II OSK 1957/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.), Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski, Sędzia WSA (del.) Grzegorz Antas, Protokolant asystent sędziego Tomasz Muszyński, po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. S.A. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 lutego 2020 r. sygn. akt II SA/Gl 1553/19 w sprawie ze skargi T. S.A. w K. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 10 września 2019 r. nr IFXIV.7840.5.4.2019 w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 18 lutego 2020 r., sygn. akt II SA/Gl 1553/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę T. z siedzibą w K. (dalej jako Skarżąca lub Spółka) na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 10 września 2019 r. nr IFXIV.7840.5.4.2019 w przedmiocie pozwolenia na budowę. Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. Skarżąca wnioskiem z 11 grudnia 2018 r. wystąpiła do Prezydenta Miasta R. z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę nowego obiektu budowlanego - budowa stacji transformatorowej SN/nN wraz z włączeniem do ziemnej stacji elektroenergetycznej. W piśmie z dnia 18 grudnia 2018 r. organ wezwał inwestora do uzupełnienia złożonego wniosku o brakującą opłatę skarbową, a postanowieniem z dnia 9 stycznia 2019 r. nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia dokumentacji o projekt zagospodarowania terenu sporządzony zgodnie z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim odpowiadać powinny budynki ich usytuowanie, w szczególności określenia właściwej odległości od granic nieruchomości projektowanej stacji, uzgodnienia z zarządcą drogi projektu budowalnego, zgodnie z decyzją z dnia 29 października 2018 r. oraz dostosowania projektu do § 8 ust. 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego wyznaczając termin do dnia 5 lutego 2019 r. Decyzją z 7 lutego 2019 r., znak AU.6740.866.2018 Prezydent Miasta R. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji transformatorowej SN/nN wraz z włączeniem do ziemnej sieci elektroenergetycznej w R. na nieruchomościach oznaczonych nr [...], nr [...] i nr [...] w R.. Organ stwierdził, że kontrolując dokumentację niezbędną do wydania pozwolenia na budowę w myśl art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane ustalił, że przedłożony projekt budowlany zawierał nieprawidłowości i wymagał sporządzenia projektu zagospodarowania terenu zgodnie § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury, w szczególności w zakresie określenia właściwej odległości do granic nieruchomości projektowanej stacji transformatorowej oraz brak uzgodnienia z zarządcą drogi. Wobec powyższego organ zgodnie z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego postanowieniem nałożył na inwestora obowiązek ich usunięcia. Jednocześnie poinformował, że po bezskutecznym upływie wyznaczonego terminu, zostanie wydana decyzja o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Organ wskazał, że w odpowiedzi Spółka w piśmie z 4 lutego 2019 r. poinformowała, że w jej ocenie § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. dotyczy odległości budynków i ich usytuowania, a kontenerowa stacja transformatorowa nie jest bezpośrednio wymieniona w rozporządzeniu i brak jest definicji klasyfikującej stację jako budynek. Bezpodstawne jest więc zaliczanie urządzenia elektroenergetycznego, jakim jest stacja transformatorowa jako odosobnionego budynku wydzielonego od otoczenia za pomocą przegród w postaci ścian bocznych i dachu, posadowionych na fundamencie. Stacja nie stanowi wydzielonego obiektu budowlanego pełniącego samodzielną funkcję, jak w przypadku budynku. Wyposażona jest w urządzenia elektroenergetyczne - zaliczyć ją należy do budowli odrębnych pod względem technicznym, ale składających się na użytkową całość - sieć elektroenergetyczną SN/nN. Zgodnie z art. 3 Prawa budowlanego stanowi obiekt budowlany, a nie budynek i co za tym idzie jej lokalizowanie na działce nie jest determinowane zapisami § 12 rozporządzenia. Organ nie zgodził się ze stanowiskiem Spółki, gdyż zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego sygn. akt SK 48/15 z dnia 13 grudnia 2013 r. stanowisko, że obiekt budowalny spełniający definicję budynku może być budowlą jest niezgodny z Konstytucją. W przekonaniu Trybunału, zarówno na gruncie prawa budowlanego, jaki i ustawy o podatkach lokalnych żaden budynek nie może być jednocześnie budowlą, a żadna budowla nie może być jednocześnie budynkiem. Pierwszeństwo ma zawsze kwalifikacja danego obiektu jako budynku. Organ stwierdził, że przedmiotowa stacja transformatorowa spełnia definicję budynku, jest wydzielona z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Wobec zatem braku usunięcia wszystkich stwierdzonych w postanowieniu nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowlanym zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane organ orzekł o odmowie wydania pozwolenia na budowę. Wojewoda Śląski po rozpoznaniu odwołania Spółki decyzją z dnia 10 września 2019 r. nr IFXIV.7840.5.4.2019 utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji, po przedstawieniu przebiegu dotychczasowego postępowania organ, odwołując się do wspomnianego przez organ pierwszej instancji wyroku Trybunału Konstytucyjnego sygn. akt SK 48/15 z dnia 13 grudnia 2013 r. podkreślił, że według Trybunału stanowisko, iż obiekt budowalny spełniający definicję budynku może być budowlą jest niezgodny z Konstytucją. W przekonaniu Trybunału, zarówno na gruncie prawa budowlanego, jaki i ustawy o podatkach lokalnych żaden budynek nie może być jednocześnie budowlą, a żadna budowla nie może być jednocześnie budynkiem. Podniósł, że zgodnie z art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego jako budynek należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Dodał, że przedmiotowa stacja spełnia wszystkie te cechy. Dalej Wojewoda wyjaśnił, że obiekt o masie 11 ton, który jest powiązany z fundamentem zagłębionym w ziemi, spełnia warunek trwałego związania obiektu z gruntem. Z kolei na podstawie projektu budowlanego ustalono, że przedmiotowa stacja transformatorowa posiada zewnętrzne przegrody w postaci: ─ fundamentu w formie płyty żelbetowej posadowionej na głębokości 65cm poniżej terenu, ─ czterech ścian żelbetowych grubości 12 cm, ─ dachu żelbetowego. Zdaniem organu - wykonanie powyższych elementów z materiału - żelbet, świadczy jednoznacznie, że obiekt jest budynkiem, a nie budowlą lub urządzeniem. Organ zauważył, że autor projektu sam stwierdził w swym projekcie, że "istniejącymi obiektami budowlanymi w zakresie budowy są budynek stacji, istniejąca sieć kablowa SN, sieć napowietrzna nN"- (str. 23). Wobec powyższego w myśl art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego organ uznał projektowany obiekt za budynek, a wobec powyższego musiał on spełniać wymagania zawarte w § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Nadto organ dodał, że zgodnie z art. 15a Prawa budowlanego projekt budowlany dotyczący budynku z fundamentem żelbetowym oraz ścianami i dachem żelbetowym - powinien być sporządzony przez osobę posiadającą stosowane uprawnienia budowalne (w tym przypadku w specjalności konstrukcyjno- budowlanej). W świetle powyższego organ odwoławczy uznał, że decyzja wydana przez organ pierwszej instancji jest prawidłowa i utrzymał ją w mocy. Spółka wniosła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W zakresie naruszenia przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy powtórzono zarzuty postawione w odwołaniu, dotyczące naruszenia art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, dodając zarzut naruszenia art. 10 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji bez umożliwienia skarżącemu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów (wobec czego strona została pozbawiona czynnego udziału w postępowaniu) oraz z uwagi nie ustosunkowania się w uzasadnieniu decyzji do podniesionych w odwołaniu zarzutów, w szczególności w zakresie trwałego związania z gruntem kontenerowej stacji transformatorowej oraz uznania jej za budynek, podczas gdy zdaniem skarżącej należy ją kwalifikować jako budowlę, w stosunku do której nie mają zastosowania przepisy § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Jako naruszenie przepisów prawa materialnego skarżąca wskazała na naruszenie przepisu art. 3 pkt 2 i pkt 3 ustawy Prawo budowlane oraz § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Wskazanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił powyższą skargę. Zdaniem Sadu, zaskarżona jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji odpowiadają przepisom prawa. Mając na uwadze obowiązki organu wynikające z art. 35 ustawy Prawo budowlane Sąd wskazał, że w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w art. 35 ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Organ skorzystał z tej prerogatywy. Postanowieniem z dnia 9 stycznia 2019 r. organ pierwszej instancji nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia złożonej dokumentacji m.in. o projekt zagospodarowania terenu sporządzony zgodnie z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim odpowiadać powinny budynki ich usytuowanie, w szczególności określenia właściwej odległości od granic nieruchomości projektowanego kontenera stacji w terminie do 5 lutego 2019 r. Pomimo upływu wskazanego terminu, inwestor nie przedłożył żadnego projektu zagospodarowania terenu, podnosząc kwestię błędnego zakwalifikowania projektowanej stacji transformatorowej. Sąd stwierdził, że kwestią sporną w niniejszej sprawie na tle złożonego projektu była ocena, czy przewidziana w nim stacja transformatorowa SN/nN powinna być zakwalifikowana jako budynek w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, czy też jako budowla w rozumieniu art. 3 pkt 3 tej ustawy. Przesądza to bowiem o zastosowaniu lub stwierdzeniu braku podstaw do zastosowania wymienionego powyżej rozporządzenia, które w § 12 nakłada obowiązek lokalizacji budynków w określonej odległości od działek sąsiednich. Dalej Sąd zauważył, że ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w art. 29 ust. 1 pkt 2b przewiduje, że pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków stacji transformatorowych i kontenerowych stacji transformatorowych o powierzchni zabudowy do 35 m². Jednocześnie w art. 30 ust. 1a w związku z ust. 1 pkt 1 ustawa przewiduje, że inwestor zamiast dokonania zgłoszenia dotyczących robót budowlanych, o których mowa w ust. 1, może wystąpić z wnioskiem o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, gdzie inwestor wystąpił z wnioskiem z dnia 11 grudnia 2018 r. o wydanie pozwolenia na budowę stacji transformatorowej SN/nN wraz z włączeniem do ziemnej stacji elektroenergetycznej. Analiza art. 29 ust. 1 pkt 2b ustawy Prawo budowlane wskazuje, że ustawodawca rozróżnia – po pierwsze - parterowe budynki stacji transformatorowych i po drugie - kontenerowe stacje transformatorowe. We wniosku złożonym przez skarżącą Spółkę – wystąpiono o pozwolenie na budowę nowego obiektu budowlanego – stacji transformatorowej SN/nN wraz z włączeniem do ziemnej sieci elektroenergetycznej załączając projekt budowlany nr [...]. Z legalnej definicji budynku zamieszczonej w art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane zdaniem Sądu wynika, że przez budynek należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundament i dach. Z kolei w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane ustawodawca zdefiniował budowlę w ten sposób, że uznał za nią każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a dodatkowo wymienił katalog tych obiektów. Z przedstawionej powyżej konstrukcji przepisów wynika, że obiekt budowlany, który spełnia kryteria do uznania go za budynek, nie może być uznany za budowlę. Sąd uznał, że analiza załączonego projektu słusznie doprowadziła organy do stwierdzenia, iż chodzi o budowę budynku stacji transformatorowej. Świadczy o tym zarówno stanowisko samego projektanta, który w projekcie na stronie 23 stwierdził, że "istniejącymi obiektami budowlanymi w zakresie budowy są budynek stacji, istniejąca sieć kablowa SN, nN, sieć napowietrzna nN", jak również dokładna ocena projektowanych zamierzeń, a mianowicie to, że przedmiotowa stacja stanowić będzie obiekt o masie 11 ton, trwale powiązany z gruntem poprzez fundament zagłębiony w ziemi. Spełniać więc będzie warunek trwałego związania obiektu z gruntem. Nadto dokładna analiza przedstawionego projektu budowlanego wykazała, że przedmiotowa stacja transformatorowa posiada zewnętrzne przegrody w postaci: ─ fundamentu w formie płyty żelbetowej posadowionej na głębokości 65 cm poniżej terenu, ─ czterech ścian żelbetowych grubości 12 cm, ─ dachu żelbetowego. W ocenie Sądu, projektowana stacja spełnia tym samym wszelkie warunki dla uznania jej za budynek. Sąd podzielił także stanowisko organu odwoławczego, że sam materiał, z którego będzie ona wykonana – tj. żelbet, świadczy jednoznacznie, że obiekt jest budynkiem, a nie budowlą lub urządzeniem. Przepis art. 29 ust. 1 pkt 2b Prawa budowlanego wyraźnie odróżnia budynki stacji transformatorowych od kontenerowych stacji transformatorowych. Sąd zgodził się, że wielkość, materiał budowlany oraz sposób wykonania wnioskowanej stacji transformatorowej przesądza o tym, że projektowany obiekt stanowi budynek. Skoro zatem jest to budynek, to dotyczą go wymagania określone w § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim odpowiadać powinny budynki ich usytuowanie. Prawidłowo zatem organ pierwszej instancji wezwał inwestora do uzupełnienia złożonego projektu o brakujący projekt zagospodarowania terenu sporządzony zgodnie z cytowanym powyżej § 12 rozporządzenia, a brak uzupełnienia złożonego projektu o ten dokument, mimo upływu wyznaczonego terminu, zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane musiał skutkować wydaniem decyzji o odmowie zatwierdzenia przedłożonego projektu budowlanego. W świetle powyższego Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy przepisu art. 35 ustawy Prawo budowlane czy § 12 cytowanego powyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Sąd nie podzielił także zarzutu naruszenia przez orzekające w sprawie organy przepisów art. 7, art. 77 § 1 czy art. 80 K.p.a. Sprawa została bowiem poprzedzona zebraniem wystarczającego materiału dowodowego, który został przez organy oceniony zgodnie z obowiązującymi regułami. Z kolei odnosząc się do naruszenia przez organ odwoławczy art. 10 § 1 K.p.a., Sąd zauważył, że uchybienie to może stanowić podstawę uchylenia decyzji jedynie wówczas, gdy wykaże się, że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Innymi słowy, strona musi wykazać, że gdyby do takiego uchybienia nie doszło, wynik sprawy mógłby być odmienny (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2019 r. sygn. akt II OSK 2691/17) względnie wykazać, że uchybienie to uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności – zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 26 września 2019 r. sygn. akt II SA/Bk 420/19. W niniejszym przypadku strona niczego takiego nie wykazała, a to właśnie na stronie stawiającej taki zarzut spoczywa ciężar wykazania związku przyczyno-skutkowego między naruszeniem wskazanego przepisu postępowania a wynikiem sprawy. Skarżąca Spółka wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości. Wskazując na naruszenie przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi, które miało istotny wpływ na wynik sprawy Spółka zarzuciła zarzuca naruszenie: 1. art. 134 § 1 PrPostSądAdm w zw. z art. 151 PrPostSądAdm w zw. z art. 141 § 4 PrPostSądAdm w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) PrPostSądAdm w zw. z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (zwanej dalej: PrSądAdm) w zw. z art. 3 § 1 PrPostSądAdm poprzez oddalenie skargi bez rozpoznania podniesionych w niej zarzutów naruszenia przez organ II instancji: A. art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niewskazanie, dlaczego organ II instancji odmówił uwzględnia wniosku skarżącego, co do przeprowadzenia dowodu: - z dokumentu "Kontenerowa stacja transformatorowa - katalog do projektowania" firmy Z. S.A. na okoliczność wykazania, że stacja transformatorowa, którą zamierzała wybudować skarżąca nie stanowiła obiektu trwale związanego z gruntem, - z opinii biegłego z zakresu budownictwa na okoliczność wykazania, czy stacja transformatorowa, którą zamierzała wybudować skarżąca stanowiłaby obiekt trwale związany z gruntem. B. art. 107 § 3 KPA poprzez niewyjaśnienie przez organ II instancji w zaskarżonej decyzji, dlaczego następujące fakty mają świadczyć o tym, że przedmiotowa stacja transformatorowa jest budynkiem: a) Jest to obiekt o masie 11 ton. b) Ma on fundament zagłębiony w ziemi. c) Ma zewnętrzne przegrody i dach. d) Jest wykonany z żelbetu. e) W projekcie budowalnym został użyty zwrot "budynek stacji. C. art. 78 w zw. z art. 7 w zw. z art. 8 w zw. z. art. 77 K.p.a. poprzez nieuwzględnienia wniosku skarżącej, co do przeprowadzenia dowodu: - z dokumentu "Kontenerowa stacja transformatorowa - katalog do projektowania" firmy Z. S.A. na okoliczność wykazania, że stacja transformatorowa, którą zamierzała wybudować skarżąca nie stanowiła obiektu trwale związanego z gruntem. - z dokumentu "Kontenerowe stacje transformatorowe" - katalog firmy Z. S.A. na okoliczność wykazania, że stacja transformatorowa, którą zamierzała wybudować skarżąca nie stanowiła obiektu trwale związanego z gruntem. - z opinii biegłego z zakresu budownictwa na okoliczność wykazania, czy stacja transformatorowa, którą zamierzała wybudować skarżąca stanowiłaby obiekt trwale związany z gruntem. D. art. 6 w zw. z art. 8 K.p.a. poprzez naruszenie wymogu praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia oraz rozstrzygnięcia postępowania poprzez uznanie, że przedmiotowa stacja transformatorowa stanowi budynek, w sytuacji, gdy w decyzji z dnia 19.11.2018 r. Wojewody Śląskiego - wydanej w innej sprawie, ale dotyczącej postępowania przed Prezydentem Miasta R., w analogicznym stanie faktycznym - uchylającej w całości decyzję Prezydenta Miasta R. nr [...], z dnia [...] sierpnia 2018 r. (odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę zasilania kompleksu boisk sportowych w R. na nieruchomościach o oznaczeniu geodezyjnym nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...]) Wojewoda Śląski uznał, że stacja transformatorowa nie stanowi budynku. 2. art. 1 § 1 i 2 PrSądAdm w zw. z art. 3 § 1 PrPostSądAdm w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) i c) PrPostSądAdm w zw. z art. 10 K.p.a., poprzez uznanie, iż "uchybienie to może stanowić podstawę uchylenia decyzji jedynie wówczas, gdy wykaże się, że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Innymi słowy, strona musi wykazać, że gdyby do takiego uchybienia nie doszło, wynik sprawy mógłby być odmienny (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2019 r. sygn. akt II OSK 2691/17) względnie wykazać, że uchybienie to uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności - zpb. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 26 września 2019 r. sygn. akt II SA/Bk 420/19. W niniejszym przypadku strona niczego takiego nie wykazała, a to właśnie na stronie stawiającej taki zarzut spoczywa ciężar wykazania związku przyczyno- skutkowego między naruszeniem wskazanego przepisu postępowania a wynikiem sprawy", w sytuacji, gdy skarżący wykazał, że uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy oraz uniemożliwiło skarżącej dokonanie konkretnych czynności procesowych; 3. art. 1 § 1 i 2 PrSądAdm w zw. z art. 3 § 1 PrPostSądAdm w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) PrPostSądAdm w zw. z art. 7 w zw. z. art. 77 § 1 w zw. z art. 80 oraz art. 136 K.p.a. przejawiający się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, mimo że zebrany przez organ materiał dowodowy okazał się być niewystarczający i budzący wątpliwości, które przy uzupełnieniu mógł przechylić szalę na korzyść skarżącego; Sąd w zaskarżonym wyroku przyjął, bowiem ustalenia faktyczne organu I i II instancji oparte o błędną ocenę zgromadzonych w sprawie dowodów, w ramach, których to ustaleń nie przeprowadzono niezbędnych dowodów/czynności w zakresie ustalenia czy kontenerowa stacja transformatorowa stanowi obiekt, którego nie można od gruntu odłączyć bez uszkodzenia jego konstrukcji, a zatem nie ustalenie czy stacja transformatorowa jest budynkiem i czy wobec tego w świetle obowiązujących przepisów i miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego niemożliwe jest jej posadowienie zgodnie z przedstawionym projektem budowlanym; jak bowiem wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 stycznia 2018 r. II FSK 3411/15: "Istotną przesłanką umożliwiającą zaliczenie konkretnego obiektu budowlanego do kategorii budynków jest jego "trwałe związanie z gruntem". Nie wystarczy samo wskazanie, że dany obiekt został posadowiony na fundamencie, jeżeli już poprzez sam sposób montażu nie można wykazać istnienia tego rodzaju trwałego związku z gruntem". Tak więc w/w organy nie dokonały wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy - nie doszło do ustalenia, że stacja transformatorowa jest budynkiem. W szczególności nie uwzględniono wniosku skarżącego, co do przeprowadzenia dowodu: - z dokumentu "Kontenerowa stacja transformatorowa - katalog do projektowania" firmy Z. S.A. na okoliczność wykazania, że stacja transformatorowa, którą zamierzała wybudować skarżąca nie stanowiła obiektu trwale związanego z gruntem. - z dokumentu "Kontenerowe stacje transformatorowe" - katalog firmy Z. S.A. na okoliczność wykazania, że stacja transformatorowa, którą zamierzała wybudować skarżąca nie stanowiła obiektu trwale związanego z gruntem. - z opinii biegłego z zakresu budownictwa na okoliczność wykazania, czy stacja transformatorowa, którą zamierzała wybudować skarżąca stanowiłaby obiekt trwale związany z gruntem. Z kolei dowód z opinii biegłego pozwoliłby na ustalenie przez specjalistę i potwierdziłby, że: - kontenerowe stacje transformatorowe w obudowie betonowej typu [...] przewożone są na miejsce zainstalowania, jako kompletnie wyposażone, a po usytuowaniu wymagają jedynie podłączenia kabli SN, nN, instalacji uziemiającej oraz wstawienia i podłączenia transformatora. - posadowienie takiej stacji kontenerowej odbywa w ten sposób, że pierwszym etapem posadowienia stacji jest wykonanie w ziemi wykopu. W wykonanym wykopie należy ułożyć uziom otokowy i podłączyć do niego przewody uziemiające, które będą podłączone do stacji. Następnie należy wykonać podsypkę piaskowo-żwirową. Na tak przygotowane miejsce należy ustawić bryłę główną - przedmiotowa stacja składa się z dwóch elementów bryły głównej i dachu a następnie dach. Do przedmiotowej stacji nie można wejść. Obsługiwana jest ona jedynie z zewnątrz. - stacja transformatorowa nie jest obiektem, który jak w przypadku budynków jest trwale połączony z gruntem przy pomocy fundamentów. W tym przypadku sama bryła główna jest prefabrykatem i jest zagłębiony w wykopie ziemnym, ale stoi na podsypce piaskowo-żwirowej i umieszczone są w nim elementy urządzeń energetycznych. Na tak osadzonej bryle stacji montowany jest następnie betonowy dach. Zgodnie natomiast z art, 7 K.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zarówno organ I jaki i II instancji nie dochowały w niniejszej sprawie tej naczelnej zasady postępowania administracyjnego. W aktach postępowania administracyjnego brak jest, bowiem dowodów na podejmowanie działań mających na celu ustalenie czy stacja transformatorowa jest budynkiem - w szczególności nie przeprowadzono dowodu z w/w opinii biegłego, Tym samym nie doszło do właściwych i niebudzących wątpliwości ustaleń czy w istocie ww. stacja transformatorowa jest budynkiem. 4. art. 1 § 1 i 2 PrSądAdm w zw. z art. 3 § 1 PrPostSądAdm w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) PrPostSądAdm w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 7 w zw. art. 11 zw. z art. 15 w z art. 77 K.p.a., przejawiający się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, mimo nieustosunkowania się w zaskarżonej decyzji organu II instancji do podniesionych w odwołaniu od decyzji organu I instancji:: - zarzutu naruszenia art. 7 w zw. z. art. 8 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. poprzez nie podjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w szczególności poprzez nie ustalenie czy kontenerowa stacja transformatorowa stanowi obiekt, którego nie można od gruntu odłączyć bez uszkodzenia jego konstrukcji, a zatem nie ustalenie czy stacja transformatorowa jest budynkiem i czy wobec tego w świetle obowiązujących przepisów i miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego niemożliwe jest jej posadowienie zgodnie z przedstawionym projektem budowlanym; jak bowiem wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 stycznia 2018 r. II FSK 3411/15: "Istotną przesłanką umożliwiającą zaliczenia konkretnego obiektu budowlanego do kategorii budynków jest jego "trwale związanie z gruntem"; nie wystarczy samo wskazanie, że dany obiekt został posadowiony na fundamencie, jeżeli już poprzez sam sposób montażu nie można wykazać istnienia tego rodzaju trwałego związku z gruntem". - zarzutu naruszenia art. 7 w zw. z. art. 77 § 1 w zw. z art. 80 K.p.a. poprzez dokonanie błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy i przyjęcie, że stacja transformatorowa jest budynkiem, wobec czego w świetle obowiązujących przepisów i miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego niemożliwe jest jej posadowienie zgodnie z przedstawionym projektem budowlanym. W szczególności nie uwzględniono wniosku skarżącego, co do przeprowadzenia dowodu: - z dokumentu "Kontenerowa stacja transformatorowa - katalog do projektowania" firmy Z. S.A. na okoliczność wykazania, że stacja transformatorowa, którą zamierzała wybudować skarżąca nie stanowiła obiektu trwale związanego z gruntem. - z dokumentu "Kontenerowe stacje transformatorowe" - katalog firmy Z. S.A. na okoliczność wykazania, że stacja transformatorowa, którą zamierzała wybudować skarżąca nie stanowiła obiektu trwale związanego z gruntem. - z opinii biegłego z zakresu budownictwa na okoliczność wykazania, czy stacja transformatorowa, którą zamierzał wybudować skarżący stanowiłaby obiekt trwale związany z gruntem. Z kolei dowód z opinii biegłego pozwoliłby na ustalenie przez specjalistę i potwierdziłby, że: - kontenerowe stacje transformatorowe w obudowie betonowej typu [...] przewożone są na miejsce zainstalowania, jako kompletnie wyposażone, a po usytuowaniu wymagają jedynie podłączenia kabli SN, nN, instalacji uziemiającej oraz wstawienia i podłączenia transformatora. - posadowienie takiej stacji kontenerowej odbywa w ten sposób, że pierwszym etapem posadowienia stacji jest wykonanie w ziemi wykopu. W wykonanym wykopie należy ułożyć uziom otokowy i podłączyć do niego przewody uziemiające, które będą podłączone do stacji. Następnie należy wykonać podsypkę piaskowo-żwirową. Na tak przygotowane miejsce należy ustawić bryłę główną - przedmiotowa stacja składa się z dwóch elementów bryły głównej i dachu -, a następnie dach. Do przedmiotowej stacji nie można wejść. Obsługiwana jest ona jedynie z zewnątrz. - stacja transformatorowa nie jest obiektem, który jak w przypadku budynków jest trwale połączony z gruntem przy pomocy fundamentów. W tym przypadku sama bryła główna jest prefabrykatem i jest zagłębiony w wykopie ziemnym, ale stoi na podsypce piaskowo-żwirowej i umieszczone są w nim elementy urządzeń energetycznych. Na tak osadzonej bryle stacji montowany jest następnie betonowy dach. W związku z powyższym należy wskazać, iż organ odwoławczy rozpatruje sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie. Oznacza to, że ma on obowiązek rozpatrzyć wszystkie żądania strony i ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swojej decyzji. Wojewoda Śląski dopuścił się rażącego uchybienia przepisów regulujących procedurę administracyjną - tj. naruszenia art. 107 § 3 w zw. z art. 7 w zw. art. 11 w zw. z art. 15 w z art. 77 K.p.a. - poprzez nieustosunkowanie się w zaskarżonej decyzji do podniesionych w odwołaniu od decyzji organu I instancji w/w zarzutów. Brak bowiem rozpatrzenia i ustosunkowania się do w/w zarzutów uniemożliwiał skarżącemu ustosunkowanie się w pełni to decyzji tego organu Tym samym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach winien uchylić zaskarżoną decyzję. Potwierdza to wyrok tegoż sądu z dnia 13 września 2016 r. IV SA/GI 555/16: "Uchybienie w postaci braku należytego sporządzenia uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia, stanowi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i w konsekwencji powoduje konieczność jego uchylenia, co należy uwzględnić przy ponownym rozpoznawaniu sprawy. Brak bowiem uzasadnienia stanowiska zajętego przez organ administracji, wobec konkretnych zarzutów i argumentacji odwołania, uniemożliwia dokonanie sądowoadministracyjnej kontroli zaskarżonego orzeczenia. Stwierdzonego uchybienia nie można skutecznie konwaiidować na etapie postępowania sądowego". 5. art. 1 § 1 i 2 PrSądAdm w zw. z art. 3 § 1 PrPostSądAdm w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) i c) PrPostSądAdm w zw. z art. 78 w zw. z art. 7 w zw. z art. 8 w zw. z art. 77 K.p.a. poprzez uznanie, że sprawa została poprzedzona zebraniem wystarczającego materiału dowodowego, który został przez organy oceniony zgodnie z obowiązującymi regułami w sytuacji, gdy nie uwzględniono wniosku skarżącej, co do przeprowadzenia dowodu: - z dokumentu "Kontenerowa stacja transformatorowa - katalog do projektowania" firmy Z. S.A. na okoliczność wykazania, że stacja transformatorowa, którą zamierzała wybudować skarżąca nie stanowiła obiektu trwale związanego z gruntem. - z dokumentu "Kontenerowe stacje transformatorowe" - katalog firmy Z. S.A. na okoliczność wykazania, że stacja transformatorowa, którą zamierzała wybudować skarżąca nie stanowiła obiektu trwale związanego z gruntem. - z opinii biegłego z zakresu budownictwa na okoliczność wykazania, czy stacja transformatorowa, którą zamierzał wybudować skarżący stanowiłaby obiekt trwale związany z gruntem. Z kolei dowód z opinii biegłego pozwoliłby na ustalenie przez specjalistę i potwierdziłby, że: - kontenerowe stacje transformatorowe w obudowie betonowej typu [...] przewożone są na miejsce zainstalowania, jako kompletnie wyposażone, a po usytuowaniu wymagają jedynie podłączenia kabli SN, nN, instalacji uziemiającej oraz wstawienia i podłączenia transformatora. - posadowienie takiej stacji kontenerowej odbywa w ten sposób, że pierwszym etapem posadowienia stacji jest wykonanie w ziemi wykopu. W wykonanym wykopie należy ułożyć uziom otokowy i podłączyć do niego przewody uziemiające, które będą podłączone do stacji. Następnie należy wykonać podsypkę piaskowo-żwirową. Na tak przygotowane miejsce należy ustawić bryłę główną - przedmiotowa stacja składa się z dwóch elementów bryły głównej i dachu -, a następnie dach. Do przedmiotowej stacji nie można wejść. Obsługiwana jest ona jedynie z zewnątrz. - stacja transformatorowa nie jest obiektem, który jak w przypadku budynków jest trwale połączony z gruntem przy pomocy fundamentów. W tym przypadku sama bryła główna jest prefabrykatem i jest zagłębiony w wykopie ziemnym, ale stoi na podsypce piaskowo-żwirowej i umieszczone są w nim elementy urządzeń energetycznych. Na tak osadzonej bryle stacji montowany jest następnie betonowy dach. 6. art. 1 § 1 i 2 PrSądAdm w zw. z art. 3 § 1 PrPostSądAdm w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) i c) PrPostSądAdm w art. 7 w zw. z art. 8 w zw. z. art. 77 K.p.a. poprzez uznanie, że sprawa została poprzedzona zebraniem wystarczającego materiału dowodowego, który został przez organy oceniony zgodnie z obowiązującymi regułami w sytuacji, gdy zarówno organ I jak i II instancji nie podjęły wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w szczególności poprzez nie ustalenie czy kontenerowa stacja transformatorowa stanowi obiekt, którego nie można od gruntu odłączyć bez uszkodzenia jego konstrukcji, a zatem nie ustalenie czy stacja transformatorowa jest budynkiem i czy wobec tego w świetle obowiązujących przepisów i miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego niemożliwe jest jej posadowienie zgodnie z przedstawionym projektem budowlanym. Jak bowiem wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 stycznia 2018 r. II FSK 3411/15: "Istotną przesłanką umożliwiającą zaliczenia konkretnego obiektu budowlanego do kategorii budynków jest jego "trwałe związanie z gruntem". Nie wystarczy samo wskazanie, że dany obiekt został posadowiony na fundamencie, jeżeli już poprzez sam sposób montażu nie można wykazać istnienia tego rodzaju trwałego związku z gruntem". W szczególności nie uwzględniono wniosku skarżącego, co do przeprowadzenia dowodu: - z dokumentu "Kontenerowa stacje transformatorowa - katalog do projektowania" firmy Z. S.A. na okoliczność wykazania, że stacja transformatorowa, którą zamierzał wybudować skarżący nie stanowiła obiektu trwale związanego z gruntem; - z dokumentu "Kontenerowe stacje transformatorowe" - katalog firmy Z. S.A. na okoliczność wykazania, że stacja transformatorowa, którą zamierzał wybudować skarżący nie stanowiła obiektu trwale związanego z gruntem; - z opinii biegłego z zakresu budownictwa na okoliczność wykazania, czy stacja transformatorowa, którą zamierzał wybudować skarżący stanowiłaby obiekt trwale związany z gruntem. Z kolei dowód z opinii biegłego pozwoliłby na ustalenie przez specjalistę i potwierdziłby, że: - kontenerowe stacje transformatorowe w obudowie betonowej typu [...] przewożone są na miejsce zainstalowania, jako kompletnie wyposażone, a po usytuowaniu wymagają jedynie podłączenia kabli SN, nN, instalacji uziemiającej oraz wstawienia i podłączenia transformatora; - posadowienie takiej stacji kontenerowej odbywa w ten sposób, że pierwszym etapem posadowienia stacji jest wykonanie w ziemi wykopu. W wykonanym wykopie należy ułożyć uziom otokowy i podłączyć do niego przewody uziemiające, które będą podłączone do stacji. Następnie należy wykonać podsypkę piaskowo-żwirową. Na tak przygotowane miejsce należy ustawić bryłę główną - przedmiotowa stacja składa się z dwóch elementów bryły głównej i dachu a następnie dach. Do przedmiotowej stacji nie można wejść. Obsługiwana jest ona jedynie z zewnątrz; - stacja transformatorowa nie jest obiektem, który jak w przypadku budynków jest trwale połączony z gruntem przy pomocy fundamentów. W tym przypadku sama bryła główna jest prefabrykatem i jest zagłębiony w wykopie ziemnym, ale stoi na podsypce piaskowo-żwirowej i umieszczone są w nim elementy urządzeń energetycznych. Na tak osadzonej bryle stacji montowany jest następnie betonowy dach; 7. art. 1 § 1 i 2 PrSądAdm w zw. z art. 3 § 1 PrPostSądAdm w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) PrPostSądAdm w zw. z art. 6 w zw. z art. 8 KPA przejawiający się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, mimo naruszenia przez organ II instancji wymogu praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia oraz rozstrzygnięcia postępowania poprzez uznanie, że przedmiotowa stacja transformatorowa stanowi budynek, w sytuacji, gdy w decyzji z dnia 19.11.2018 r. Wojewody Śląskiego - wydanej w innej sprawie, ale dotyczącej postępowania przed Prezydentem Miasta R., w analogicznym stanie faktycznym - uchylającej w całości decyzję Prezydenta Miasta R. nr [...], z dnia [...] sierpnia 2018 r. (odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę zasilania kompleksu boisk sportowych w R. na nieruchomościach o oznaczeniu geodezyjnym nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...]) Wojewoda Śląski uznał, że stacja transformatorowa nie stanowi budynku; 8. art. 1 § 1 i 2 PrSądAdm oraz art. 3 § 1 PrPostSądAdm poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli w zw. z art. 141 § 4 PrPostSądAdm poprzez sporządzenie zbyt ogólnikowego uzasadnienia skarżonego wyroku uniemożliwiającego dokonanie jego kontroli instancyjnej; 9. art. 1 § 1 i 2 PrSądAdm w zw. z art. 3 § 1 PrPostSądAdm w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) i c) PrPostSądAdm w zw. z art. 7 w zw. z. art. 77 § 1 w zw. z art. 80 K.p.a. oraz art. 136 K.p.a. przejawiający się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie i uznał, że w/w przepisy K.p.a. nie zostały naruszone zarówno w postępowaniu przed organem I, jaki i II instancji oraz uznał w związku z tym za prawidłowe ustalenia stanu faktycznego sprawy dokonanego przez te organy lub dokonał błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy i przyjął, że stacja transformatorowa jest budynkiem, wobec czego w świetle obowiązujących przepisów i miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego niemożliwe jest jej posadowienie zgodnie z przedstawionym projektem budowlanym; 10. art. 1 § 1 i 2 PrSądAdm w zw. z art. 3 § 1 PrPostSądAdm w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) i c) PrPostSądAdm w art. 7 w zw. z art. 8 w zw. z. art. 77 K.p.a. w zw. z art. 35 ustawy - Prawo budowlane w zw. z art. 3 pkt 2 i 3 ustawy - Prawo budowlane przejawiający się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie i uznał, że w/w przepisy K.p.a. i ustawy - Prawo budowlane nie zostały naruszone zarówno w postępowaniu przed organem I, jaki i II instancji i nieprawidłowo przyjął, iż projektowana kontenerowa stacja transformatorowa jest budynkiem i uznał w związku z tym, że organ I instancji zasadnie wydał postanowienie z dnia 9 stycznia 2019 r. zobowiązujące skarżącego do uzupełnienia przedłożonej dokumentacji; 11. art. 1 § 1 i 2 PrSądAdm w zw. z art. 3 § 1 PrPostSądAdm w zw, z art. 145 § 1 pkt 1 PrPostSądAdm w zw. z art. 35 ust.1 i 3 w zw. z art. 3 pkt 2 i 3 ustawy - Prawo budowlane przejawiający się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie i uznał, że w/w przepisy ustawy - Prawo budowlane nie zostały naruszone zarówno w postępowaniu przed organem I, jaki i II instancji i uznał w związku z tym, że organ I instancji zasadnie wydał postanowienie z dnia 9 stycznia 2019 r. zobowiązujące skarżącego do uzupełnienia przedłożonej dokumentacji. 12) Zarzut naruszenia art. 1 § 1 i 2 PrSądAdm w zw. z art. 3 § 1 PrPostSądAdm w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) i c) PrPostSądAdm w zw. z art. 134 § 1 PrPostSądAdm w zw. z art. 151 PrPostSądAdm poprzez nieuchylenie decyzji organu II instancji w całości i nieprzekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia lub niedokonania zmiany zaskarżonej decyzji organu II instancji w całości i orzeczenie, co do istoty sprawy, w sytuacji, gdy przedmiotowa stacja transformatorowa nie stanowi budynku. Natomiast zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię, a także błędne zastosowanie postawiono zarzut naruszenia: 1. art. 3 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane poprzez jego błędną wykładnię, skutkującą jego niewłaściwym zastosowaniem i przyjęcie, że materiał, z którego miała zostać wykonana stacja transformatorowa - tj. żelbet - świadczy to tym, że jest ona budynkiem, w sytuacji, gdy to czy dany obiekt jest budynkiem nie decyduje materiał, z którego jest wykonany; wynika to wprost art. 3 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane, gdzie wskazano, że przez budynek należy "rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach"; tym samym Sąd powołuje się na przesłankę nieprzewidzianą przez ustawodawcę, tj. kwestię materiału, z którego wykonano dany obiekt budowlany, w celu zakwalifikowania przedmiotowej stacji transformatorowej pod w/w definicję; to natomiast o tym czy coś jest czy nie jest budynkiem mogą decydować jedynie to czy ma on cechy, o których mowa art. 3 pkt 2 ww. ustawy; 2. art. 3 pkt 2 i 3 ustawy - Prawo budowlane poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w następstwie przyjęcia, iż projektowana kontenerowa stacja transformatorowa jest trwale związania z gruntem lub poprzez błędną wykładnię pojęcia trwałego związania z gruntem i przyjęcie, iż projektowana kontenerowa stacja transformatorowa jest budynkiem; 3. § 12 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jaki powinny odpowiadać budynki i zusytuowanie poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, skutkujące stwierdzeniem, iż dla projektowanej lokalizacji wymagane jest sporządzenie projektu zagospodarowania terenu, gdy tymczasem z uwagi na fakt, iż projektowana kontenerowa stacja transformatorowa nie spełnia wymagań budynku to w świetle ustawy - Prawo budowlane sporządzenie takiego projektu nie jest wymagane; 4. art. 35 ust. 1 i 3 w zw. z art. 3 pkt 2 i 3 ustawy - Prawo budowlane poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, wskutek przyjęcia, iż projektowana kontenerowa stacja transformatorowa jest budynkiem i uznanie, że zachodziły podstawy do tego, ażeby organ I instancji wydał postanowienie z dnia 9 stycznia 2019 r. zobowiązujące skarżącego do uzupełnienia przedłożonej dokumentacji. Na podstawie tak sformułowanych zarzutów skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. W obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawione zostały argumenty mające, zdaniem skarżącego kasacyjnie, potwierdzać zasadność podniesionych zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 259 ze zm. , dalej jako "P.p.s.a."), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Zgodnie z treścią art. 193 P.p.s.a. zdanie drugie uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego oddalającego skargę kasacyjną ogranicza się do oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez T. S.A. w K. nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zasadniczą kwestią do rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie było ustalenie czy planowana do budowy stacja transformatorowa SN/nN wraz z włączeniem do ziemnej sieci elektroenergetycznej w R. na nieruchomościach oznaczonych nr [...], nr [...] i nr [...] w R. spełnia definicję budynku z art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane czy jednak stanowi budowlę z art. 3 pkt 3 tej ustawy. Jeśli miałby to być budynek, to wówczas dokumentacja projektowa z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane powinna zawierać projekt zagospodarowania terenu pozwalający ocenić dotrzymanie wymogów z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim odpowiadać powinny budynki ich usytuowanie, w szczególności określenia właściwej odległości od granic nieruchomości projektowanej stacji, uzgodnienia z zarządcą drogi projektu budowalnego, zgodnie z decyzją z dnia 29 października 2018 r. Ewentualne braki w dokumentacji stosownie do art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane skutkować powinny decyzją odmowną zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie doszło do naruszenia zarzucanych Sądowi I instancji naruszeń przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy (projekt budowlany) pozwalał na dokonanie oceny czy w sprawie mamy do czynienia z inwestycją polegającą na budowie budynku czy też budowli. Wskazywane przez pełnomocnika skarżącej w skardze kasacyjnej opracowania dotyczące wznoszenia kontenerowych stacji transformatorowych nie zaprzeczają ustaleniom organów, że przedmiotowa stacja transformatorowa spełnia wymagania z art. 3 pkt 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm.), w szczególności odnośnie wskazanych tam cech budynku. Zgodnie z definicją ustawową budynku z art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane należy przez to rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. O trwałości związania z gruntem nie przesądza takie czy inne powiązanie obiektu z gruntem ale to czy obiekt budowlany uwzględniając jego parametry, cechy konstrukcji a nawet materiały w których jest zbudowany pozwala przyjąć, że jest w stanie oprzeć się siłom natury, które mogłyby spowodować jego przemieszczenie się z obecnej lokalizacji. O tym, czy określony obiekt jest "trwale związany z gruntem" w rozumieniu art. 3 pkt 2 P.b. nie decyduje zatem ani sposób i metoda związania z gruntem, ani też technologia wykonania fundamentu. Istotne jest to, czy wielkość tego obiektu, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania (posadowienia). (wyrok NSA z 9 listopada 2022 r. sygn.. akt II OSK 3683/19 – patrz www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W związku z powyższym przedmiotowa stacja transformatorowa, którą charakteryzuje dołączony do akt projekt budowlany, według którego planowany obiekt to obiekt o masie 11 ton, który jest powiązany z fundamentem zagłębionym w ziemi, spełnia warunek trwałego związania obiektu z gruntem. Ponadto posiada zewnętrzne przegrody w postaci fundamentu w formie płyty żelbetowej posadowionej na głębokości 65 cm poniżej terenu, czterech ścian żelbetowych grubości 12 cm, dachu żelbetowego. Podzielić należy stanowisko Sądu i organów, że okoliczność wykonania stacji z żelbetu, wskazuje jednoznacznie, że obiekt jest budynkiem, a nie budowlą lub urządzeniem. Taka charakterystyka mającej powstać stacji transformatorowej dowodzi, że jest ona trwale związana z gruntem bowiem wielkość tego obiektu, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania (posadowienia). Nie można pominąć także okoliczności, że autor projektu sam stwierdził w swym projekcie, że "istniejącymi obiektami budowlanymi w zakresie budowy są budynek stacji, istniejąca sieć kablowa SN, sieć napowietrzna nN"- (str. 23). Zatem projektant nie miał wątpliwości, że stacja transformatorowa stanowić będzie budynek i dlatego też zapewne Spółka wystąpiła z wnioskiem o pozwolenie na budowę a nie dokonała zgłoszenia. Zdaje się, że dopiero konieczność dokonania oceny zachowania odległości w stosunku do sąsiednich obiektów z § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim odpowiadać powinny budynki ich usytuowanie sprawiła, że skarżąca opowiedziała się za odmienną interpretacją planowanej inwestycji jako budowli. Wobec powyższego, w ocenie NSA, Sąd I instancji słusznie podzielił stanowisko organów administracji uznając za nimi, że stacja ta będzie budynkiem a nie budowlą czy urządzeniem technicznym. W istocie wielkość, materiał budowlany oraz sposób wykonania wnioskowanej stacji transformatorowej uzasadnia twierdzenie, że projektowany obiekt stanowi budynek. Wobec powyższego dotyczyć jej będą wymagania określone w § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim odpowiadać powinny budynki ich usytuowanie. Należało zatem wezwać inwestora do uzupełnienia złożonego projektu budowlanego o brakujący projekt zagospodarowania terenu sporządzony zgodnie z cytowanym powyżej § 12 rozporządzenia, a w sytuacji jego nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie, zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane należało wydać decyzję o odmowie zatwierdzenia przedłożonego projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, co miało miejsce w okolicznościach niniejszej sprawy. W ocenie NSA, przeprowadzanie dodatkowego dowodu na okoliczność braku trwałego związania z gruntem planowanej inwestycji jak o to zabiegała skarżąca w skardze i skardze kasacyjnej nie miało znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Znajdująca się w aktach sprawy (projekt budowlany) dokumentacja pozwalała zająć organom stanowisko w zakresie kwalifikacji obiektu jako budynek a więc organy nie musiały prowadzić dalszego postępowania dowodowego skoro te już przeprowadzone było wystarczające do wydania rozstrzygnięcia. Organy zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 K.p.a.) bowiem na podstawie projektu budowlanego dokonały kwalifikacji stacji transformatorowej jako budynku. Całokształt materiału dowodowego pozwolił uznać tę kwalifikację za prawidłowo udowodnioną tym samym art. 80 K.p.a. został zachowany. Wobec tego przeprowadzanie kolejnego dowodu z dokumentu "Kontenerowa stacja transformatorowa - katalog do projektowania" firmy Z. S.A., z dokumentu "Kontenerowe stacje transformatorowe" - katalog firmy Z. S.A., czy z opinii biegłego z zakresu budownictwa na okoliczność wykazania, że stacja transformatorowa, którą zamierzała wybudować skarżąca nie stanowiła obiektu trwale związanego z gruntem było niecelowe. Organy nadzoru budowlanego są organami wyspecjalizowanymi z zakresu Prawa budowlanego i były w stanie prawidłowo ocenić jaki obiekt jest przedmiotem prowadzonego przez nie postępowania. Oceny powyższej nie zmieniają okoliczności podnoszone w skardze kasacyjnej, że "kontenerowe stacje transformatorowe w obudowie betonowej typu [...] przewożone są na miejsce zainstalowania, jako kompletnie wyposażone, a po usytuowaniu wymagają jedynie podłączenia kabli SN, nN, instalacji uziemiającej oraz wstawienia i podłączenia transformatora. Posadowienie takiej stacji kontenerowej odbywa w ten sposób, że pierwszym etapem posadowienia stacji jest wykonanie w ziemi wykopu. W wykonanym wykopie należy ułożyć uziom otokowy i podłączyć do niego przewody uziemiające, które będą podłączone do stacji. Następnie należy wykonać podsypkę piaskowo-żwirową. Na tak przygotowane miejsce należy ustawić bryłę główną - przedmiotowa stacja składa się z dwóch elementów bryły głównej i dachu, a następnie dach. Do przedmiotowej stacji nie można wejść. Obsługiwana jest ona jedynie z zewnątrz. Stacja transformatorowa nie jest obiektem, który jak w przypadku budynków jest trwale połączony z gruntem przy pomocy fundamentów. W tym przypadku sama bryła główna jest prefabrykatem i jest zagłębiony w wykopie ziemnym, ale stoi na podsypce piaskowo-żwirowej i umieszczone są w nim elementy urządzeń energetycznych. Na tak osadzonej bryle stacji montowany jest następnie betonowy dach". Wynika z tego, że bryła główna z dachem o łącznej wadze 11 ton, wykonana z żelbetu jest osadzona w wykopie ziemnym na podsypce żwirowo-piaskowej bez mocowania jej w ziemi za pomocą fundamentów. To jednak nie zaprzecza temu, że nadal spełniony jest warunek trwałego związania z gruntem bowiem stacja ta oceniana jako całość stawia opór siłom przyrody i nie będzie stwarzać zagrożenia jej przemieszczeniem się. Naczelny Sąd Administracyjny nie odnosił się do poszczególnych zarzutów skargi kasacyjnej bowiem istota sprawy koncentrowała się na rozstrzygnięciu czy organy w okolicznościach sprawy właściwie zakwalifikowały przedmiotową stację transformatorową jako budynek. Jak wykazano zarzuty kwestionujące ocenę organów okazały się chybione a tym samym skargę kasacyjną należało oddalić. Odnosząc się do zarzutu, że Sąd bezzasadnie przyjął, że skarżąca podnosząc zarzut pozbawiania jej czynnego udziału w postępowaniu (art. 10 § 1 K.p.a.) nie wykazała jaki to miało wpływ na wynik sprawy NSA stwierdza, że w istocie żadne okoliczności tego rodzaju w skardze nie zostały podniesione. Skarżąca nie wykazała, że gdyby do takiego uchybienia nie doszło, to wynik sprawy mógłby być odmienny. Nie wykazała także, że uchybienie to uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności. Skoro tak to nie było postawy prawnej do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Na skarzącej spoczywał ciężar wykazania związku między naruszeniem wskazanego przepisu postępowania a wynikiem sprawy. Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.