I SA/Gd 1919/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.), Sędzia WSA Irena Wesołowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Jarecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 19 lutego 2020 r. sprawy ze skargi ,,A" na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 20 sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę. Zaskarżoną do sądu decyzją z dnia 20 sierpnia 2019 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej jako "Dyrektor IAS"), działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2018 r., poz. 800 ze zm. - dalej jako "O.p."), art. 5 ust. 1 i ust. 2, art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów (Dz. U. z 2017 r. poz. 708 – dalej jako "ustawa o systemie monitorowania"), po rozpatrzeniu odwołania A Spółki z o. o. z siedzibą w G. – dalej jako "Spółka" lub "Skarżąca" od decyzji Naczelnika Urzędu Celno - Skarbowego (dalej jako "Naczelnik UCS") z dnia 17 października 2018 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 28.890,00 zł, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego sprawy: W dniu 9 października 2017 r. na drodze krajowej nr 6 w miejscowości [...] funkcjonariusze Służby Celno - Skarbowej, przeprowadzili kontrolę środka przewozowego o numerach rejestracyjnych [...], którym kierował W. R., legitymujący się dowodem osobistym [...]. Podmiotem wysyłającym oraz przewoźnikiem towaru w postaci oleju napędowego w ilości 30.000 l była Skarżąca. W toku kontroli kierujący zestawem pojazdów okazał dokumenty związane z przewozem tj. dowód wydania z dnia 9 października 2017 r., list przewozowy materiałów niebezpiecznych z dnia 9 października 2017 r., orzeczenie laboratoryjne z dnia 9 października 2017 r., prawo jazdy, dowód osobisty. Na podstawie przedstawionych dokumentów stwierdzono, że w pojeździe znajdowało się łącznie 30.000 l oleju napędowego, natomiast zgłoszonych do przewozu w systemie SENT zostało 11.000 l. Na różnicę niezgłoszonego towaru w ilości 19.000 l utworzono zgłoszenie w systemie SENT dopiero w trakcie prowadzenia kontroli drogowej. W związku z przeprowadzoną kontrolą sporządzono Protokół z kontroli z 9 października 2017 r., z którym kierujący pojazdem zapoznał się w obecności funkcjonariuszy celno-skarbowych, a następnie podpisał. Niedokonanie zgłoszenia przewozu przedmiotowego towaru w ilości 19.000 l do systemu SENT stanowiło naruszenie przepisów ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania. W zaistniałych okolicznościach faktycznych i prawnych Naczelnik UCS, postanowieniem z dnia 11 stycznia 2018 r. wszczął z urzędu wobec Skarżącej postępowanie w sprawie wymierzenia kary pieniężnej, w związku z naruszeniem przepisów ustawy o systemie monitorowania. W piśmie z dnia 13 lutego 2018 r. poinformowano Spółkę o przepisach umożliwiających organowi odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej, wskazując na konieczność przedstawienia stosownych dokumentów. W odpowiedzi z dnia 26 lutego 2018 r. Skarżąca przedłożyła dokumenty przedstawiające sytuację finansową Spółki. W korespondencji z dnia 7 marca 2018 r. oraz kolejno z dnia 17 kwietnia 2018 r. wezwano Stronę do przedłożenia dokumentów umożliwiających określenie wartości przedmiotowego towaru. Kopia faktury dotycząca towaru została nadesłana przez Stronę przy piśmie z dnia 23 kwietnia 2018 r. Decyzją z dnia 17 października 2018 r. Naczelnik UCS nałożył na Spółkę karę pieniężną w wysokości 28.890,00 zł za naruszenie polegające na niedopełnieniu przez podmiot wysyłający obowiązku, o którym mowa w art. 5 ust. 1 ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów. Rozpoznając zarzuty odwołania, po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania dowodowego w postaci przesłuchania prezesa Spółki J. M., Dyrektor IAS utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy na wstępie podkreślił, że zasady systemu monitorowania drogowego przewozu towarów określa powołana ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów - w brzmieniu obowiązującym w dniu dokonania kontroli przewozu. Organ przywołując definicję z ww. ustawy podmiotu odbierającego (art. 2 pkt 6, 7, 8), podmiotu wysyłającego, wskazując elementy, z których składa się system monitorowania (art. 3 ust. 1), środki techniczne służące monitorowaniu (art. 4) wskazuje wreszcie na treść art. 5 ust. 1 ww. ustawy precyzujący obowiązki podmiotu wysyłającego w przypadku przewozu towaru rozpoczynającego się na terytorium kraju. Organ odwoławczy podkreśla, że w celu zapewnienia przestrzegania ustawowych obowiązków w zakresie odpowiednio: dokonywania, uzupełniania i aktualizacji zgłoszenia; zgodności danych zawartych w zgłoszeniu ze stanem faktycznym; posiadania numeru referencyjnego, dokumentu zastępującego zgłoszenie potwierdzenia dokumentu zastępującego zgłoszenie, sprawowana jest kontrola przewozu towarów. Kontrola obejmuje weryfikacje danych zawartych w dokumentach okazanych przez kierującego oraz dokonanie oględzin towaru w tym pobranie próbek. Kontrole przeprowadzają funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej a także Policji, Straży Granicznej, inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego. W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości kontrolujący sporządza protokół (por. art. 13 ustawy). Organ odwoławczy dalej wskazał, że w dniu kontroli tj. 9 października 2017 r. Strona realizowała przewóz towaru w postaci oleju napędowego kod CN 2710 w ilości 30.000 l (24.982 kg), który podlegał na mocy ww. ustawy systemowi monitorowania drogowego przewozu towarów. Przedmiotowy towar został zakupiony przez Stronę od B Spółka Europejska Oddział w Polsce na podstawie faktury nr [...] z datą wystawienia 10 października 2017 r. oraz datą dostawy/wykonania usługi dnia 9 października 2017 r., z miejsca pobrania - Bazy Paliw [...] będącej magazynem sprzedawcy towaru. Przedmiotowy towar miał zostać dostarczony dla trzech odbiorców. Jednym z odbiorców towaru w ilości 7.000 l był C. Na potwierdzenie przewozu tej części towaru Strona jako pomiot wysyłający dokonała zgłoszenia przewozu towaru w systemie SENT, uzupełniając również zgłoszenie w zakresie danych dotyczących przewoźnika. Jako podmiot odbierający wystąpił w zgłoszeniu C. W następstwie dokonania tego zgłoszenia do rejestru zgłoszeń SENT Strona otrzymała nr referencyjny [...]. Kolejnym odbiorcą towaru w ilości 4.000 l była D Spółka z o.o. występująca w roli podmiotu odbierającego. Na potwierdzenie przewozu tej części towaru Strona występując również jako pomiot wysyłający dokonała zgłoszenia przewozu towaru w systemie SENT, uzupełniając zgłoszenie w zakresie danych dotyczących przewoźnika i otrzymując nr referencyjny [...]. Powyżej ustalony stan faktyczny nie budzi wątpliwości, ponieważ wynika w sposób jednoznaczny ze zgromadzonego materiału dowodowego a w szczególności dokumentów przedstawionych przez kierującego pojazdem w dniu kontroli oraz złożonych zeznań do protokołu w charakterze świadka, jaki i złożonych do protokołu zeznań Strony w osobie prezesa Spółki. Według organu odwoławczego kwestią sporną pozostaje natomiast ta część przedmiotowego towaru w pozostałej ilości tj. 19.000 l, co do której Strona nie dopełniła żadnych formalności potwierdzających dokonywanie w dniu 9 października 2017 r. przewozu, który jak wynika z zeznań kierującego pojazdem oraz prezesa Spółki miał zostać dostarczony do miejsca składowania -miejsca postojowego cysterny Skarżącej. Zdaniem organu odwoławczego, skoro w dniu kontroli przewozu przedmiotowego towaru ustalono, iż podmiotem wysyłającym oraz przewoźnikiem była Skarżąca, to zgodnie z wymogami nałożonymi ustawą na Stronie spoczywał obowiązek zgłoszenia towaru do rejestru SENT w odniesieniu do całości przewożonego towaru a nie tylko jego części tj. 11.000 l. W sytuacji natomiast uznania przez Stronę, iż sporna część towaru tj. 19.000 l stanowić będzie przesunięcie międzymagazynowe, należało na tą okoliczność sporządzić dokument, o którym mowa w art. 3 ust.7 ustawy. Wobec nieprzedstwienia przez Stronę dokumentu potwierdzającego dokonanie przesunięcia międzymagazynowego w odniesieniu do 19.000 l przedmiotowego towaru zarówno w dniu kontroli jak i późniejszym postępowaniu prowadzonym przez organy obu instancji, nałożenie kary pieniężnej przez Naczelnika UCS decyzją z dnia 17 października 2018 r. w wysokości 28.890,00 zł za naruszenie polegające na niedopełnieniu przez podmiot wysyłający obowiązku, o którym mowa w art. 5 ust. 1 ustawy należy, zdaniem organu odwoławczego, uznać jako uzasadnione. Z tych względów za bezzasadne organ uznał podnoszone przez Stronę w odwołaniu zarzuty dotyczące naruszenia przez organ pierwszej instancji, w decyzji, przepisów prawa materialnego a w szczególności art. 3 ust.7 ustawy. W kwestii natomiast zarzutów dotyczących naruszenia przepisów proceduralnych organ odwoławczy zauważył, że jak wynika z akt sprawy postępowanie w organie pierwszej instancji było prowadzone z zachowaniem wszystkich zasad ogólnych. W szczególności organ pierwszej instancji podjął wszelkie niezbędne działania, aby wyjaśnić stan faktyczny sprawy, w tym celu przesłuchano między innymi kierującego pojazdem w dniu kontroli. W odniesieniu do wszystkich złożonych przez Stronę wniosków i wyjaśnień organ pierwszej instancji odniósł się w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia. W ocenie organu odwoławczego uzasadnienie decyzji organu pierwszej instancji jest wszechstronne, wyczerpuje całokształt zagadnień, o których mowa w przytoczonych przepisach oraz wyjaśnia powody, dla których organ nie mógł przychylić się do żądań Strony składanych w toku postępowania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję Skarżąca, wnosząc o jej uchylenie, zarzuciła naruszenie: - prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie się przez organ pierwszej instancji przepisów ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów, to jest obowiązku nieuzupełnienia zgłoszenia o dane o których mowa w art. 5 ust. 1., - prawa procesowego poprzez naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 10 § 1, art. 36 § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks Postępowania Administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 – dalej jako "kpa"); - naruszenie art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej poprzez brak należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, a w szczególności brak wyjaśnienia, dlaczego organ uznał, że strona jest uprawniona do dokonywania zgłoszeń SENT wówczas gdy rozpatrywany przewóz wykonywany był zgodnie z art. 3 ust. 7; ust. 4 pkt. 2 systemu monitorowania drogowego nie podlega przewóz towarów objętych a) procedurą celną tranzytu, składowania, odprawy czasowej, przetwarzania lub wywozu, b) powrotnym wywozem. - naruszenie art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów skutkujące błędnym ustaleniem stanu faktycznego; - nieuwzględnienie przesłanego dokumentu przewozowego do organu , który celowo nie uwzględniono podczas kontroli drogowej przez kontrolerów. W uzasadnieniu Skarżąca wywodzi, że przewożony ładunek w całości podlegał zwolnieniu spod przepisów zgłoszenia SENT, gdyż rozpatrywany przewóz wykonywany był zgodnie z art. 3 ust. 7 i ust. 4 pkt. 2 ww. ustawy o systemie monitorowania. Zdaniem Spółki, wskazać należy, iż skarżona decyzja jest dotknięta poważną wadą prawną. Kontrolujący już w toku kontroli błędnie zakwalifikował stwierdzone naruszenie, sporządzając tym samym wadliwie protokół kontroli. Osoba sporządzająca protokół nie przeprowadziła kontroli drogowej w sposób rzetelny oraz prawidłowy. Rola kierowcy w przeprowadzonej kontroli była marginalna, ograniczająca się do okazania dokumentów. Kierowca wnosił zastrzeżenia podczas kontroli nie zgadzając się z wersją protokołu kontroli co podważa profesjonalizm osoby przeprowadzającej kontrolę. Skarżąca zarzuca i to, że Dyrektor IAS w sporządzonej decyzji w ogóle nie odniósł się do merytorycznych wyjaśnień strony świadomie je pomijając. Kontrolerzy podczas kontroli na drodze wymusili szereg czynności na zatrudnionych w przedsiębiorstwie Skarżącej pracowników m. in. dokonanie zgłoszenia SENT w trakcie kontroli drogowej. Organ w sposób dowolny ocenił, że wyłączenie z obowiązku monitorowania dotyczyło tylko 19.000 litrów oleju napędowego. Jest to niedorzecznością i kolejną próbą bezprawnego nałożenia kar finansowych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Zasady systemu monitorowania drogowego przewozu towarów określa powołana na wstępie ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów - w brzmieniu obowiązującym w dniu dokonania kontroli przewozu. W myśl definicji zawartych w art. 2 pkt 6, 7, 8 ustawy przez podmiot odbierający należy rozumieć osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, prowadzącą działalność gospodarczą, dokonującą wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, importu towarów lub nabycia towarów w przypadku dostawy towarów w rozumieniu ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2016 r. poz. 710, z późn. zm.). Podmiot wysyłający to osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadającą osobowości prawnej, prowadząca działalność gospodarczą, dokonująca: a) dostawy towarów w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług: - ostatniej przed rozpoczęciem przewozu towarów - w przypadku gdy jest dostawcą towaru, a po wydaniu towaru jest on przewożony na rzecz podmiotu odbierającego, - uprawnioną do rozporządzania towarami jak właściciel w momencie rozpoczęcia przewozu -w przypadku gdy dostarcza towary na rzecz podmiotu odbierającego w celu dokonania dostawy towarów po zakończeniu przewozu towarów, b) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów w rozumieniu ustawy, o której mowa w lit.a, c) eksportu towarów w rozumieniu ustawy, o której mowa w lit.a; Przewoźnikiem jest natomiast osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadającą osobowości prawnej, prowadząca działalność gospodarczą, wykonująca przewóz towarów. Art. 3 ust. 1 ustawy o systemie monitorowania określa elementy, z których składa się system monitorowania, którym objęty jest przewóz towarów. System ten obejmuje gromadzenie i przetwarzanie danych o przewozie towarów z zastosowaniem środków technicznych służących monitorowaniu oraz kontrolę realizacji obowiązków wynikających z ustawy przez podmioty obowiązane. Stosownie do postanowień art. 4 ww. ustawy środkiem technicznym, służącym monitorowaniu drogowego przewozu towarów jest rejestr zgłoszeń, natomiast przesyłanie, uzupełnianie i aktualizacja zgłoszenia następują za pośrednictwem Platformy Usług Elektronicznych Skarbowo - Celnych (art. 9 ustawy). Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy w przypadku przewozu towaru rozpoczynającego się na terytorium kraju, podmiot wysyłający jest obowiązany przed rozpoczęciem przewozu towaru przesłać do rejestru zgłoszenie, uzyskać numer referencyjny dla tego zgłoszenia i przekazać ten numer przewoźnikowi. W przypadku dostawy towarów w rozumieniu ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, zwanej dalej "dostawą towarów", podmiot wysyłający jest obowiązany również przekazać numer referencyjny podmiotowi odbierającemu. Stan faktyczny ustalony w sprawie jest bezsporny. W dniu kontroli tj. 9 października 2017 r. Strona realizowała przewóz towaru w postaci oleju napędowego kod CN 2710 w ilości 30.000 l (24.982 kg), który podlegał na mocy ww. ustawy systemowi monitorowania drogowego przewozu towarów. Towar ten został zakupiony przez Stronę od B Spółka Europejska Oddział w Polsce na podstawie faktury nr [...] z datą wystawienia 10 października 2017 r. oraz datą dostawy/wykonania usługi dnia 9 października 2017 r., z miejsca pobrania - Bazy Paliw [...] będącej magazynem sprzedawcy towaru. Wskazany towar miał zostać dostarczony dla trzech odbiorców. Jednym z odbiorców towaru w ilości 7.000 l był przedsiębiorca działający pod nazwą firmy C. Na potwierdzenie przewozu tej części towaru Strona jako pomiot wysyłający dokonała zgłoszenia przewozu towaru w systemie SENT, uzupełniając również zgłoszenie w zakresie danych dotyczących przewoźnika. Jako podmiot odbierający wystąpił w zgłoszeniu C. W następstwie dokonania tego zgłoszenia do rejestru zgłoszeń SENT Strona otrzymała nr referencyjny [...]. Kolejnym odbiorcą towaru w ilości 4.000 l była D Spółka z o.o. występująca w roli podmiotu odbierającego. Na potwierdzenie przewozu tej części towaru Strona występując również jako podmiot wysyłający dokonała zgłoszenia przewozu towaru w systemie SENT, uzupełniając zgłoszenie w zakresie danych dotyczących przewoźnika i otrzymując nr referencyjny [...]. Kwestią sporną pozostaje natomiast ta część przedmiotowego towaru w pozostałej ilości tj. 19.000 l, co do której Strona nie dopełniła żadnych formalności potwierdzających dokonywanie w dniu 9 października 2017 r. przewozu, który jak wynika z zeznań kierującego pojazdem oraz prezesa Spółki miał zostać dostarczony do miejsca składowania - miejsca postojowego cysterny skarżącej Spółki. W myśl art. 3 ust.7 ustawy systemowi monitorowania drogowego nie podlega przewóz towarów, który nie jest związany z wykonaniem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, jeżeli przewożonym towarom towarzyszy dokument potwierdzający przesunięcie międzymagazynowe wystawiony przez nadawcę towarów, który zawiera w szczególności: 1. dane nadawcy towaru obejmujące: a) imię i nazwisko albo nazwę, b) adres zamieszkania albo siedziby; 2. numer identyfikacji podatkowej nadawcy; 3. dane dotyczące towaru będącego przedmiotem przewozu, w szczególności rodzaju towaru, pozycji CN lub podkategorii PKWiU, ilości, masy brutto lub objętości towaru; 4. dane adresowe miejsca magazynowania towaru - wysyłki; 5. dane adresowe miejsca magazynowania towaru - przyjęcia. Uznanie przewozu jako przesunięcie międzymagazynowe, które nie podlega systemowi monitorowania drogowego przewozu towarów wymaga, jak stanowi powyżej wskazany przepis art. 3 ust. 7 ustawy, spełnienia określonego warunku tj. posiadania w czasie przewozu dokumentu potwierdzającego przesunięcie międzymagazynowe, wystawionego przez nadawcę towaru. Jak dowodzi Strona w toku postępowania zarówno przed organem pierwszej jak i drugiej instancji dokument taki był w jej posiadaniu w dniu przewozu i zgodnie z zeznaniami złożonymi do protokołu przesłuchania w dniu 21 lutego 2019 r. za dokument taki należy uznać list przewozowy. Jak trafnie zauważa organ odwoławczy, przedstawiony w toku kontroli przewozu List Przewozowy Materiałów Niebezpiecznych z dnia 9 października 2017 r. mógłby w istocie zostać uznany jako dokumentujący przesunięcie międzymagazynowe towaru, gdyby spełniał wymogi określone w art. 3 ust. 7 ustawy w szczególności co do wskazania w nim danych adresowych miejsca magazynowania towaru - przyjęcia. Z analizy wskazanego Listu Przewozowego Materiałów Niebezpiecznych wynika natomiast, iż podano w nim dane odbiorców towaru tj. przedsiębiorcy C oraz D Spółka z o.o., co sugeruje, iż cała ilość tj. 25.000 kg (po przeliczeniu 30.000 l) przewożonego w dniu dokonania kontroli towaru, przeznaczona została wyłącznie dla dwóch ww. odbiorców. Tym samym wskazany List Przewozowy Materiałów Niebezpiecznych z dnia 9 października 2017 r. zasadnie nie został uznany jako dokument potwierdzający przesunięcie międzymagazynowe, który winien towarzyszyć przewożonym towarom. Przepis art. 3 ust. 6 pkt 2 ustawy stanowi natomiast, iż systemowi monitorowania drogowego nie podlega przewóz towarów, o których mowa w ust. 2 pkt 1-3 objętych: a) procedurą celną tranzytu, składowania, odprawy czasowej, przetwarzania lub wywozu, b) powrotnym wywozem. Strona nie przedstawiła także w toku kontroli ani późniejszym terminie (pomimo wystosowanego wezwania przez organ pierwszej instancji) żadnego dokumentu potwierdzającego, iż przewożony w dniu kontroli towar został objęty jedną z zawieszających procedur celnych, o których mowa w art. 3 ust. 6 pkt 2 ustawy. Organ odwoławczy zasadnie stwierdza, że nieposiadanie przez Stronę, występującą w roli podmiotu wysyłającego, dokumentu potwierdzającego realizację przewozu przedmiotowego towaru w ilości 19.000 l spowodowało, iż przewóz tej części towaru został dokonany poza systemem monitorowania tj. z naruszeniem przepisów ww. ustawy, co mogło skutkować narażeniem na straty Skarbu Państwa, w sytuacji gdyby doszło do uszczupleń w zakresie podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług. Podsumowując, za prawidłowe uznać należy stanowisko organów, że skoro w dniu kontroli przewozu przedmiotowego towaru ustalono, iż podmiotem wysyłającym oraz przewoźnikiem była Skarżąca, to zgodnie z wymogami nałożonymi ustawą na Stronie spoczywał obowiązek zgłoszenia towaru do rejestru SENT w odniesieniu do całości przewożonego towaru a nie tylko jego części tj. 11.000 l. W sytuacji natomiast uznania przez Stronę, iż sporna część towaru tj. 19.000 l stanowić będzie przesunięcie międzymagazynowe, należało na tą okoliczność sporządzić i posiadać w czasie przewozu dokument, o którym mowa w art. 3 ust. 7 ustawy. Wobec nieprzedstwienia przez Stronę dokumentu potwierdzającego dokonanie przesunięcia międzymagazynowego w odniesieniu do 19.000 l przedmiotowego towaru, nałożenie kary pieniężnej przez Naczelnika UCS decyzją z dnia 17 października 2018 r. w wysokości 28.890,00 zł, stosownie do treści art. 22 ust. 1 ww. ustawy, należy uznać za uzasadnione. Konstrukcja oraz sposób zredagowania przepisów regulujących obowiązek przestrzegania norm związanych z systemem monitorowania drogowego przewozu towarów jest na tyle precyzyjny i jednoznaczny, że wyklucza możliwość swobodnej interpretacji tych uregulowań zarówno przez osoby dokonujące kontroli drogowej, jak też przez organy prowadzące postępowanie. Jeśli zatem ustawodawca uzależnił niepodleganie rygorom ustawy od spełnienia określonego warunku, podmiot wysyłający towar objęty systemem monitorowaniem powinien warunek ten wypełnić. W przypadku zaniedbania dopełnienia powyższego warunku, Strona winna liczyć się z negatywnymi konsekwencjami tym bardziej, iż treść ustawy była jej znana, skoro wywiązała się z obowiązków dokumentowania przewozu towaru przeznaczonego dla innych odbiorców. W kwestii natomiast przesłanego do organu odwoławczego dokumentu w postaci kopii Listu Przewozowego Materiałów Niebezpiecznych, nadesłanego po zakończeniu postępowania odwoławczego, organ odwoławczy trafnie zauważa, iż skoro dokument ten nie został przedstawiony w toku postępowania przed organami obu instancji, brak jest możliwości przeprowadzenia postępowania dowodowego na okoliczność ustalenia, czy w istocie dokument ten towarzyszył towarom w dniu przewozu. Należy mieć na uwadze, że zarówno z protokołu przesłuchania kierowcy z dnia 18 czerwca 2018 r. jak i Protokołu z kontroli z 9 października 2017 r. wynika jednoznacznie, iż kierowca posiadał przy sobie tylko jeden list przewozowy, który został skopiowany i włączony do akt sprawy. Za bezzasadne uznać należy również zarzuty dotyczące naruszenia przepisów proceduralnych. Z akt sprawy wynika, że postępowanie organy prowadziły z zachowaniem wszystkich zasad ogólnych. W szczególności organy podjęły wszelkie niezbędne działania, aby wyjaśnić stan faktyczny sprawy. Do wszystkich złożonych przez Stronę wniosków i wyjaśnień zarówno organ pierwszej jak i drugiej instancji odniosły się w uzasadnieniu swoich rozstrzygnięć, które były wszechstronne i wyczerpywały całokształt zagadnień, o których mowa w przytoczonych przepisach oraz wyjaśniały powody, dla których organy nie mogły przychylić się do żądań Strony składanych w toku postępowania. W odniesieniu do zarzutu dotyczącego niepodjęcia czynności przez organ pierwszej instancji tj. przesłuchania prezesa skarżącej Spółki należy podkreślić, iż z takim wnioskiem zwróciła się Strona dopiero na etapie złożonego odwołania. Mając z kolei na względzie zarzut Strony dotyczący pozbawienia udziału w postępowaniu drugoinstancyjnym należy stwierdzić, iż nie znajduje uzasadnienia w aktach sprawy, z których jasno wynika, że Strona brała aktywny udział w postępowaniu, poprzez występowanie z licznymi żądaniami, co do których organ odwoławczy odnosił się zależnie od zawartych w nich treści, w sposób przewidziany w przepisach ustawy Ordynacja podatkowa. Konkludując należy stwierdzić, że zarzuty Strony podniesione w skardze nie znajdują uzasadnienia w stanie faktycznym i prawnym sprawy i z tych przyczyn na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) orzeczono jak w wyroku.