II SA/Ke 1117/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Armański, Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.), Protokolant Sekretarz sądowy Joanna Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2020 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej Kielce - Zachód w Kielcach delegowanej do Prokuratury Okręgowej w Kielcach Wiesławy Klimontowicz sprawy ze skargi W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia regulaminu strzelnicy oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...], po rozpatrzeniu odwołania W.K. od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z [...] odmawiającej zatwierdzenia regulaminu strzelnicy sportowej polowej otwartej, zlokalizowanej w K. przy ul. [...] w obrębie ewidencyjnym działki nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 kpa, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Kolegium podało, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia organu I instancji stanowił art. 47 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2019 r. poz. 284). W ustawie tej zostały określone zasady funkcjonowania strzelnic, natomiast ustawa nie zawiera definicji strzelnicy. Z kolei regulamin strzelnicy ma określać "zasady zachowania bezpieczeństwa", a więc zasady zorganizowania strzelnicy, sposób zachowania się osób korzystających ze strzelnicy, co wynika z treści wzorcowego regulaminu strzelnicy, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 15 marca 2000 r. w sprawie wzorcowego regulaminu strzelnic (Dz. U. Nr 18, poz. 234 ze zmian.). We wzorcowym regulaminie określono warunki korzystania ze strzelnicy (rozdział 1), sposób obchodzenia się z bronią (rozdział 2) i sposób zachowania się osób przebywających na strzelnicy (rozdział 3). Nadto w art. 46 ust. 1 ustawy o broni i amunicji ustawodawca wskazał, że cel, który chce osiągnąć (tj. zachowanie wymogów ochrony środowiska oraz wykluczenie możliwości wydostania się poza obręb strzelnicy pocisku wystrzelonego z broni ze stanowiska na strzelnicy), ma być uzyskany nie tylko przez odpowiednie zorganizowanie, ale także przez odpowiednie zlokalizowanie i zbudowanie strzelnicy. Mając na względzie powyższe organ odwoławczy uznał, że ustawa o broni i amunicji reguluje tylko jeden z aspektów funkcjonowania strzelnicy, to jest sposób jej zorganizowania. Natomiast przyjmując, że ustawa ta jest spójna z innymi przepisami prawa, to inne, wskazane przez ustawodawcę aspekty, powinny być regulowane innymi przepisami. W niniejszej sprawie, przepisami tymi są powołane przez organ I instancji przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane. Zgodnie z przepisami tej ustawy, w zależności od konstrukcji strzelnicy, może być ona uznana za budynek (art. 3 pkt 2) lub budowlę w postaci budowli ziemnej (art. 3 pkt 3). Strzelnica może funkcjonować również jako obiekt tymczasowy, co uwzględnia definicja obiektu tymczasowego zawarta w art. 3 pkt 5, gdzie wprost wymieniono strzelnicę jako jeden z przykładów tymczasowego obiektu budowlanego. Zdaniem Kolegium należy więc uznać, że strzelnica to obiekt budowlany, zlokalizowany i zbudowany w sposób nienaruszający wymogów związanych z ochroną środowiska oraz wykluczający możliwość wydostania się poza ich obręb pocisku wystrzelonego z broni ze stanowiska w sposób zgodny z regulaminem strzelnicy. Regulamin strzelnicy nie może być zatem zatwierdzony w stosunku do obiektu, który nie jest strzelnicą w przytoczonym rozumieniu. Nie byłby to bowiem w takim przypadku regulamin "strzelnicy" w rozumieniu ustawowym, ale regulamin "miejsca, które uznano za przydatne do używania broni palnej i innej broni zdolnej do rażenia celów na odległość", a które sam organizator nazwał strzelnicą. W tej sytuacji zasadne jest aby organ, któremu przedłożono wniosek o zatwierdzenie regulaminu strzelnicy, najpierw poczynił ustalenia, czy obiekt, którego regulamin na być zatwierdzony, rzeczywiście jest strzelnicą, czyli obiektem budowlanym wzniesionym zgodnie z przepisami prawa. Ustalenie, że przedstawiony organowi do zatwierdzenia dokument - regulamin strzelnicy - nie dotyczy obiektu, który zgodnie z wymogami prawa, w tym Prawa budowlanego, stanowi obiekt budowlany przeznaczony do użytkowania jako strzelnica, uzasadnia odmowę zatwierdzenia regulaminu. Kolegium podzieliło stanowisko NSA zaprezentowane w wyroku z 24 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 1462/17. W wyroku tym Sąd stwierdził, że wójt gminy posiada kompetencję do weryfikowania (badania), czy strzelnica zbudowana jest z zachowaniem wymogów prawa budowlanego oraz czy jest dopuszczona do użytku w rozumieniu przepisów, m.in. przez żądanie przedłożenia przez wnioskodawcę pozwolenia na użytkowanie obiektu. Regulamin strzelnicy nie może być zatwierdzony w stosunku do obiektu, który nie jest strzelnicą. Trudno bowiem uznać aby zatwierdzenie regulaminu strzelnicy miało odnosić się abstrakcyjnie do mającej dopiero powstać strzelnicy lub miejsca, w którym faktycznie ma odbywać się użycie broni w celach szkoleniowych i sportowych. Celem ustawy o broni i amunicji w odniesieniu do strzelnic jest zapewnienie prawidłowego ich funkcjonowania, tj. w sposób nienaruszający wymogów związanych z ochroną środowiska oraz niepowodujący zagrożenia bezpieczeństwa. Skoro w niniejszej sprawie mamy do czynienia z zagadnieniem prawnym, to kwestię zorganizowania strzelnicy należy uzależnić od uzyskania odpowiednich zgód właściwych organów na jej zrealizowanie oraz użytkowanie. W innym wypadku nie można by w ogóle stwierdzić czy strzelnica jako obiekt budowlany spełnia określone wymagania, ponieważ wójt gminy (burmistrz, prezydent miasta) nie posiada na podstawie przepisów ustawy o broni i amunicji kompetencji do zatwierdzania lokalizacji, budowy i użytkowania strzelnicy. W tym zaś zakresie ustawa o broni i amunicji wyraźnie formułuje wymóg, zgodnie z którym strzelnice powinny być odpowiednio zlokalizowane i zbudowane. Te wymagania zostały szczegółowo określone, na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 48 ustawy o broni i amunicji, w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 4 kwietnia 2000 r. w sprawie wymagań w zakresie ochrony środowiska dotyczących budowy i użytkowania strzelnic (Dz. U. Nr 27, poz. 341). Ponadto dodatkowe wymogi bezpieczeństwa jakie powinna spełniać strzelnica wynikają z ustępu 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie wzorcowego regulaminu strzelnic. Są to dodatkowe wymagania jakie normodawca formułuje w odniesieniu do procesu inwestycyjno-budowlanego dla strzelnic i łączy je przedmiotowo z odpowiednim sposobem organizacji strzelnicy. Stąd wniosek, że bez potwierdzenia odpowiedniej lokalizacji strzelnicy oraz jej zbudowania i użytkowania zgodnie z obowiązującym prawem, brak jest podstaw do stwierdzenia czy dana strzelnica będzie gwarantowała wespół z zatwierdzonym regulaminem osiągnięcie celu ustawy o amunicji i broni w postaci wymogów związanych z bezpieczeństwem i ochroną środowiska. W tym zakresie w trakcie postępowania dotyczącego zatwierdzenia regulaminu strzelnicy wójt może jedynie dokonać ustaleń odnośnie faktu, czy wnioskodawca posiada uprawnienie do zlokalizowania strzelnicy w danym miejscu, czy strzelnica powstała zgodnie z prawem na podstawie odpowiednich zgód m.in. organów architektoniczno-budowlanych (np. na zmianę sposobu użytkowania dotychczasowych obiektów poligonalnych nie będących strzelnicą). Są to zatem okoliczności, które powinny być przedmiotem postępowania wyjaśniającego, prowadzonego na podstawie art. 7 i art. 77 § 1 kpa, które organ prowadzący postępowanie powinien ustalić przed zatwierdzeniem regulaminu strzelnicy. Jeżeli w trakcie postępowania o zatwierdzenie regulaminu strzelnicy organ ustali, że wnioskodawca nie uzyskał odrębnych zgód, które przecież dotyczą prawidłowego, a więc legalnego funkcjonowania strzelnicy - brak jest tym samym podstaw do zatwierdzenia regulaminu strzelnicy. W innym wypadku w znaczeniu prawnym trudno mówić aby przedmiotem postępowania była strzelnica jako obiekt budowlany, który powinien zostać poddany odpowiedniej kontroli w trakcie procesu inwestycyjno-budowlanego, który prowadzony jest na podstawie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i ustawy Prawo budowlane. Kolegium zauważyło, że organ I instancji wezwał W.K. do przedłożenia dokumentów dotyczących posiadania uprawnienia do zlokalizowania strzelnicy w danym miejscu na podstawie wydanych zgód od organów architektoniczno-budowlanych. W odpowiedzi wnioskodawca podjął polemikę z organem wywodząc, że działania organu winny koncentrować się wyłącznie na "zatwierdzeniu" regulaminu strzelnicy i w rezultacie nie przedłożył dokumentów stwierdzających, że obiekt, którego regulaminu zatwierdzenia się domaga, stanowi strzelnicę, która powstała zgodnie z wymogami przewidzianymi przepisami prawa. Odnosząc się do odwołania organ II instancji zwrócił uwagę na brak konsekwencji wnioskodawcy, co do zajmowanego stanowiska. Z jednej bowiem strony stawia on organowi zarzut, że nieuprawnione jest powoływanie się na orzeczenia sądów administracyjnych, które wskazują, że wójt, burmistrz lub prezydent miasta, prowadząc postępowanie w przedmiocie zatwierdzenia regulaminu strzelnicy, jest uprawniony do żądania dokumentów potwierdzających legalność funkcjonowania strzelnicy. Z drugiej zaś powołuje się na poglądy zaprezentowane przez SKO w Gdańsku oraz w wyroku WSA w Gdańsku. Załącza także orzeczenie WSA w Lublinie z 5 grudnia 2018 r. sygn. akt III SA/Lu 216/17, w którym sąd ten zajął odmienny pogląd niż NSA w wyroku z 24 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 1462/17. Kolegium stwierdziło, że prawomocne orzeczenia sądów administracyjnych wiążą w sprawach, w których zostały wydane. Natomiast w innych postępowaniach tezy orzeczeń sądowych mogą stanowić pomocniczą rolę w wykładni przepisów prawa. Ponadto nie sposób organowi zarzucić naruszenie przepisów procesowych poprzez pominięcie składanych wyjaśnień i dowodów, skoro skarżący uważa, że organ naruszył przepisy prawa materialnego wadliwie interpretując art. 47 ustawy o broni i amunicji. Wreszcie, przedłożona przez skarżącego decyzja SKO w Gdańsku zapadła w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji o zatwierdzeniu regulaminu strzelnicy, a w tego typu postępowaniu podlegają badaniu inne przesłanki od tych, rozpoznawanych w postępowaniu w trybie odwoławczym. Reasumując organ uznał, że przedstawiony do zatwierdzenia regulamin strzelnicy nie dotyczy obiektu, który zgodnie z wymogami prawa, w tym Prawa budowlanego, stanowi obiekt budowlany dopuszczony do użytkowania jako strzelnica, co uzasadnia odmowę zatwierdzenia regulaminu. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższą decyzję, domagając się jej uchylenia, W.K. zarzucił naruszenie: - art. 6 kpa poprzez samodzielne określenie przez organ przesłanek do wydania decyzji pozytywnej o zatwierdzeniu regulaminu strzelnicy niewykazanych w ustawie o broni i amunicji; - art. 6 kpa w związku z art. 107 § 1 pkt 5 kpa poprzez sprowadzenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji do zacytowania orzeczeń sądów administracyjnych i polemiki z poglądami przedstawionymi w tych wyrokach, - art. 7 i 77 kpa poprzez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego zebranego w sprawie; - art. 8 kpa w związku z art. 9 i 11 kpa poprzez odmowę udzielenia skarżącemu przez organy obydwu instancji wyjaśnień co do prowadzonego postępowania oraz podstawy prawnej możliwego rozstrzygnięcia; - art. 46 ust. 2 w związku z art. 47 ustawy o broni i amunicji poprzez samodzielne utworzenie przez organy oby instancji przesłanek do wydania decyzji pozytywnej o zatwierdzeniu regulaminu strzelnicy, podczas, gdy są one nieznane tej ustawie, zaś decyzja o zatwierdzeniu regulaminu strzelnicy jest decyzją związaną i do jej wydania wystarczy utworzenie i załączenie do wniosku regulaminu strzelnicy, opracowanego zgodnie z treścią załącznika do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 15 marca 2000 r. ( Dz.U nr 53, poz. 549 ze zmianami); - art. 46 ust. 1 ustawy o broni i amunicji poprzez bezpodstawne przyznanie sobie przez organy obu instancji uprawnień do całościowej weryfikacji prawidłowości funkcjonowania strzelnicy wobec braku jakiejkolwiek dyspozycji w tym przedmiocie, chociażby w postaci normy blankietowej. W uzasadnieniu skargi jej autor zauważył, że zawarty w art. 47 ustawy o broni i amunicji wąski zakres uprawnienia organu (czynność zatwierdzenia) odnosi się wyłącznie do jedynego, podanego tym przepisem przedmiotu postępowania, to jest regulaminu strzelnicy. Przepis ten nie wskazuje jakichkolwiek innych czynności, dodatkowych warunków, odniesień, czy przesłanek, w tym wykraczających poza literalny zasób zarówno tego konkretnego przepisu, jak i całej ustawy. Przepis ten odnosi się jedynie do ogólnych zasad właściwości miejscowej organu, nie wskazując organu właściwego na lokalizację obiektu strzelnicy. Zdaniem skarżącego, w niniejszej sprawie organy bez jakichkolwiek podstaw stwierdziły jakie cechy materialne posiadać musi strzelnica, wskazując przy tym na przepisy, do których ustawa o broni i amunicji w najmniejszym stopniu się nie odnosi. Przytoczone na wstępie decyzji przez Kolegium czynności w postaci analizy postanowień w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa na etapie opracowywania regulaminu strzelnicy oraz ocena ich zgodności w odniesieniu do treści wzorcowego regulaminu bezpiecznego funkcjonowania strzelnic, bez wątpienia pokrywają się z art. 47 ustawy o broni i amunicji. Jednak Kolegium w najmniejszym nawet stopniu nie pochyliło się nad rzeczywistym przedmiotem postępowania, natomiast zastępczo i bezpodstawnie starało się wykazać czynniki, które istotnie żadnego wpływu na treść regulaminu strzelnicy lub przedmiotowe postępowanie nie mają z powodu braku takich dyspozycji w treści ustawy o broni i amunicji. Skarżący nie zgodził się z Kolegium, odnośnie do uprawnień Prezydenta do weryfikacji samego obiektu strzelnicy (lokalizacja, cechy infrastrukturalne), stanowiąc jednocześnie wymóg, by charakter obiektu przeznaczonego na strzelnicę pokrywał się z zakresem definicyjnym obiektu budowlanego wynikającym wprost z ustawy Prawo budowlane. Jego zdaniem nie ma tu żadnego znaczenia forma tych działań. Ustawa o broni i amunicji nie przewiduje ani samodzielnych ustaleń faktycznych organu, ani żądania przedłożenia bliżej nieokreślonej decyzji, dopuszczającej strzelnicę do użytkowania, jako wymogu formalnego w postępowaniu o zatwierdzenie regulaminu strzelnicy. Zawarte we wzorcowym regulaminie postanowienie dotyczące umieszczenia w widocznym miejscu decyzji o dopuszczeniu strzelnicy do użytkowania również nie powoduje powstania po stronie wnioskodawcy obowiązku przedłożenia decyzji o takim charakterze jako załącznika do wniosku o zatwierdzenie regulaminu strzelnicy. Przepis art. 47 ustawy, który przewidywał wydanie przez wójta gminy decyzji o dopuszczeniu strzelnicy do użytkowania, zmieniony został z dniem 11 lipca 2003 r. przez art. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 80, poz. 718). Skoro w ustawie o broni i amunicji uchylono przepis, stanowiący w części o wydawaniu przez Prezydenta decyzji dopuszczającej strzelnicę do użytkowania, to zgodnie z regułą kolizyjną lex superior derogat legi inferiori wymóg ten zostaje uchylony również w akcie hierarchicznie niższym jakim jest rozporządzenie wydane z upoważnienia zawartego w ustawie o broni i amunicji. Wykładni tej nie zmienia pogląd istniejący w części orzecznictwa, że zastępczo należy załączyć do wniosku o zatwierdzenie regulaminu strzelnicy decyzję wynikającą z ustawy Prawo budowlane. Gdyby rzeczywiście intencją ustawodawcy była konieczność dołączania takiej decyzji, to z pewnością w miejsce uchylonego mechanizmu wydawania decyzji dopuszczającej strzelnicę do użytkowania pojawiłby się wymóg załączenia do wniosku o zatwierdzenie regulaminu strzelnicy precyzyjnie wskazanej decyzji. Wymóg taki jednak nie został ustanowiony, stąd wszelkie żądania z nim związane pozbawione są odzwierciedlenia w treści obecnie obowiązujących przepisów. Następnie skarżący wskazał, że pojęcia "obiekt" zawartego w wyjaśnieniu pojęcia strzelnicy, znajdującego się w § 21 rozporządzenia o wzorcowym regulaminie bezpiecznego funkcjonowania strzelnic nie należy ściśle utożsamiać z pojęciem "obiekt budowlany" z zasobu definicyjnego Prawa budowlanego. Na poparcie swojego stanowiska powołał ocenę wyrażoną w wyroku Sądu Najwyższego z 12 października 2011 r. sygn. akt II CSK 63/11, gdzie Sąd ten podał, że zestawienie pojęcia "obiekt" w rozumieniu art. 647 k.c. i pojęcia "obiekt budowlany" w znaczeniu nadanym przez przepisy prawa budowlanego wskazuje, że nie są one tożsame i że pojęcie kodeksowe ma szersze znaczenie, gdyż odnosi się do każdego zmaterializowanego rezultatu czy efektu robót budowlanych. W podobnym tonie wypowiadał się też Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 15 grudnia 2009 r. sygn. akt P 105/08 i Sąd Najwyższy w wyroku z 30 września 2010 r. sygn. akt I CSK 542/09. Autor skargi podkreślił, że "niemożliwe jest doszukanie się tożsamego związku pomiędzy u.ob.ia., a u.p.b. Niemożliwe jest również wywiedzenie takowego odniesienia, czy wprost definicji tożsamej z tą w art. 3 u.p.b.ze zlepka wyrwanych z kontekstu pojęć obiekt i zbudowane, tym bardziej, że pojęcia te znajdują się w aktach prawnych hierarchicznie odmiennych, mimo nawet bezpośredniej korespondencji". W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Skarżący złożył pismo procesowe z 12 lutego 2020 r., do którego dołączył, jako uzupełnienie skargi stanowisko Stowarzyszenia Strzeleckiego Garmin "w sprawie ramowego zastosowania przez analogię poglądu wyrażonego w wyroku Naczelnego Sadu Administracyjnego II OSK 1462/17 z dnia 24 stycznia 2018 r. w postępowaniach o zatwierdzenie regulaminu strzelnicy na podst. Art. 47 U.oB.iA.", a wykazującego, że zaprezentowany w tym wyroku pogląd nie może mieć zastosowania do innych tego typu spraw. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika z ustaleń organu I instancji obiekt, którego regulamin jest przedmiotem niniejszej sprawy, położony jest na działce nr [...], która zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, przyjętym uchwałą Rady Miejskiej w K. Nr LX/364/10 z 25 czerwca 2010 r., położona jest w części na obszarze oznaczonym symbolem A141ZL jako tereny lasów i w dalszej części na obszarze, oznaczonym symbolem A176R, jako tereny rolnicze. Teren został ogrodzony i wyznaczony poprzez opalikowanie oraz taśmą ostrzegawczą, zostały na nim wyznaczone stanowiska strzelnicze oraz tarcze. Strzelnica znajduje się w naturalnym zagłębieniu terenu. Kulochwyty są uformowane z naturalnego nasypu ziemnego o nieregularnej wysokości od 4 do 8 metrów, na szczycie którego znajduje się jedyna ścieżka prowadząca do strzelnicy. Zgodzić się należy ze skarżącym, że w sprawie dotyczącej zatwierdzenia regulaminu strzelnicy organ nie jest uprawniony ani do samodzielnego badania, czy lokalizacja strzelnicy jest zgodna z obowiązującym przepisami, w tym z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, przepisami ochrony środowiska, ani też do samodzielnego ustalania czy faktycznie stanowi ona obiekt budowlany określony pojęciem strzelnica i czy obiekt ten spełnia wymogi w zakresie bezpieczeństwa. Okoliczność jednak, że organ nie może badać samodzielnie powyższych kwestii nie oznacza - bez wykazania przez osobę ubiegającą się o zatwierdzenie regulaminu dla takiego obiektu, że jest to faktycznie strzelnica (a więc obiekt budowlany, który nie narusza swoją lokalizacją przepisów z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego, ochrony środowiska, a także przepisów prawa budowlanego i który faktycznie może być użytkowany bez naruszenia zasad bezpieczeństwa określonych odrębnymi przepisami) - że organ ten może i powinien zatwierdzić przedstawiony regulamin. W ocenie Sądu nie może budzić wątpliwości to, że zatwierdzenie regulaminu strzelnicy jest ostatnim etapem na drodze do rozpoczęcia użytkowania takiego obiektu oraz, że postępowanie mające na celu zatwierdzenie regulaminu strzelnicy nie jest jedynym postępowaniem administracyjnym, poprzedzającym możliwość rozpoczęcia jej faktycznego użytkowania. Zgodzić się należy ze skarżącym, że przepisy ustawy o broni i amunicji nie przewidują wprost obowiązku dołączenia przez wnioskodawcę ubiegającego się o zatwierdzenie regulaminu strzelnicy żadnych decyzji. Jednakże zauważyć należy, że przepisy te nie nakładają nawet obowiązku przedłożenia projektu regulaminu, nie mówiąc o innych dokumentach. Mimo to skarżący do wniosku dołączył projekt regulaminu, a także odbitkę ksero mapy oraz umowę dzierżawy działki nr [...], na której ma funkcjonować strzelnica. Świadczy to o tym, że chociaż ustawa o broni i amunicji wprost nie przewiduje obowiązku dołączenia do wniosku o zatwierdzenie regulaminu strzelnicy jakichkolwiek dokumentów, to jednak nie oznacza to, że osoba ubiegająca się o zatwierdzenie regulaminu takiego obowiązku nie ma. Z przepisu art. 46 ust. 1 tej ustawy wprost wynika, że strzelnice powinny być zlokalizowane, zbudowane i zorganizowane w sposób nienaruszający wymogów związanych z ochroną środowiska oraz wykluczający możliwość wydostania się poza jej obręb pocisku wystrzelonego z broni ze stanowiska strzeleckiego w sposób zgodny z regulaminem. Tak więc to z tej właśnie normy, zawartej w artykule 46, dotyczącym regulaminu strzelnicy, wynika obowiązek wykazania przez osobę ubiegającą się o zatwierdzenie regulaminu, że konkretny obiekt jest strzelnicą, spełniającą określone w tym przepisie wymogi. Podzielając stanowisko skarżącego należałoby dojść do przekonania, że skoro przedmiotem badania organu wydającego decyzję na podstawie art. 47 ustawy o broni i amunicji jest tylko sam regulamin, to w ogóle zbędne byłoby określanie miejsca, w którym strzelnica ma działać. W takiej zaś sytuacji można by dojść do przekonania, że zbędna jest także regulacja wymagająca zatwierdzenia decyzją regulaminu skoro wystarczyłoby posłużenie się wzorcem regulaminu strzelnicy opracowanym przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji rozporządzeniem z 15 marca 2000 r. Okoliczność, że poczynając od 2003 r. ustawa o broni i amunicji nie przewiduje jednoczesnego wydania przez ten sam organ decyzji o dopuszczeniu strzelnicy do użytkowania oraz zatwierdzenia regulaminu, wbrew zarzutowi skarżącego, nie oznacza, że nie jest wymagane wydanie takiej decyzji, to jest o zezwoleniu na użytkowanie w odrębnym postępowaniu. W związku z powyższym Sąd w całości podziela stanowisko NSA wyrażone w uzasadnieniu wyroku z 24 stycznia 2018 r. w sprawie o sygn. II OSK 1462/17, które zostało w znacznej części przedstawione we wstępnej części niniejszego uzasadnienia, przytaczającej treść zaskarżonej decyzji, a także tezę wyrażoną w uzasadnieniu wyroku WSA w Rzeszowie z 27 marca 2018 r. w sprawie o sygn. II SA/Rz 66/18, zgodnie z którą wydając decyzję o zatwierdzeniu regulaminu strzelnicy w oparciu o art. 47 ustawy o broni i amunicji organ jest uprawniony do weryfikacji wyłącznie tego, czy reguluje on sposób funkcjonowania strzelnicy zgodnie z obowiązującymi przepisami. Sprawdzeniu podlega więc określenie warunków korzystania ze strzelnicy, sposobu obchodzenia się z bronią oraz sposobu zachowania się osób przebywających na strzelnicy - § 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 15 marca 2000 r. w sprawie wzorcowego regulaminu strzelnic. Poza kompetencją organu decydującego na podstawie art. 47 tej ustawy pozostaje rozstrzyganie, czy strzelnica została właściwie zlokalizowana i zbudowana. Nie oznacza to jednak, że organ zatwierdzający regulamin strzelnicy nie jest uprawniony do sprawdzenia, czy kompetentne organy w adekwatnym trybie afirmowały lokalizację i budowę strzelnicy. Skoro przedmiotowe wymogi zostały normatywnie ustanowione, musi istnieć stosowny tryb ich weryfikacji. W niniejszej sprawie organ I instancji wezwał skarżącego do przedłożenia dokumentów potwierdzających posiadanie uprawnienia do zlokalizowania strzelnicy w danym miejscu, jednak skarżący odmówił przedłożenia jakichkolwiek dokumentów, kwestionując prawo organu do ich żądania. W tej sytuacji organy w niniejszej sprawie zasadnie odmówiły zatwierdzenia regulaminu strzelnicy. Mając powyższe na uwadze skargę jako niezasadną należało oddalić, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2353 ze zmianami).