II SA/Po 932/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik Asesor WSA Jan Szuma (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi J. D. i T. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji o warunkach zabudowy I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Z. z dnia [...] grudnia 2016r. nr [...] znak [...], II. stwierdza nieważność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2014r. nr [...], III. stwierdza nieważność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2016r. nr [...], IV. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących kwotę [...]zł ([...]) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] r., [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (zwane dalej "Kolegium"), po rozpoznaniu odwołania T. D. i J. D., utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta Z. (zwanego dalej "Burmistrzem") z dnia [...] r., nr [...] w sprawie odmowy zmiany decyzji z dnia [...] r., [...] o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie domu mieszkalnego jednorodzinnego, przewidzianej do realizacji w Z. przy ul. [...], na działce [...], [...], [...] i [...]. Powyższe rozstrzygnięcia wydano w następujących okolicznościach. Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Burmistrz ustalił na rzecz Gminy i Miasta Z. warunki zabudowy dla opisanej wyżej inwestycji. W decyzji tej przewidziano między innymi, że zabudowa powinna mieć wysokość maksymalną wynoszącą 7 m od poziomu terenu (punkt [...] decyzji). Określono także linię przebiegu ogrodzenia na działce zgodnie z załącznikiem graficznym (punkt [...] decyzji) (k. 54 akt administracyjnych). Wnioskiem z dnia [...] r. (złożonym [...] r.) T. D. i J. D., jako właściciele nieruchomości w Z. przy ul. [...], wystąpili z wnioskiem o zmianę decyzji z dnia [...] r. Domagali się wpisania w punkcie [...] decyzji maksymalnej wysokości budynku na poziomie 9 m oraz zmianę linii ogrodzenia według zaproponowanego przez nich przebiegu (k. 34 akt administracyjnych). Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Burmistrz, powołując się na art. 104 i 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (na datę decyzji tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, obecnie Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 – uw. WSA, dalej "K.p.a."), orzekł o zmianie decyzji z dnia [...] r. w punkcie [...] ustalając wysokość budynku na poziomie 9 m. Jednocześnie odmówił T. D. i J. D. zmiany linii ogrodzenia od strony jeziora Miejskiego (k. 27 akt administracyjnych). Od punktu 2 powyższej decyzji odwołanie złożyli T. D. i J. D.. Decyzją z dnia [...] r., [...] Kolegium, działając na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. i z powołaniem na art. 7, 77 i art. 155 K.p.a., uchyliło zaskarżoną decyzję Burmistrza w całości i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia (k. 25 akt administracyjnych). Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Burmistrz, powołując się na art. 59 ust. 1 i art. 60 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 104, art.107 § 1 i 3 oraz art. 155 K.p.a., ponownie rozpoznając wniosek T. D. i J. D., odmówił zmiany decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] r. (k. 10 akt administracyjnych). W uzasadnieniu decyzji wskazał między innymi, że nie zostały spełnione przesłanki z art. 155 K.p.a. Od powyższej decyzji odwołanie złożyli T. D. i J. D.. Decyzją z dnia [...] r., [...] Kolegium, działając na podstawie art. 13 § 1 pkt 1 w zw. z art. 155 K.p.a., utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Wskazało, że wystąpienie o zmianę decyzji o warunkach zabudowy związane jest z toczącym się postępowaniem w sprawie istotnych odstępstw pozwolenia na budowę. W ocenie organu odwoławczego w takiej sytuacji nie ma podstaw, aby dokonywać zmiany warunków zabudowy w trybie art. 155 K.p.a. (k. 3 akt administracyjnych). Na powyższą decyzję T. D. i J. D. złożyli skargę. Wyrokiem z dnia 5 listopada 2014 r., II SA/Po 561/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę (k. 120 akt administracyjnych). W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że w sprawie nie zachodzą przesłanki do zmiany decyzji na podstawie art. 155 K.p.a. Wyjaśnił też, że stosownie do sporządzonej analizy funkcji i cech zagospodarowania terenu uczynienie zadość wnioskowi inwestorów, w zakresie ustalenia wysokości budynku w granicy 9 m., stanowiłoby naruszenie zasad ustalania warunków zabudowy, a więc stanowiłoby naruszenie przepisów prawa. Sąd wypowiedział się także w kwestii ogrodzenia działki. Zgodził się z organami, że wedle analizy urbanistycznej jego linia jest jednakowa dla wszystkich działek i powinna zostać utrzymana z uwagi wymogi ładu przestrzennego. Odrębnie Sąd w wyroku II SA/Po 561/14 ustosunkował się do podniesionego przez T. D. i J. D. zarzutu, że wcześniejszą decyzję z dnia [...] r. zaskarżono odwołaniem jedynie w części obejmującej odmowę zmiany linii ogrodzenia (skarżący uznali zarazem, że doszło do naruszenia art. 139 K.p.a., jako że późniejsza decyzja została w tym zakresie wydana na ich niekorzyść). Sąd (II SA/Po 561/14) nie podzielił stanowiska skarżących. Wyjaśnił, że zmiana cech zabudowy i zagospodarowania terenu określonych w decyzji o warunkach zabudowy na podstawie art. 155 K.p.a., z pominięciem procedury przewidzianej u.p.z.p. stanowi rażące naruszenie prawa. Zaznaczył dalej, że przed wydaniem decyzji z dnia [...] r. organ pierwszej instancji nie sporządził analizy funkcji i cech zagospodarowania terenu. Zdaniem Sądu "choć odwołanie od powyższej decyzji zostało wniesione jedynie w części, w jakiej odmówiono skarżącym zmiany decyzji o warunkach zabudowy, to jednak organ odwoławczy był uprawniony do uchylenia decyzji w całości, i w powyższym zakresie nie był związany zasadą niemożności orzekania na niekorzyść strony określoną w art. 139 K.p.a. Zauważyć bowiem należy, że stosownie do powyższego przepisu organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny, co w ocenie Sądu miało miejsce". Po wydaniu wyroku II SA/Po 561/14, decyzją z dnia [...] r., [...] Kolegium, działając na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1 i art. 158 § 1 K.p.a., stwierdziło nieważność własnej decyzji z dnia [...] r., [...] (opisanej powyżej) w części w jakiej decyzją tą uchylono decyzję Burmistrza z dnia [...] r. w punkcie 1. W uzasadnieniu organ stwierdził, że skoro od decyzji z dnia [...] r. nie złożono odwołania od punktu 1, to rozstrzygnięcie polegające na uchyleniu jej decyzji w całości i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia stanowiło rażące naruszenie art. 138 § 2 i art. 139 K.p.a. (k. 141 akt administracyjnych). Decyzją z dnia [...] r., [...] Kolegium, działając na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i 3, art. 157 § 1 i art. 158 § 1 K.p.a. stwierdziło także nieważność decyzji Burmistrza z dnia [...] r., nr [...] [...] W uzasadnieniu wskazano, że wyeliminowanie z obrotu tej decyzji jest konsekwencją stwierdzenia nieważności decyzji kasacyjnej Kolegium z dnia [...] r., [...] (k. 106 akt administracyjnych). Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Burmistrz, powołując się na art. 59 ust. 1 i art. 60 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 104 K.p.a. ponownie rozpatrzył wniosek T. D. i J. D. z dnia [...] r. o zmianę decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] r. w zakresie linii ogrodzenia i odmówił dokonania zmiany w tym zakresie. Organ podkreślił, że linia ta została ustalona w celu utrzymania ładu przestrzennego (k. 83 akt administracyjnych). Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli T. D. i J. D. (k. 77 akt administracyjnych). Decyzją z dnia [...] r., [...] Kolegium na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ przedstawił stan faktyczny sprawy, uwypuklając, że na skutek decyzji nieważnościowych Kolegium z dnia [...] r., [...] oraz z dnia [...] r., [...] [...] zaszła konieczność ponownego rozpoznania wniosku T. D. i J. D. dotyczącego zmiany decyzji z dnia [...] r. w zakresie odnoszącym się do linii ogrodzenia od strony Jeziora Miejskiego. Następnie Kolegium przytoczyło regulacje prawne dotyczące ustalania warunków zabudowy (art. 61 ust. 1 u.p.z.p.) oraz dotyczące zmiany decyzji ostatecznej (art. 155 K.p.a.). Stwierdziło, że wyniki przeprowadzonej analizy urbanistycznej potwierdziły, że usytuowanie ogrodzenia od strony jeziora powinno kontynuować linię ogrodzenia wyznaczoną przez działki sąsiednie, co zostało uwzględnione w decyzji z dnia [...] r. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że skoro linia ogrodzeń została ustalona decyzjami o warunkach zabudowy dla wszystkich działek wzdłuż promenady nad Jeziorem Miejskim, to taka linia powinna zostać w celu utrzymania ładu przestrzennego. W konsekwencji Kolegium uznało, że za zmianą decyzji z dnia [...] r., nr [...] nie przemawia interes społeczny ani słuszny interes strony. Skargę na powyższą decyzję wnieśli T. D. i J. D.. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie: - art. 155, art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 pkt 3, art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 107 § 1 pkt 1 i 3, art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 i § 3, art. 8 K.p.a.; - art. 9 ust. 4 u.p.z.p., - § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588) w zw. z art. 61 ust. 6 u.p.z.p., - art. 9 ust. 2 powyższego rozporządzenia w zw. z art. 61 ust. 6 u.p.z.p. Wskazując na powyższe skarżący wystąpili o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza. Wnieśli także o zasądzenia na ich rzecz kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i podtrzymało dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zaskarżona decyzja Kolegium oraz poprzedzająca ją decyzja Burmistrza z dnia [...] r., nr [...] [...], a nadto także wydane wcześniej w sprawie decyzje Kolegium z dnia [...] r., [...] oraz z dnia [...] r., [...] wymagały wyeliminowania z obrotu prawnego ex tunc, albowiem zostały ona wydane z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.). W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jednolity tego aktu prawnego opublikowano w Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej "P.p.s.a.") sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Art. 135 P.p.s.a. stanowi natomiast, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Zwrot "w granicach tej samej sprawy" pozwala objąć kontrolą nie tylko zaskarżoną decyzję i decyzję ją poprzedzającą, ale nadto akty wobec których prowadzone jest objęte skargą postępowanie nadzwyczajne (o uchylenie lub zmianę decyzji, o stwierdzenie nieważności, względnie postępowanie wznowieniowe). Takie rozumienie granic sprawy jest ugruntowane w orzecznictwie i wywodzi się ze stanowiska wyrażonego w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 czerwca 2000 r., FPS 12/99, ONSA 2001, nr 1, poz. 7. W uchwale tej wyjaśniono, że użyty w poprzedniej ustawie procesowej (ustawie z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym; obecna regulacja jest do niej zbliżona) zwrot "w granicach danej sprawy" "dotyczy sprawy w ujęciu materialnym, w związku z czym o postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy można mówić wówczas, gdy przedmiotem tych postępowań będą sprawy wykazujące tożsamość podmiotową i przedmiotową. Sytuacja taka wystąpi wówczas, gdy akty lub czynności dotyczyć będą tych samych podmiotów, identycznego przedmiotu, stanu faktycznego oraz podstawy prawnej", natomiast zwrot "we wszystkich postępowaniach" obejmuje "zarówno o postępowania zaliczane do trybu głównego, a więc toczące się przed organem pierwszej i drugiej instancji, jak i postępowania należące do trybu nadzwyczajnego, a więc postępowanie w sprawie wznowienia postępowania, stwierdzenia nieważności decyzji oraz w sprawie uchylenia lub zmiany decyzji prawidłowej bądź dotkniętej wadami niekwalifikowanymi". W niniejszej sprawie kontrolą sądową objęta została sprawa zainicjowana wnioskiem T. D. i J. D. z dnia [...] r. (złożonym [...] r.), w którym domagali się oni zmiany decyzji z dnia [...] r. o warunkach zabudowy i wpisania w punkcie [...] decyzji maksymalnej wysokości budynku na poziomie 9 m oraz zmianę linii ogrodzenia według zaproponowanego przez nich przebiegu (k. 34 akt administracyjnych). W opisanej wyżej sprawie, co trzeba podkreślić z całą stanowczością, orzekał już raz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, który wyrokiem z dnia 5 listopada 2014 r., II SA/Po 561/14 oddalił skargę T. D. i J. D. na decyzję Kolegium z dnia [...] r., [...], którą utrzymano w mocy decyzję Burmistrza z dnia [...] r., nr [...] o odmowie zmiany decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] r. W uzasadnieniu wyroku II SA/Po 561/14 Sąd jednoznacznie wypowiedział się co do aspektów merytorycznych sprawy administracyjnej i stwierdził, że nie ma podstaw do zmiany decyzji z dnia [...] r. w trybie art. 155 K.p.a. w odniesieniu do całości wniosku skarżących. Co także istotne, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 5 listopada 2014 r. zajął stanowisko w kwestii proceduralnej, która została podniesiona przez T. D. i J. D. na etapie postępowania sądowego. Skarżący zwrócili wówczas uwagę, że odwołując się od pierwszej decyzji, którą rozpatrzono ich wniosek z dnia [...] r., to jest od decyzji z dnia [...] r., nr [...] złożyli odwołanie tylko co do punktu 2. Wywodzili, że w pozostałym zakresie skarżona decyzja nie powinna zostać wzruszona, jako że była ona dla nich korzystna (art. 139 K.p.a.). Sąd (II SA/Po 561/14) nie podzielił stanowiska T. D. i J. D. i wyjaśnił, że Kolegium decyzją z dnia [...] r., [...] mogło uchylić zaskarżoną decyzję Burmistrza w całości, jako że ta rażąco naruszała prawo (wydano ją bez przeprowadzenia analizy urbanistycznej). Od wyroku II SA/Po 561/14 T. D. i J. D. złożyli skargę kasacyjną, którą ostatecznie jednak cofnęli. Postanowieniem z dnia 3 września 2015 r., II OSK 499/14 Naczelny Sąd Administracyjny umorzył postępowanie kasacyjne. Powyższa sekwencja zdarzeń oznacza, że po pierwsze Kolegium stwierdziło w części nieważność własnej decyzji kasacyjnej z dnia [...] r., [...] wydanej w sprawie administracyjnej skontrolowanej już wyrokiem II SA/Po 561/14 przez sąd administracyjny, a przy tym decyzji, której istnienie stanowiło warunek sine qua non pozostawania w obrocie aktów właśnie przez ten sąd kontrolowanych (decyzji Burmistrza z dnia [...] r., [...], [...] oraz Kolegium z dnia [...] r., [...]). Ponadto decyzję z dnia [...] r., [...] stwierdzającą w części nieważność decyzji z dnia [...] r., [...] Kolegium wydało wprost wbrew wyrokowi II SA/Po 561/14, w którym uznano, iż Kolegium było uprawnione do uchylenia decyzji Burmistrza z dnia [...] r., nr [...] w całości i nie stanowiło to naruszenia art. 139 K.p.a. Sąd obecnie orzekający odnotowuje oczywiście, że w dacie wydania decyzji nieważnościowej z dnia [...] r., [...] wyrok II SA/Po 561/14 nie był jeszcze prawomocny, jednak nie zmienia to faktu, że Kolegium swym rozstrzygnięciem podważyło decyzję, która zawierała się w granicach sprawy kontrolowanej w sprawie II SA/Po 561/14 i bez której nie mogły pozostawać w obrocie decyzje kontrolowane w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Zdaniem obecnie orzekającego Sądu wydanie decyzji z dnia [...] r., [...] nastąpiło w warunkach rażącego naruszenia prawa. Obowiązkiem Kolegium było powtrzymanie się z wydaniem rozstrzygnięcia do czasu uprawomocnienia się wyroku II SA/Po 561/14. W ocenie Sądu doszło więc do naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. (co do relacji pomiędzy postępowaniem sądowoadministracyjnym a postępowaniem administracyjnym nadzwyczajnym dotyczącym aktu wydanego w tej samej sprawie - zob. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 czerwca 2017 r., II GPS 1/17, orzeczenia.nsa.gov.pl). Naruszenie to miało w warunkach sprawy charakter rażący, albowiem decyzję z dnia [...] r., [...] wydano po wyroku II SA/Po 561/14, a więc w sytuacji, kiedy wiadomym było, że podważa ona wprost wydane już orzeczenie sądowe. W warunkach rażącego naruszenia prawa wydano także decyzję Kolegium z dnia [...] r., [...], którą stwierdzono nieważność decyzji Burmistrza z dnia [...] r., nr [...] [...] Decyzja ta po pierwsze stanowi konsekwencję rażąco naruszającej prawo, opisanej wyżej decyzji z dnia [...] r., [...] [...] Po drugie ma ona za przedmiot decyzję bezpośrednio skontrolowaną przez Sąd w wyroku II SA/Po 561/14 oddalającym skargę, który w dacie orzekania przez Kolegium był już prawomocny. Decyzja z dnia [...] r. naruszała zatem w sposób rażący art. 153 oraz art. 170 P.p.s.a. (które konstytuują zasadę związania organów oceną prawną zawartą w wyroku, także związania prawomocnym wyrokiem jako takim). Wreszcie jako rażąco naruszające prawo należy ocenić obie ostatnie decyzje w sprawie z wniosku T. D. i J. D. o zmianę decyzji z dnia [...] r., a więc decyzję Burmistrza z dnia [...] r., nr [...] oraz decyzję Kolegium z dnia [...] r., [...]. Podkreślić jeszcze raz trzeba, że wyrokiem z dnia 5 listopada 2014 r., II SA/Po 561/14 prawomocnie oddalono skargę od decyzji utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza z dnia [...] r., nr [...], którą w całości rozpoznano wniosek skarżących z dnia [...] r. i odmówiono im zmiany decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] r. Od dnia uprawomocnienia się wyroku decyzja odmownie załatwiająca wniosek T. D. i J. D. była już nie tylko ostateczna, ale także stała się prawomocna. W tej samej sprawie nie można już więc było wydać kolejnych decyzji. Decyzja objęta obecnie skargą i decyzja ją poprzedzająca rażąco naruszają zatem art. 16 K.p.a. (zasadę trwałości decyzji ostatecznych). Wyeliminowanie z obrotu decyzji z dnia [...] r. oraz z dnia [...] r. jest wreszcie normalnym następstwem stwierdzenia przez obecnie orzekający Sąd poprzedzających je decyzji nieważnościowych Kolegium (co do relacji pomiędzy decyzją nieważną a kolejną decyzją od niej zależną zob. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2012 r., I OPS 2/12, ONSAiWSA z 2013 r. nr 1, poz. 1). Końcowo Sąd wyjaśnia, że niniejszy wyrok oznacza, iż sprawę zainicjowaną wnioskiem T. D. i J. D. z dnia [...] r. (k. 34 akt administracyjnych) należy uznać za załatwioną ostatecznie decyzjami z dnia Burmistrza z dnia [...] r., nr [...] oraz Kolegium z dnia [...] r., [...], od których następnie oddalono skargę. Mając na względzie, że doszło do wyeliminowania decyzji wymienionych w sentencji wyroku przez stwierdzenie ich nieważności, rozpoznawanie zarzutów skargi stało się zbędne. Końcowo Sąd zaznacza, że miał na względzie, iż niniejszy wyrok jest niekorzystny dla skarżących. Orzeczenie takie w szczególnych okolicznościach sprawy, to jest wobec wydania wcześniej w sprawie prawomocnego wyroku II SA/Po 561/14, było jednak konieczne. Dodać trzeba, że zgodnie z art. 134 § 2 P.p.s.a. sąd administracyjny może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. W tym stanie rzeczy Sąd – działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. oraz art. 134 § 1 i 2, a także art. 135 P.p.s.a. orzekł jak w punktach I-III wyroku. O kosztach postępowania orzeczono w punkcie IV wyroku na podstawie art. 200 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.). Na zasądzone koszty złożyły się wpis od skargi (200 zł, potwierdzenie wpływu – k. 2 akt sądowych), wynagrodzenie radcy prawnego (480 zł) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł, dowód opłaty – k. 17 akt sądowych).