II SA/Ke 1166/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Armański, Asesor WSA Agnieszka Banach (spr.), Protokolant Starszy inspektor sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2020 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z dnia 16 października 2019 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody Świętokrzyskiego na rzecz M. S. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia 16 października 2019 r. znak: [...] Wojewoda Świętokrzyski po rozpoznaniu odwołania M.S., utrzymał w mocy decyzję Starosty Kazimierskiego nr 25/2018 z dnia 18 czerwca 2019 r. znak: [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla [...] Sp. J. z siedzibą w K. (dalej jako "inwestor") obejmującego przebudowę, rozbudowę oraz zmianę sposobu użytkowania budynku magazynowo-usługowego na funkcję handlowo-usługową (hurtowni motoryzacyjnej i warsztatu samochodowego) o powierzchni zabudowy [...] m2, powierzchni użytkowej 986,90 m2 i kubaturze 5096,70 m2 (po przebudowie i rozbudowie) z infrastrukturą techniczną oraz utwardzeniem terenu, do realizacji na działce nr [...] położonej w K. przy ul. [...]. W uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że sprawa była już przedmiotem prowadzonego przez ten organ postępowania odwoławczego, w wyniku którego decyzją z dnia 8 listopada 2018 r. znak: [...] uchylono w całości decyzję Starosty Kazimierskiego nr 25/2018 z dnia 12 września 2018 r. znak: [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą inwestorowi pozwolenia na przedmiotową budowę. Ponownie rozpoznając sprawę, organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia 12 marca 2019 r. znak: [...] nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia i wyeliminowania nieprawidłowości projektu budowlanego wskazanych w tym postanowieniu, określając termin jego wykonania. Odnosząc się do powyższego postanowienia pismem z dnia 27 marca 2019 r. inwestor wyjaśnił występujące w przedłożonym projekcie nieprawidłowości. Pismem z dnia 11 kwietnia 2019 r. strona postępowania - M.S. wniosła o nałożenie na inwestora dodatkowych obowiązków. Pismem z dnia 26 kwietnia 2019 r. inwestor ustosunkował się do powyższych żądań. W dniu 18 czerwca 2019 r. organ pierwszej instancji wydał ww. decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą inwestorowi pozwolenia na przedmiotową budowę, od której odwołanie wniosła M.S. Organ odwoławczy, pismem z dnia 19 sierpnia 2019 r., wezwał inwestora do uzupełnienia dokumentacji projektowej. W odpowiedzi na powyższe projektant w dniu 22 sierpnia 2019 r. uzupełnił braki dokumentacji projektowej oraz złożył oświadczenie, że wszelkie zmiany i wyjaśnienia dokonane są zgodnie z obowiązującymi przepisami. Nadto w piśmie z dniu 5 września 2019 r. inwestor odniósł się do zarzutów zawartych w odwołaniu oraz wyjaśnił nieścisłości występujące w projekcie budowlanym zatwierdzonym decyzją Starosty Kazimierskiego, przedstawiając protokół z dnia 3 grudnia 2018 r. z dokonania oględzin w sprawie usunięcia drzew oraz zgłoszenia zamiaru usunięcia drzew z dnia 28 listopada 2018 r. Następnie pismem w dniu 12 września 2019 r. M.S. zarzuciła niewłaściwy tok postępowania wyjaśniającego w postępowaniu odwoławczym oraz wskazała na kolejne nieprawidłowości w dokumentacji projektowej, dotyczące m.in.: zbiornika wybieralnego na wody opadowe z terenów utwardzonych oraz przyłączenia do kanalizacji deszczowej. Organ odwoławczy w dniu 16 września 2019 r. wezwał telefonicznie projektanta do wyjaśnienia możliwości podłączenia projektowanego budynku do kanalizacji deszczowej oraz odnośnie projektowanego zbiornika na deszczówkę o domiary do budynku oraz podanie jego objętości. Pismem z dnia 19 września 2019 r. Gmina K. poinformowała, że nie posiada w sąsiedztwie działki nr [...] czynnej sieci kanalizacji deszczowej, a zlokalizowana kanalizacja deszczowa w sąsiedztwie ww. nieruchomości nie jest jej własnością i Gmina nie posiada wiedzy co do stanu technicznego tej sieci oraz miejsca odprowadzenia wód opadowych nią zbieranych. Zatem odmówiono wydania wnioskującym warunków technicznych na podłączenie do sieci kanalizacji deszczowej. Pismem z dnia 1 października 2019 r. M.S. podniosła rażące naruszenie art. 133, art. 136 § 2 i 3 k.p.a. oraz niezgodność projektu budowlanego z art. 20 ustawy - Prawo budowlane, podtrzymując w całości treść odwołania i pisma z dnia 12 września 2019 r. Wniosła o stwierdzenie z urzędu nieważności decyzji organu pierwszej instancji oraz o pozyskanie z urzędu decyzji tego organu udzielającej pozwolenia na realizację przedsięwzięcia obecnie realizowanego przez inwestora na sąsiednich działkach tj. nr ewid. [...] i [...]. W kolejnym piśmie z dnia 3 października 2019 r. strona podniosła, że inwestor nie uzyskał pozwolenia wodnoprawnego dla doprojektowanego zbiornika na wody deszczowe i odniosła się do lokalizacji szczelnego zbiornika wybieralnego, który jej zdaniem jest poza granicami inwestycji. Dokonując oceny zgodności z przepisami prawa materialnego i formalnego decyzji organu pierwszej instancji, organ odwoławczy przytoczył treść art. 35 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane i wskazał, że dla obszaru, w którym znajduje się wnioskowana pod zabudowę działka obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta K.. Zgodnie z projektem budowlanym działka ta położona jest w obszarze G - tereny zabudowy drobnego przemysłu i działalności gospodarczej, w liniach rozgraniczających terenu G.2 - tereny istniejących baz i składów (hurtowni). Jako przeznaczenie podstawowe dla tego terenu ustalono lokalizację małych zakładów produkcyjno-usługowych związanych z różnorodną działalnością gospodarczą, obiektów magazynowych i składowych, handlu hurtowego. Wnioskowane zamierzenie budowlane obejmuje przebudowę i rozbudowę oraz zmianę sposobu użytkowania budynku magazynowo-usługowego na warsztat samochodowy, a zatem przedmiotowa inwestycja jest z zgodna z przeznaczeniem podstawowym dla terenu G.2. Organ odwoławczy przytoczył treść postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (zatwierdzonego uchwałą Nr XLII/444/2006 Rady Miejskiej w K. z dnia 25 października 2006 r. (Dz. Urz. Woj. Świętokrzyskiego nr 7 z 2007 r., poz. 94), zmienionego uchwałą nr XVIII/175/2012 Rady Miejskiej w K. z dnia 21 lutego 2012 r. w sprawie uchwalenia zmiany nr 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta K. (Dz. Urz. Woj. Świętokrzyskiego z 2012r., poz. 1110), zmieniony uchwałą nr XX/186/2012 Rady Miejskiej w K. z dnia 29 maja 2012r. w sprawie zmiany uchwały nr XVIII/175/2012 z dnia 21 lutego 2012 r. w sprawie uchwalenia zmiany nr 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta K. (Dz. Urz. Woj. Świętokrzyskiego z 2012 r., poz. 2023), dalej jako "MPZP", w tym § 12 MPZP - określającego zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, § 17 MPZP - ustalającego linie zabudowy dla budynków oraz § 18 MPZP - dotyczącego zasad uzbrajania terenu w infrastrukturę techniczną i wskazał, że rozbudowana część budynku zlokalizowana jest w odległości 12,22 m od zewnętrznej krawędzi jezdni KD-LII tj. bliżej niż 15,0 m. Inwestor jednak w projekcie zagospodarowania terenu uzasadnił lokalizację projektowanej rozbudowy budynku w odległości mniejszej niż to wynika z § 17 pkt 7 MPZP, wyjaśniając, że elewacja frontowa budynku objętego wnioskiem zaprojektowana została w jednej linii z elewacją frontową istniejącego budynku na działce sąsiedniej oraz w zbliżonej odległości od krawędzi jezdni od innych budynków usytuowanych na dalszych działkach. Projektowane usytuowanie budynku pozwala na zachowanie ciągłości zabudowy wzdłuż jednej ulicy, co bezpośrednio wpływa na ład przestrzenny na danym obszarze oraz jest zgodne z art. 43 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, określającym minimalną odległość obiektu od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi kategorii gminnej, w terenie zabudowy miast i wsi, tj. 6,0 m. Usytuowanie budynku zostało również pozytywnie zaopiniowane przez zarządcę drogi - Miasto i Gminę K. pismem z dnia 3 lipca 2018 r., zatem został spełniony warunek wynikający z planu miejscowego odnośnie usytuowania budynku względem linii zabudowy. Organ odwoławczy podał, że dla przedmiotowej inwestycji zaprojektowano 21 miejsc postojowych co odpowiada 2 miejscom na 100 m2 powierzchni użytkowej, która wynosi 986,90 m2, zatem ilość miejsc postojowych została zaprojektowana zgodnie z wymogami MPZP. Dalej Wojewoda wskazał, że ścieki sanitarno-bytowe odprowadzane będą poprzez istniejące przyłącze na działce inwestora do gminnej kanalizacji sanitarnej. Ścieki technologiczne odprowadzone będą do szczelnego zbiornika wybieralnego sukcesywnie przez wyspecjalizowaną firmę i nie będą w żaden sposób łączyły się ze ściekami socjalnymi czy opadowymi. Odprowadzenie ścieków bytowo-gospodarczych oraz technologicznych jest zgodne z MPZP i nie wpłynie negatywnie na środowisko naturalne oraz nie zanieczyści powierzchniowych wód i cieków wodnych. Wody opadowe z terenów utwardzonych (miejsca postojowe oraz dojścia i dojazdy utwardzone) będą odprowadzone po uprzednim oczyszczeniu w osadniku i separatorze do bezodpływowego zbiornika na wody opadowe, a następnie wykorzystane do podlewania terenów zielonych. Przepustowość zbiornika na wody opadowe nie będzie przekraczała 5m3/dobę, więc zgodnie z art. 395 ust. 7 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne przedmiotowa inwestycja nie wymaga pozwolenia wodnoprawnego. Organ drugiej instancji ustalił, że teren inwestycji leży w obszarze strefy uzdrowiskowej "B" ustanowionej uchwałą nr LXXI/496/2018 Rady Miejskiej w K. z dnia 11 września 2018 r. w sprawie uchwalenia Statutu Obszaru Ochrony Uzdrowiskowej K., który uzyskał statut obszaru ochrony uzdrowiskowej na podstawie decyzji Ministra Zdrowia Nr 84 z dnia 31 lipca 2018 r. w granicach sołectwa Cudzynowice, Donosy, Słonowice oraz terenu miasta K.. Jak wyjaśnił organ odwoławczy ww. inwestycja dotyczy przebudowy, rozbudowy oraz zmiany sposobu użytkowania budynku magazynowo - usługowego na funkcję handlowo - usługową, a zatem funkcja budynku jest zgodna z zapisami powyższej uchwały, jak również ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych (tj. Dz. U. z 2018 r. poz. 1056 ze zm). Wojewoda podkreślił, że planowana inwestycja jest zgodna także z § 3 pkt 2 ww. uchwały, bowiem powierzchnia użytkowania obiektu handlowego w przedmiotowej inwestycji wynosi 159,80 m2, tj. mniej niż 400 m2. Definicję powierzchni sprzedaży zamieszczono w art. 2 pkt. 19 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2003 Nr 80 poz. 717) przyjmując, iż należy przez to rozumieć tę część ogólnodostępnej powierzchni obiektu handlowego stanowiącego całość techniczno - użytkową, przeznaczonego do sprzedaży detalicznej, w której odbywa się bezpośrednia sprzedaż towarów (bez wliczania do niej powierzchni usług i gastronomi oraz powierzchni pomocniczej, do której zalicza się powierzchnie magazynów, biur, komunikacji, ekspozycji wystawowej itp.). Z dokumentacji projektowej wynika, że powierzchnia sprzedaży (lokalu handlowego) wynosi 159,80 m2 tj. mniej niż 400m2, a zatem powyższy zapis § 3 ust. 2 pkt 1 ww. uchwały nr LXXI/496/2018 został spełniony. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, jak ustalił organ odwoławczy, że zamierzenie inwestycyjne jest w całości usytuowane na działce inwestora, tj. działce nr [...] oraz jest zgodne z ustaleniami planu miejscowego dla miasta K.. Dokonując analizy zgodności projektu zagospodarowania ww. działki z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, Wojewoda Świętokrzyski wyjaśnił, że ww. działka ma kształt prostokąta, jej front skierowany jest na południowy wschód i graniczy: od strony południowego wschodu - z działką nr [...] stanowiącą własność M.S., na której nie znajdują się żadne zabudowania; od strony północnego wschodu - z działką niezabudowaną nr [...]; od północnego zachodu - z działką nr [...], na której znajdują się budynki magazynowe. Budynek handlowo - usługowy został usytuowany w całości na działce nr [...]: ścianą południowo-wschodnią, bez otworów, będącą ścianą oddzielenia przeciwpożarowego - w granicy z działką nr [...]; ścianą północno-zachodnią z otworami okiennymi i drzwiowymi - w odległości od 12,35 m do 12,45 m od granicy z działką nr [...]; ścianą północno-wschodnią bez otworów, będącą ścianą oddzielenia przeciwpożarowego - w granicy z działką nr [...], ścianą południowo-zachodnią z drzwiami wejściowymi i z otworami okiennymi, stanowiącą elewację frontową, w odległości 12,22 m od zewnętrznej krawędzi jezdni ul. Przemysłowa. Dach budynku zaprojektowano jako dach dwuspadowy, o kącie nachylenia 20°. Ściana oddzielenia przeciwpożarowego przedmiotowego budynku, usytuowana w granicy z działką nr [...], została wysunięta 0,30 m poza lico ściany zewnętrznej, natomiast ściana oddzielenia przeciwpożarowego od strony działki nr [...] posiada pas szerokości 2,0 m z materiału niepalnego EI60. Ponadto, po przeanalizowaniu projektowanego zakresu inwestycji w stosunku do stron świata i istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich oraz uwzględniając położenie głównej kalenicy dachu budynku, organ odwoławczy stwierdził brak konieczności sporządzenia analizy dostępu światła (§ 13 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r.) i słońca (§ 60 tego rozporządzenia) do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynkach sąsiednich, z uwagi na oczywisty brak naruszenia prawa w tym zakresie - na wysokości przedmiotowego budynku na działkach sąsiednich (wzdłuż granicy) brak zabudowy. Projekt zagospodarowania spełnia także wymogi: z § 19 ust. 2 ww. rozporządzenia - w zakresie odległości miejsc parkingowych od granicy z działką budowlaną; § 23 ww. rozporządzenia - w zakresie miejsc do gromadzenia odpadów stałych; § 29 rozporządzenia - w zakresie odprowadzenia wód opadowych, które zaprojektowano według opisu do projektu zagospodarowania powierzchniowo na własną działkę. Zdaniem organu odwoławczego, przedmiotowa inwestycja nie spowoduje wprowadzenia ograniczeń w sposobie zagospodarowania działek sąsiednich, zaś projekt budowlany spełnia wymagania ww. rozporządzenia. Biorąc powyższe pod uwagę, organ odwoławczy stwierdził, że przedłożony przez inwestora projekt budowlany pozostaje w zgodności z MPZP stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Projekt zagospodarowania terenu pozostaje w zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Nadto projekt budowlany, stanowiący załącznik do decyzji, jest kompletny, posiada niezbędne opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz został sporządzony przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się zaświadczeniem o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 3 i 4 Prawa budowlanego. W ocenie Wojewody Świętokrzyskiego, inwestor spełnił wszystkie wymagania określone w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, zatem organ pierwszej instancji słusznie udzielił pozwolenia na budowę wnioskowanej inwestycji. W trakcie postępowania administracyjnego zostały zgromadzone wszelkie dokumenty niezbędne do zatwierdzenia projektu budowlanego oraz do wydania pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, stąd zgodnie art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego organ nie mógł odmówić inwestorowi wydania decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowej inwestycji. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ drugiej instancji wyjaśnił, że: - bezzasadne są w kontekście całości sprawy zarzuty dotyczące naruszenia art. 6 i art. 7 k.p.a., bowiem organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmowały wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli; - fakt, że strony nie zgadzają się z przyjętym przez organ administracji architektoniczno-budowlanej sposobem rozstrzygnięcia sprawy, nie oznacza, że rozstrzygnięcie zapadło w oparciu o wadliwie ustalony stan faktyczny; strona 26 jest tylko załącznikiem graficznym decyzji z dnia 3 lipca 2018 r. do uzgodnienia planowanej lokalizacji projektowanej rozbudowy budynku usługowego - warsztatu samochodowego na ww. działce, a prawidłowe usytuowanie budynku na działce zawiera projekt zagospodarowania i jest ono zgodne z rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie; - zgodnie ze spisem akt teczka KI-5 to część, która zawiera projekt budowlany i to właśnie ta teczka (projekt budowlany) zgodnie z § 5 rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego jest ponumerowana zgodnie ze spisem zawartości; - zmian w projekcie może dokonywać autor projektu, a mianowicie główny projektant-jednostka projektowa, przy czym zmiany dokonane w dniu 23 kwietnia 2018 r. dotyczyły zmiany nazwy pomieszczenia i nie jest to istotna zmiana, która wpływałaby na zawartość i treść projektów branżowych; - oświadczenia autorów projektu budowlanego i osób sprawdzających co do sporządzenia projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, zgodnie z art. 20 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, są na stronie tytułowej projektu i są one ważne na dzień sporządzania projektu tj. na czerwiec 2018 r.; - zaświadczenia projektantów branży elektrycznej i konstrukcyjnej są ważne na dzień sporządzenia projektu tj. czerwiec 2018 r.; zmiany w projekcie, które uzupełniono w dniu 26 marca 2019 r. dotyczyły branży architektonicznej i nie wpłynęły na treść projektów pozostałych branż, natomiast zaświadczenia oraz oświadczenia projektantów po zmianach w dokumentacji projektowej dotyczącej branży architektonicznej oraz instalacji sanitarnej dokonanej przez głównego projektanta w dniu 22 sierpnia 2019 r. zostały dołączone do projektu; - str. 42 dokumentacji projektowej zawiera analizę zgodności projektu z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; - organ odwoławczy podzielił stanowisko projektanta przedstawione w piśmie z dnia 27 marca 2019 r., że projektowany budynek zalicza się do kategorii zagrożenia ludzi ZLIII.; przeznaczeniem przedmiotowego budynku jest świadczenie usług i handlu, a zatem jest on zaliczany do obiektów użyteczności publicznej, do którego będą mieli dostęp zarówno klienci indywidualni, jak również będą w nim zatrudnieni pracownicy (przewiduje się przebywanie do 15 osób), zatem zakwalifikowanie projektowanego budynku do kategorii PM oznaczałoby niższą klasę odporności pożarowej dla budynku oraz niższe wymagania przeciwpożarowe dla całego obiektu; - projektant po wezwaniu z dnia 19 sierpnia 2019 r. wykreślił zapis odnośnie dostępu do drogi publicznej poprzez działkę nr [...]; - projektowane usytuowanie budynku na działce, w odległości mniejszej niż określona w § 17 pkt 9 MPZP zostaje uzasadnione istniejącą zabudową na działkach sąsiednich i spełnia warunki określone w obowiązujących przepisach szczególnych oraz w art. 43 ustawy o drogach publicznych; - z terenu inwestycji usunięto dwie sztuki drzew owocowych, nie wymagających zgłoszenia czy pozwolenia na wycinkę, zaś usunięcia ww. zieleni inwestor dokonał na podstawie zgłoszenia wycinki; - projektant w dniu 22 sierpnia 2019 r. uzupełnił dokumentację o dokładne wyliczenie poszczególnych powierzchni terenu, wyjaśnił kwestię wyliczenia powierzchni biologicznie czynnej dla powierzchni z geokraty oraz dołączył projekt zieleni wysokiej zlokalizowanej na obrzeżach inwestycji, zgodnie z § 12 pkt 12 MPZP oraz karty katalogowe dla płyt ażurowych z kostki z tworzywa sztucznego; - projektant uzupełnił analizę zgodności projektu z zapisami MPZP o aktualny, obowiązujący tekst planu miasta K. wraz z adnotacją, że jego zmiany nie dotyczą obszaru przeznaczonego pod planowaną inwestycję; - inwestor w piśmie z dnia 5 września 2019 r. wyjaśnił kwestie wód opadowych z terenów utwardzonych, ścieków deszczowych oraz ścieków technologicznych, a przyjęte rozwiązania są zgodne z przepisami z rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 8 lipa 2004 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska; - powierzchnia użytkowania obiektu handlowego, którą należy rozumieć jako powierzchnię handlową dla przedmiotowej inwestycji wynosi 159,80 m2 tj. mniej niż 400 m2, a zapis § 3 ust. 2 pkt 1 uchwały Nr LXXI/496/2018 został spełniony; - przedmiotem niniejszego postępowania jest przedsięwzięcie obejmujące przebudowę, rozbudowę oraz zmianę sposobu użytkowania budynku magazynowo - usługowego na funkcję handlowo-usługową (hurtowni motoryzacyjnej i. warsztatu samochodowego), które w całości znajduje się na działce nr [...] w K.; hurtownia motoryzacyjna jak i warsztat samochodowy nie są wymienione w rozporządzeniu jako przedsięwzięcia mogące zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a zatem nie zachodzi potrzeba sporządzania karty informacyjnej przedsięwzięcia oraz nie jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla ww. przedsięwzięcia; - przedmiotowa inwestycja nie wymaga zgody wodnoprawnej; - wraz z odwołaniem organ pierwszej instancji przesłał akta administracyjne tj. teczkę do decyzji z dnia 18 czerwca 2019 r., w której był spięty jeden egzemplarz projektu budowlanego, teczkę do decyzji z dnia 12 września 2018 r. oraz teczkę do decyzji z dnia 9 kwietnia 2018 r., wszystkie teczki były spięte w całość i opatrzone spisem poszczególnych akt, a pozostałe trzy egzemplarze projektu budowlanego zostały przesłane w dniu 5 września 2019 r. po uprzednim wezwaniu telefonicznym, zatem nie został naruszony art. 133 k.p.a. Organ odwoławczy wskazał nadto, że wzywając inwestora do wyjaśnienia i uzupełnienia dokumentacji projektowej na podstawie art. 50 § 1 k.p.a. przeprowadził postępowanie wyjaśniające, którego zakres nie miał istotnego wpływu na przyjęte rozstrzygnięcie w sprawie. Zasadniczy przedmiot postępowania nie uległ zmianie, a zakres obejmujący wyjaśnienia i uzupełnienia dokumentacji nie stanowił naruszenia dwuinstancyjności. Po uzupełnieniu dokumentacji projektowanej organ odwoławczy dwukrotnie zawiadamiał strony o możliwości zapoznania się z nowym materiałem dowodowym, nie naruszając art. 136 § 2 i 3 k.p.a. W kwestii wniosku o stwierdzenie z urzędu nieważności decyzji Starosty Kazimierskiego nr 25/2018 z dnia 18 czerwca 2019 r., Wojewoda świętokrzyski wyjaśnił, że postępowanie odwoławcze ma pierwszeństwo w rozstrzygnięciu sprawy, ponieważ jak wynika z art. 154, art. 155 i art. 156 k.p.a. wniosek o stwierdzenie nieważności dotyczy decyzji ostatecznej. Odnośnie pozyskania z urzędu decyzji Starosty Kazimierskiego udzielającej pozwolenia na realizację przedsięwzięcia obecnie realizowanego przez inwestora na działkach tj. nr ewid. [...] i [...] Wojewoda wyjaśnił, że przedmiotem postępowania odwoławczego jest sprawdzenie poprawności wydania decyzji Starosty Kazimierskiego z dnia 12 września 2018 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej inwestorowi pozwolenia na budowę, której zakres opracowania oraz obszar oddziaływania nie obejmuje działek nr [...] i [...], zatem organ odwoławczy nie ma obowiązku wykraczać poza zakres wnioskowanej inwestycji. Organ odwoławczy wyjaśnił również, że zgodnie z rysunkiem zagospodarowania terenu zbiornik wybieralny na wody opadowe jest usytuowany zgodnie z obowiązującymi przepisami na działce inwestycji, a jego pojemność zgodna z dokumentacją projektową jest wystarczająca do odbioru wód opadowych z terenów utwardzonych. Skargę na powyższą decyzję Wojewody Świętokrzyskiego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wywiodła M.S., zarzucając temu rozstrzygnięciu naruszenie prawa materialnego oraz przepisów postępowania administracyjnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: - art. 77 § 1 i art. 80 w związku z art. 107 § 3 k.p.a. przez brak wyczerpującego zebrania całego materiału dowodowego, a w konsekwencji brak wyjaśnienia sprawy na podstawie całokształtu materiału dowodowego i przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów; - art. 15 k.p.a. przez naruszenie właściwości instancyjnej, tj. brak rozpoznania sprawy pod względem merytorycznym i prawnym, a ograniczenie się jedynie do kontroli decyzji organu pierwszej instancji w ograniczonym zakresie, co doprowadziło do naruszenia zasady dwuinstancyjności; - art. 138 § 2 k.p.a. poprzez nieuchylenie decyzji organu pierwszej instancji i nieprzekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu organowi, w sytuacji gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem prawa materialnego i przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie; - art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 8 k.p.a. poprzez błędne ustalenia stanu faktycznego sprawy; - art. 138 § 1 pkt. 1 poprzez przyjęcie przez organ odwoławczy błędnej podstawy swojej decyzji tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. zamiast art. 138 § 2 k.p.a.; - art. 36 § 1 k.p.a. przez niewłaściwe zastosowanie art. 77 § 2 k.p.a. w związku z obowiązkiem wynikającym z art. 61 § 4 k.p.a.; - art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, w związku z art. 34 ust. 3 pkt 1 P.b. w związku z § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego - mapa do celów projektowych będąca wynikiem aktualizacji odpowiednich baz danych powinna zawierać informacje opisane w § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995 r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie (Dz. U. z 1995 r. Nr 25, poz. 133) oraz § 80 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 listopada 2011 r. w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (Dz. U. Nr 263, poz. 1572) i w tym zakresie istotnym jest, aby zwrócić uwagę na fakt, że ustawodawca w żadnym z przypadków nie dopuścił niebadania zapisów dotyczących służebności gruntowych; ponadto naruszenie polega na bezpodstawnym uznaniu przez organy, że mapy spełniają wszystkie prawem przewidziane wymagania, w szczególności w związku z rozporządzeniem Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 8 lipca 2014 r. (Dz. U. 2014 poz. 914) w sprawie sposobu i trybu uwierzytelniania przez organy służby geodezyjnej i kartograficznej dokumentów na potrzeby postępowań administracyjnych, sądowych lub czynności cywilnoprawnych, wobec treści poprzedniej decyzji Wojewody Świętokrzyskiego z dnia 8 listopada 2018 r. cyt: "zatwierdzenie projektu budowlanego, którego projekt zagospodarowania terenu został opracowany na niekompletnej mapie, jest niedopuszczalne", wówczas organ drugiej instancji uznał, że mapa o numerze ewidencyjnym P.2603.2018.65 z dnia 5 lutego 2018 r. nie zawiera wymaganych prawem: nieprzekraczalnej linii zabudowy oraz przeznaczenia terenu w miejscowym planie zagospodarowania (terenu G.2), mapa przed wydaniem decyzji dnia 18 czerwca 2019 r. nie została prawidłowo (ponownie) wykonana i uaktualniona, po czym nie została zgodnie z prawem w odpowiedni sposób i w trybie uwierzytelniona przez organy służby geodezyjnej i kartograficznej. - art. 35 ust. 1 pkt 3 P.b. w zw. z art. 34 ust. 3 pkt 4 P.b., wobec braku wymaganej obligatoryjnie opinii geotechnicznej oraz poprzez niezałączenie wyników badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechnicznych warunków posadowienia obiektu w związku z § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych, który stanowi, że w przypadku obiektów budowlanych wszystkich kategorii geotechnicznych opracowuje się opinię geotechniczną; wbrew twierdzeniu projektanta projektowany budynek zalicza się do co najmniej drugiej kategorii geotechnicznej (przepisy § 4 ust. 3 w zw. z § 4 ust. 1 ww. rozporządzenia). - art. 35 ust. 1 pkt 2 pkt 3 P.b. w związku z art. 34 ust. 3 pkt 1, pkt 2 P.b. oraz art. 20 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 P.b. w związku z art. 6b ustawy o ochronie przeciwpożarowej (dalej u.o.p.), gdyż projekt nie jest uzgodniony przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, pomimo że zaprojektowano urządzenia przeciwpożarowe tj. przeciwpożarowy wyłącznik prądu oraz w związku z § 8 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, ponieważ w projektowanym zagospodarowaniu działki brak jest układu komunikacyjnego określającego parametry techniczne dróg pożarowych, a także oznaczenie przebiegu dróg pożarowych oraz dojść łączących wyjścia z obiektów budowlanych z drogą pożarową; - art. 35 ust. 1 pkt 3 P.b. w związku z zapisami art. 34 ust 3 pkt 2 P.b. oraz art. 20 ust. 1 pkt 2 P.b., z uwagi na brak uzgodnienia projektu budowlanego pod względem warunków higienicznych i zdrowotnych - na stronie 49 projektu budowlanego widnieje pieczęć jednak brak jest na niej daty, podpisu oraz stwierdzenia z którego wynikałoby, że został uzgodniony; - art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. poprzez wydanie pozwolenia na budowę pomimo braku zgodności projektu budowlanego z ustaleniami wynikającym z: § 12 pkt 13 MPZP ze względu na niespełnienie warunku 30% powierzchni biologicznie czynnej w związku z art. 2 pkt 12 ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych; § 18 pkt 3 lit. d oraz § 17 pkt 1 MPZP w związku z tym, że § 21 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie stanowi, że stanowiska postojowe i dojazdy manewrowe dla samochodów powinny mieć nawierzchnię utwardzoną lub co najmniej gruntową stabilizowaną, ze spadkiem zapewniającym spływ wody, więc stanowiska postojowe i dojazdy manewrowe nie mogą być traktowane jednocześnie jako teren biologicznie czynny w rozumieniu § 3 pkt 22 ww. rozporządzenia, gdyż "teren biologicznie czynny" to teren o nawierzchni urządzonej w sposób zapewniający naturalną wegetację roślin i retencję wód opadowych, a jak wprost wynika spływ wody wyklucza retencję wód opadowych, a dodatkowo § 18 pkt 3 lit. d MPZP nakłada obowiązek oczyszczania "ścieków deszczowych" z terenów działalności gospodarczej, parkingów przed wprowadzaniem do wód lub ziemi zgodnie z ww. rozporządzeniem § 18 pkt 3 lit. a MPZP w związku z tym, że w projekcie budowlanym brak jest warunków określonych przez zarządzającego siecią kdD, na podstawie których możliwe jest przyłączenie projektowanej kanalizacji na ścieki deszczowe na działce nr ewid. [...] do sieci kdD znajdującej się na działce nr ewid. [...] lub nr ewid. 11; § 17 pkt 9 MPZP w związku z tym, że część rozbudowywanego budynku, wbrew § 17 pkt 9 tego planu została z nieuzasadnionej potrzeby usytuowana przed nieprzekraczalną linią zabudowy określoną miejscowym planem; naruszenie przepisu § 17 pkt 9 MPZP polega na tym, że projektant inwestycji nie wykazał potrzeby zastosowania zmniejszonej odległości linii zabudowy, jak również z uwagi na fakt, że na działkach sąsiednich tj. nr ewid. [...] i nr ewid. [...] nie istnieje zabudowa, która wskazuje, że jest to uzasadniony przypadek, uwarunkowany "istniejącą zabudową na działce lub działkach sąsiednich"; organy błędnie interpretują sformułowanie "istniejącą zabudową na działce lub działkach sąsiednich", ponieważ działkami sąsiednimi branymi pod uwagę w odniesieniu do tego przepisu dla działki nr ewid. [...], są działki nr ewid. [...] i nr ewid. [...] (a nie są to kolejne działki nr [...] lub 2528/28); z treści § 17 pkt 9 MPZP wynika, że przewidziano odstępstwo i możliwość zabudowy działek, jednak odstępstwo to należy interpretować jako szczególnie uzasadniony wyjątek, nie zaś przez błędną interpretację jako regułę i w praktyce dotyczy przypadku budowy w zwartej zabudowie w "granicy" na tzw. "plombę", w aktach sprawy brak jest również opinii urbanistycznej, która rozstrzyga kwestię wątpliwości lub niejednoznaczności przy odczytywaniu ustaleń planu, o której stanowi § 9 pkt 3 MPZP, dodatkowo § 9 pkt 2 tego planu stanowi, że pominięcie lub wybiórcze stosowanie poszczególnych ustaleń powoduje niezgodność z planem; - art. 2 pkt 14 ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych w związku z uchwałą Rady Miejskiej w K. dnia 11 września 2018 r. Nr LXXI/496/2018 w sprawie uchwalenia Statutu Obszaru Ochrony Uzdrowiskowej K. oraz art. 38a ust. 2 pkt 3 ww. ustawy, przez wydanie pozwolenia na budowę pomimo zakazu budowy obiektów handlowych o powierzchni użytkowania większej niż 400 m2; z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że decyzja udzielająca pozwolenia na budowę oraz decyzja drugiej instancji są sprzeczne z § 28 pkt 2 oraz pkt 3 MPZP w związku z § 9 pkt 1 i pkt 2 MPZP z uwagi na fakt, że jak wprost wynika z powyższego wydano pozwolenie na budowę obiektu handlowego przeznaczonego do sprzedaży detalicznej, co jest sprzeczne z planem miejscowym oraz faktyczną treścią wniosku o wycofanie dokumentacji projektowej i zmianę zakresu inwestycji z dnia 20 lipca 2018 r., który dotyczył funkcji hurtowni "handlowo-usługową (hurtowni motoryzacyjnej i warsztatu samochodowego)"; charakterystyka ogólna hurtowni zamieszczona jest na stronie biznes.gov.pl; - § 11 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego stanowi, że projekt architektoniczno-budowlany obiektu budowlanego powinien zawierać zwięzły opis techniczny oraz część rysunkową, a opis techniczny o którym mowa w ust. 1 sporządzony z uwzględnieniem § 7 powinien określać pkt 11 lit. a, b, c, d, e; wobec braku wykonania tego zarówno formalnego jak i obligatoryjnego obowiązku jest uchybienie zarówno w pracy projektanta, jak też organu pierwszej instancji wykonującego czynności przewidziane w art. 35 ust 1 Prawa budowlanego; - art. 63 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (dalej ustawy u.o.ś.) szczególnie z uwzględnieniem przesłanek m.in. z pkt 2 lit. j oraz art. 38a ust. 1 pkt 1 lit. i) ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych, gdyż obiektem budowlanym mogącym zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w szczególności jest warsztat samochodowy, przez braka Karty informacyjnej przedsięwzięcia i decyzji stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko; 1) art. 388 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 388 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 33 ustawy - Prawo wodne w związku z projektem otwartego i zamkniętego systemu kanalizacji deszczowej służącej do odprowadzania ścieków z opadów atmosferycznych, gdyż zanieczyszczone wody opadowe nie mogą być wprowadzane do ziemi w ramach zwykłego korzystania z wód, ponadto ostatecznie zbiornik na zanieczyszczone wody opadowe zaprojektowano poza granicami wskazanej we wniosku działki nr. ewid [...], tzn. na działce nr ewid. [...]. Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżąca wniosła: - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c ustawy p.p.s.a. o uwzględnienie skargi, uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji w całości; - na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. o uwzględnienie skargi i stwierdzenie nieważności decyzji organu drugiej instancji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji w całości, a na wypadek uznania przez Sąd, że nie ma podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji, wnoszę o ich uchylenie w całości; - na podstawie art. 200 p.p.s.a. o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania; - na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z wydruku z informacjami ze strony biznes.gov.pl: charakterystyka hurtowni; - na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z informacji od Geodety Powiatowego Znak: G.6640.17.2019 z dnia 5 listopada 2019r. W obszernym uzasadnieniu skargi jej autorka przedstawił szeroką argumentację powyższych zarzutów, przytaczając treść przepisów prawa, na podstawie których zarzuty te wywiodła. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Świętokrzyski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisku wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 16 listopada 2019 r. skarżąca uzupełniła skargę o zarzut naruszenia art. 77 i art. 80 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. przez brak wyczerpującego zebrania całego materiału dowodowego w związku z naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, poprzez wydanie pozwolenia na budowę, pomimo braku zgodności projektu budowlanego z ustaleniami wynikającymi z § 19 w zw. z § 9 pkt 2 MPZP, który stanowi, że pominięcie lub wybiórcze stosowanie poszczególnych ustaleń powoduje niezgodność z niniejszym planem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., powoływanej dalej jako "ustawa p.p.s.a."), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a.). Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w powyżej zakreślonych granicach, a na podstawie art. 135 p.p.s.a., także decyzji organu pierwszej instancji, stwierdzić należy, że wydane zostały one z naruszeniem przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podstawę materialnoprawną wydanych w sprawie decyzji stanowiły przede wszystkim przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2018 poz. 1202 ze zm., dalej jako "Pr. bud."), w szczególności art. 35 ust. 1 Pr. bud. Zgodnie z tym przepisem, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Zatem organy orzekające w niniejszej sprawy zobowiązane były zbadać zgodność przedłożonego przez Spółkę CAFFARO projektu budowlanego z ustaleniami nie tylko miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ale także innymi aktami prawa miejscowego. Oznacza to, że w tej sprawie wypełnienie omawianego obowiązku wiązało się z oceną zgodności przedmiotowego projektu budowlanego z postanowieniami uchwały w sprawie uchwalenia Statutu Obszaru Ochrony Uzdrowiskowej "K.". Na datę orzekania przez Wojewodę Świętokrzyskiego, czego organ ten nie dostrzegł, Statut ten był ustanowiony przepisami zawartymi w załączniku nr 1 do uchwały Rady Miejskiej w K. z dnia 15 lipca 2019 r. nr XIV/102/2019 w sprawie uchwalenia Statutu Obszaru Ochrony Uzdrowiskowej "K. (Dz. U. Woj. Święt. z 2019 r. poz. 2989, dalej jako "Statut z 2019 r."), która obowiązuje od 3 sierpnia 2019 r. Organ drugiej instancji przeanalizował postanowienia zawarte w uchwale w sprawie uchwalenia Statutu Obszaru Ochrony Uzdrowiskowej "K.", ale z dnia 11 września 2018 r. nr LXXI/496/2018 i jej załączniku nr 1 (dalej jako "Statut z 2018r.). Na datę wydania decyzji przez organ odwoławczy obowiązywał inny akt prawa miejscowego, zatem Wojewoda Świętokrzyski zobowiązany był do dokonania kontroli zgodności projektu budowlanego z postanowieniami aktualnie obowiązującej uchwały stanowiącej bez wątpienia akt prawa miejscowego. Organ odwoławczy w myśl zasady dwuinstancyjności zobligowany jest do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy (art. 15 k.p.a.), stąd ma obowiązek stosować przepisy prawa powszechnie obowiązującego w dacie wydania decyzji administracyjnej. Wojewoda Świętokrzyski powinien zatem ustalić, czy w świetle obowiązującego na datę orzekania Statutu Obszaru Ochrony Uzdrowiskowej "K." (uchwała z dnia 15 lipca 2019r.), działka, na której ma być zlokalizowana projektowana inwestycja położona jest podobnie jak uprzednio w strefie "B" ochrony uzdrowiskowej oraz jakie obowiązują zakazy odnośnie zabudowy takich obszarów zgodnie z aktualnie obowiązującym Statutem. Takich ustaleń organ odwoławczy nie poczynił, w każdym razie nie wynika to z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, co stanowi o naruszeniu art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w kontekście art. 35 ust. 1 pkt 1 Pr. bud. Niewątpliwie w dacie orzekania przez Starostę Kazimierskiego obowiązywał Statut Obszaru Ochrony Uzdrowiskowej "K." przyjęty poprzednio obowiązującą uchwałą z dnia 11 września 2018 r. Zgodnie z tym Statutem w strefie "B" ochrony uzdrowiskowej zabrania się budowy w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane obiektów handlowych o powierzchni użytkowania większej niż 400 m2 (§ 3 ust. 2 pkt 1 lit. b). Zarówno poprzednio jak i obecnie obowiązująca uchwała w sprawie Statutu Obszaru Ochrony Uzdrowiskowej "K." podjęte zostały na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1056 ze zm.). To w sposób oczywisty skutkuje koniecznością definiowania pojęć, jakimi posługuje się lokalny prawodawca w uchwale stanowiącej statut uzdrowiska lub statut obszaru ochrony uzdrowiskowej, przez pryzmat definicji legalnych zawartych w ustawie będącej źródłem delegacji ustawowej dla podjęcia takich uchwał. Zatem pojęcie "powierzchni użytkowania" użyte w zapisie § 3 ust. 2 pkt 1 lit. b Statutu z 2018 r. (ale także § 3 ust. 2 pkt 1 lit. b Statutu z 2019 r.) powinno być definiowane tak jak w art. 2 pkt 14 ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych. Zgodnie z tym przepisem powierzchnia użytkowania to powierzchnia budynku lub jego części, mierzona po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach, oraz powierzchnia pomieszczeń pomocniczych, takich jak: magazyny, biura, ekspozycje wystawowe. Stąd, wbrew twierdzeniom organu drugiej instancji, nie stosuje się w tym przypadku definicji pojęcia powierzchni sprzedaży, o której mowa w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Odmienna wykładnia przepisów prawa materialnego dokonana przez organ odwoławczy doprowadziła do naruszenia przepisów prawa procesowego. Organ ten bowiem nie ustalił, czy w związku z projektowaną inwestycją powierzchnia użytkowania tego obiektu w jego części handlowej (hurtownia motoryzacyjna) nie będzie przekraczać 400 m2, czyli z uwzględnieniem pomieszczeń pomocniczych. Co prawda inwestor w piśmie z dnia 26 kwietnia 2019 r. (KI-9 teczki do decyzji 18.06.2019 r. akt adm.) wyjaśnił, co zresztą umknęło uwadze organu odwoławczego, że powierzchnia użytkowa handlowa budynku wynosić będzie 397,6 m2 (choć przepis prawa miejscowego posługuje się pojęciem "powierzchni użytkowania"). Niemniej jednak ta kwestia wymagać będzie dokonania dodatkowej analizy projektu budowlanego i ustaleń faktycznych organów przy ponownym rozpoznaniu sprawy, albowiem rozważyć należy, czy pomieszczeniem pomocniczym dla handlowej części projektowanego budynku będzie kotłownia oraz pomieszczenie na opał. Z treści projektu budowlanego wynika, że budynek ogrzewany będzie za pomocą grzejników płytowych i drabinkowych zasilanych z kotła na paliwo stałe (pom. kotłowni na parterze budynku) – k. 100 projektu budowlanego. Nie może być wątpliwości, że pomieszczenia handlowe w tym budynku będą pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi (§ 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jako powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065, dalej jako "rozporządzenie z 12 kwietnia 2002 r."), a to oznacza, że temperatura w tych pomieszczeniach musi spełniać wymagane prawem normy, zatem pomieszczenia te powinny być ogrzewane (§ 134 ww. rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r.). Co do zasady nie jest więc uprawnione twierdzenie, że do powierzchni handlowej obiektu nie powinno wliczać się powierzchni kotłowni, skoro tam zlokalizowane jest źródło ogrzewania dla tej części budynku. Z tych powodów Sąd uznał, że organy administracji architektoniczno-budowlanej orzekające w niniejszej sprawie nie poczyniły wystarczająco wnikliwej analizy projektu budowlanego, nie poczyniły istotnych ustaleń faktycznych w sprawie w powyżej przedstawionym zakresie dla jej merytorycznego rozstrzygnięcia w kontekście art. 35 ust. 1 pkt 1 Pr. bud. To musiało skutkować ich wyeliminowaniem z obrotu prawnego z uwagi na naruszenie prawa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Niemniej zastrzeżenia Sądu budzi także brak analizy ze strony organów dotyczącej wymogu uzyskania przez inwestora uzgodnienia projektu budowlanego pod względem zgodności z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej. Należy bowiem zgodzić się ze skarżącą, że projekt budowlany zakłada montaż urządzenia przeciwpożarowego – przeciwpożarowego wyłącznika prądu (k. 114). Ustawa z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (teks jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 1372 ze zm.) - w art. 6b - wprowadza wymóg uzyskania uzgodnienia projektu budowlanego istotnego ze względu na konieczność zapewnienia ochrony życia, zdrowia, mienia lub środowiska przed pożarem, klęską żywiołową lub innym miejscowym zagrożeniem oraz projektu urządzenia przeciwpożarowego. Definicję urządzeń przeciwpożarowych zawiera § 2 ust. 1 pkt 9 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. z 2010 r. nr 109 poz. 719 ze zm.), która pod pojęciem tym rozumie także przeciwpożarowe wyłączniki prądu. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 grudnia 2015 r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej (Dz. U. z 2015 r. poz. 2117), § 3 ust. 1 pkt 3, obiektami budowlanymi istotnymi ze względu na konieczność zapewnienia ochrony życia, zdrowia, mienia lub środowiska przed pożarem, klęską żywiołową lub innym miejscowym zagrożeniem, których projekty budowlane wymagają uzgodnienia, są m.in. budynek niski zawierający strefę pożarową o powierzchni przekraczającej 1000 m2, zakwalifikowaną do kategorii zagrożenia ludzi ZL III, obejmującą kondygnację nadziemną inną niż pierwsza. Należy jednocześnie zauważyć, że definicja strefy pożarowej nie jest tożsama z pojęciem powierzchni użytkowej budynku. Pojęcie "strefy pożarowej" zawiera rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jako powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodnie z § 226 ust. 1 tego rozporządzenia, strefę pożarową stanowi budynek albo jego część oddzielona od innych budynków lub innych części budynku elementami oddzielenia przeciwpożarowego, o których mowa w § 232 ust. 4, bądź też pasami wolnego terenu o szerokości nie mniejszej niż dopuszczalne odległości od innych budynków, określone w § 271 ust. 1-7. Powierzchnia strefy pożarowej jest obliczana jako powierzchnia wewnętrzna budynku lub jego części, przy czym wlicza się do niej także powierzchnię antresoli (§ 226 ust. 3 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r.). Powierzchnia wewnętrzna budynku to - stosownie do § 3 pkt 23 ww. rozporządzenia - suma powierzchni wszystkich kondygnacji budynku, mierzona po wewnętrznym obrysie przegród zewnętrznych budynku w poziomie podłogi, bez pomniejszenia o powierzchnię przekroju poziomego konstrukcji i przegród wewnętrznych, jeżeli występują one na tych kondygnacjach, a także z powiększeniem o powierzchnię antresoli. Zatem dla oceny, jaka jest powierzchnia strefy pożarowej znaczenie ma powierzchnia wewnętrzna budynku. Z projektu budowlanego wynika, że powierzchnia zabudowy planowanej inwestycji wyniesie 1098,58 m2, zaś powierzchnia użytkowa – 986,90 m2. Rozstrzygające dla oceny, czy w przypadku przedmiotowego budynku wymagane jest powyższe uzgodnienie rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych będzie ustalenie, ile wynosi powierzchnia strefy pożarowej tego budynku. Autor projektu wskazuje, że wynosi ona 986,90 m2 (k. 58 projektu bud.), a więc tyle ile powierzchnia użytkowa tego budynku. W kontekście wskazanych wyżej przepisów prawa konieczne jest jednak ustalenie, czy w budynku strefa ta nie będzie przekraczać 1000 m2. W projekcie budowlanym, ale także w kontrolowanych na skutek skargi decyzjach organów administracji, zabrakło jednak ustalenia powierzchni wewnętrznej budynku. Jest to o tyle istotne, że wobec 986,90 m2 powierzchni użytkowej budynku i 1098,58 m2 powierzchni zabudowy w ramach inwestycji nie jest oczywiste, że powierzchnia wewnętrzna tego budynku nie przekroczy 1000 m2, co skutkowałoby wymogiem uzgodnienia projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej. Brak ustaleń faktycznych organów w tym zakresie stanowi o naruszeniu przepisów prawa procesowego (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) przez pryzmat obowiązków, jakie spoczywają na organach administracji architektoniczno-budowlanej stosownie do art. 35 Pr. bud. Natomiast co do zarzucanego skargą braku opisu układu komunikacyjnego określającego parametry techniczne dróg pożarowych, a także oznaczenia przebiegu dróg pożarowych oraz dojść łączących wyjścia z obiektów budowlanych z drogą pożarową, to należy wskazać, że projekt budowlany zawiera wymagane elementy w tym zakresie (k. 56-62 projektu bud.). Odnosząc się do dalszych zarzutów skargi, należy podnieść, co następuje. Możliwość zrealizowania przedmiotowej inwestycji, w ramach której prowadzona będzie działalność handlowo-usługowa (hurtownia motoryzacyjna i warsztat samochodowy) na terenie oznaczonym w Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego symbolem G.2 nie budzi zastrzeżeń Sądu, na jakie w swojej skardze wskazuje M.S.. Po pierwsze, zgodnie z § 28 ust. 9 MPZP teren oznaczony symbolem G.2 to teren istniejących baz i składów (hurtowni). Są to tereny zabudowy drobnego przemysłu i działalności gospodarczej (§ 28 ust. 1 MPZP). Dla terenu działalności gospodarczej ustala się jako przeznaczenie podstawowe lokalizację małych zakładów produkcyjno-usługowych, związanych z różnorodną działalnością gospodarczą, obiektów magazynowych i składowych, handlu hurtowego (§ 28 ust. 2 MPZP). Przeznaczenie dopuszczalne - lokalizacja pomieszczeń mieszkalnych lub budynków mieszkalnych, związanych z działalnością gospodarczą, lokalizacja infrastruktury technicznej, parkingów, zieleni izolacyjnej (§ 28 ust. 3 MPZP). Zatem z treści powołanych przepisów prawa miejscowego wynika dopuszczenie na omawianym terenie (G.2) prowadzenia działalności gospodarczej w postaci małego zakładu usługowego (np. warsztatu samochodowego), a także handlu hurtowego (tj. np. hurtowni motoryzacyjnej). Brak jest w powyższych szczegółowych postanowieniach planu miejscowego, które dotyczą terenów oznaczonych symbolem G, odniesienia do definicji "usług podstawowych", na jaką powołuje się skarżąca. Pojęciem sprzedaży detalicznej organ odwoławczy posługiwał się natomiast (zresztą nieskutecznie, o czym wyjaśniono wyżej) przy wyjaśnianiu definicji powierzchni sprzedaży w kontekście postanowień Statutu z 2018 r. Odnośnie lokalizacji budynku objętego inwestycją w odległości mniejszej niż określona w MPZP, to w ocenie Sądu, projektant wystarczająco uzasadnił zmniejszoną odległość linii zabudowy, na którą zezwalają postanowienia planu miejscowego wobec faktu, że inwestor uzyskał na powyższe zgodę zarządcy drogi (pismo Burmistrza Miasta i Gminy K. z dnia 3 lipca 2018 r. – k. 27 projektu bud.), a projektowana odległość nie narusza przepisów o drogach publicznych i nawiązuje do zabudowy na nieruchomościach sąsiednich. Ponadto projekt budowlany został uzgodniony pod względem warunków higienicznych i zdrowotnych. Na karcie 63 projektu budowlanego – rzut parteru w części "Architektura" - widnieje pieczęć świadcząca o takim uzgodnieniu (dane osoby uzgadniającej i jej uprawnienia, data uzgodnienia i jego numer). Z kolej odnosząc się do zarzutów związanych z mapą do celów projektowych znajdującą się w projekcie budowlanym i dokonaniu naniesień na tę mapę odnośnie wskazania nieprzekraczalnej linii zabudowy oraz przeznaczenia terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, Sąd nie stwierdza, aby takie uzupełnienie treści mapy przez jej wykonawcę (współwykonawcę) naruszało obowiązujące prawo. Zgodnie z § 8 rozporządzenia z dnia 25 kwietnia 2012 r. Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Wodnej w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1935), projekt zagospodarowania działki lub terenu powinien zawierać część opisową oraz część rysunkową sporządzoną na kopii mapy do celów projektowych poświadczonej za zgodność z oryginałem przez projektanta, na której osoba opracowująca mapę nanosi wymagane prawem informacje. Treść mapy do celów projektowych, poza elementami stanowiącymi treść mapy zasadniczej łącznie z granicami władania (własności) nieruchomości (działek), zgodnie z rozporządzeniem Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995 r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie (Dz. U. z 1995 nr 25 poz. 133) powinna zawierać: 1) opracowane geodezyjnie linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu, linie zabudowy oraz osie ulic, dróg itp., jeżeli zostały ustalone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, 2) usytuowanie zieleni wysokiej ze wskazaniem pomników przyrody, 3) usytuowanie innych obiektów i szczegółów wskazanych przez projektanta, zgodnie z celem wykonywanej pracy. Opracowania i czynności geodezyjne, o których mowa w rozporządzeniu, wykonują podmioty posiadające niezbędne uprawnienia zawodowe w tym zakresie, czyli wykonawcy prac geodezyjnych (§ 2 rozporządzenia z 21 lutego 1995 r.). Zatem przy sporządzaniu mapy do celów projektowych nanoszone są na mapę zasadniczą - uzyskaną z właściwego zasobu geodezyjno-kartograficznego - dodatkowe informacje, których mapa zasadnicza nie zawiera. Mapa zasadnicza to wielkoskalowe opracowanie kartograficzne, zawierające informacje o przestrzennym usytuowaniu: punktów osnowy geodezyjnej, działek ewidencyjnych, budynków, konturów użytków gruntowych, konturów klasyfikacyjnych, sieci uzbrojenia terenu, budowli i urządzeń budowlanych oraz innych obiektów topograficznych, a także wybrane informacje opisowe dotyczące tych obiektów (art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2019 r. poz. 725 ze zm.). Zatem przy sporządzaniu mapy do celów budowlanych nanoszone są na mapę uzyskaną z państwowego zasobu geodezyjno-kartograficznego określone dane, których ta mapa nie zawiera, w szczególności przeznaczenie terenu zgodnie z planem miejscowym (jeśli obowiązuje na terenie, który przedstawia mapa), czy nieprzekraczalną linię zabudowy dla projektowanej inwestycji. Uzupełnienie informacji na mapie dla celów projektowych – także po jej wykonaniu i przedłożeniu do projektu budowlanego - leży w kompetencji osób opracowujących taką mapę. Wykonawca prac geodezyjnych, który sporządził mapę do celów projektowych, jest uprawniony, a wręcz zobowiązany do naniesienia na mapę konkretnych elementów przewidzianych przepisami prawa, a dodatkowo może na tej mapie uwzględnić inne informacje, istotne z punktu widzenia konkretnej inwestycji. Zarzucana w skardze korekta treści mapy nie narusza powołanych przez skarżącą przepisów prawa, skoro nie ingeruje ona w treść mapy zasadniczej, na podstawie której opracowywana jest mapa do celów projektowych. Odnośnie zarzutów skargi, które dotyczą niezawarcia na mapach znajdujących się w projekcie budowlanym wyróżnień w granicach projektowanej inwestycji budowlanej gruntów obciążonych służebnościami gruntowymi ujawnionymi w księgach wieczystych oraz umieszczenia skrótowego opisu treści lub sposobu wykonywania tych służebności, stwierdzić trzeba, że istotnie wykonawca mapy do celów projektowych na takiej mapie, w granicach projektowanej inwestycji budowlanej, wyróżnia linią przerywaną w kolorze brązowym grunty obciążone służebnościami gruntowymi ujawnionymi w księgach wieczystych oraz umieszcza skrótowy opis treści lub sposobu wykonywania tych służebności (§ 80 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 listopada 2011r. w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego - Dz. U. z 2011r. nr 263 poz. 1572). Zjazd z terenu inwestycji został zaprojektowany bezpośrednio z nieruchomości inwestora na drogę gminną. Nie wynika z akt sprawy, aby nieruchomość inwestora była obciążona służebnościami gruntowymi na rzecz nieruchomości skarżącej. Ponadto wnikliwa analiza wydruku elektronicznego księgi wieczystej dla działki nr [...] pokazuje, że w dziale III księgi wieczystej wpisane są ograniczone prawa rzeczowe związane z innymi nieruchomościami. Treść tych wpisów nie wskazuje jednak, aby nieruchomość stanowiąca działkę nr [...] obciążona była służebnościami na rzecz innych nieruchomości. Te wpisy mają związek ze współobciążeniem nieruchomości, co wyjaśnia treść księgi wieczystej nr KI1I/00028000/6. Nie powinno to jednak w przyszłości zwolnić organów administracji architektoniczno-budowlanej z obowiązku skontrolowania zupełności mapy do celów projektowych w kontekście aktualnych na dzień orzekania wpisów w Dziale III księgi wieczystej prowadzonej dla nieruchomości, na której ma być zlokalizowana inwestycja oraz powołanych wyżej przepisów prawa. Nie sposób zarzucić analizowanemu projektowi budowlanemu braku kompletności odnośnie dokumentacji projektowej w zakresie warunków określonych przez zarządzającego siecią kanalizacji deszczowej w celu przyłączenia projektowanej inwestycji do takiej sieci. Rozstrzygające są tu dwie okoliczności. Po pierwsze, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego – § 18 pkt 3 lit. a i c – dopuszcza możliwość niepodłączenia inwestycji do sieci kanalizacji deszczowej. Po drugie, Gmina K. nie posiada czynnej sieci kanalizacji deszczowej w sąsiedztwie nieruchomości, na której ma być realizowana przedmiotowa inwestycja (pismo Naczelnika Wydziału Infrastruktury i Inwestycji Urzędu Miasta i Gminy K. z dnia 19 września 2019 r. - k. KII-15). To, że prawdopodobnie - bo wskazuje na to treść pisma Geodety Powiatowego, które Sąd uwzględnił jako uzupełnienie argumentacji skargi - na działkach nr 11 i nr [...] na podstawie mapy z 1980 r. może istnieć taka kanalizacja, nie powoduje, iż rozwiązanie przyjęte przez inwestora narusza prawo, skoro treść MPZP dopuszcza możliwość powierzchniowego odprowadzania ścieków deszczowych w sytuacji braku czynnej kanalizacji deszczowej w pobliżu terenu inwestycji, z której inwestor mógłby korzystać. Nie może być wątpliwości, że wskazany wyżej zapis MPZP nakłada obowiązek korzystania z sieci kanalizacji deszczowej, gdy taka sieć na terenie Gminy istnieje i jest czynna, co do zasady chodzi tu o sieć publiczną. Brak jest w sprawie wystarczających dowodów na to, w każdym razie takich nie przedstawiła skarżąca, że sieć kanalizacji deszczowej na działce nr [...] jest czynna, jej stan techniczny pozwala na podłączenie innych nieruchomości. Ponadto należy zwrócić uwagę - wobec twierdzeń skarżącej, że zarządcą sieci kanalizacji deszczowej na działkach nr 11 lub [...] jest Związek Międzygminny Nidzica - że na mocy uchwały Rady Miejskiej w K. z dnia 18 marca 2019 r. nr VII/40/2019 Gmina K. wystąpiła ze Związku Międzygminnego Nidzica z siedzibą w K.. Sąd skontrolował również prawidłowość stanowiska organów co do zgodności rozwiązań przyjętych w projekcie budowlanym w zakresie wymogu zachowania 30% powierzchni biologicznie czynnej w zagospodarowaniu działki przy zabudowie usługowej (§ 13 pkt 13 MPZP) i ta kontrola nie dowiodła, aby doszło do zaakceptowania przez organy inwestycji sprzecznej z przepisami prawa miejscowego. Otóż, jak przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, dopuszczalne jest urządzenie powierzchni biologicznie czynnej także na terenach przeznaczonych w ramach zagospodarowania działki na miejsca postojowe, czy drogi dojazdowe (dojazdy manewrowe) w sytuacji, gdy wyłożone są one tzw. eko kratką (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 lipca 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 920/13 oraz wyrok NSA z dnia 24 października 2014 r., sygn. akt II OSK 929/13, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Istotny jest sposób posadowienia kraty trawnikowej na gruncie tj. czy sposób posadowienia tej kraty będzie zapewniać naturalną wegetację. W ramach projektowanej inwestycji przewidziano na terenach przeznaczonych na miejsca postojowe i dojazdy utwardzenie terenu nawierzchnią wyłożoną kratką trawnikową geoSystem (G4 max) z wypełnieniem trawą. W niniejszym przypadku zastosowana zostanie kratka zostanie zasypana ziemią i obsadzona trawą. Gotowa nawierzchnia pokryta taką eko kratką tworzy: 80% powierzchni wolnej (pokrytej trawą) i 20 % tworzywa. Nawierzchnia taka jest wodoprzepuszczalna, nie zakłóca obiegu wody. Teren wyłożony kratą trawnikową może być więc uznany za teren umożliwiający naturalną wegetację. To spowoduje zachowanie udziału powierzchni biologicznie czynnej na poziomie co najmniej 80% na terenie wyłożonym taką eko kratką. W konsekwencji projektowana inwestycja spełnia warunek zachowania 30% powierzchni biologicznie czynnej w relacji do powierzchni działki. W dalszej kolejności, odpierając zarzut skargi dotyczący zakazu odprowadzania na tereny zielone zanieczyszczonych ścieków opadowych, stwierdzić należy, że inwestor zaprojektował system kanalizacji zapewniający oczyszczenie takich ścieków z substancji szkodliwych dla środowiska (substancji ropopochodnych, czy metali ciężkich). Zapewnić ma to instalacja z separatorem i oczyszczalnikiem o podanych w projekcie parametrach. Sąd, podobnie jak organy administracji architektoniczno-budowlanej, w projektowanym rozwiązaniu nie dostrzega naruszenia przepisów prawa miejscowego i budowlanego (w tym warunków techniczno-budowlanych). Przechodząc do kwestii niezałączenia do kontrolowanego projektu budowlanego opinii geotechnicznej, stwierdzić należy, po pierwsze, że art. 34 ust. 3 pkt 4 Pr. bud. stanowi, iż projekt budowlany powinien zawierać w zależności od potrzeb, wyniki badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych. Otóż, jak trafnie wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, w art. 34 ust. 3 pkt 4 Pr. bud. zamieszczony został wymóg zawarcia w projekcie budowlanym - w zależności od potrzeb wynikających ze specyfiki uwarunkowań danego terenu - wyników badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych. Z tej normy należy wywieść wniosek, iż nie jest to obligatoryjny element projektu budowlanego i to od projektanta zależy zakres i rodzaj wykonanych badań. To projektant konstrukcji obiektu budowlanego decyduje o tym, czy w danej sprawie występuje potrzeba przeprowadzenia badań geologiczno - inżynierskich, a jeżeli taka potrzeba istnieje, wyniki tych badań dołączane są do projektu budowlanego. Z powyższego przepisu nie wynika, że organ wydający pozwolenie na budowę może nałożyć na wnioskodawcę obowiązek przeprowadzenia ww. badań (zob. wyrok NSA z dnia 4 lipca 2019 r., II OSK 757/19, lex nr 2724090, czy wyrok WSA w Gdańsku z 17 stycznia 2018 r., II SA/Gd 722/17, lex nr 2439400). Zatem kategorię geotechniczną całego obiektu budowlanego lub jego poszczególnych części określa projektant obiektu budowlanego na podstawie badań geotechnicznych gruntu, których zakres uzgadnia z wykonawcą specjalistycznych robót geotechnicznych (§ 4 ust. 4 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych (Dz. U. z 2012 r., poz. 463). Stosownie do § 8 tego rozporządzenia opinia geotechniczna powinna ustalać przydatność gruntów na potrzeby budownictwa oraz wskazywać kategorię geotechniczną obiektu budowlanego. W kontrolowanym projekcie budowlanym projektant wskazał, że ze względu na konstrukcję obiektu i budowę geologiczną oraz poziom wód gruntowych ustala się pierwszą kategorię geotechniczną przy prostych warunkach gruntowych. Zatem w kontekście powyższych rozważań opinia projektanta zawarta w przedmiotowym projekcie budowlanym, choć nie poparta szczegółowym przedstawieniem metodyki ustalania kategorii geotechnicznej projektowanego obiektu, czy wyników przeprowadzonych badań geotechnicznych gruntu, nie stanowi o naruszeniu art. 35 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 34 ust. 3 pkt 4 Pr. bud., skoro ustawa – Prawo budowlane dopuszcza możliwość zawarcia w projekcie budowlanym geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych tylko w zależności od takiej potrzeby, którą przede wszystkim ocenia odpowiedzialny za rozwiązania projektowe projektant, a projektowany budynek należy do pierwszej kategorii geotechnicznej, co powoduje, że nie jest obligatoryjne przedstawienie specjalistycznej dokumentacji jak w przypadku drugiej i trzeciej kategorii geotechnicznej obiektu budowlanego (dokumentacji badań podłoża gruntowego i projektu geotechnicznego - § 7 i nast. ww. rozporządzenia w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych). Poza tym skarżąca skutecznie nie podważyła opinii projektanta w tym zakresie. Odnosząc się do zarzutu skargi związanego z wymogiem przedłożenia pozwolenia wodnoprawnego w przypadku przedmiotowej inwestycji z uwagi na doprojektowanie przez inwestora kanalizacji deszczowej, wskazać należy, że zgodnie z art. 388 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (na datę wydania zaskarżonej decyzji – tekst jedn. Dz. U. z 201 r. poz. 2268 ze zm., dalej jako "Prawo wodne"), wydanie pozwolenia wodnoprawnego, o którym mowa w art. 389 pkt 6-10 oraz art. 390 ust. 1 pkt 1, następuje przed uzyskaniem: decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych - wydawanych na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Z kolei art. 389 pkt 6 -10 tej ustawy stanowi, że jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pozwolenie wodnoprawne jest wymagane na: - wykonanie urządzeń wodnych – pkt 6; - regulację wód, zabudowę potoków górskich oraz kształtowanie nowych koryt cieków naturalnych – pkt 7; - zmianę ukształtowania terenu na gruntach przylegających do wód, mającą wpływ na warunki przepływu wód – pkt 8; - prowadzenie przez wody powierzchniowe płynące oraz przez wały przeciwpowodziowe obiektów mostowych, rurociągów, przewodów w rurociągach osłonowych lub przepustów – pkt 9; - prowadzenie przez śródlądowe drogi wodne oraz przez wały przeciwpowodziowe napowietrznych linii energetycznych i telekomunikacyjnych –pkt 10. Stosownie zaś do art. 16 pkt 65 Prawa wodnego, urządzenia wodne to urządzenia lub budowle służące do kształtowania zasobów wodnych lub korzystania z tych zasobów, w tym: a) urządzenia lub budowle piętrzące, przeciwpowodziowe i regulacyjne, a także kanały i rowy, b) sztuczne zbiorniki usytuowane na wodach płynących oraz obiekty związane z tymi zbiornikami, c) stawy, w szczególności stawy rybne oraz stawy przeznaczone do oczyszczania ścieków albo rekreacji, d) obiekty służące do ujmowania wód powierzchniowych oraz wód podziemnych, e) obiekty energetyki wodnej, f) wyloty urządzeń kanalizacyjnych służące do wprowadzania ścieków do wód, do ziemi lub do urządzeń wodnych oraz wyloty służące do wprowadzania wody do wód, do ziemi lub do urządzeń wodnych, g) stałe urządzenia służące do połowu ryb lub do pozyskiwania innych organizmów wodnych, h) urządzenia służące do chowu ryb lub innych organizmów wodnych w wodach powierzchniowych, i) mury oporowe, bulwary, nabrzeża, mola, pomosty i przystanie, j) stałe urządzenia służące do dokonywania przewozów międzybrzegowych. Z przedmiotowego projektu budowlanego nie wynika, aby w ramach inwestycji zaprojektowano urządzenie wodne, które wymagałoby uzyskania pozwolenia wodnoprawnego w rozumieniu przepisów Prawa wodnego. Takie pozwolenie (albo zgłoszenie wodnoprawne) nie jest wymagane w tym przypadku wobec faktu, że w ramach planowanej inwestycji będzie dochodzić do poboru wód powierzchniowych lub wód podziemnych w ilości średniorocznie nieprzekraczającej 5 m3 na dobę oraz wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi w ilości nieprzekraczającej łącznie 5 m3 na dobę, na potrzeby zwykłego korzystania z wód (art. 395 pkt 7 Prawa wodnego). Na terenie inwestycji, której dotyczy udzielone pozwolenie na budowę nie będą także świadczone usługi wodne w rozumieniu art. 35 ust. 1 i ust. 3 pkt 7 Prawa wodnego, które polegają na zapewnieniu gospodarstwom domowym, podmiotom publicznym oraz podmiotom prowadzącym działalność gospodarczą możliwości korzystania z wód w zakresie wykraczającym poza zakres powszechnego korzystania z wód, zwykłego korzystania z wód oraz szczególnego korzystania z wód. Przechodząc do kolejnego zarzutu skargi dotyczącego konieczności uzupełnienia projektu budowlanego o decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, trzeba podnieść, że zarzut ten również okazał się chybiony. Po pierwsze, art. 38a ust. 1 pkt 1 ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym nie ma zastosowania do terenu, na którym ma być realizowana projektowana inwestycja, albowiem dotyczy ograniczeń w strefie "A" ochrony uzdrowiskowej. Nie było w sprawie sporu (nawet wobec stosowania przez organ odwoławczy postanowień ww. Statutu z 2018 r.), że teren przedmiotowej inwestycji położony jest w strefie "B" ochrony uzdrowiskowej. Przepis art. 63 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2018 r. poz. 2081 ze zm., dalej jako "ustawa środowiskowa") ma zastosowanie wówczas, gdy istnieje w sprawie obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Taki obowiązek wynika z zakwalifikowania planowanego przedsięwzięcia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Stosownie do art. 59 ust. 1 ustawy środowiskowej, przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1. Z treści projektu budowlanego nie wynika, aby projektowana inwestycja mogła zostać zakwalifikowana jako przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko bądź mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, albowiem nie należy do żadnego z przedsięwzięć, o których mowa w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 poz. 1839), w szczególności brak jest podstaw faktycznych i prawnych do uznania, że w ramach projektowanego przedsięwzięcia dojdzie do wybudowania instalacji do oczyszczania ścieków przemysłowych powodującej wprowadzanie do wód lub urządzeń ścieków zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego określone w rozporządzeniu Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 12 lipca 2019 r. w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego oraz warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu do wód lub do ziemi ścieków, a także przy odprowadzaniu wód opadowych lub roztopowych do wód lub do urządzeń wodnych (Dz. U. poz. 1311) - § 3 ust. 1 pkt 80, skoro ścieki deszczowe z terenów utwardzonych będą oczyszczane z substancji ropopochodnych czy metali ciężkich w osadniku i separatorze. Projekt budowlany w części "Instalacje sanitarne" został opracowany i sprawdzony przez specjalistów posiadających stosowne uprawnienia w tym zakresie. Z projektu tego wynikają parametry techniczne urządzeń (elementów) instalacji sanitarnych, które zapewnić mają oczyszczanie ścieków opadowych. Nie wynika z projektu budowlanego, by zbiornik na wody opadowe zaprojektowany został poza granicami inwestycji objętej wnioskiem. Nadmienić należy przy tym, że wskazany w skardze § 3 ust. 1 pkt 78 ww. rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko dotyczy przedsięwzięć takich jak: stanowiska testowania silników, turbin lub reaktorów. Nie sposób także uznać, wobec braku wystarczających dowodów w sprawie, że dojdzie do tzw. kumulowania oddziaływań przedmiotowego przedsięwzięcia z przedsięwzięciem inwestora realizowaniem w miejscowości Słonowice czy na działkach nr [...] i nr [...]. Nie może o tym przesądzać przedmiot działalności Spółki CAFFARO, ani też nabycie prawa użytkowania wieczystego sąsiednich nieruchomości i wykonywanie na nich prac remontowo-porządkowych (pismo Powiatowego Inspektora nadzoru Budowanego w K. z dnia 7 maja 2019 r. – załącznik do odwołania skarżącej z 3 lipca 2019 r.). W projekcie budowlanym wykazane zostało także przyjęcie rozwiązań ograniczających lub eliminujących wpływ obiektu budowlanego na środowisko przyrodnicze, zdrowie ludzi i inne obiekty budowlane, zgodnie z odrębnymi przepisami (m.in. k. 43-48 projektu bud.). Niemniej jednak zabrakło w projekcie budowlanym ustaleń w zakresie tego, czy projektowany obiekt będzie spełniał wymagania z § 19 MPZP w zakresie uwzględnienia wymogów obrony cywilnej dotyczące w szczególności budowy budowli ochronnych, co poddaje w wątpliwość ocenę organów orzekających w postępowaniu administracyjnym co do zgodności projektu budowlanego z przepisami prawa miejscowego. Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów dotyczących naruszenia art. 136 § 2 i 3 k.p.a., bo nie miały w sprawie wprost zastosowania. Postępowanie odwoławcze jest postępowaniem merytorycznym i obowiązki organu odwoławczego w zakresie postępowania dowodowego nie są mniejsze niż organu pierwszej instancji, co powoduje, że organ odwoławczy może w ramach dyspozycji z art. 136 § 1 k.p.a. prowadzić dodatkowe postępowanie dowodowe. Z tej możliwości skorzystał Wojewoda Świętokrzyski. Postępowanie odwoławcze w tej sprawie doprowadziło jednak do uzupełnienia projektu budowlanego o istotne elementy np. o wymagany przepisami prawa miejscowego projekt zieleni, co uniemożliwiło dwuinstancyjną ocenę całości projektu budowlanego w kontekście art. 35 Pr. bud. Jednakże niezasadne okazały się zarzuty skargi związane z zawiadamianiem stron o toczącym się postępowaniu i jego przebiegu, albowiem w tym zakresie Sąd nie stwierdził naruszenia prawa procesowego w stopniu, który mógłby wpłynąć na wynik sprawy. Analiza akt administracyjnych prowadzi do konstatacji, że skarżąca miała zapewniony czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwiono jej wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań i z tych uprawnień skorzystała. Podsumowując, stwierdzić trzeba, że zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego wskazane w skardze (art. 7, art. 8, art. 15, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3, art. 136 § 1, art. 138 § 1 pkt 1 i art. 138 § 2 k.p.a.) okazały się zasadne w zakresie przedstawionych wyżej powodów, jakie doprowadziły do uchylenia decyzji organów obu instancji. Niewątpliwie oceny tych naruszeń Sąd dokonał przez pryzmat przepisów prawa materialnego przytoczonych w zarzutach skargi. Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, poprzez zastosowanie dyspozycji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 ustawy p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji (pkt I wyroku). O kosztach postępowania sądowego (pkt II wyroku), na które złożył się wpis od skargi w kwocie 500 zł orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 ustawy p.p.s.a. w zw. z w zw. z § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r. nr 221 poz. 2193 ze zm.). Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy uwzględnią powyższą ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania, w szczególności ocenią zgodność projektu budowlanego z wskazanymi wyżej przepisami prawa miejscowego oraz jego kompletność.