez M.A oraz R. K., podczas gdy skarżący dopilnował wykonania przedmiotowych czynności zgodnie z treścią polecenia zawartego w z 27 grudnia 2018 r., a wadliwości merytorycznej pisma z [...] grudnia 2018 r. nie mógł przewidywać, więc nie może być mowy o jego jakimkolwiek zawinieniu; II. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez brak odniesienia się przez Sąd do wszystkich zarzutów wskazanych w skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w szczególności brak odniesienia się do zarzutów skarżącego dotyczących: 1) błędnej analizy poleceń określonych w piśmie z 27 grudnia 2018 r., gdyż polecenie dotyczyło sporządzenia i przesłania listy funkcjonariuszy wytypowanych do wniosków nagrodowych na podstawie wykazu z [...] grudnia 2018 r. oraz jej weryfikacji pod kątem osób wobec których toczy się postępowanie dyscyplinarne, co zostało w całości wykonane przez skarżącego, a nie weryfikacji listy pod kątem jej zgodności ze stanem faktycznym; 2) błędnej oceny materiału dowodowego polegającej na uznaniu, że skarżącemu można przypisać winę, choćby nieumyślną, polegającą na sprawowaniu przez niego nadzoru w sposób nieprawidłowy nad wykonaniem zleconych czynności w 27 grudnia 2018 r. przez M.A. oraz R.R., podczas gdy skarżący dopilnował wykonania przedmiotowych czynności zgodnie z treścią polecenia zawartego w piśmie z 27 grudnia 2018 r., tj. w zakresie sporządzenia i przesłania listy funkcjonariuszy wytypowanych do wniosków nagrodowych na podstawie wykazu z [...] grudnia 2018 r. oraz jej weryfikacji pod kątem osób, wobec których toczy się postępowanie dyscyplinarne, a nie weryfikacji wykazu pod kątem jego zgodności ze stanem faktycznym, którego niezgodności skarżący nie mógł przewidywać, więc nie może być mowy o jego jakimkolwiek zawinieniu. Wskazując na powyższe skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Dodatkowo wniósł o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący przedstawił argumentację, mającą na celu wykazanie zasadności podniesionych zarzutów. W piśmie z 17 lipca 2020 r. kasator wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, zaś pismem z 31 października 2023 r. podsumował swoje dotychczasowe stanowisko. Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została złożona. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną, związany jest jej granicami. Z urzędu bierze pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie żadna z enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zachodzi, stąd NSA rozpoznał skargę kasacyjną w jej granicach. Skarga kasacyjna jest uzasadniona. Sformułowane w skardze zarzuty kasacyjne nawiązują do obu podstaw kasacyjnych, przewidzianych art. 174 p.p.s.a., tj. wnoszący skargę kasacyjną zarzuca Sądowi Wojewódzkiemu zarówno naruszenie prawa materialnego (pkt 1), jak i naruszenie przepisów procesowych (pkt 2). To z kolei nakazuje, przy uwzględnieniu treści i sensu regulacji przewidzianej w art. 188 p.p.s.a., co do zasady, w pierwszej kolejności zbadanie zarzutu naruszenia przez Sąd Wojewódzki przepisów postępowania, a następnie (w przypadku stwierdzenia bezzasadności podnoszonego uchybienia proceduralnego), zarzutu naruszenia prawa materialnego. Zarzut naruszenia przepisów postępowania odnosi się do sporządzenia uzasadnienia zaskarżonego wyroku z naruszeniem warunków określonych w art. 141 § 4 p.p.s.a., który to zarzut jako najdalej idący w skutkach prawnych podlega zasadniczo rozpoznaniu w pierwszej kolejności. W orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku pozwala poznać przesłanki, jakimi kierował się sąd pierwszej instancji podejmując rozstrzygnięcie oraz pozwala prześledzić tok rozumowania tego sądu. Uzasadnienie to pełni przy tym podwójną funkcję. Z jednej strony bowiem ma charakter informacyjny dla stron postępowania sądowoadministracyjnego, a jego prawidłowe skonstruowanie umożliwia należyte wywiedzenie zarzutów skargi kasacyjnej. Oczywistym jest bowiem, że chcąc merytorycznie polemizować ze stanowiskiem sądu strona musi poznać argumenty przemawiające za sposobem rozstrzygnięcia sprawy zawartym w zaskarżonym wyroku. Z drugiej zaś strony uzasadnienie wyroku umożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę zasadności przesłanek, na których oparto zaskarżone orzeczenie, co jest niezbędne dla przeprowadzenia prawidłowej kontroli instancyjnej. W orzecznictwie przyjmuje się, że prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku nie wymaga szczegółowego odniesienia się przez sąd pierwszej instancji do wszystkich zarzutów skargi oraz podniesionej w niej argumentacji, a jedynie w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego. Brak szczegółowego odniesienia się przez WSA do wszystkich zarzutów zawartych w skardze i skoncentrowanie się tylko na istotnych kwestiach, nie jest wadliwe, o ile to te kwestie mają znaczenie dla rozstrzygnięcia, a wątki pominięte mają jedynie charakter uboczny i nie rzutują na wynik sprawy. Taka jednak sytuacja nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. Uwzględniając powyższe Naczelny Sąd Administracyjny ocenił, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie odpowiada wymogom przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. Zawiera ono co prawda formalnie wszystkie elementy przewidziane tym przepisem, jednakże część określana przez ustawodawcę jako wyjaśnienie nie spełnia wymogów prawa, gdyż z treści uzasadnienia nie sposób wywieść jaki stan faktyczny i ustalony w oparciu o jakie dowody przyjął Sąd pierwszej instancji za podstawę subsumpcji, a następnie wyrokowania. W skardze wniesionej do Sądu pierwszej instancji podniesiono szereg zarzutów pod adresem rozstrzygnięcia organu drugiej instancji dotyczących braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz niepodjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy oraz naruszenia zasady swobodnej oceny zebranych dowodów. Sąd pierwszej instancji szczegółowo przedstawił wspomniane wyżej zarzuty skargi w uzasadnieniu wyroku, jednakże nie odniósł się do nich w zakresie pozwalającym na uznanie, że sprawa została wszechstronnie zbadana i oceniona. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego naruszenie przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. jest na tyle istotne, że mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a samo uchybienie przez niesporządzenie uzasadnienia odpowiadającego wymogom prawa uniemożliwia kontrolę kasacyjną zaskarżonego wyroku (por. wyroki NSA z 28 września 2010 r., I OSK 1605/09; z 13 października 2010 r., II FSK 1479/09). Zasadniczą kwestią podnoszoną przez skarżącego w skardze kierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie było dokonanie przez organ dyscyplinarny błędnej – w opinii skarżącego – analizy treści polecenia z 27 grudnia 2018 r., co w konsekwencji doprowadziło do niezasadnej oceny prawidłowości nadzoru sprawowanego przez skarżącego i kontroli nad czynnościami wykonanymi w ramach jego realizacji, tj. czy były one należyte. Skarżący wnioskował o przeprowadzenie przez Sąd pierwszej instancji, w ramach kontroli legalności zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego, oceny czy wobec treści polecenia z 27 grudnia 2018 r. możliwe było przedstawienie mu zarzutu jak w postanowieniu z [...] lutego 2019 r., popełnienia którego został uznany winnym. Skarżący podnosi bowiem, że rzeczywista treść powyższego polecenia nie zawierała nakazu dokonania merytorycznej kontroli wykazu policjantów stanowiącego element wniosku o wyróżnienie i przyznanie premii pieniężnych, a jedynie dyspozycję sporządzenia i przesłania listy funkcjonariuszy na podstawie wykazu z [...] grudnia 2018 r. po jej weryfikacji pod kątem, czy wobec poszczególnych policjantów nie toczy się postępowanie karne lub dyscyplinarne. Określenie do nadzoru jakiej treści polecenia był zobowiązany skarżący jest w sprawie kwestią zasadniczą, zwłaszcza wobec rozbieżności w tym zakresie w jego interpretacji przez stronę i organ. Z przedstawionego przez Sąd pierwszej instancji stanowiska i sformułowanych ocen odnoszących się do nienależytego wykonania obowiązku wynikającego z polecenia X.Y. można wyprowadzić wniosek, że Sąd przyjął, iż obowiązkiem skarżącego było przeprowadzenie merytorycznego sprawdzenia poprawności wykazu policjantów biorących udział w [...]. Nie wiadomo jednak w oparciu o jakie przesłanki zostało ono wypracowane. Brak jakiejkolwiek argumentacji Sądu w tym zakresie uniemożliwia przeprowadzenie kontroli poprawności stanowiska Sądu. Sąd przede wszystkim nie wyjaśnił zakresu weryfikacji wynikającej z polecenia służbowego z 27 grudnia 2018 r., w sytuacji gdy w pierwszej kolejności należało zbadać rzeczywistą treść polecenia służbowego z 27 grudnia 2018 r., a w dalszej kolejności ustalać, czy skarżący sprawował właściwy nadzór i kontrolę nad czynnościami zmierzającymi do wykonania tego polecenia. Rozpoznając ponownie sprawę Sąd pierwszej instancji ustali stan faktyczny sprawy, konfrontując ten przyjęty przez organ w orzeczeniu dyscyplinarnym ze stanowiskiem przedstawianym przez skarżącego, uzasadniając swoje stanowisko w sposób umożliwiający przeprowadzenie jego weryfikacji i w kontekście ustaleń faktycznych odniesie się do zarzutów skargi. Ustosunkowanie się do zarzutów naruszenia prawa materialnego sformułowanych w skardze kasacyjnej jest na tym etapie przedwczesne i byłoby możliwe w przypadku sporządzenia uzasadnienia odpowiadającego wymogom przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. Z tych względów, działając na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na zasadzie art. 203 pkt 1 p.p.s.a.