II SA/Ol 6/20

Dnia 20 lutego 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) sędzia WSA Ewa Osipuk Protokolant specjalista Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2020 roku sprawy ze skargi A. S. i I. S. na decyzję ... Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia ... roku nr ... w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania obiektu - oddala skargę. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (organ I instancji, PINB) decyzją z dnia "[...]" stwierdził brak podstaw do wydania decyzji na podstawie przepisu art. 71a ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w sprawie zmiany sposobu użytkowania części budynku mieszkalnego jednorodzinnego (parter i piwnice) z pomieszczeń mieszkalnych na pomieszczenia usługowe: bar i restauracje w miejscowości A gm. A, dz. nr "[...]", obr. A, na dom weselny, w związku z wszczętym postępowaniem z urzędu przeciwko M. J. (uczestnikowi postępowania). W uzasadnieniu decyzji wskazano, że na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego PINB stwierdził, że w spornym obiekcie lub jego części nie doszło do podjęcia lub zaniechania działalności, która by zmieniła warunki bezpieczeństwa pożarowego, higieniczno-sanitarnego, wielkości lub układu obciążeń, w myśl art. 71 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. W obiekcie wybudowanym w 2013 roku jako budynek mieszkalny, właściciel dokonał natomiast zmiany sposobu użytkowania części budynku mieszkalnego z pomieszczeń mieszkalnych na pomieszczenia usługowe w 2014 roku, na podstawie zatwierdzonego projektu budowlanego, w którym autor projektu, dokonał stosownych obliczeń statycznych, zapewniając, zgodnie z art. 5 ustawy Prawo budowlane, nośność i stateczność konstrukcji przy zmianie sposobu użytkowania części budynku mieszkalnego na usługi oraz dokonano uzgodnień, w celu zapewnienia bezpieczeństwa pożarowego i higieny, zdrowia i środowiska. W ocenie organu I instancji nie doszło do rozszerzenia dotychczasowej działalności gospodarczej przez uczestnika postępowania, gdyż właściciel prowadzi działalność gospodarczą w poziomie parteru: bar, restaurację, zaplecze kuchenne na potrzeby restauracji z salą weselną. Sala konsumpcyjna jest przystosowana na różne zamknięte okolicznościowe przyjęcia, do których należą również wesela, chrzty, komunie itp. Prowadzona działalność, tj.: organizowanie wesel, komunii, styp itp., nie ma charakteru ciągłego, stałego, jedynie okazjonalne w weekendy. Na piętrze budynku znajdują się dwa mieszkania właściciela oraz 10 pokoi przeznaczonych na wynajem. Liczne kontrole inspektorów Delegatury WIOŚ nie potwierdziły organizowania imprez okolicznościowych na więcej niż 150 osób, natomiast w trakcie kontroli inspektorów nadzoru budowlanego w obiekcie stwierdzono pobyt gości w pokojach na piętrze, korzystanie z usług baru i kuchni (śniadanie, kawa). Stan techniczny obiektu, jak również układ pomieszczeń nie uległ zmianie od czasu obowiązkowej kontroli przeprowadzonej przez inspektorów organu nadzoru budowlanego w dniu 16 czerwca 2014 roku przed wydaniem pozwolenia na użytkowanie. Obecny sposób użytkowania obiektu w miejscowości A, gm. A nie wpływa zatem na zmianę wymagań i warunków stawianych obiektowi na podstawie przepisu art. 5 oraz art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Ponadto w obiekcie nie realizowano żadnych robót budowlanych od wydania decyzji pozwolenia na użytkowanie w 2014 roku, został on wybudowany legalnie i przyjęty do użytkowania w rozumieniu ustawy Prawo budowlane. Właściciel budynku prowadzi książkę obiektu budowlanego, wykonywane są kontrole okresowe obiektu, które nie wykazują nieprawidłowości w budynku. Odwołanie od decyzji organu I instancji wnieśli A. i I. S. (skarżący). Podnieśli, że ustalenia poczynione przez organ I instancji w zakresie ich statusu strony w postępowaniu o zmianę sposobu użytkowania są błędne. W ich ocenie organ, badając czy służy im przymiot strony, winien skoncentrować się czy obecny sposób użytkowania obiektu może oddziaływać na ich nieruchomość. Zaznaczyli, że są właścicielami nieruchomości sąsiedniej, a odległość między ich budynkiem a budynkiem z usługami wynosi około 30 m. Podkreślili, że działalność gospodarcza prowadzona na działce nr "[...]" obr. A, gm. A oddziaływuje w sposób intensywny na ich nieruchomość, zwłaszcza poprzez emisję hałasu i spalin. Ich zdaniem inwestor wykorzystuje obiekt na prowadzenie domu weselnego sprzecznie z decyzją organu o dopuszczeniu do użytkowania części budynku mieszkalnego. Ich zdaniem zezwolenie na zmianę sposobu użytkowania części budynku mieszkalnego jednorodzinnego na pomieszczenia usługowe, tj. bar i restaurację, nie obejmuje możliwości organizacji imprez, a w opisie technicznym projektu nie przewiduje się hałasu powyżej 55 dB. Ich zdaniem budynek nie spełnia wymagań ochrony przed hałasem i drganiami określonych w przepisach i normach budowalnych. W ich ocenie sam fakt, że obiekt jest przystosowany do obsługi baru i restauracji nie stanowi sam przez się, że budynek jest przystosowany do organizowania wesel. W decyzji Starosty określono dopuszczalny poziom hałasu w porze nocnej na 40dB i norma ta jest ich zdaniem przekraczana. Takie użytkowanie, ich zdaniem, świadczy o zmianie sposobu użytkowania budynku. Ponadto zaznaczyli, że inwestor wynajmuje pokoje gościnne na cele noclegowe, co nie jest uwzględnione w powierzchni przeznaczonej na usługi. Zwrócili też uwagę, że w projekcie są wskazania do zaprojektowania parkingów, które nie zostały wykonane i w trakcie trwania wesel przejazd drogą gminną jest utrudniony. Wskazali, że przeprowadzona kontrola w dniu roboczym (4.07.2017 r. wtorek) nie oddaje rzeczywistego sposobu użytkowania budynku, gdyż wesela odbywają się w weekendy i święta od godziny 19 do 6 rano. Przywołując swój interes prawny w rozumieniu art. 28 kpa, wskazali na art. 140 i 144 Kodeksu cywilnego oraz art. 5 i art. 28 Prawa budowlanego. Przywołali także art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ich zdaniem o interesie prawnym przesądza zasięg oddziaływania inwestycji na ich nieruchomość oraz stopień jej uciążliwości. Zarzucili organowi, że nie sprawdził czy podnoszona przez nich zmiana sposobu użytkowania budynku na dom weselny narusza ich interes prawny oraz, że organ nie zbadał czy bezpośrednie oddziaływanie obiektu sąsiada wywołuje negatywne skutki w stosunku do ich nieruchomości. Decyzją z dnia "[...]" Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (organ odwoławczy, WINB) umorzył postępowanie odwoławcze w sprawie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano m.in., że skarżącym nie można przyznać przymiotu strony w postępowaniu. Na decyzję powyższą skargę złożyli skarżący, w wyniku której Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, wyrokiem z dnia 30 maja 2019 r. sygn. akt II SA/Ol 291/19 uchylił decyzję organu odwoławczego. W piśmie z dnia 23 sierpnia 2019 r. skarżący przede wszystkim podtrzymali stanowisko i argumentację zaprezentowane w skardze. Natomiast w piśmie procesowym z dnia 26 sierpnia 2019 r. uczestnik postepowania nie zgodził się z argumentacją skarżących zaprezentowaną we wspomnianym piśmie z dnia 23 sierpnia 2019 r. Organ odwoławczy decyzją z dnia "[...]" utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. WINB przytoczył dokładnie stan sprawy i podzielił stanowisko organu I instancji, uznając za prawidłowe jego ustalenia. Podkreślił, że prawidłowo organ I instancji uznał, że nie doszło do nielegalnej zmiany sposobu użytkowania budynku zlokalizowanego na dz. nr "[...]". Warunki sanitarne czy przeciwpożarowe zostały uwzględnione przy sporządzaniu projektu zmiany, zaś po oddaniu obiektu do użytkowania, po zmianie sposobu użytkowania, nie zaszły okoliczności pozwalające na przyjęcie, że ponownie doszło do zmiany warunków higieniczno-sanitarnych czy przeciwpożarowych. Wbrew twierdzeniom skarżących brak jest dokumentu potwierdzającego kolejną zmianę sposobu użytkowania budynku w związku z organizacją imprez zamkniętych. Brak jest też przepisów nakazujących montowanie na oknach czy drzwiach "przegród akustycznych". Wręcz byłoby to niezgodne z przepisami przeciwpożarowymi. Skargę na decyzję decyzje organu odwoławczego z "[...]" wywiedli skarżący. Skarżący zarzucili, że w toku postępowania wyjaśniającego organy nie odniosły się do pisma PINB z dnia 7 lutego 2018 r., w którym stwierdzono, że zmiana ilości osób ze 150 na 300 zmieni warunki higieniczno-sanitarne i nie ustaliły czy zwiększenie dotychczasowej działalności o organizowanie imprez z przekroczeniem dopuszczalnej liczby uczestników bez dokonania wymaganego zgłoszenia stanowi samowolną zmianę dotychczasowego sposobu użytkowania obiektu. Ponadto w ocenie skarżących budynek nie spełnia wymagań ochrony przed hałasem określonych w przepisach i normach budowlanych (brak zabezpieczeń akustycznych, brak wentylacji mechanicznej, drzwi i okna sali bez żadnych przegród wytłumiających hałas, prowadzą wprost na ich dom). W związku z tym obiekt nie jest zabezpieczony przed emisją hałasu, a tym samym doszło do naruszenia wymogów ochrony środowiska, o jakim mowa wart. 71 ust. 1 pkt 2 Prawo budowlane oraz naruszenia przepisów § 323, 324 i 326 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wskazano również, że poziom hałasu w dniu 25 czerwca 2016 r. przekroczył wartości dopuszczalne, w wyniku czego została wydana decyzja o dopuszczalnym poziomie hałasu. Natomiast kontrola mająca miejsce w dniu 30 września 2017 r., została przeprowadzona na działce oddalonej od lokalu o ok. 60 m, której mieszkańcy nie skarżą się na hałas. Powyższe badania dźwięku emitowanego do środowiska dokonane były z instalacji nagłaśniającej eksploatowanej przez lokal oraz na prośbę (niezrozumiałą) inspektorów ochrony środowiska przy zamkniętych drzwiach i oknach, podczas gdy w rzeczywistości drzwi i okna tego budynku są często otwarte, z uwagi na brak wentylacji mechanicznej. Pomiar powinien uwzględniać rzeczywisty sposób funkcjonowania danego podmiotu. Skarżący wskazali, że wystąpili z prośbą o ponowne przeprowadzenie pomiaru poziomu hałasu, z uwzględnieniem rzeczywistego sposobu użytkowania obiektu. W odpowiedzi WIOŚ wyjaśnił, że ponowne pomiary mogą przedłużyć się do końca II kwartału 2018r. Jednak badanie kontrolne do tej pory nie zostało przeprowadzone. Skarżący zwrócili uwagę, że dopiero zastosowanie odpowiedniej wentylacji mechanicznej pozwoli na prowadzenie działalności przy zamkniętych drzwiach i oknach. Ze względu na brak wentylacji mechanicznej (brak dokumentacji) okna i drzwi w trakcie imprez pozostają otwarte, a w konsekwencji dźwięki wydostają się na zewnątrz, zwiększając poziom hałasu. Ponadto w ocenie skarżących organ odwoławczy na podstawie notatek policjantów błędnie ustosunkował się do zarzutu poziomu hałasu, jaki dobiega do ich budynku z lokalu sąsiada, ponieważ notatki policjantów jednoznacznie potwierdzają, że muzyka słyszalna jest w domu skarżących, zarówno przy otwartych drzwiach i oknach, jak i przy zamkniętych. W ocenie skarżących wymieniona w treści projektu "sala weselna" nie może być podstawą do uznania, że w budynku można organizować wesela. Z treści projektu nie wynika, aby ujęte były w nim założenia techniczne związane ze zwiększoną emisją hałasu spowodowaną funkcją obiektu obejmującą organizację imprez weselnych. Skarżący stwierdzili, że z rysunków zaprojektowanych pomieszczeń oraz ich charakter świadczy, że przewidziana była tylko funkcja baru i restauracji. Według nich w niniejszym postępowaniu administracyjnym fakt funkcjonowania w obrocie prawnym ostatecznych decyzji o pozwoleniu na budowę oraz na użytkowanie nie ma większego znaczenia. Autorzy skargi podkreślili, że inwestor uzyskał decyzję dla inwestycji: na zmianę sposobu użytkowania części budynku mieszkalnego jednorodzinnego z pomieszczeń mieszkalnych na pomieszczenia usługowe: bar i restauracja oraz decyzję zezwalającą na użytkowanie zmiany sposobu użytkowania części budynku mieszkalnego jednorodzinnego z pomieszczeń mieszkalnych na pomieszczenia usługowe: bar i restauracja. Z decyzji tych, jak i z decyzji o warunkach zabudowy (zabudowa zagrodowa) nie wynika, aby w obiekcie tym istniała możliwość organizacji imprez. Nie można zaś stawiać znaku równości między różnymi rodzajami działalności i stwierdzać, że powszechnie wiadomo, że w restauracjach są organizowane wesela. Działalność prowadzenia baru i restauracji nie jest bowiem tożsama z organizowaniem wesel z wykorzystywaniem muzyki na żywo. Dlatego też podjęcie w barze i restauracji działalności polegającej na organizowaniu wesel, co wynika także ze strony internetowej (inwestor ogłasza, że na sali może się bawić swobodnie 300 osób), stanowi zmianę sposobu użytkowania w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego. Obiekt nie jest zaś zabezpieczony przed emisją hałasu, a tym samym doszło do naruszenia wymogów ochrony środowiska. Ponadto kwestia wyjaśnienia przez organy powierzchni użytkowej części usługowej budynku nadal nie odnajduje odzwierciedlenia ze stanem faktycznym. Na potwierdzenie nielegalnej zmiany sposobu użytkowania obiektu przemawia również fakt organizowania wesel z naruszeniem ustaleń decyzji o warunkach zabudowy. Skarżący podnieśli również, że za prowadzeniem działalności niezgodnie z pozwoleniem na użytkowanie przemawia również fakt nieprzystosowania miejsc do parkowania (od 40 do 70 samochodów w trakcie trwania imprezy). Organy nie odniosły się do utrudnienia przejazdu na drodze nr "[...]" obręb A, gmina A i zastawiania wjazdu naszej posesji. Wskazali też, że nie zgodzili się na postawienie ogrodzenia akustycznego ze względu na pogorszenie walorów krajobrazu wiejskiego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu. W piśmie procesowym z dnia 19 lutego skarżący podkreślili, że kluczowym zagadnieniem tej sprawy jest wyjaśnienie czy w wyniku prowadzenia domu weselnego w obiekcie baru i restauracji uległ zmianie sposób użytkowania tego budynku. Tego organy w żaden sposób nie uczyniły. Prawidłowość tych ustaleń wymaga rzetelnego zapoznania się z projektem budowlanym, w celu porównania obiektu baru i restauracji z obiektem, w którym organizowane są wesela w bliskiej odległości domów jednorodzinnych. Ustalenia dokonane przez organy nie znajdują oparcia w materiale dowodowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 j.t.) oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ppsa (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 j.t.), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje w razie, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 tej ustawy stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1). Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]", którym to rozstrzygnięciem organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzje organu I instancji z dnia "[...]" o stwierdzeniu braku podstaw do wydania decyzji na podstawie przepisu art. 71a ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w sprawie zmiany sposobu użytkowania części budynku mieszkalnego jednorodzinnego (parter i piwnice) z pomieszczeń mieszkalnych na pomieszczenia usługowe: bar i restauracje w miejscowości A gm. A, dz. nr "[...]", obr. A, na dom weselny. Zgodnie z art. 71a ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1186), Prawo budowlane, w razie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganego zgłoszenia, organ nadzoru budowlanego, w drodze postanowienia: 1) wstrzymuje użytkowanie obiektu budowlanego lub jego części; 2) nakłada obowiązek przedstawienia w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa w art. 71 ust. 2. Natomiast stosownie do art. 71a ust. 4 Prawa budowlanego w przypadku niewykonania w terminie obowiązku, o którym mowa w ust. 1, albo dalszego użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, pomimo jego wstrzymania, albo zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, pomimo wniesienia sprzeciwu, o którym mowa w art. 71 ust. 3-5, organ nadzoru budowlanego, w drodze decyzji, nakazuje przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Dla zastosowania powyższych regulacji zasadnicze znaczenie ma zatem stwierdzenie okoliczności zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganego zgłoszenia. Ustalenie przez organy nadzoru budowlanego, że nie doszło do zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części lub zmiana ta nastąpiła zgodnie z prawem obliguje do umorzenia postępowania prowadzonego w tym trybie. Zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się w szczególności podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń. Sposób rozumienia tego przepisu był wielokrotnie wyjaśniany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, z którego jednoznacznie wynika, że ocena zmiany sposobu użytkowania obiektu sprowadzać się powinna do ustalenia, czy i w jakim stopniu podjęcie w obiekcie budowlanym działalności powoduje zmianę stawianych obiektowi wymagań odnoszących się do jego uciążliwości i bezpieczeństwa użytkowania. Przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego rozumieć zatem należy wszelkie działania lub zaniechania zmieniające dotychczasowy sposób korzystania z obiektu oraz wpływające na jego przeznaczenie, warunki techniczno-budowlane lub otoczenie. Chodzi zatem o działalność, która - niezależnie od zmiany przeznaczenia obiektu budowlanego - prowadzi do zmiany wewnętrznych lub zewnętrznych warunków korzystania z tego obiektu. Zmiana, o której mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego może być spowodowana nie tylko przeprowadzeniem robót budowlanych w obiekcie budowlanym, lecz także faktyczną zmianą sposobu jego użytkowania. W konsekwencji, zmiana sposobu użytkowania obiektu, uregulowana w art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, rozumiana musi być jako realne podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności, która zmienia zasadniczo warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń. Wystąpienie takiej zmiany wymaga ustalenia, że rzeczywiście takie działanie (zmiana) nastąpiło. Podkreślić przy tym należy, że samowolna zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego odnosi się do jego ostatniej, legalnie wprowadzonej, funkcji użytkowej w legalnie istniejącym obiekcie. Przede wszystkim należy wskazać, że na skutek wniosku uczestnika postępowania w dniu 21 sierpnia 2012 r. została wydana decyzja o ustalająca warunki zabudowy terenu położonego w A na działce geodezyjnej nr "[...]" obręb A dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania fragmentu budynku – z pomieszczeń mieszkalnych na pomieszczenia usługowe; rodzaj zabudowy: zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna oraz zabudowa usługowa (usługi towarzyszące) – (akta adm. organu I instancji, k. – 26). Natomiast decyzją Starosty z "[...]" zatwierdzono projekt budowlany i udzielono uczestnikowi postępowania pozwolenia na wykonanie robót budowlanych, tj. na zmianę sposobu użytkowania części budynku mieszkalnego jednorodzinnego z pomieszczeń mieszkalnych na pomieszczenia usługowe: bar i restauracja (kategoria obiektu XVII) – (akta adm. organu I instancji, k. – 17). Z kolei decyzją z dnia "[...]" Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego udzielił uczestnikowi postępowania pozwolenia na użytkowanie, zmiany sposobu użytkowania części budynku mieszkalnego jednorodzinnego (parter i piwnice) z pomieszczeń mieszkalnych na pomieszczenia usługowe: bar i restauracja w miejscowości A, gmina A na działce nr "[...]" obręb A, gm. A (akta adm. organu I instancji, k. – 17). Zwrócić należy również uwagę na "Opis techniczny" do zmiany sposobu użytkowania budynku – z pomieszczeń mieszkalnych na pomieszczenia usługowe, gdzie wskazano, że zmiana sposobu użytkowania dotyczy poziomu parteru i pomieszczeń piwnicznych z przeznaczeniem na bar, restaurację oraz kuchnię z zapleczem na potrzeby działalności agroturystycznej. Wskazano, że następuje zmiana sposobu użytkowania pomieszczeń piwnicznych na zaplecze kuchenne, pomieszczeń w poziomie parteru na kuchnie, bar, restaurację na potrzeby działalności gospodarczej (akta adm. organu I instancji, k. – 3). Z kolei z "Opisu technicznego do części technologicznej" wynika, że przedmiotem opracowania jest zmiana sposobu użytkowania z pomieszczeń mieszkalnych na pomieszczenia usługowe - bar restauracja oraz zaplecze kuchenne na potrzeby agroturystyki - z przeznaczeniem na restaurację z salą weselną na 150 miejsc konsumpcyjnych w gospodarstwie agroturystycznym na działce siedliskowej A. Wskazano, że sala konsumpcyjna jest przystosowywana na różne zamknięte przyjęcia na potrzeby agroturystyki (akta adm. organu I instancji, k. – 117). Co istotne również, w przedmiotowym obiekcie nie realizowano żadnych robót budowlanych od wydania decyzji pozwolenia na użytkowanie w 2014 roku. Niewątpliwie z zaprezentowanej dokumentacji oraz wskazanych decyzji wynika, że uczestnik postępowania uzyskał pozwolenie na zmianę sposobu użytkowania spornych budynków z pomieszczeń mieszkalnych na pomieszczenia usługowe - bar restauracja oraz zaplecze kuchenne na potrzeby agroturystyki - z przeznaczeniem na restaurację z salą weselną na 150 miejsc konsumpcyjnych w gospodarstwie agroturystycznym na działce siedliskowej A. Niezasadny jest zatem zarzut skarżących jakoby wymieniona w treści projektu "sala weselna" nie mogła być podstawą do uznania, że w budynku można organizować wesela. Rzeczą logiczną jest, że jeżeli zmiana sposobu użytkowania obiektu przewiduje m.in. powstanie sali weselnej, to w takiej sali przewidziane jest odbywanie się właśnie imprez o charakterze okolicznościowym, takich jak wesela. Wynika to z literalnego brzmienia samej nazwy "sala weselna". Mało tego z "Opisu technicznego do części technologicznej" wynika jednoznacznie, że zmiana sposobu użytkowania z pomieszczeń mieszkalnych na pomieszczenia usługowe odbywa się z przeznaczeniem na restaurację z salą weselną na 150 miejsc konsumpcyjnych. Według skarżących jednak z treści projektu nie wynika, aby ujęte były w nim założenia techniczne związane ze zwiększoną emisją hałasu spowodowaną funkcją obiektu obejmującą organizację imprez weselnych. Zwrócić trzeba uwagę, że Inspektor Ochrony Środowiska dokonywał stosownych pomiarów poziomu hałasu. Początkowo stwierdzono pewne przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu i nałożono na uczestnik określone obowiązki. Następnie nie stwierdzono już żadnych naruszeń w tym zakresie. Z protokołu kontroli Nr "[...]" przeprowadzonej w dniu 8 lipca 2017 r. (akta adm. organu odwoławczego, k. – 146) wynika bowiem, że kontrolowany podmiot posiada decyzję z "[...]" określającą dla firmy uczestnika postępowania dopuszczalny poziom dźwięku emitowanego z instalacji nagłaśniającej w kierunku zabudowy jednorodzinnej. Najbliższy budynek zlokalizowany jest pod adresem skarżących, którzy jednak nie wyrazili zgody na przeprowadzenie stosownych pomiarów na ich działce. Pomimo próby wytyczenia nowego punktu pomiarowego, kontroler stwierdził brak możliwości obiektywnego określenia oddziaływania instalacji nagłaśniającej na najbliżej położoną nieruchomość. Stwierdzono natomiast, że teren na którym prowadzona jest działalność gospodarcza rozgranicza od terenu chronionego akustycznie szpaler drzew, który stanowi naturalną barierę akustyczną. Dodatkowo za tym szpalerem znajduje się droga dojazdowa do sąsiednich działek, do której jest utrudniony dostęp w związku z ogrodzeniem przedmiotowej nieruchomości. Z kolei z protokołu kontroli Nr "[...]" przeprowadzonej w dniu 16 września 2017 r. wynika, że nie stwierdzono naruszeń w zakresie dopuszczalnych norm hałasu. W toku kontroli w spornym obiekcie odbywała się impreza zaplanowana na 120 osób, okna w budynku były zamknięte, a właściciel posesji (uczestnik postępowania) stwierdził, że nie są one otwierane, ponieważ w budynku funkcjonuje klimatyzacja. Z uwagi na trudne warunki atmosferyczne pomiar hałasu przełożono z 16 września 2017 r. na 30 września 2017 r. W tym dniu również skarżący nie umożliwili dokonanie pomiaru na ich posesji. Pomiar hałasu przeprowadzono w innych wyznaczonych punktach pomiarowych i nie wykazały one żadnych naruszeń. Szczegółowe wyniki dokonanych pomiarów zaprezentowano w sprawozdaniu z badań hałasu z dnia 9 października 2017 r. (akta adm. organu odwoławczego, k. – 111). Przeprowadzone wyniki pomiarów hałasu nie wykazały więc naruszeń dopuszczalnych norm akustycznych, a skarżący z nieznanych przyczyn odmówili wykonania pomiarów na ich nieruchomości, które to pomiary mogłyby potwierdzić przekroczenia norm hałasu. Co istotne również, z pisma Powiatowego Komendanta Państwowej Straży Pożarnej z 20 lutego 2018 r. (akta adm. organu I instancji, k. – 66) wynika, że według obowiązujących przepisów obiekt spełnia wymagania odporności ogniowej. Ponadto, jeśli powierzchnia użytkowa nie uległa zmianie to obiekt spełnia wymagania a zmiana ilości osób korzystających z obiektu ze 150 na 300 osób, nie wpływa na warunki bezpieczeństwa pożarowego. Nadto w protokole z oględzin PINB z 31 stycznia 2018 r. ustalono, że dokonana zmiana sposobu użytkowania, objęta pozwoleniem z 2014 r., dotyczyła wyłącznie poziomu parteru i pomieszczeń piwnicznych w budynku, tj.: pomieszczenia piwniczne przeznaczono na zaplecze kuchenne, a pomieszczenia w poziomie parteru na kuchnie, bar, restaurację na potrzeby działalności gospodarczej. Przeznaczenie poszczególnych pomieszczeń mieszkalnych i usługowych w budynku jest zgodne z projektowaną funkcją. W związku z tym organ nadzoru budowlanego stwierdził brak zaleceń (akta adm. organu I instancji, k. – 61). W ocenie Sądu przeprowadzone w sprawie wyczerpujące postępowanie nie pozwala stwierdzić, że uczestnik postępowania dopuścił się nielegalnej zmiany sposobu użytkowania spornego obiektu. Nie można zatem stwierdzić, że doszło do nielegalnej zmiany zasadniczych warunków użytkowania, takich jak: bezpieczeństwa pożarowe, powodziowe, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń. Ponadto sam fakt ogłoszenia w Internecie możliwości zorganizowania imprezy okolicznościowej na 300 osób nie stanowi o tym, że rzeczywiście takie wydarzenia mają miejsce. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego to nie wynika. Ponadto gdyby doszło do przekroczenia dopuszczalnej liczby osób w obiekcie podczas imprezy to nie oznacza to automatycznie zmiany sposobu użytkowania obiektu. Nic w tym zakresie nie zmienia fakt, że zmiana ilości osób ze 150 na 300 zmieni według inspekcji sanitarnej warunki higieniczno-sanitarne. Inspektor sanitarny w piśmie z 7 lutego 2018 r. nie podał żadnych argumentów na potwierdzenie tej tezy, niezależnie od tego taka zmiana nie musi automatycznie oznaczać zmiany sposobu użytkowania budynku. Trzeba również uświadomić skarżącym, że w niniejszym postępowaniu organy nie mogły badać wszystkich wskazywanych przez nich kwestii, takich jak np. uciążliwe zachowanie uczestników wesel, czy też kwestie komunikacyjne i parkingowe. Nie było to przedmiotem niniejszego postępowania prowadzonego w ramach weryfikacji potencjalnej nielegalnej zmiany sposobu użytkowania obiektu. Przedmiotem ocenianego postępowania nie była także ocena nieprawidłowości w obiekcie budowlanym. Takie postępowanie np. w zakresie spełniania przez budynek norm hałasu mogłoby być prowadzone ewentualnie np. w oparciu o odrębną podstawę prawną (art. 66 ustawy Prawo budowlane). W niniejszej sprawie zaś nie stwierdzono nielegalnej zmiany sposobu użytkowania spornego obiektu, który funkcjonuje w oparciu o stosowne decyzje (warunki zabudowy, pozwolenie na budowę, zmiana sposobu użytkowania), których Sąd nie może weryfikować w przedmiotowym postępowaniu. Reasumując, należy stwierdzić, że skarżona decyzja organu odwoławczego i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami i nie zachodzą przesłanki uzasadniające ich uchylenie, zaś zgromadzony w sprawie materiał dowodowy należy uznać za kompletny i wyczerpujący, pozwalający na wydanie decyzji zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Ponadto w decyzjach wskazano okoliczności i fakty, które zostały udowodnione, na których oparł się organ wydając swoje rozstrzygnięcie. W konkluzji nie można więc zgodzić się ze wskazanymi w skardze naruszeniami prawa procesowego i podnoszonym przez stronę skarżącą niewystarczającym w wielu aspektach przeprowadzeniem postępowania wyjaśniającego. W tej sytuacji, mając powyższe na względzie, stosownie do art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.