II SA/Ol 938/19

Dnia 17 lutego 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędziowie sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) sędzia WSA Piotr Chybicki Protokolant specjalista Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lutego 2020 roku sprawy ze skargi A. G. na decyzję Wojewody ... z dnia ... 2019 roku nr ... w przedmiocie pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody ... na rzecz skarżącego A. G. kwotę 997 złotych (słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją "[...]", Starosta "[...]" zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę A. G., prowadzącemu działalność pod nazwą "[...]’, na budowę samoobsługowej myjni bezdotykowej trzystanowiskowej wraz z infrastrukturą techniczną na działce nr ‘[...]" obręb nr ‘[...]" miasta ‘[...]". W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji podał, że strona złożyła wniosek o wydanie przedmiotowego pozwolenia na budowę. Organ uznał, że działki nr ‘[...]" obręb nr "[...]" miasta "[...]" znajdują się w obszarze oddziaływania ww. obiektu budowlanego w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy prawo budowlane. W toku postępowania organ pierwszej instancji wystąpił m.in. do Burmistrza "[...]" o zajęcie stanowiska w sprawie zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta ‘[...]", zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej z dnia "[...]", zwanego dalej również: "Planem". Pismem z dnia 19 marca 2019 r., Burmistrz "[...]" poinformował organ pierwszej instancji, że działalność polegająca na świadczeniu usług mycia samochodów na terenie oznaczonym w planie jako C-150 MNU jest zgodna z podstawowym przeznaczeniem określonym dla tego terenu, o ile nie powoduje przekroczenia wartości dopuszczalnych emisji. Starosta wezwał też stronę do usunięcia nieprawidłowości w projekcie budowalnym, wyznaczając odpowiedni termin. Wskazane nieprawidłowości zostały usunięte w terminie. Starosta stwierdził, ze inwestycję zaprojektowano na terenie oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem C-150 MNU o przeznaczeniu podstawowym: zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna z usługami. Funkcje te należy traktować równorzędnie, tzn. mogą one występować łącznie lub zamiennie. Projektowana myjnia spełnia również wymagania i wskaźniki określone w Planie, w tym dotyczące wysokości zabudowy, intensywności zabudowy oraz obsługi komunikacyjnej – projekt przewiduje obsługę komunikacyjną istniejącym zjazdem z ulicy "[...]". Projekt zagospodarowania działki zawiera część opisową oraz rysunkową sporządzoną na kopii mapy do celów projektowych, poświadczoną za zgodność z oryginałem przez projektanta. Z projektu wynika, że inwestycja nie naruszy interesów osób trzecich, nie spowoduje uciążliwości powodowanych przez hałas wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie, a przyjęte rozwiązania techniczne wykazują ograniczenie lub eliminację wpływu obiektu budowlanego na środowisko przyrodnicze, zdrowie ludzi i inne obiekty budowlane zgodnie z odrębnymi przepisami, w tym z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. z 2014 r., poz. 112). W celu ograniczenia uciążliwości, zaprojektowano zieleń izolacyjną od granicy z działką nr "[...]’. Projektowana inwestycja jest zgodna z obowiązującymi przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, a w szczególności z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r., poz. 1065), zwanego dalej: "rozporządzeniem". Projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, został sprawdzony przez osoby, posiadające wymagane uprawnienia budowlane i zaświadczenia. Inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r., poz. 71). i nie wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Organ pierwszej instancji wskazał, że prawa do zabudowy nie należy rozumieć w ten sposób, że przepis art. 4 ustawy Prawo budowlane ma pierwszeństwo przed innymi przepisami ustawy. Starosta stwierdził, ze wymagania określone w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane zostały w sprawie spełnione. Po rozpatrzeniu odwołania B. K. od decyzji organu pierwszej instancji, kwestionującego zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, Wojewoda, decyzją z dnia "[...]", uchylił zaskarżoną decyzję w całości i odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia A. G. pozwolenia na budowę samoobsługowej myjni bezdotykowej trzystanowiskowej wraz z infrastrukturą techniczną na działce nr "[...]" obręb nr "[...]" miasta "[...]". Organ odwoławczy wskazał, że obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie wprowadza zakazu nowych obiektów na terenie oznaczonym symbolem C-150 MNU, jednakże zabudowa ta musi być zgodna z przeznaczeniem podstawowym lub dopuszczalnym. Zgodnie z przeznaczeniem podstawowym, na działce nr "[...]" możliwa jest budowa budynków mieszkalnych jednorodzinnych z usługami, natomiast z przeznaczeniem dopuszczalnym – budowa sieci i obiektów infrastruktury technicznej. Organ zacytował definicję budynku mieszkalnego jednorodzinnego, zawartą w art. 3 pkt 2a ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z tym przepisem – ilekroć w ustawie jest mowa o budynku mieszkalnym jednorodzinnym - należy przez to rozumieć budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. Wojewoda stwierdził, że – zakładając racjonalność prawodawcy oraz legalną definicję budynku mieszkalnego jednorodzinnego, należy dojść do wniosku, że na terenie oznaczonym w Planie symbolem C-150 MNU, w ramach przeznaczenia podstawowego dopuszczalna jest budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego z wydzielonym lokalem użytkowym o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30 % powierzchni całkowitej budynku. Jednakże w takim budynku nie może być usytuowana myjnia, gdyż na przeszkodzie temu stoją inne zapisy planu. Wojewoda przywołał postanowienia § 11 pkt 9 Planu, zgodnie z którymi na terenach zabudowy jednorodzinnej lokale użytkowe realizowane zgodnie z przepisami prawa budowlanego mogą być przeznaczone wyłącznie na usługi podstawowe, które zdefiniowano w § 4 pkt 18 Planu. Organ odwoławczy uznał, że budowa myjni samochodowej na działce nr "[...]’ miasta "[...]", położonej na terenie oznaczonym w Planie C-150 MNU jest niezgodna z przeznaczeniem tego teren, co skutkuje odmową zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Budowa takiego obiektu nie jest adaptacją istniejącej zabudowy w rozumieniu Planu. Jest również niezgodna z przeznaczeniem podstawowym i dopuszczalnym, ustalonym w Planie dla tego kwartału. W skardze, złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na powyższą decyzję Wojewody z dnia "[...]", skarżący zarzucił, że została ona wydana z naruszeniem: 1) art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 140, art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 z późn. zm.), zwanej dalej: "K.p.a.", poprzez brak rozważenia, czy B. K. posiada przymiot strony w niniejszej sprawie, a co za tym idzie – czy mógł on skutecznie zainicjować postępowanie odwoławcze; 2) art. 28 w zw. z art. 140 K.p.a., art. 3 pkt 20 oraz art. 28 ust. 2 i 4 ustawy Prawo budowlane oraz art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a., przez przyjęcie i merytoryczne rozpoznanie odwołania wniesionego przez B. K., podczas gdy nie przysługuje mu status strony w niniejszym postępowaniu, które powinno zostać umorzone; 3) uchwały Rady Miejskiej z dnia "[..]" w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta ‘[...]", a w szczególności: - § 4 pkt 4 Planu oraz zapisów rozdziału III dla jednostki C i oznaczeniu C-150 MNU, poprzez brak zastosowania, - § 4 pkt 18 i § 11 pkt 9 Planu, poprzez niewłaściwe zastosowanie; 4) art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, poprzez niezasadne przyjęcie, że projekt budowlany dotyczy realizacji obiektu, które nie jest zgodny z postanowieniami Planu. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości ewentualnie o jej uchylenie oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania w sprawie, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz.2167 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd administracyjny ocenia zgodność z prawem zaskarżonego aktu administracji publicznej. Jednocześnie zaś, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa. Skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji według wskazanych wyżej kryteriów wykazała, że zaskarżona decyzja została podjęta z naruszeniem przepisów prawa. W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu skargi, że B. K. w niniejszym postępowaniu nie przysługiwał status strony, a zatem postępowanie odwoławcze winno było zostać umorzone. Sąd nie podziela tego zarzutu. W procesie budowlanym o tym, kto ma przymiot strony rozstrzyga prawo budowlane. Zgodnie z 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 23018 r., poz. 1202 z późn. zm.) - stroną postępowania w sprawie o pozwolenie budowlane jest ten, kto jest właścicielem, użytkownikiem wieczystym, zarządcą nieruchomości pozostającą w obszarze oddziaływania obiektu. Definicja obszaru oddziaływania została wprowadzona do ustawy Prawo budowlane ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718, z późn. zm.) i weszła w życie 11 lipca 2003 r. Art. 3 pkt 20 wskazanej ustawy stanowił, że przez obszar oddziaływania należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Ustawą z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 443), definicja ta została doprecyzowana i art. 3 pkt 20 brzmi: " ilekroć w ustawie jest mowa o: obszarze oddziaływania obiektu – należy przez to rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu". Tak więc, ograniczenia zabudowy zostały wymienione tylko jako przykładowy rodzaj ograniczeń w zagospodarowaniu terenu. Aktualnie zatem pojęcie ograniczenia w zagospodarowaniu ma szerszy zakres, niż poprzednio same tylko ograniczenie zabudowy. W orzecznictwie sądowo-administracyjnym jednolicie przyjmuje się, że w sprawie o pozwolenie na budowę na potrzeby konkretnej inwestycji, organ architektoniczno-budowlany powinien każdorazowo ustalić wszystkie przepisy odrębne, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu danego terenu i na ich podstawie wyznaczyć teren w otoczeniu projektowanego obiektu budowlanego. Wyznaczenie takiego obszaru zawsze winno być indywidualne – to znaczy musi brać pod uwagę konkretne cechy obiektu budowlanego, jak jego funkcję, formę, konstrukcję, jego przeznaczenie i sposób zagospodarowania terenu. Zawsze wyznaczenie takiego obszaru oddziaływania powinno nastąpić na potrzeby konkretnej sprawy. Ustalenie stron w postępowaniu o pozwolenie na budowę zawiera element potencjalności, gdyż ocena wpływu jakiejś inwestycji na otoczenie obejmuje całą gamę zagadnień związanych z oddziaływaniem projektowanego obiektu na nieruchomości znajdujące się w jego otoczeniu. Dlatego właśnie stroną takiego postępowania powinny być nie tylko osoby, których prawa zostają naruszone określonym rozwiązaniem projektowym, ale też takie, na których nieruchomości obiekt projektowany może oddziaływać, nawet jeśli z projektu budowlanego wynika, że spełniono wszystkie wymagania wynikające z przepisów ustawy Prawo budowlane. Jeżeli istnieją przepisy prawa materialnego, które nakładają na inwestora określone obowiązki, czy ograniczenia związane z zagospodarowaniem i zabudową jego działki względem działki sąsiedniej, to właściciel (użytkownik wieczysty, zarządca) tej działki jest stroną postępowania o pozwolenie na budowę i to niezależnie od tego, czy projekt budowlany w ocenie organu spełnia wymagania określone przepisami prawa materialnego oraz aktów wykonawczych i czy zachowane są odległości nakazane rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (por. wyrok NSA z dnia 14 stycznia 2020 r., sygn. Akt II OSK 3491/18). Niedopuszczalne jest uzależnianie przymiotu strony wyłącznie od negatywnego oddziaływania inwestycji na prawa osób trzecich, czy też od naruszenia ich interesu prawnego. Dlatego też, o ile występuje możliwość spowodowania szkodliwego oddziaływania inwestycji na otoczenie ze względu na indywidualne cechy projektowanego obiektu, zagospodarowanie terenu otaczającego działkę inwestora, podmiot legitymujący się tytułem prawnym do działki, położonej na tak wyznaczonym obszarze oddziaływania obiektu jest stroną w postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę. Ustalenia projektanta w zakresie oddziaływania na środowisko nie są dla Sądu wiążące. Wskazać też należy, że B. K. był uznawany za stronę w trakcie całego postępowania, prowadzonego w sprawie przez organy. W ocenie Sądu, B. K. jest więc stroną przedmiotowego postępowania. Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę i odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia A. G. pozwolenia na budowę samoobsługowej myjni bezdotykowej trzystanowiskowej wraz z infrastrukturą techniczną na działce nr "[...]" obręb nr "[...]" miasta "[...]". Wojewoda wskazał w uzasadnieniu decyzji, że obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego nie wprowadza zakazu budowy nowych obiektów na terenie C-150 MNU, jednakże zabudowa ta musi być zgodna z przeznaczeniem podstawowym lub dopuszczalnym. Na działce nr "[...]", zgodnie z przeznaczeniem podstawowym, możliwa jest budowa budynków jednorodzinnych z usługami, natomiast zgodnie z przeznaczeniem dopuszczalnym – budowa sieci i obiektów infrastruktury technicznej. Wojewoda przywołał definicję legalną budynku mieszkalnego jednorodzinnego, zawartą w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego i doszedł do wniosku, że na terenie C-150 MNU, w ramach przeznaczenia podstawowego, dopuszczalna jest budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego z wydzielonym lokalem użytkowym o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. Jednakże w takim lokalu nie może być usytuowana myjnia, gdyż na przeszkodzie temu ją inne zapisy Planu. Organ odwoławczy wskazał tu na postanowienia § 11 pkt 9 oraz § 4 pkt 18 Planu. Zgodnie z § 11 pkt 9 Planu – na terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej lokale użytkowe realizowane zgodnie z przepisami prawa budowlanego mogą być przeznaczone wyłącznie na usługi podstawowe. Dopuszcza się wyłącznie działalność usługową niepowodującą pogorszenia warunków użytkowania terenów i obiektów sąsiednich, w szczególności lokali mieszkalnych, zgodnie z przepisami odrębnymi. W myśl natomiast postanowień § 4 pkt 18 Planu – ilekroć w dalszych przepisach niniejszej uchwały jest mowa o: usługach podstawowych – należy przez to rozumieć obiekty usługowe służące zaspokajaniu potrzeb mieszkańców i użytkowników okolicznych terenów; do usług podstawowych należą w szczególności usługi typu: szewc, krawiec, pralnia, restauracje, puby, kawiarnie, sklepy o powierzchni sprzedaży do 400m2, gabinety lekarskie, drobne pracownie i biura typu: kancelarie adwokackie, zakłady fotograficzne, solaria, punkty kserograficzne, wypożyczalnie wideo, biura podróży itp. Nie są usługami podstawowymi usługi motoryzacyjne typu: warsztaty, stacje benzynowe, myjnie samochodowe itp. W ocenie Wojewody, biorąc powyższe pod uwagę, analiza zapisów Planu prowadzi do ustalenia, że budowa myjni samochodowej na działce nr "[...]", położonej na terenie oznaczonym w Planie C-150 MNU jest niezgodna z przeznaczeniem tego terenu, co skutkuje odmową zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Jest niezgodna z przeznaczeniem podstawowym i dopuszczalnym, ustalonym w Planie dla tego kwartału. W ocenie Sądu, stanowisko organu odwoławczego, dotyczące niezgodności planowanej inwestycji z Planem jest nieuprawnione i nie znajduje uzasadnienia prawnego. Powołane przez Wojewodę przepisy prawa nie mogą stanowić podstawy do uznania niezgodności inwestycji z postanowieniami Planu. Zgodnie z powołanym wyżej art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego - przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Cytowany przepis określa zakres obowiązków organu, których celem jest kompleksowe sprawdzenie projektu budowlanego w fazie wyjaśniającej postępowania administracyjnego o wydanie pozwolenia na budowę i zatwierdzenie projektu budowlanego. Z treści tego przepisu wynika jednoznacznie, że podstawowym obowiązkiem organu administracji architektoniczno-budowlanej jest zbadanie zgodności rozwiązań zaproponowanych w projekcie budowlanym z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Analiza ta ma fundamentalne znaczenie, gdyż te akty określają w sposób wiążący, m.in. przeznaczenie, parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy i inne, jak też kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Dlatego też negatywny wynik ustaleń organu co do zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy wyklucza możliwość wydania pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę, a zaaprobowanie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę, w sytuacji gdy projekt ten jest niezgodny z ustaleniami miejscowego planu może stanowić rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 2 października 2015 r., sygn. II OSK 215/14, dostępny [w:] Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako: "CBOSA"). W myśl art. 3 pkt 2a ustawy Prawo budowlane – ilekroć w ustawie jest mowa o budynku mieszkalnym jednorodzinnym - należy przez to rozumieć budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. Przepis ten nie rozstrzyga jednak, że na działce nr "[...]" na terenie oznaczonym w Planie symbolem C- 150 MNU nie może być usytuowany budynek usługowy – bezdotykowa myjnia samochodowa. Nie ma bowiem żadnych podstaw prawnych stwierdzenie Wojewody, że nie może tu być usytuowana myjnia, bo jest ona dopuszczalna w budynku mieszkalnym jednorodzinnym z wydzielonym lokalem użytkowym o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku, a w lokalu takim nie może zostać usytuowana myjnia, bo stoją temu na przeszkodzie inne zapisy Planu. Wskazać należy, że w postanowieniach Planu, dotyczących terenów oznaczonych symbolem C-150 MNU, wskazano w ust. 6: wysokość zabudowy mieszkaniowej i usługowej – max 10,00 m – dwie kondygnacje nadziemne, w tym poddasze użytkowe. W postanowieniach pkt.8 wskazano zaś, że dla budynków usługowych oraz gospodarczych i garażowych dopuszcza się stosowanie dachów płaskich. Powyższe postanowienia w sposób jednoznaczny wskazują, że – wbrew stanowisku Wojewody – lokale usługowe mogą być usytuowane o odrębnych od lokalu mieszkalnego budynkach. Nie można też przyjąć, że lokale usługowe usytuowane na ww. terenie mogą być przeznaczone wyłącznie na usługi podstawowe. Ograniczenia takiego nie zawierają bowiem postanowienia Planu w stosunku do terenu oznaczonego symbolem C-150 MNU. Zgodnie z ust. 1 tych postanowień – przeznaczenie podstawowe: zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna z usługami. W przypadku, gdy prawodawca gminny chciał ograniczyć rodzaj usług na określonym terenie, czynił to w konkretnych postanowieniach Planu. Np. dla terenu C – 47 MNU przewidziano przeznaczenie: zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wolnostojąca, a przeznaczenie dopuszczalne: usługi nieuciążliwe, sieci i obiekty infrastruktury technicznej. Dla terenu o symbolu C - 50 MNUH przewidziano przeznaczenie zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wolnostojąca, a przeznaczenie dopuszczalne: usługi handlu, sieci i obiekty infrastruktury technicznej. Dla terenu C -81 UM przewidziano przeznaczenie podstawowe: zabudowa usługowo-mieszkaniowa – usługi nieuciążliwe. Natomiast dla terenu C -150 MNU przewidziano przeznaczenie podstawowe zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna z usługami. Nie dokonano tu żadnego ograniczenia co do rodzajów usług, dlatego też nie ma żadnych podstaw do ich ograniczenia do usług podstawowych, jak uczynił to Wojewoda. Nie mają też tu zastosowania postanowienia § 11 pkt 9 Planu. Przepis ten dotyczy bowiem terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 3 Planu ( tereny zabudowy jednorodzinnej, oznaczone na rysunku planu symbolem MN). Nie ma więc żadnych podstaw do stosowania tego przepisu do terenów zabudowy jednorodzinnej z usługami (MNU), o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 4 Planu, gdyż – zgodnie z postanowieniami uchwały, teren ten nie jest objęty postanowieniami § 11 pkt 9 Planu. Końcowo wskazać należy, że również w ocenie prawodawcy – Gminy "[...]’ – przedmiotowa inwestycja jest zgodna z ustaleniami Planu. W piśmie z dnia 19 marca 2019 r., skierowanym do Starostwa Powiatowego, Burmistrz "[...]" stwierdził, że zgodnie z zapisami Planu, zawartymi w § 6 pkt 4 lit. d, na całym obszarze objętym planem ustala się zakaz realizacji usług i prowadzenia działalności produkcyjnej, stwarzającej uciążliwości dla sąsiednich nieruchomości związanych z emisją zanieczyszczeń powietrza, hałasu, wibracji, pola elektromagnetycznego przekraczających wartości dopuszczalne. Biorąc powyższe pod uwagę, działalność polegająca na świadczeniu usług mycia samochodów działce nr "[...]" obręb nr ‘[...]" w "[...]", położonej na terenie oznaczonym w Planie jako C -150MNU, jest zgodna z podstawowym przeznaczeniem określonym dla tego terenu, o ile nie powoduje przekroczenia wartości dopuszczalnych ww. emisji. Reasumując, nie ma żadnych podstaw do przyjęcia, że inwestycja - myjnia bezdotykowa trzystanowiskowa nie może zostać usytuowana na terenie oznaczonym C-150 MNU w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta "[...]", przyjętym uchwałą Rady Miejskiej z dnia "[...]", z powodu jej niezgodności z tym Planem. W toku ponownego postępowania, organ uwzględni rozważania Sądu, zawarte w uzasadnieniu niniejszego wyroku. Podjęte rozstrzygnięcie organ uzasadni zgodnie z wymogami zawartymi w art. 107 § 3 K.p.a. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji. O kosztach orzeczono stosownie do art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800 z późn. zm.).