II SA/Wr 58/18

Dnia 28 sierpnia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alicja Palus Sędziowie: Sędzia WSA Władysław Kulon (spr.) Sędzia WSA Anna Siedlecka Protokolant Natalia Rusinek po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu wobec montażu tablicy reklamowej na elewacji budynku mieszkalnego oddala skargę w całości. A. B. oprotestował skargą kierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu decyzję Wojewody D. w przedmiocie sprzeciwu wobec montażu tablicy reklamowej na elewacji budynku mieszkalnego. Rzeczona decyzja zapadła w następującym stanie prawnym i faktycznym. Zgłoszeniem z dnia 10 maja 2017 r. A. B. poinformował Prezydenta W. o zamiarze demontażu istniejącej tablicy reklamowej o wymiarach 8 m x 4 m na zachodniej części elewacji budynku mieszkalnego przy ul. P. we W. i montażu w to miejsce na elewacji nowej tablicy reklamowej o wymiarach 816 cm x 408 cm. Do wniosku dołączono oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz rysunek przedstawiający zgłaszaną tablicę na elewacji budynku. Prezydent W. decyzją z dnia [...] przyjmując w podstawie prawnej art. 30 ust. 6 pkt 2 i ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 290, z późn. zm.) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23), dalej – k.p.a. i art. 92 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (t.j. Dz. U. z 2016 r. nr 142, poz. 814) zgłosił sprzeciw do montażu tablicy reklamowej o wymiarach 816 cm x 408 cm na zachodniej części elewacji budynku mieszkalnego przy ul. P. we W. (dz. nr 150, AM-[...], obręb P.) i nałożył obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę (montaż) przedmiotowej tablicy reklamowej. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ I instancji podał, że demontaż istniejącej tablicy reklamowej, w związku art. 31 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, nie wymaga zgłoszenia, gdyż roboty budowlane polegające na montażu tablic reklamowych, zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 przywołanej ustawy, nie wymagają pozwolenia na budowę. Z kolei przedłożone do wniosku oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane uznano za nieprawidłowe, gdyż budynek stanowi współwłasność, a nie własność inwestora, jak oznaczono w oświadczeniu tytuł, z którego wynika prawo do dysponowania wskazaną nieruchomością. Dodatkowo budynek przy ul. P. zlokalizowany jest w obszarze historycznego układu urbanistycznego osiedla P. we W. i zgodnie z art. 39 ust. 3 Prawa budowlanego prowadzenie robót budowlanych przy obiektach znajdujących się w tym obszarze wymaga uzgodnienia z wojewódzkim konserwatorem zabytków, które zobowiązany jest uzyskać organ administracji architektoniczno-budowlanej przed wydaniem pozwolenia na budowę, a więc w trakcie postępowania o pozwolenie na budowę. Według organu wykonanie zamierzonych robót wymaga pozwolenia na budowę, gdyż uzyskanie stanowiska Miejskiego Konserwatora Zabytków dotyczącego planowanych robót może nastąpić wyłącznie w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Prezydent W. wyjaśnił nadto, że odstąpił od nałożenia na inwestora, w trybie art. 30 ust. 5c ustawy Prawo budowlane, obowiązku przedłożenia prawidłowo wypełnionego, zgodnie ze stanem faktycznym i prawnym, oświadczenia 04, gdyż nie miałoby to wpływu na końcowe rozstrzygnięcie. W odwołaniu jakie inwestor złożył od powyższej decyzji wniesiono o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania organu I instancji, względnie jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Argumentując swoje żądania odwołujący się oświadczył, że nie zgadza się z wydaną decyzją, gdyż jej uzasadnienie jest oparte w istocie rzeczy na stanie domniemanym, a nie faktycznym. Zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego pozwolenia na budowę nie wymaga instalowanie tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Według ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami zabytkiem jest nieruchomość (np. pojedynczy budynek, cmentarz, historyczny układ urbanistyczny lub krajobraz kulturowy) albo rzecz ruchoma (np. dzieło sztuki użytkowej, obraz, rzeźba, znalezisko archeologiczne - np. artefakt), ich części lub zespoły rzeczy, które są dziełem człowieka lub związane z jego działalnością i stanowią świadectwo minionej epoki bądź zdarzenia, a których zachowanie leży w interesie społecznym ze względu na swoją wartość artystyczną, naukową lub historyczną. Obiekty takie mogą być wpisane do rejestru zabytków prowadzonego przez wojewódzkiego konserwatora zabytków. Po wymienieniu form ochrony prawnej zabytków odwołujący się wskazał na stanowisko D. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków we W. zajęte w piśmie z dnia [...] r. dotyczące ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie części strychu oraz łazienki w poddaszu istniejącego domu mieszkalnego wolnostojącego, położonego przy ul. P., działka nr 150 AM-[...],obręb P. we W., gdzie podano, że ,,(...) w ewidencji ujęte są budynki wielorodzinne nr: 116a-120, 122-124a i 126-138, natomiast budynek przy ul. P. nie figuruje w ewidencji zabytków miasta W.. Budynek ten na skutek kolejnych przebudów stracił wartości zabytkowe i wobec tego brak jest przesłanek do działania w trybie art. 60 ust. 1, w związku z art. 53 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Kopia przywołanego pisma została dołączona do odwołania. Po przekazaniu sprawy organowi II instancji pismem z dnia 31 sierpnia 2017 r. Wojewoda D. wystąpił do Miejskiego Konserwatora Zabytków o zajęcie stanowiska w sprawie przedmiotowej nieruchomości w kontekście planowanej inwestycji i zagadnienia obligatoryjności dołączenia przez inwestora do dokumentacji pozwolenia właściwego konserwatora zabytków. Z kolei pismem z tej samej daty wystąpiono do współwłaściciela budynku z informacją o prowadzonym postępowaniu i do samego wnioskodawcy z wezwaniem o uzupełnienie zgłoszenia o oświadczenie współwłaściciela potwierdzającego zgodę na dokonanie inwestycji. Miejski Konserwator Zabytków we W. zajął stanowisko w sprawie pismem z dnia [...]r. Współwłaściciel budynku w piśmie datowanym na dzień 6 października 2017 r. oświadczył, że nie wyraża zgody na montaż tablicy reklamowej, zaś wnioskodawca do skierowanego do organu pisma z dnia 3 października 2017 r. dołączył kopię zawiadomienia o zebraniu wspólników, kopię potwierdzeń nadania tego zawiadomienia i uchwałę z dnia 29 marca 2017 r.. W dniu [...] r. Wojewoda D. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji zrelacjonował sprawę wskazując na treść wniosku, wydanie rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego oraz twierdzenia odwołania. Następnie przeprowadzono analizę prawną dotyczącą obowiązków inwestora poprzedzających rozpoczęcie robót budowlanych wynikających z przepisów prawa materialnego. Szczegółowo opisano tryb zgłoszenia właściwemu organowi zamiaru wykonania robót nie wymagających uzyskania pozwolenia na budowę i wymogi związane z tą procedurą. W ramach własnych rozważań organ II instancji podał, że z akt rozpoznawanej sprawy wynika, że zgłoszenie dotyczy zachodniej elewacji budynku mieszkalnego położonego przy ul. P. we W.. Zgłoszenie obejmuje demontaż istniejącej tablicy reklamowej oraz montaż w jej miejsce nowej tablicy. W toku postępowania Wojewoda D. potwierdził ustalenia Prezydenta W., że budynek nr [...] przy ul. P. stanowi współwłasność i jest zlokalizowany w obszarze historycznego układu urbanistycznego osiedla P., znajdującym się w wykazie zabytkowych obszarów, tj. stanowi zabytek ujęty w gminnej ewidencji zabytków. Następnie odwołano się do ustaleń poczynionych w toku postępowania odwoławczego, w tym, do pisma Miejskiego Konserwatora Zabytków we W. z dnia [...] r., w którym poinformował on, że przedmiotowa nieruchomość nie jest wpisana do rejestru zabytków i nie znajduje się na obszarze wpisanym do rejestru zabytków lecz przedmiotowy budynek należy uznać za zabytek nieruchomy ponieważ znajduje się na obszarze historycznego układu urbanistycznego P. i jest wpisany jednostkowo do gminnej ewidencji zabytków. W ocenie Konserwatora przedmiotowa inwestycja "skutecznie zmieni kontekst przestrzenny jakim jest historyczny układ urbanistyczny rejonu P., a także negatywnie wpłynie na stan zachowania samego obiektu". Ponadto "takie zamierzenie wpłynie na pogorszenie staniu zachowania zabytku". Zdaniem Wojewody nie ulega też wątpliwości, że inwestor nie dysponuje nieruchomością na cele budowlane, czyli nie spełnia koniecznego warunku prowadzenia inwestycji. Stanowisko to wyprowadzono z analizy przedłożonych dokumentów, a to pisma A. B. z dnia 3 października 2017 r. i pisma S. C. z dnia 6 października 2017 r.. Mimo, że w piśmie z dnia 12 października 2017 r. wnioskodawca odwołując się do licznych wcześniejszych postępowań administracyjnych wykazywał, iż przedmiotowy budynek nie jest objęty ochroną konserwatorską, a objęcie układem urbanistycznym nie oznacza, że ochronie podlegają wszystkie elementy układu organ odwoławczy przyjął, że stanowisko inwestora odnośnie ochrony konserwatorskiej przedmiotowego budynku, jest chybione, gdyż nie uwzględnia ono art. 30 ust. 7 w zw. z ust. 1 i 5 Prawa budowlanego, zaś przedłożone dokumenty nie mieszczą się w zakresie prowadzonego postępowania. W skardze na powyższą decyzję A. B. wniósł o jej uchylenie i zmianę co do utrzymania w mocy decyzji organu I instancji i umorzenia decyzji w tym zakresie, bądź uchylenie zaskarżonej decyzji i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ II instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania. Uzasadniając zawarte w skardze żądania autor skargi podał, że organ II instancji nie dokonał wnikliwej oceny materiału dowodowego lecz oceny dowolnej, czym naruszył art. 7 i art. 77 k.p.a.. Jego zdaniem reklamą jest nośnik informacji wizualnej w jakiejkolwiek materialnej formie wraz z elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, umieszczony w polu widzenia użytkowników drogi niebędący znakiem w rozumieniu przepisów o znakach i sygnałach lub znakiem informującym o obiektach użyteczności publicznej ustawionym przez gminę. Definicję taką zawiera ustawa o drogach publicznych i to do niej należy odwoływać się, bowiem sama ustawa Prawo budowlane nie definiuje pojęcia reklamy. Reklamy przybierają różne formy, mogą to być zwykle tablice reklamowe, urządzenia reklamowe trwale związane z gruntem (np. billboardy) oraz inne urządzenia reklamowe o różnej konstrukcji technicznej. Ustawa Prawo budowlane posługuje się dwoma pojęciami dotyczącymi reklam, tj. tablicą i urządzeniem reklamowym. Urządzenie reklamowe to obiekt o bardziej złożonej konstrukcji niż tablica reklamowa. W rozumieniu ustawy, jeżeli jest trwale połączony z gruntem, to jest on uznawany za budowlę. Budowlą jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolnostojące maszty antenowe czy też właśnie wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe. Pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych. Jednakże ich instalacja wymaga dokonania zgłoszenia zamierzonych robót właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej, tak stanowi art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. Uzyskania pozwolenia na budowę będzie wymagać instalacja tablic i urządzeń reklamowych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Takie pozwolenie jest niezbędne również wtedy, gdy instalacja obejmuje reklamy świetlne i podświetlane, które mają być usytuowane poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Zdaniem skarżącego zgłoszenia wymaga instalowanie tablic i urządzeń reklamowych lecz termin ten nie obejmuje wykonywania nowego obiektu budowlanego, lecz dotyczy takich prac budowlanych, które są związane z już istniejącym obiektem. Odwołując się do zasad wnioskowania autor skargi zauważył, że skoro ktoś jest uprawniony do czynienia czegoś większego, to tym bardziej jest uprawniony do czynienia czegoś mniejszego. W oparciu o tę zasadę podniesiono, iż organ II instancji nietrafne uznał, że inwestor nie dysponuje nieruchomością na cele budowlane i nie spełnia koniecznego warunku prowadzenia inwestycji. Na koniec skarżący podniósł, że bezproblemowo może złożyć nowy wniosek do sądu o upoważnienie do czynności przekraczających zarząd zwykły w przedmiocie instalacji tablicy reklamowej na wspólnym budynku mieszkalnym jednak takie postępowanie może trwać około 12-18 miesięcy, a postępowanie administracyjne w sprawie obligatoryjnie winno być na ten czas zawieszone. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wyjaśniając, że motywy prawne stanowiące podstawę rozstrzygnięcia zostały wyczerpująco przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302; zwanej dalej p.p.s.a."), sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a., sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż nie doszło do naruszenia prawa dające podstawę do jej uchylenia. Materialnoprawną podstawą zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowią przepisy art. 30 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r poz. 1332), w którym uregulowana została instytucja zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych. Tytułem wstępu należy zaznaczyć, iż w myśl art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, zasadą jest, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Wyjątki od tej zasady zostały określone m.in. w art. 29 Prawa budowlanego, w którym wymieniono enumeratywnie "budowy" (ust. 1) oraz "roboty budowlane" (ust. 2) niewymagające pozwolenia na budowę. W przepisie art. 30 Prawa budowlanego określono natomiast w jakich przypadkach wykonywanie robót budowlanych nie wymaga co prawda uzyskania pozwolenia na budowę, ale konieczne jest zgłoszenie określonych w tym przepisie robót budowlanych właściwemu organowi. Jak wskazuje się w doktrynie instytucja ta stanowi swego rodzaju substytut pozwolenia na budowę, a ściślej wniosku o pozwolenie na budowę (por. Z. Niewiadomski, Prawo budowlane. Komentarz, Warszawa CH. Beck 2006, s. 366). Na skutek zgłoszenia zamiaru budowy wszczyna się zatem szczególne postępowanie administracyjne mające na celu ustalenie przez właściwy organ architektoniczno-budowlany, czy zamierzona budowa lub roboty budowlane są zgodne z wymogami prawa. Konsekwencją tego postępowania jest albo możliwość realizacji tych robót albo brak takiej możliwości, ze względu na nie dopuszczenie do tego przez organ. W wyroku z dnia 27 września 2012 r. (sygn. akt II OSK 1010/11, publ. http://orzeczeniansa.gov.pl/doc/6FF3DB52F6) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "instytucja zgłoszenia jako pewna uproszczona (słabszą) forma reglamentacji administracyjnoprawnej, jednak nakładająca na podmioty niepodporządkowane organizacyjnie organom władzy państwowej określone obowiązki, wykazuje pewne podobieństwo do znanych prawu administracyjnemu instytucji "ewidencji" czy "zawiadomienia". Zawiadomienie jest alternatywną formą załatwienia sprawy, która z natury swej musi być wszczęta na żądanie strony (wniosek). Zgłoszenie zamiaru budowy czy zmiany sposobu użytkowania właściwemu organowi, zaliczane jest do czynności materialno-technicznych (czynności faktyczno-prawne), bowiem dokonanie zgłoszenia jest pewnym faktem społecznym (zdarzeniem), które z woli ustawodawcy wywołuje określono skutki prawne podobne – identyczne jak te, które mogłyby zaistnieć na podstawie indywidualnego aktu administracyjnego – decyzji. Wniesienie sprzeciwu przez organ od dokonanego zgłoszenia, stanowi punkt zwrotny w tym postępowaniu z uwagi na to, że tak wydana decyzja jest pierwszym indywidualnym aktem władczym w sprawie, który podlega zaskarżeniu zgodnie z przepisami k.p.a., co stanowi nowy jakościowo etap tego postępowania. Zgodnie z art. 30 ust. 2 Prawa budowanego w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robot budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2, oraz, w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw, w drodze decyzji. Według art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego roboty polegające na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych wymagają zgłoszenia właściwemu organowi. Zgodnie z art. 30 ust. 6 tejże ustawy właściwy organ wnosi sprzeciw: 1) jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę; 2) jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy. W niniejszej sprawie inwestor planuje zamontowanie na zachodniej części elewacji budynku mieszkalnego przy ul. P. we W. tablicy reklamowej. Z akt sprawy wynika, iż organ I instancji uznał zaistnienie negatywnej przesłanki w przyjęciu zgłoszenia polegającej na tym, że budynek przy ul. P. zlokalizowany jest w obszarze historycznego układu urbanistycznego osiedla P. we W. i zgodnie z art. 39 ust. 3 Prawa budowlanego prowadzenie robót budowlanych przy obiektach znajdujących się w tym obszarze wymaga uzgodnienia z wojewódzkim konserwatorem zabytków, które zobowiązany jest uzyskać organ administracji architektoniczno-budowlanej przed wydaniem pozwolenia na budowę, a więc w trakcie postępowania o pozwolenie na budowę. Kolejną okolicznością uniemożliwiającą przyjęcie zgłoszenia były nieprawidłowości dotyczące oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, lecz organ zaniechał wzywania do uzupełnienia w tym względzie wniosku uznając istnienie innych przyczyn przemawiających za wydaniem sprzeciwu. Podkreślenia wymaga dodatkowe postępowanie wyjaśniające prowadzone na etapie postępowania odwoławczego. Wojewoda D. nie tylko wezwał wnioskodawcę jak i współwłaściciela nieruchomości do wyjaśnienia sprawy zgody na realizację inwestycji, ale też wystąpił do konserwatora zabytków o wyrażenie stanowiska w sprawie. Miejski Konserwator Zabytków we W. pismem z dnia [...] r. zajął jednoznaczne stanowisko w sprawie. Podał on mianowicie, że ,,nieruchomość i będący na niej obiekt – willa obecnie budynek mieszkalny z usługą w parterze, znajdują się na obszarze historycznego układu urbanistycznego P. wpisanego do wojewódzkiej ewidencji zabytków oraz gminnej ewidencji zabytków na podstawie zarządzenia nr [...] Prezydenta W. z dnia [...] r.. Znajdujący się na nieruchomości budynek mieszkalny z usługowym parterem wpisany jest jednostkowo do gminnej ewidencji zabytków zatem należy ten obiekt uznać za zabytek ruchomy. W swoim stanowisku organ konserwatorski podał także, że wpisanie rzeczonej nieruchomości do wojewódzkiej i gminnej ewidencji zabytków kwalifikuje ją do objęcia prawnymi formami ochrony wynikającymi z ustawy o ochronie zabytków i ocenił, że montaż wielkoformatowej reklamy na elewacji budynku skutecznie zmieni kontekst przetrzenny jakim jest historyczny układ urbanistyczny rejonu P., a także negatywnie wpłynie na stan zachowania samego obiektu. Na koniec wskazując na art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego wyjaśniono, że organ administracji architektoniczno-budowlanej przed podjęciem ostatecznej decyzji może żądać stanowiska Miejskiego Konserwatora Zabytków, gdyż zamierzenie wpłynie na pogorszenie stanu zachowania zabytku. Mając na uwadze powyższe stanowisko Miejskiego Konserwatora Zabytków we W. zasadnie organy, działając na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 i ust. 7 Prawa budowlanego uznały za konieczne wniesienie sprzeciwu do planowanej inwestycji. Montaż tablicy reklamowej byłby bowiem sprzeczny z przepisami ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Stosownie do treści art. 4 pkt 2 i 3 ustawy ochrona zabytków polega w szczególności na podejmowaniu przez organy administracji publicznej działań, mających na celu zapobieganie zagrożeniom mogącym spowodować uszczerbek dla wartości zabytków oraz udaremnianie niszczenia i niewłaściwego korzystania z zabytków. Przy czym, organy ochrony zabytków są władne do dokonywania oceny obiektu pod względem posiadanych przez niego wartości artystycznych, historycznych i naukowych. W konsekwencji powyższego nie mogą zostać zaaprobowane twierdzenia skargi dotyczące zarówno kwalifikacji planowanych do zrealizowania robót czy nawet braku przeciwskazań konserwatorskich względem innych robót wykonywanych w przedmiotowym budynku. Niewątpliwe organy na tle stanowiska konserwatora zabytków doszły do ustalenia, że planowane roboty wymagają decyzji o pozwoleniu na budowę, zaś stanowisko także i w tym postępowaniu powinien zając konserwator zabytków. Stanowisko skarżącego zaprezentowane w skardze w zakresie zgody konserwatora zabytków jest błędne także i z tej przyczyny, że odwołuje się on do innych robót prowadzonych w przedmiotowym budynku. W niniejszej sprawie właściwy organ konserwatorski wypowiedział się względem konkretnego zamierzenia objętego zgłoszeniem. Nie ma zatem potrzeby stosowania analogii czy innego rodzaju zabiegów, skoro ów organ zajął negatywne dla inwestora stanowisko odnośnie dokonanego przez niego zgłoszenia. Odnosząc się do twierdzeń skarżącego związanych z możliwością uzyskania przez niego, zresztą ,,bezproblemowo", upoważnienia do dokonania czynności przekraczającej zwykły zarząd w sądzie powszechnym, zauważyć przyjdzie, że nie jest rolą organu administracyjnego, a tym bardziej sądu administracyjnego dokonywanie oceny zamiarów składania przez stronę wniosków czy innych żądań przed innym organem, a nawet sądem powszechnym. Rozpoznający zgłoszenie organ stwierdził wyłącznie nieprawidłowości w zakresie oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Okoliczność ta okazała się i tak drugorzędna, ponieważ jednoznaczne stanowisko organu konserwatorskiego przesądziło o konieczności wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia. Skarżący według swojego uznania może podejmować działania nakierowane na uzyskanie w sądzie powszechnym zgody na działania przekraczające zwykły zarząd nieruchomością, jednakże na chwilę obecną nie przedłożył takiego dokumentu, co czyni dalsze rozważania w tym zakresie bezprzedmiotowymi. Powyższe powoduje, że zarzuty skargi nie mogły zostać uwzględnione. W związku z tym skarżone decyzje nie naruszają prawa i dlatego skargę jako nietrafną należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.