III SA/Wa 1033/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Olesińska, sędzia WSA Alojzy Skrodzki, Protokolant referent stażysta Grażyna Wojda, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 marca 2017 r. sprawy ze skargi V. z siedzibą w N. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 30 listopada 2015 r. nr IPPP3/4512-775/15-5/JŻ w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę Interpretacją indywidualną z 30 listopada 2015 r. Minister Finansów, w imieniu którego działał Dyrektor Izby Skarbowej w W., uznał za nieprawidłowe stanowisko Skarżącej V. GmbH przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług. We wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego przedstawiono następujący stan faktyczny: Skarżąca jest podmiotem prawa niemieckiego, posiada osobowość prawną. Spółka należy do międzynarodowej grupy kapitałowej V. (dalej jako Grupa) będącej partnerem w produkcji pojazdów i maszyn. Skarżąca prowadzi działalność gospodarczą w sektorze inżynierii mechanicznej jako dostawca technologii połączeń hydraulicznych z siedzibą w W. w Niemczech. W ramach współpracy Spółka zawarła umowę kooperacyjną z dnia 1 sierpnia 2014 r. z należącą do Grupy polską spółką produkcyjną, której przedmiotem działalności jest produkcja przewodów wykorzystywanych w redukcji zanieczyszczeń, spalin oraz układów zawieszenia pneumatycznego i pozostałych akcesoriów do pojazdów silnikowych. W ramach zawartej umowy Spółka zobowiązała się do dostawy materiałów oraz niezbędnego wyposażenia stanowiących jej własność na rzecz polskiej spółki, która następnie realizuje usługi uszlachetniania dostarczonych materiałów. Usługi obejmują następujące czynności: montaż komponentów, magazynowanie towarów dostarczanych przez Skarżącą w celu uszlachetniania oraz gotowych towarów do momentu ich dostawy do Spółki, terminowe dostarczanie towarów gotowych do Skarżącej. Powierzone polskiej spółce materiały i wytworzone z nich wyroby gotowe, są własnością Skarżącej, a prawo do dysponowania nimi jako właściciel na żadnym etapie nie jest przenoszone na podmiot polski. Spółka nie posiada na terytorium Polski własnego magazynu. Magazyn, w którym przechowywane są gotowe towary, jest własnością polskiej spółki należącej do Grupy, od której Skarżąca nabywa usługi montażu komponentów. W Polsce Spółka zatrudnia tylko jednego pracownika, który w ramach swoich obowiązków wyszukuje nowych klientów, dokonuje analiz rynku, reprezentuje pracodawcę podczas targów. Wszelkie pozostałe prace wykonywane na terenie Polski, realizowane są przez pracowników polskiej Spółki w ramach usług świadczonych na rzecz Spółki. Natomiast, wszystkie decyzje strategiczne związane z procesem dystrybucji dokonywane są przez zarząd i uprawnionych pracowników Spółki w Niemczech, gdzie Spółka posiada swoją siedzibę. Spółka nie świadczy żadnych usług ani nie dostarcza towarów na terytorium Polski. W Polsce nie posiada też stałego zaplecza technicznego ani infrastruktury. Zaplecze techniczne jest jedynie czasowe, dostosowane do celów realizacji zawartej umowy kooperacyjnej, podpisanej z polską spółką produkcyjną. Cały zarząd niemieckiej Spółki znajduje się na terytorium Niemiec, Spółka nie ma również zwierzchnictwa nad pracownikami polskiej Spółki. W związku z realizacją umowy Skarżąca dokonuje na terytorium Polski zakupów usług, tj. usługi serwisowe, montażowe dokonywane na urządzeniach należących do Spółki, znajdujących się czasowo na terytorium Polski. Dodatkowo Spółka dokonuje również zakupów wyposażenia, służącego do prawidłowego przechowywania powierzonych polskiej Spółce komponentów, np. zakup szafy, zakup regałów. Na zakupionym wyposażeniu wykonywane są również w Polsce usługi typu bieżące naprawy, wymiana zużytych elementów. Spółka dokonuje ponadto zakupów materiałów biurowych służących do realizacji zadań swojego pracownika. Ze względu na fakt, że pracownik Spółki korzysta z samochodu służbowego dokonywane są również zakupy związane z eksploatacją tego samochodu. Są to między innymi wydatki związane z zakupem paliwa, bieżącymi naprawami, myciem auta. W uzupełnieniu wniosku Skarżąca poinformowała, że umowa współpracy pomiędzy spółkami, dotycząca świadczenia usług uszlachetniania, zawarta została na czas nieokreślony. Skarżąca udostępniła spółce produkcyjnej szafy, regały magazynowe, stół roboczy, fotel biurowy, krzesło, kontener mobilny, wózek paletowy. Urządzenia i wyposażenia będą wykorzystywane w Polsce w okresie wykonania usługi wynikającej z zawartej umowy kooperacyjnej. Skarżąca dokonuje zakupu materiałów biurowych na rzecz pracownika służących realizacji zadań w zakresie wyszukiwania nowych klientów, reprezentacji na targach. Są to: papier ksero, spinacze, teczki, klej, nożyczki. Wyroby gotowe przed opuszczeniem terytorium Polski są przechowywane w magazynie do czasu ich wywozu. Transport odbywa się w odstępach 2 dniowych. Z uwagi na dni świąteczne oraz dni wolne wyroby te mogą być przechowywane dłużej, jednak maksymalnie do 4 dni. Spółka w procesie magazynowania towarów kieruje się metodą "pierwsze przyszło, pierwsze wyszło" (ang. first-in, first-out). Oznacza to, iż towar, przyjęty wcześniej do magazynu wydawany jest z magazynu przed towarem, który został przyjęty później. W praktyce towary cieszące się dużym popytem, są magazynowane przez okres około jednego miesiąca, zanim poddane zostaną usłudze uszlachetniania. Towary mniej popularne, magazynowane są do upływu połowy roku. W odpowiedzi na pytanie w jakim "miejscu" pracownik Spółki zatrudniony w Polsce wykonuje swoje obowiązki, czy to "miejsce" jest wynajmowane (dzierżawione itp.) przez Skarżącą, Strona wskazała, że zgodnie z zawartą umową o pracę, miejscem świadczenia pracy jest Polska, Czechy, Słowacja. Skarżąca zwróciła uwagę, że pracownik jest zatrudniony na stanowisku Sales Manager, a charakter jego pracy nie wymaga tworzenia w Polsce stałej placówki. Skarżąca również zwróciła uwagę na fakt, że w zakresie posiadanego wyposażenia, Spółka nie dysponuje na terytorium Polski własnym magazynem. Całość zarówno wyposażenia służącego do realizacji usługi montażu komponentu, jak i wyroby gotowe, przechowywane są w pomieszczeniu będącym własnością polskiej spółki. Spółka ta należy do Grupy, od której Skarżąca nabywa usługi. W związku z powyższym opisem Skarżąca zadała następujące pytanie: czy przy przedstawionym we wniosku stanie faktycznym stwierdzić należy, że Skarżąca nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011r., Nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej: "u.p.t.u.")? Zdaniem Skarżącej nie powinna ona opodatkować usługi będącej przedmiotem pytania polskim podatkiem od towarów i usług. W uzasadnieniu wymienionej na wstępie, zaskarżonej interpretacji indywidualnej Minister Finansów powołał się na przepisy art. 5 ust. 1, art.. 7 ust. 1, art. 8 ust. 1, art. 15 ust. 1, art. 17 ust. 1 pkt. 4 i pkt 5, art. 17 ust. 2 oraz rozporządzenie Rady (UE) Nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, stosowanego w tym zakresie od dnia 1 lipca 2011r., dalej: rozporządzenie Nr 282/2011, a także na dyrektywę Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej. Stwierdził, że Skarżąca spełnia przesłanki do uznania opisanej w stanie faktycznym działalności, realizowanej w ramach umowy kooperacyjnej zawartej na czas nieokreślony z należącą do Grupy polską spółką produkcyjną, za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski, które cechuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego. Minister Finansów stwierdził, że w przedmiotowej sprawie w stworzonej strukturze działalności Spółki, kryterium stałości (rozumiane jako fakt, że podmiot posiadający takie miejsce ma zamiar prowadzenia działalności z tego miejsca w sposób permanentny) wynika z zaangażowania w zadania, związane z uszlachetnianiem materiałów należących do Spółki, wystarczających zasobów osobowych oraz technicznych na nieokreślony czas zawartej umowy. Jak sama wskazała Skarżąca, usługi obejmują montaż komponentów, magazynowanie towarów dostarczanych przez Skarżącą w celu uszlachetniania oraz magazynowania gotowych towarów do momentu ich dostawy do Spółki, terminowe dostarczanie towarów gotowych do Skarżącej. Co prawda magazyn, w którym przechowywane są gotowe towary, jest własnością polskiej spółki należącej do Grupy, od której Spółka nabywa usługi montażu komponentów. Ponadto, w Polsce Spółka zatrudnia tylko jednego pracownika, który w ramach swoich obowiązków wyszukuje nowych klientów, dokonuje analiz rynku, reprezentuje pracodawcę podczas targów. Wszelkie pozostałe prace wykonywane na terenie Polski realizowane są przez pracowników polskiej Spółki w ramach usług świadczonych na rzecz Spółki. Niemniej jednak w przedstawionym opisie sprawy, Minister stwierdził, że Skarżąca będzie dysponować w Polsce odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, świadczącą o posiadaniu przez Skarżącą stałego miejsca prowadzenia działalności. Zdaniem Ministra Finansów, w niniejszej sprawie bez znaczenia pozostaje okoliczność, że podmiotem posiadającym powierzchnie magazynowe oraz zasoby ludzkie i techniczne w Polsce będzie należąca do Grupy polska spółka produkcyjna. Do przyjęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, o ile dostępność innego zaplecza jest porównywalna do dostępności zaplecza własnego - podatnikowi musi przysługiwać porównywalna kontrola nad zapleczem personalnym i technicznym. Chociaż formalnie Wnioskodawca nie posiada zasobów technicznych na terenie kraju, istotne jest ekonomiczne wykorzystanie ludzi i sprzętu. W tym zakresie uprawnione jest stanowisko, że Wnioskodawca decydując się na miejsce dostawy materiałów oraz niezbędnego wyposażenia stanowiących jego własność na rzecz polskiej spółki produkcyjnej należącej do Grupy, zleca jej, w tym jej pracownikom, obsługę powierzchni magazynowej, w której następnie spółka ta realizuje usługi uszlachetniania dostarczonych materiałów. Usługodawca będzie świadczył usługę z wykorzystaniem własnych aktywów, tj. powierzchni magazynowej, narzędzi i wyposażenia. Zatem, w przedmiotowej sprawie Wnioskodawca takim zapleczem będzie dysponował, gdyż jak wskazano w przedmiotowym wniosku, polska spółka produkcyjna udostępniła Wnioskodawcy magazyn, w którym polska spółka produkcyjna dokonuje montażu komponentów, a następnie przechowuje gotowe towary. Ponadto, jak wynika z opisu sprawy, w Polsce Wnioskodawca posiada urządzenia i wyposażenie, które będą wykorzystywane w Polsce w okresie wykonania usługi wynikającej z zawartej umowy kooperacyjnej. Tym samym, w niniejszej sprawie będzie spełnione kryterium posiadania zasobów technicznych, niezbędnych do prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju. W ocenie Ministra Finansów również bez znaczenia w sprawie pozostaje, że cały zarząd niemieckiej Spółki znajduje się na terytorium Niemiec. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany zaskarżonej interpretacji indywidualnej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej, której zarzuciła: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez: - błędną wykładnię art. 11 rozporządzenia 282/2011, poprzez uznanie, że pomimo braku dysponowania stałym zapleczem technicznym i personalnym, powstało stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. Nie podlega natomiast żadnej wątpliwości, że posiadanie wskazanego stałego zaplecza technicznego i personalnego jest w oparciu o art. 11 Rozporządzenia UE warunkiem istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, - niewłaściwą ocenę zastosowania art. 5 ust. 1, 7 ust. 1, 8 ust. 1, 15 ust. 1, 17 ust. 1 pkt 4, 17 ust. 1 pkt 5, 17 ust. 1a, 17 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - Dz. U. 2011 nr 177, poz. 1054 (dalej jako ustawa o VAT), poprzez zastosowanie wymienionych powyżej przepisów do stanu faktycznego, do którego nie znajdowały one zastosowania. Niedopuszczalne jest stosowanie powyższych przepisów w odniesieniu do niemieckiego podatnika podatku od wartości dodanej, nieposiadającego w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności. Skarżąca nie jest polskim podatnikiem podatku od towarów i usług, zatem wymienione w zaskarżonej interpretacji przepisy u.p.t.u. nie znajdują zastosowania, 2) naruszenie następujących przepisów postępowania, tj.: - naruszenie art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej (dalej jako O.p.) poprzez niewyjaśnienie w zaskarżonej interpretacji przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. w sposób wyczerpujący, logiczny i spójny dlaczego przedstawione przez Skarżącą stanowisko jest nieprawidłowe, w związku z czym interpretacja nie zawiera uzasadnienia prawnego oceny przyjętej przez Organ, podczas gdy uzasadnienie prawne przyjętej oceny jest koniecznym elementem interpretacji indywidualnej, w sytuacji wydania negatywnej interpretacji indywidualnej, - naruszenie art. 14c § 2 O.p. poprzez nieuzasadnienie przez Organ w sposób wyczerpujący, logiczny i spójny przyjętego w interpretacji stanowiska, podczas gdy uzasadnienie takie jest koniecznym elementem interpretacji indywidualnej, w sytuacji wydania negatywnej interpretacji indywidualnej, - naruszenie art. 121 § 1 O.p. w zw. z art. 14c § 1 i 2 oraz art. 14h polegające na prowadzeniu przez Organ postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych, poprzez nierzetelną ocenę przestawionego we wniosku o wydanie interpretacji stanu faktycznego i w wyniku tego wydanie interpretacji niezawierającej wyczerpującego, logicznego i spójnego uzasadnienia przyjętej przez Organ oceny prawnej i stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Wątpliwości w niniejszej sprawie sprowadzają się do ustalenia, czy w opisanym stanie faktycznym Skarżąca z siedzibą w Niemczech posiada czy też nie posiada na terytorium Polski stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. W ocenie Skarżącej, w opisanym stanie faktycznym, Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności w Polsce w rozumieniu przepisów u.p.t.u. Skarżąca nie posiada bowiem w Polsce stałego zaplecza technicznego, nie posiada jakiejkolwiek placówki oraz nie posiada żadnych budynków, ani urządzeń technicznych (infrastruktury) niezbędnej do wykonywania działalności gospodarczej na terytorium Polski. Spółka swoje aktywa na terytorium Polski przeniosła jedynie czasowo, służą one wyłącznie realizacji zawartej ze spółką należącą do Grupy umowy kooperacyjnej; brak tutaj również zaplecza personalnego, Skarżąca nie posiada władztwa nad pracownikami polskiej spółki. Cały zarząd znajduje się w Niemczech. Ponadto Spółka na terytorium Polski nie dokonuje sprzedaży towarów handlowych, nie uzyskuje żadnych dochodów w Polsce z tytułu sprzedaży usług. Natomiast dokonywane w Polsce zakupy towarów i usług związane są ściśle z realizacją zapisów umowy, zawartej z polską Spółką należącą do Grupy. Po zrealizowaniu usługi przez polską spółkę, towary wracają do Spółki do Niemiec i dopiero tam wykorzystywane są do prowadzonej działalności. Zdaniem natomiast Ministra Finansów, do którego przychyla się Sąd w składzie orzekającym, w niniejszej sprawie są spełnione przez Skarżącą kryteria posiadania minimalnego rozmiaru działalności, charakteryzującej się określonym poziomem stałości, w której będzie miała miejsce obecność zasobów ludzkich i technicznych, koniecznych do prowadzenia działalności gospodarczej podatnika. W ramach współpracy Spółka przez czas nieokreślony zobowiązała się do dostawy materiałów oraz niezbędnego wyposażenia stanowiących jej własność na rzecz polskiej spółki, która następnie na rzecz Skarżącej realizuje montaż komponentów, magazynuje towary w celu uszlachetniania oraz magazynuje gotowe towary do momentu ich dostawy do Spółki oraz terminowo dostarcza towary gotowe do Skarżącej. W związku z realizacją umowy, Skarżąca dokonuje na terytorium Polski zakupów towarów i usług. Po zrealizowaniu usługi przez polską spółkę, towary wracają do Spółki z siedzibą w Niemczech. W związku z tym, zostanie również spełnione kryterium istnienia ścisłego związku pomiędzy personelem i infrastrukturą techniczną, a dokonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT, które przesądza o stałym miejscu prowadzenia działalności gospodarczej przez Skarżącą. Przystępując do rozważań należy wskazać, że z przepisu art. 5 ust. 1 u.p.t.u. wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega m.in. odpłatne świadczenie usług, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem świadczenia usług jest terytorium kraju w rozumieniu art. 2 pkt 1 u.p.t.u. tj. terytorium Polski. W przepisach u.p.t.u. brak jest jednak definicji stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Wobec tego należy odwołać się do przepisów prawa Unii Europejskiej oraz orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Wskazać również należy, że celem ujednolicenia zasad, dotyczących miejsca opodatkowania transakcji podlegających opodatkowaniu, definicja "stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej" została zawarta w rozporządzeniu Nr 282/2011 Z przepisu art. 11 rozporządzenia Nr 282/2011 wynika, że na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE "stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej" oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Zgodnie natomiast z art. 11 ust. 2 rozporządzenia Nr 282/2011, na użytek stosowania następujących artykułów stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu świadczenie usług, które wykonuje: 1. art. 45 dyrektywy 2006/112/WE; 2. począwszy od 1 stycznia 2013 r. - art. 56 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112/WE; 3. do 31 grudnia 2014 r. - art. 58 dyrektywy 2006/112/WE; 4. art. 192a dyrektywy 2006/112/WE. Z powołanych przepisów wynika zatem, że stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej oznacza dowolne miejsce – inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (w sprawach C-190/95, C-231/94, C-168/94) wynika, że stałe miejsce prowadzenia działalności jest to miejsce, które charakteryzuje się pewnym minimum stałości wynikającej ze stałej obecności zarówno osób, jak i zaplecza technicznego. W sprawie ARO Lease (C-190/95) Trybunał orzekł iż celem uznania, iż usługodawca ma "stały zakład" w rozumieniu art. 9 ust. 1 Dyrektywy wystarcza, by posiadał on "w państwie członkowskim albo własny personel lub strukturę organizacyjną, która cechuje się dostatecznym stopniem trwałości, aby zapewnić ramy, w których mogą być zawierane umowy". Absolutnie nie jest niezbędne, by osoby pracujące w salonach gier były pracownikami CI, aby uznać, że istniejący stały zakład należy do CI. Ponadto, jak na to słusznie wskazała Komisja w uwagach na piśmie oraz na rozprawie, niezbędna "struktura organizacyjna" będzie nieuchronnie różnić się w zależności od sektora, którego sprawa dotyczy. W przypadku DFDS (C-260/95) Trybunał przedsiębiorstwo działające na terytorium Zjednoczonego Królestwa, pomimo że pozostawało jednostką zależną, będzie posiadało odrębną od przedsiębiorstwa macierzystego osobowość prawną. "Siostrzane" przedsiębiorstwa CI w niniejszej sprawie również były prawnie odrębnymi jednostkami. Niezależnie od tej okoliczności, Trybunał uznał w sprawie DFDS, iż angielska spółka zależna stanowiła stały zakład duńskiego przedsiębiorstwa w Zjednoczonym Królestwie. Duńskie przedsiębiorstwo jako takie nie miało w Zjednoczonym Królestwie ani pracowników, ani własnych lokali. Jednakże przedsiębiorstwo duńskie uzyskało w drodze umów z angielską spółką zależną, działającą jako jej agent, zasoby ludzkie i techniczne niezbędne, aby świadczyć swe usługi turystyczne na terytorium Zjednoczonego Królestwa. Trybunał orzekł, iż "przedsiębiorstwo umiejscowione w Zjednoczonym Królestwie funkcjonuje zaledwie jako oddział swojej jednostki macierzystej". Na uwagę zasługuje również wyrok C-73/06 z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie Planzer Luxembourg Sari przeciwko Bundeszentralamt fur Steuern, w którym podstawowym zagadnieniem było określenie pojęcia siedziby dla celów działalności gospodarczej w kontekście prawa do zwrotu podatku od wartości dodanej podatnikom niemającym siedziby na terytorium Wspólnoty. Odnosząc się do pojęcia stałego miejsca prowadzenia działalności należy przytoczyć pkt 54 orzeczenia, w myśl którego: "Zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa w dziedzinie podatku VAT pojęcie stałego przedsiębiorstwa wymaga minimalnej trwałości poprzez zgromadzenie stałych zasobów ludzkich i technicznych, koniecznych dla świadczenia określonych usług (zob. wyrok z dnia 4 lipca 1985 r. w sprawie 168/84 Berkholz, Rec. str. 2251, pkt 18; ww. wyrok w sprawie DFDS, pkt 20 oraz wyrok z dnia 17 lipca 1997 r. w sprawie C-190/95 ARO Lease, Rec. str. 1-4383, pkt 15). Owa minimalna trwałość oznacza zatem wystarczający stopień trwałości oraz strukturę, która z punktu widzenia zasobów ludzkich i technicznych jest w stanie umożliwić świadczenie danych usług w sposób niezależny (zob. ww. wyrok w sprawie ARO Lease, pkt 16)". Warto także przytoczyć wyrok w sprawie C-231/94 pomiędzy Faaborg-Gelting Linien A/S a Finanzamt Flensburg (Niemcy), w którym Europejski Trybunał Sprawiedliwości wskazał, że jedną z przesłanek stałego miejsca prowadzenia działalności jest określona minimalna skala działalności, tzn. w miejscu tym znajdują się zarówno środki rzeczowe, jak i personel, który samodzielnie może świadczyć określone czynności. Zatem, odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy, zdaniem Sądu stworzona przez Skarżącą w Polsce struktura cechuje się odpowiednim poziomem stałości. Działalność ta prowadzona jest w sposób ciągły (powtarzalny i nieprzemijający). Świadczy o tym chociażby umowa zawarta na czas nieokreślony z polską spółką. Ponadto, w ocenie Sądu, bez znaczenia w niniejszej sprawie pozostaje fakt, że podmiotem posiadającym powierzchnie magazynowe oraz zasoby ludzkie i techniczne w Polsce jest należąca do grupy polska spółka produkcyjna. Jak wynika z orzeczeń TSUE, dla przyjęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, o ile dostępność innego zaplecza jest porównywalna do dostępności zaplecza własnego – podatnikowi musi przysługiwać porównywalna kontrola nad zapleczem personalnym i technicznym. W niniejszej sprawie taka sytuacja nastąpiła: Skarżąca korzysta z magazynów spółki polskiej, w której spółka polska produkcyjna dokonuje montażu komponentów, a następnie przechowuje gotowe materiały. Spółka niemiecka wykorzystuje zatem powierzchnię, sprzęt (minimalne środki techniczne) i ludzi (fachowy personel) co świadczy o tym, że Skarżąca posiada w Polsce stałe miejsce działalności gospodarczej. Ponadto Skarżąca zatrudnia w Polsce jednego pracownika, a więc posiada własny personel. Zatem zostanie spełnione także kryterium posiadania niezbędnych do prowadzenia działalności gospodarczej zasobów personalnych, w postaci pracowników usługodawcy obejmujących magazyn oraz biorących udział w pracach w ramach usług świadczonych na rzecz Skarżącej. W niniejszej sprawie bez znaczenia pozostaje okoliczność, że cały zarząd niemieckiej Spółki znajduje się na terytorium Niemiec. Zgodnie bowiem z orzecznictwem TSUE, stałości miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie można utożsamiać z intensywnością i częstotliwością podejmowanych działań w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, jak również z decyzjami zarządczymi, które nie będą podejmowane przez osobę obecną w kraju. Kluczowe dla uznania, że Spółka na terytorium Polski będzie posiadała stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej – jak słusznie stwierdził Minister Finansów- jest zapewnienie dla potrzeb prowadzonej działalności fachowego personelu, niezbędnego do pracy w ramach dostaw towarów oraz posiadanie w Polsce minimalnych środków technicznych niezbędnych do prowadzenia działalności. W tych okolicznościach sprawy nie można było uwzględnić zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów art. 11 rozporządzenia Nr 282/2011 oraz przepisów art. 5 ust. 1, art. 7 ust. 1, art. 8 ust. 1, art. 15 ust. 1, art. 17 ust. 1 pkt 4, art. 17 ust. 1 pkt 5 i ust. 1a, art. 17 ust. 2 u.p.t.u. W ocenie Sądu w opisanym stanie faktycznym zostaną spełnione przez Skarżącą kryteria posiadanego minimalnego rozmiaru działalności charakteryzującej się określonym poziomem stałości, w której będzie miała miejsce obecność zasobów ludzkich i technicznych, koniecznych do prowadzenia działalności gospodarczej. Zostanie także spełnione kryterium istnienia ścisłego związku pomiędzy personelem i infrastrukturą techniczną, a dokonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT, które przesądza o stałym miejscu prowadzenia działalności gospodarczej przez Skarżącą. Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej, w szczególności powoływanych w zarzutach skargi przepisów art.14c § 1 i § 2 oraz art. 121 § 1 1 w zw. z art. 14c § 1 i § 2 oraz art. 14h Ordynacji podatkowej. W ocenie Sądu, Minister Finansów wbrew zarzutom skargi wyczerpująco i w sposób logiczny i spójny uzasadnił, dlaczego przedstawione przez Skarżącą stanowisko jest nieprawidłowe. Reasumując, zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie, bowiem Minister Finansów nie naruszył wskazanych w skardze przepisów. Skargę zatem na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) należało oddalić.