II SA/Wr 557/17

Dnia 30 listopada 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek (spr.) Sędzia WSA Anna Siedlecka Protokolant referent Ewa Trojan po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 listopada 2017 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. Ś. we W. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany ostatecznej decyzji nakazującej usunięcie występujących nieprawidłowości w stanie technicznym obiektu oddala skargę w całości. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta W. (dalej PINB) nakazał Wspólnocie Mieszkaniowej nieruchomości przy ul. W. we W., doprowadzenie budynku do właściwego stanu technicznego, w terminie 7 miesięcy od dnia kiedy decyzja stanie się ostateczna. W piśmie z dnia 19 stycznia 2017 r. A. Sp. z o.o., działając jako zarządca budynku, wystąpiła o wszczęcie postępowania w trybie art. 155 k.p.a. w sprawie przesunięcia wyznaczonego w opisanej wyżej decyzji terminu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w stanie technicznym budynku. W uzasadnieniu wniosku podano, że wykonano część z obowiązków nałożonych ww. decyzją (budynek został poddany częściowemu remontowi w zakresie dotyczącym dachu i kominów który ukończono w 2011 r). Wykonanie natomiast całości prac wymienionych w decyzji w terminie wskazanym przez organ przekracza skromne możliwości finansowe Wspólnoty. Z uwagi na ograniczone możliwości członków Wspólnoty konieczne było pozyskanie środków finansowych z innych źródeł - aplikowano o uzyskanie dotacji ze środków unijnych oraz podpisano umowę kredytową z bankiem. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] po rozpatrzeniu opisanego wyżej wniosku, PINB działając na podstawie art. 155 k.p.a., odmówił zmiany swojej ostatecznej decyzji z dnia [...] r. nakazującej Wspólnocie Mieszkaniowej przy ul. W. we W. usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości stanu technicznego budynku. W uzasadnieniu PINB przytoczył treść art. 155 k.p.a. wskazując, że ocena zasadności zmiany ostatecznej decyzji pozostawiona jest uznaniu organu administracji. Wyjaśnił, że słuszny interes strony wskazany jako jedna z przesłanek zmiany decyzji, to w świetle orzecznictwa nie każdy interes strony, ale interes zgodny z prawem i zasadami współżycia społecznego. Interes ten ma być obiektywnie słuszny i akceptowany w świetle obowiązującego porządku prawnego a także z punktu widzenia interesu społecznego a nie tylko interesu strony. W rozpatrywanej sprawie, w ocenie organu interes społeczny przemawia za tym, aby doprowadzenie obiektu do stanu technicznego zgodnego z prawem zostało zakończone jak najszybciej, albowiem w interesie społecznym leży jak najszybsze wyeliminowanie zagrożenia związanego ze złym stanem technicznym przedmiotowego obiektu. Częściowe wykonanie obowiązków nie powoduje wyeliminowania stanu niezgodnego z prawem, ponadto niewykonane obowiązki mogą powodować zagrożenie życia i zdrowia mieszkańców i przechodniów. PINB wskazał, że decyzje wydawane przez organy nadzoru budowlanego na podstawie art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego nie kreują nowych obowiązków właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego, ale stanowią podstawę do wyegzekwowania już ciążących na nich z mocy prawa obowiązków, które istniały przed dniem wydania decyzji. W dalszych wywodach organ zaznaczył, że termin wyznaczany do wykonania obowiązków nałożonych decyzją wydaną na podstawie art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego musi być ustalany w sposób racjonalny. Wyznaczając go trzeba się kierować zarówno oceną zakresu prac o których orzeczono w decyzji jak i całokształtem okoliczności związanych ze sposobem wykonania tych prac, takich jak np. konieczność sporządzenia dokumentacji techniczno – budowlanej czy też pora roku. Innymi słowy, termin ten nie może być zbyt krótki dla podjęcia działań określonych w decyzji, jak również nie może być dłuższy niż okres który jest niezbędny do wykonania obowiązku. Stan naruszenia prawa jakim jest istnienie obiektu znajdującego się w nieodpowiednim stanie technicznym, nie może być zaś tolerowany dłużej niż przez okres jaki jest niezbędny, aby wykonanie obowiązku usunięcia nieodpowiedniego stanu technicznego budynku było technicznie możliwe. Wskazując na powyższe organ stwierdził, że zmiana terminu wykonania obowiązku wynikającego z decyzji z dnia [...] r. leży jedynie w interesie zobowiązanego, któremu nie można przypisać miana słusznego, bowiem nie można pogodzić go z interesem społecznym. Stan techniczny budynku, pomimo zrealizowania części prac wskazanych w decyzji, nadal stanowi bowiem stan niezgodny z prawem. Tolerowanie tego stanu przez okres dłuższy niż obiektywnie wskazany w decyzji, godzi bezpośrednio w ten interes. Wydłużenie terminu realizacji obowiązków powoduje akceptację stanu niezgodnego z prawem w dłuższym okresie. Wobec tego interes społeczny przemawia za tym, aby doprowadzenie obiektu do stanu technicznego zgodnego z prawem zostało zakończone jak najszybciej. Dalsza zwłoka w wykonaniu obowiązku i związana z tym postępująca degradacja stanu technicznego prowadzi do zagrożenia życia i zdrowia mieszkańców budynku przy ulicy W. oraz osób postronnych, które będą przebywały w pobliżu ww. budynku. Częściowe wykonanie robót, czym wniosek swój umotywowała Wspólnota, nie jest wystarczające, by wyeliminować zagrożenie. Poza tym, w ocenie PINB, pierwotnie wyznaczony termin do wykonania nakazu - wynoszący 7 miesięcy od dnia kiedy decyzja stanie się ostateczna - był wystarczający aby wszystkie obowiązki mogły być wykonane. Uwzględniając powyższe okoliczności organ uznał, że pierwotny termin był realny a wskazane w decyzji roboty powinny być w nim wykonane. PINB podkreślił także, że Wspólnota Mieszkaniowa od co najmniej 2009 roku miała wiedzę, że przedmiotowy budynek znajduje się w złym stanie technicznym. Od tego okresu minęło ponad 7 lat. Z tych względów wydłużenie aż do 31 sierpnia 2018 r. pierwotnego terminu wykonania obowiązków w ocenie organu jest niemożliwe. Uwzględnienie tego wniosku spowodowałby, że w efekcie wynosiłby on aż 8 lat i byłby trzynastokrotnie dłuższy od terminu wskazanego w decyzji z 2010 r. Zdaniem organu elementy obiektu budowlanego co do których obowiązku nie zostały wykonane od 8 lat ulegają dalszej degradacji co może prowadzić do zagrożenia życia i zdrowia mieszkańców tego budynku oraz osób postronnych, które będą przebywały w jego pobliżu. Organ zwrócił także uwagę na zapis § 22 ust. 1 pkt 10 załączonej do wniosku umowy kredytu inwestorskiego zawartej w dniu 21 grudnia 2016 r. w którym Wspólnota zobowiązała się do zakończenia remontu do dnia 30 września 2019 r. Z powyższego wynika, że po pierwsze działania podjęte przez Wspólnotę Mieszkaniową mające na celu zgromadzenie środków finansowych na wykonanie robót budowlanych wskazanych w decyzji są spóźnione (zawarcie umowy kredytowej nastąpiło prawie 6 lat po terminie do którego Wspólnota zobowiązana była wykonać wskazane roboty budowlane), po drugie zaś, ustalony umową kredytową termin do którego nastąpić winno zakończenie remontu nie jest spójny z terminem wskazanym we wniosku - różnica pomiędzy tymi terminami wynosi rok. Skoro Wspólnota Mieszkaniowa we wniosku kredytowym sama wskazała, że termin realizacji robót budowlanych związanych z przedmiotowym obiektem ustalono na 30 września 2019 r. to można przyjąć, że roboty budowlane nie zostaną zrealizowane w terminie wskazanym we wniosku o zmianę decyzji PINB, tj. do 31 sierpnia 2018 r. Organ podkreślił także, że argumentacja związana z sytuacją finansową nie może być wzięta pod uwagę, bowiem działania podejmowane w trybie art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego uzależnione są wyłącznie od stanu technicznego obiektu. W świetle powołanej normy, sytuacja finansowa zobowiązanych jak też czas potrzebny im na zgromadzenie odpowiednich środków, nie mogą mieć znaczenia dla określenia terminu wykonania nakazanych robót (por. pogląd wyrażony w wyroku WSA w Poznaniu z dnia 13.10.2009r., II SA/Po 751/08). Wobec tego zmiana terminu wykonania obowiązków wynikających z ww. decyzji ze względu na czas potrzebny na uzyskanie środków finansowych w ocenie organu, byłaby nieuzasadniona. W konkluzji PINB stwierdził, że brak niezbędnej przesłanki w postaci słusznego interesu strony lub interesu społecznego w uwzględnieniu podania w ww. zakresie, skutkować musi wydaniem decyzji odmownej. Powyższe orzeczenie zostało oprotestowane przez Wspólnotę Mieszkaniową przy ul. W. we W. poprzez złożenie odwołania, w którym zarzucono organowi naruszenie przepisów postępowania przez naruszenia zasad swobodnej oceny dowodów i przyjęcie, że nie doszło do spełnienia przesłanek warunkujących możliwość zmiany ostatecznej decyzji, zwłaszcza zaś, że nie została spełniona przesłanka słusznego interesu strony; dokonanie dowolnej oceny dowodów w sposób sprzeczny z doświadczeniem życiowym i zgromadzonym materiałem przez przyjęcie, że stan nieruchomości powoduje zagrożenie dla życia i zdrowia mieszkańców oraz przechodniów, co implikuje brak możliwości zaistnienia interesu społecznego; nie uwzględnienie i nie wyjaśnienie okoliczności faktycznych mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. pominięcie faktu zakwalifikowania budynku do Lokalnego Programu Rewitalizacji finansowanego ze środków unijnych. D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. (dalej DWINB) zaskarżoną obecnie decyzją, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ stwierdził, że dla zmiany decyzji w trybie art. 155 k.p.a. niezbędna jest spełnienie łącznie następujących przesłanek: 1/ istnienie decyzji ostatecznej: 2/ wystąpienie interesu społecznego albo słusznego interesu strony przemawiającego za uchyleniem lub zmianą decyzji; 3/ zgoda strony na zmianę lub uchylenie decyzji; 4/ brak przeciwskazań w przepisach ustaw szczególnych. Odnosząc powyższe do badanej sprawy, organ II instancji stwierdził, że PINB wydał prawidłowe rozstrzygnięcie. Interes społeczny przemawia za tym, aby doprowadzenie obiektu do stanu technicznego zgodnego z prawem zostało zakończone jak najszybciej, albowiem w interesie społecznym leży jak najszybsze wyeliminowanie zagrożenia związanego ze złym stanem technicznym przedmiotowego obiektu. Częściowe wykonanie obowiązków nie powoduje wyeliminowania stanu niezgodnego z prawem. Ponadto, niewykonane obowiązki mogą powodować zagrożenie życia i zdrowia mieszkańców oraz przechodniów. Organ wskazał także, że decyzje wydawane na podstawie art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane nie kreują nowych obowiązków właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego, ale stanowią podstawę do wyegzekwowania już ciążących na nich z mocy prawa obowiązków, które istniały przed dniem wydania decyzji. Ratio legis art. 66 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane polega na jak najszybszym usunięciu stanu, który zagraża bezpieczeństwu zdrowia lub życia ludzkiego. Mając powyższe na względzie DWINB stwierdził, że zmiana terminu ustalonego w sposób racjonalny w decyzji nr [...] roku (7 miesięcy, od dnia w którym decyzja stanie się ostateczna) na 31 sierpnia 2018 roku, byłaby sprzeczna z racją zastosowanej normy prawnej. W ocenie organu odwoławczego argumentacja PINB jest słuszna. Stan techniczny budynku, pomimo zrealizowania w części prac wskazanych w decyzji z dnia [...] roku, nadal jest niezgodny z prawem. Tolerowanie tego stanu przez okres dłuższy niż obiektywnie wskazany w ww. decyzji, godzi bezpośrednio w interes społeczny. Wydłużenie terminu realizacji obowiązków powoduje zaś akceptację stanu niezgodnego z prawem w dłuższym okresie. Wobec tego interes społeczny przemawia za tym, aby doprowadzenie obiektu do stanu technicznego zgodnego z prawem zostało zakończone jak najszybciej. Dalsza zwłoka w wykonaniu obowiązku i związana z tym postępująca degradacja stanu technicznego, prowadzi do zagrożenia życia i zdrowia mieszkańców budynku przy ul. W. oraz osób postronnych, które będą przebywały w pobliżu ww. budynku. Organ podkreślił przy tym, że Wspólnota Mieszkaniowa od co najmniej 2009 roku miała wiedzę, że przedmiotowy budynek znajduje się w złym stanie technicznym. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. W. we W., zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zarzucając organowi: 1) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 155 k.p.a. polegające na naruszeniu zasady swobodnej oceny dowodów i dokonaniu jej w sposób dowolny, sprzeczny z zasadami doświadczenia życiowego oraz z zebranym materiałem dowodowym w sprawie, objawiające się przyjęciem, że zmiana terminu wykonania decyzji PINB z dnia [...] roku jest niedopuszczalna ze względu na brak możliwości pogodzenia powyższego z interesem społecznym, podczas gdy wykonanie wskazanej decyzji organu nadzoru budowlanego w terminie tam wyznaczonym jest obiektywnie niemożliwe, zaś tak interes społeczny jak i interes strony, przemawiają za możliwie szybkim zakończeniem robót wskazanych w przedmiotowej decyzji PINB, a wniosek o wydłużenie terminu zmierza tylko do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji statuującej obiektywnie niemożliwy do realizacji nakaz; 2) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 155 k.p.a. polegające na naruszeniu zasady swobodnej oceny dowodów i dokonaniu jej w sposób dowolny, sprzeczny z zasadami doświadczenia życiowego oraz z zebranym materiałem dowodowym w sprawie, objawiające się przyjęciem, że w przedmiotowej sprawie stan nieruchomości położonej przy ul. W. we W. powoduje zagrożenie dla życia i zdrowia mieszkańców i przechodniów, podczas gdy w świetle ustaleń prawnych i faktycznych dotychczasowe prace remontowe dokonywane przez stronę wyeliminowały potencjalną możliwość zagrożenia życia lub zdrowia osób trzecich; 3) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 7, art. 77 k.p.a. polegające na niewyjaśnieniu i nieuwzględnieniu przez organ I i II instancji okoliczności faktycznych mających istotny wpływ na załatwienie sprawy - to jest przeprowadzeniu przez Wspólnotę Mieszkaniową znacznego zakresu prac objętych nakazem PINB nr [...] oraz podejmowania aktywnych działań celem rozpoczęcia kolejnych remontów objawiających się chociażby w zakwalifikowaniu przedmiotowego budynku do Lokalnego Programu Rewitalizacji finansowanego ze środków Unii Europejskiej, podczas gdy okoliczności te przekonują o bezpośrednim zmierzaniu Wspólnoty Mieszkaniowej do możliwie najszybszego usunięcia nieprawidłowości stanu technicznego budynku, co tym samym realizuje przesłankę słusznego interesu strony, o której mowa w art. 155 k.p.a.; 4) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie wskazania i wyjaśnienia przesłanek faktycznych, jakimi kierował się organ podejmując rozstrzygnięcie oraz zaniechanie szczegółowego ustosunkowania się do podnoszonych przez stronę okoliczności faktycznych zawartych w jej odwołaniu, tj. przeprowadzenia przez Wspólnotę Mieszkaniową znacznego zakresu prac objętych nakazem PINB nr [...] oraz zakwalifikowania budynku do Lokalnego Programu Rewitalizacji, czym organ ten wprost naruszył także art. 8 k.p.a. i art. 11 k.p.a.; Zarzucając powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację i wywody prawne zawarte w kwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016, poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi, poprzez kontrolę działalności administracji publicznej Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). W konsekwencji, decyzja (czy też postanowienie) administracji publicznej podlega weryfikacji w postępowaniu sądowym z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. W świetle wynikającego z przywołanego przepisu kryterium kontroli, sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności albo też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej, umożliwia sądowi wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnych (postanowień) uchybiających prawu materialnemu - jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art 145 § 1 pkt 1 lit, a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2016, poz. 718 ze zm. zwanej dalej " u.p.p.s.a.".) - jak też rozstrzygnięć dotkniętych wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b przywołanego przepisu), a także wydanych bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy (lit. c ww. przepisu). Jak wskazano w literaturze przedmiotu przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji postanowienia, a więc na ukształtowanie w nich stosunku administracyjnoprawnego materialnego lub procesowego" (por. [red ] T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2005, s. 458). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Organy obu instancji orzekające w sprawie nie naruszyły bowiem prawa materialnego i procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, a wyłącznie tego rodzaju niezgodność z prawem skarżonej decyzji - prowadząca w istocie do pojęcia innego rozstrzygnięcia - uzasadniałaby jej eliminację przez sąd administracyjny. Zgodnie z art. 155 k.p.a. decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Z brzmienia powyższego przepisu wynika, że uchylenie lub zmiana decyzji na podstawie art. 155 k.p.a. jest dopuszczalne w przypadku spełnienia określonych w tym przepisie warunków. Jednym z podstawowych warunków - jak wynika z konstrukcji przepisu - jest brak sprzeczności w uchyleniu lub zmianie decyzji z przepisami szczególnymi. Przepisem szczególnym w niniejszej sprawie jest art. 66 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz.U. z 2006, Nr 156, poz. 1118 ze zm.) który stanowi, że w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości określając termin wykonania tego obowiązku. Przywołany przepis stanowił podstawę do wydania przez PINB decyzji z dnia [...] r., której zmiany w zakresie określonego w niej terminu wykonania nałożonych obowiązków domaga się skarżąca Wspólnota Mieszkaniowa. W kontekście poczynionych wyżej uwag, w pierwszym rzędzie należało zatem poddać ocenie, czy w ogóle dopuszczalna jest zmiana ostatecznej decyzji wydanej na podstawie art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego przy zastosowaniu przepisu art. 155 k.p.a. W tym miejscu zaznaczyć należy, że w trybie art. 155 k.p.a. nie jest dopuszczalna zmiana decyzji administracyjnych, mających charakter "związany". Sąd podziela prezentowane w orzecznictwie stanowisko, że uchylenie lub zmiana decyzji w powołaniu się na treść art. 155 k.p.a. może mieć miejsce jedynie wtedy, gdy ustawodawca w przepisie materialnoprawnym przewidzi pewien "luz decyzyjny". Tylko bowiem w obszarze owego "luzu decyzyjnego", wzgląd na ważny interes społeczny lub słuszny interes strony może doprowadzić do uchylenia lub zmiany decyzji. W razie zaś gdy ustawodawca w sposób sztywny i bezwarunkowy narzuca określone rozwiązanie, o stosowaniu art. 155 k.p.a. nie może być mowy (tak WSA w Warszawie w wyroku z dnia 25 czerwca 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 555/08, LEX nr 513870). W związku z powyższym stwierdzić należy, że co do zasady, decyzja wydana na podstawie art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego nie jest decyzją uznaniową. W okolicznościach wymienionych w tym przepisie właściwy organ nakazuje bowiem usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości stanu technicznego budynku, co oznacza, że ma on obowiązek wydania decyzji w tym przedmiocie. Konstrukcja normy prawnej zawartej w art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego wskazuje zatem, że decyzje podejmowane na jego podstawie mają charakter związany. Odnosząc powyższe rozważania do rozpoznawanej sprawy nie można jednak pominąć, że skarżąca wnioskuje o zmianę decyzji wydanej na podstawie art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego (a więc decyzji związanej) jedynie w zakresie zmiany terminu wykonania nałożonych obowiązków. Okoliczność ta wymaga odrębnego rozważania, gdyż o ile sama decyzja wydana na podstawie art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego ma charakter związany, to zdaniem Sądu, termin określony w tej decyzji ustalany jest przez organ na zasadzie uznania. To pozwala zaś przyjąć, że zmiana w trybie art. 155 k.p.a. decyzji ostatecznej nakładającej obowiązki w oparciu o art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego w części dotyczącej tych obowiązków jest niedopuszczalna, jednak istnieje możliwość zmiany tej decyzji w części dotyczącej terminu ich wykonania. Akceptacja powyższego stwierdzenia nie oznacza jednak, że zmiana terminu wykonania obowiązków dopuszczalna jest w każdym przypadku. W ocenie Sądu zmiana ostatecznej decyzji w zakresie wyznaczonego terminu jest możliwa o ile termin ten jeszcze nie upłynął. Nie ma natomiast podstaw do uchylenia lub zmiany decyzji gdy wcześniej wyznaczony termin już wyekspirował (upłynął). W tym względzie Sąd podziela prezentowane w orzecznictwie stanowisko, że w sytuacji gdy upłynął termin do wykonania obowiązków nałożonych decyzją wydaną w oparciu o powołany przepis art. 66 Prawa budowlanego, zmiany decyzji w oparciu o art. 155 k.p.a. nie można już dokonać (por. NSA w wyroku z dnia 27 lutego 2015 r. sygn.akt II OSK 1800/13, CBOSA, nsa.gov.pl). Mając powyższe na uwadze, uznać należy, że skarżąca Wspólnota mogła dochodzić zmiany decyzji PINB z 2010 r. co do terminu wykonania nałożonych nią obowiązków do czasu jego upływu, czyli na przestrzeni 2011 r. Wniosek o zmianę decyzji w omawianym zakresie Wspólnota złożyła zaś dopiero po upływie około 5 lat od tego momentu. W tych okolicznościach zmiana terminu wykonania obowiązków, prowadząca w istocie od jego przedłużenia, spowodowałoby – jak słusznie podnoszą organy – niezgodne z prawem przedłużanie i sankcjonowanie stanu pozostawania budynku w złym stanie technicznym przez osiem lat od daty nałożenia obowiązku usunięcia takiego stanu. To z kolei pozostawałoby w sprzeczności z istotą decyzji nakładającej obowiązek przywrócenia budynku do odpowiedniego stanu technicznego a jednocześnie z regulującymi tę materię przepisami ustawy - Prawo budowlane. W tych okolicznościach organy nadzoru budowlanego odmawiając zmiany decyzji PINB z 2010r. w zakresie ustalonego w niej terminu wykonania obowiązków, prawidłowo zastosowały przepisy prawa. W zaistniałych okolicznościach Sąd uznał, że zarówno organ pierwszej jak i drugiej instancji wydał decyzję odpowiadającą prawu. Niezależnie od prezentowanej przez organy argumentacji uzasadniającej odmowę zamiany decyzji ostatecznej w zakresie ustalonego w niej terminu wykonania obowiązków, uznać należy, że nie mogły one uwzględnić wniosku strony o zmianę, w oparciu o art. 155 k.p.a., decyzji ostatecznej w części dotyczącej terminu który już wyekspirował. W świetle powyższych ustaleń, zarzuty podniesione w skardze należy uznać za bezzasadne i nie mające wpływu na prawidłowość podjętego w postępowaniu administracyjnym rozstrzygnięcia. Niezależnie bowiem od faktu wykonania przez Wspólnotę części obowiązków i niepełnego rozważenia przez organy, czy obecny stan techniczny budynku zagraża bezpieczeństwu ludzi i mienia, działania podjęte obecnie przez Wspólnotę w kierunku zmiany terminu wykonania obowiązku są zdecydowanie spóźnione. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza zaś prawa w stopniu umożliwiającym jego uchylenia na zasadach określonych w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c u.p.p.s.a. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny działając zgodnie z art. 151 u.p.p.s.a orzekł o oddaleniu skargi.