III SA/Gl 911/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Wiesner, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik (spr.), Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Protokolant Specjalista Beata Kujawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2020 r. sprawy ze skargi R. J. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uznania za winnego zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego i wymierzenia kary dyscyplinarnej nagany oddala skargę. Zaskarżonym orzeczeniem z [...]r. Nr [...] Komendant Wojewódzki Policji W Katowicach (dalej jako: KWP), po rozpatrzeniu odwołania R.J. (dalej jako: Strona, Obwiniony, Skarżący) od orzeczenia nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w C. z dnia [...] roku w postępowaniu dyscyplinarnym, postanowił o uchyleniu orzeczenia w części dotyczącej zarzutu oznaczonego nr 1 i w tym zakresie uniewinnił funkcjonariusza; utrzymał w mocy orzeczenie w części dotyczącej zarzutu oznaczonego nr 2. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że [...] r. postanowieniem nr [...] KMP wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko Stronie zarzucając mu popełnienie przewinień dyscyplinarnych polegających na naruszeniu dyscypliny służbowej. W wyniku dokonanej oceny zebranego materiału dowodowego [...] r. KMP wydał orzeczenie nr [...] o uznaniu policjanta winnym popełnienia przewinień dyscyplinarnych opisanych w zarzucie tj. o to, że: 1. W dniu [...] roku pełniąc służbę na stanowisku dyżurnego Zespołu Dyżurnych Komisariatu Policji VI w C. nie wykonał polecenia zastępcy Komendanta Komisariatu Policji VI w C. p.o. nadkom. A.S. zawartego na telegramie nr [...] z dnia [...] r., dotyczącego realizacji I przydzielenia zadań dla funkcjonariuszy w związku z przejazdem kibiców piłkarskich, czym dopuścił się naruszenia dyscypliny służbowej określonej w art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (Dz. U. z 2019 roku, poz. 161); 2. W dniu [...] roku pełniąc służbę na stanowisku dyżurnego Zespołu Dyżurnych Komisariatu Policji VI w C. zaniechał reałizacji czynności służbowej i nie zapewnił natychiiiiastawej reakcji na komunikat OMEGA nadany przez Dyżurnego Komendy Miejskiej Policji w C. godz. 15:50:53 dotyczący zabezpieczenia trasy przejazdu kibiców A, czym dopuścił się naruszenia dyscypliny służbowej okreśłonej w art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji - i wymierzył mu karę dyscyplinarną nagany. Od tego orzeczenia Obwiniony złożył odwołanie, po rozpatrzeniu którego organ II instancji uchylił orzeczenie I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W konsekwencji ponownie przeprowadzonych czynności dowodowych w postępowaniu dyscyplinarnym przeciwko Stronie Orzeczeniem nr [...] z dnia [...] r. Komendant Miejski Policji w C. ponownie uznał Stronę winnym zarzucanych mu dwóch w/w przewinień dyscyplinarnych i wymierzył karę dyscyplinarną nagany. W uzasadnieniu wyjaśnił, że na podstawie zebranych w ramach postępowania dyscyplinarnego dowodów ustalono, że w dniu [...] roku Naczelnik Wydziału Sztab Policji Komendy Miejskiej Policji w C. telegramem nr [...] poinformował komórki organizacyjne Komendy Miejskiej Połicji w C. oraz podległe komisariaty o planowanym przejeździe między innymi: kibiców B na mecz w T. z drużyną C. Od granic woj. [...] (L.) przejazd miał być zabezpieczany przez 15 policjantów OPP w K., pełniących służbę w godz. 14:00 – 22:00; kibiców A na mecz podwyższonego ryzyka z D. Od granic woj. [...] (L.) przejazd miał być zabezpieczony przez 26 policjantów OPP w K. i SPPP w C.. Zgodnie z treścią telegramu na Komendantów Komisariatów Policji II, IV, V, VI, oraz w K. i P., został nałożony obowiązek realizacji polecenia Komendanta Miejskiego Policji w C., polegający na monitorowaniu oraz spowodowaniu zabezpieczenia na trasie przejazdu kibiców punktów gastronomicznych, stacji paliw itp. celem niedopuszczenia do kradzieży mienia i innych zdarzeń naruszających porządek prawny. W dniu [...] roku w godz. 08.00 - 20.00 na stanowisku dyżurnego Komisariatu Policji VI w C. służbę pełnił Obwiniony. Z ramienia kierownictwa w/w komisariatu w godzinach 14.00 - 22.00 pełnił służbę Zastępca Komendanta p.o. nadkom. A.S.. O godz. 10.34 do Komisariatu Policji VI w C. za pośrednictwem poczty Lotus wpłynął telegram nr [...] nadesłany z Wydziału Sztab Policji Komendy Miejskiej Policji w C.. Powyższy telegram dotyczył zabezpieczenia przejazdu kibiców przez teren powiatu i miasta C. w czasie całego weekendu, począwszy od godzin popołudniowych [...] roku. Zgodnie z zapisem w Dziermiku telegramów wchodzących do Komisariatu Policji VI w C., sygnatura akt [...], telegram odebrał i zadziennikował pod pozycją nr [...] dyżurny – czyli Obwiniony. Po rozpoczęciu służby Z-ca Komendanta jednostki zapoznał się z treścią w/w pisma i dokonał jego dekretacji zlecając czynności do wykonania dla dyżurnego jednostki poprzez zapis na telegramie: " P. Dyżurny, do realizacji i przekazania zadań dla funkcjonariuszy"; przekazał pismo do sekretariatu jednostki, celem zadziennikowania w Elektronicznym Dzienniku Korespondencyjnym i przekazania go do niezwłocznej realizacji dyżurnemu – Obwinionemu, który odręcznie pokwitował odbiór w/w telegramu w Dzienniku korespondencyjnym Komisariatu Policji VI w C. do pokwitowań otrzymanej korespondencji, sygnatura akt. [...]. Po otrzymaniu tego telegramu dyżurny jednostki nie sygnalizował Z-cy Komendanta problemów związanych z realizacją czynności zleconych w/w telegramem. Następnie tego dnia o godz. 15.49 dyżurny Komendy Miejskiej Policji w C. kom. R.W., uzyskał informacje od funkcjonariuszy OPP K. zabezpieczających bezpośrednio przejazd kibiców A, o wjeździe kibiców na teren powiatu [...]; nadał więc niezwłocznie do podległych jednostek drogą radiową komunikat OMEGA, informując o trasie przejazdu, przemieszczaniu się kibiców i konieczności zabezpieczenia trasy przejazdu. Ok. godz.16.20 na kanale KSWA padła informacja o obecności na terenie powiatu [...] kibiców B, którzy przemieszczali się autokarem w kierunku K.. O godz. 16.22 dyżurny KMP nadał komunikat OMEGA informując o wjeździe na teren miasta C. autokaru z kibicami B i konieczności zabezpieczenia trasy przejazdu. O godz. 16:28 dyżurny Komisariatu Policji II w C. poinformował dyżurnego KMP o fakcie przejazdu wahadła wraz z kibicami A trasą E przy stacji F, które odbyło się bez wydarzeń. Chwilę po tym, na kanale KSWA dowódca wahadła poinformował o fakcie konfrontacji kibiców A z kibicami G w rejonie stacji paliw H przy ul. [...] w C.. Jednocześnie dowódca wahadła prosił o wsparcie w związku z zatrzymanymi pseudokibicami. Po odebraniu tej wiadomości, dyżurny KMP wydał polecenie, aby wszystkie wolne patrole udały się w rejon przedmiotowej stacji paliw, w tym także patrole WRD. Następnie o godzinie 16:34:13 telefonicznie skontaktował się z dyżurnym Komisariatu Policji VI w C. tj. Obwinionym pytając dlaczego nie skierował swojego patrolu w rejon stacji, który tłumaczył się, że miał zajęty patrol. Organ przytoczył zapis przebiegu rozmowy - brzmiała następująco: nadkom. R. J. - Halo dyżurny KMP – R.? Nadkom. R. J.- Co? dyżurny KMP - Był komunikat. Czemu nie wysłałeś na tę staeję H? Wyślij ten patrol, który jedzie ?.. Nadkom. R. J.- Słuchaj ja mam też robotę. Mam też ? dyżurny KMP – R. ten ... Rzuciłem komunikat mieliście tam wysłać są ludzie zatrzymani. To może teraz poczekać nadkom. R. J. - No dobrze. Chłop też mi czeka pod okienkiem no i co. dyżurny KMP - No to wyślij kryminalnego może jechać. A prewencja ma tam jechać bo są ludzie zatrzymani. A to może poczekać nadkom. R. J.- No dobrze prewencja jest już na cepeenie. Dalej organ I instancji podkreslił, że w tym dniu w godz. 14:00 - 22:00 dyżurny Komisariatu Policji VI w C. - Obwiniony miał w dyspozycji patrol OPP, który odprawił do służby Kierownik Rewiru Dzielnicowych, gdyż przed odprawą nie został zapoznany z telegramem, celem zlecenia funkcjonariuszom zadań związanych z przejazdem kibiców przez teren podległy komisariatowi. Podczas odprawy służbowej funkcjonariuszom wyznaczono zadania w postaci: weryfikacji kart zagrożeń KMZB, kontroli stanu trzeźwości na ul. [...], doraźnej kontroli PKP M. pod kątem przeciwdziałania niszczeniu mienia, oraz zadania stałe i doraźne zgodnie z cedułą. Nie zostały złecone zadania związane z zabezpieczeniem trasy przejazdu kibiców przez rejon służbowy Komisariatu Policji VI w C.. Ponadto, w trakcie odprawy oraz w trakcie późniejszej służby, dyżurny jednostki oraz nikt z członków kierownictwa nie zapoznawał funkcjonariuszy i nie przekazywał im do zapoznania treść telegram [...]. Ponadto dyżurny jednostki - Obwiniony nic funkcjonariuszom nie wspominał o nadanym komunikacie OMEGA oraz nie wydawał polecenia do udania się i zabezpieczenia trasy przejazdu. O godz. 16.20 Obwiniony przerwał prowadzenie kontroli i polecił patrolowi powrót do jednostki. Polecenie to wydał przez stację radiową. W jednostce wręczył funkcjonariuszom dokument i polecił dostarczyć go do dyżurnego KMP, z którym kontaktował się telefonicznie w tej sprawie. Z chwilą wyjazdu patrolu funkcjonariuszy z jednostki, przekazał informację, że był komunikat OMEGA o przejeździe kibiców A. Jednocześnie polecił ustnie przejechać ul. [...] i sprawdzić, czy gdzieś nie grupują się ludzie. Dyżurny nie polecił sprawdzenia i zabezpieczenia trasy E. Było to jedyne polecenie dyżurnego w sprawie przejazdu kibiców i zostało wydane tuż przed konfrontacją przy stacji H. Potwierdzają ten stan faktyczny zapisy w notatnikach służbowych funkcjonariuszy. Zatem organ skonkludował, że głównym zadaniem zleconym w/w funkcjonariuszom przez dyżurnego było nie zabezpieczenie trasy przejazdu kibiców, tylko dostarczenie dokumentacji do dyżurnego KMP. O godzinie 16.30 nastąpiła konfrontacja kibiców A i G na stacji H przy ul. [...] w C.. Jak ustalono, ok. godz. 16.35 patrol wyjechał z jednostki i po kilku chwilach, jadąc [...], funkcjonariusze otrzymali polecenie przez stację od dyżurnego KMP, pilnego udania się w rejon stacji paliw H [...]. Po ok. 5 minutach patrol dojechał na wyznaczone miejsce i zgłosił dyżurnemu - Obwinionemu podjęcie interwencji. Organ wskazał także, że do zabezpieczenia trasy przejazdu Strona mogła skorzystać z przebywających w jednostce trzech funkcjonariuszy oraz dzielnicowych biorących udział w działaniach. W toku dalszych czynności analizie poddano "Krótki raport działania" z wykazem interwencji zgłoszonych do realizacji i podejmowanych przez funkcjonariuszy Komisariatu Policji VI w C. w dniu [...] od godz. 0.00 do godz. 24.00. Analiza raportu wykazała, iż w dniu [...] roku w godzinaeh 14.00 do godz. 16.30 w Komisariacie Policji VI w C. nie zgłaszano interwencji, których obsługa absorbowałaby funkcjonariuszy Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego, oraz w znaczny sposób mogła angażować pracę dyżurnego jednostki i uniemożliwić mu realizację bieżących zadań i poleceń. Organ wskazał także na zezniania przesłuchanych świadków, ramowe zasady działania służb policyjnych, Zarządzenie nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] roku w sprawie stosowania środków łączności radiowej, organizacji łączności radiowej oraz sposobu prowadzenia korespondencji radiowej w jednostkach organizacyjnych Policji - i stwierdził, że w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy trudno jest podtrzymać twierdzenie Obwinionego, iż nie wiedział on jakie konkretne polecenia ma wykonać zgodnie z realizacją nadesłanego telegramem. Oceniając wpływ czynników zewnętrznych, które mogły mieć wpływ na przeszkodę w odbiorze komunikatu Omega i dalszej realizacji poleceń w nim zawartych ustalono dane osoby, która to w dniu [...] roku oczekiwała w Komisariacie Policji VI w C. na odbiór pojazdu uprzednio zabezpieczonego na parkingu w związku z popełnionym przestępstwem. Na podstawie poczynionych ustałeń organ uznał, iż trudno przyjąc aby dyżurny Komisariatu Policji IV w C. nie słyszał nadanego komunikatu Omega przez dyżurnego KMP o godz. 15.50.53 dot. zabezpieczenia trasy przejazdu kibiców A, gdyż był zaabsorbowany wykonywaniem innych pilnych czynności służbowych. Ustalenia w sprawie wskazują, iż Obwiniony miał możliwość odebrania tak nadanego komunikatu; zatem sprawstwo i zawinienie Obwinionego w zakresie popełnienia zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych nie budzą żadnej wątpliwości. Kwestionując powyższe Strona wniosła odwołanie żądając przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie uniewinnienie obwinionego od zarzucanych czynów. Zarzuciła: 1. naruszenie art. 135f ust. 1 pkt 5 ustawy o Policji, poprzez wydanie orzeczenia w sytuacji, gdy nie upłyną] termin do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia [...] r.; 2. naruszenie art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji poprzez przyjęcie, że Strona nie wykonała polecenia Zastępcy Komendanta Komisariatu Policji VI w C. zawartego w telegramie z dnia [...] roku w sytuacji, gdy nie wiadomo, którego polecenia z telegramu nie wykonał; 3. naruszenie art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji poprzez przyjęcie, że Strona zaniechała realizacji czynności służbowej i nie zapewniła natychmiastowej reakcji na komunikat OMEGA, podczas gdy nie słyszała nadawanego komunikatu, a w aktach sprawy nie ma dowodu na okoliczność tego, że usłyszała ten komunikat; 4. naruszenie naczelnych zasad postępowania dyscyplinarnego, tj. zasady kontradyktoryjności oraz zasady prawa do obrony, a także art. 135f pkt 7 ustawy o Policji, poprzez pozbawienie Obwinionego możliwości udziału w czynnościach prowadzonych przez rzecznika dyscyplinarnego; 5. naruszenie art. 135g ustawy o Policji, poprzez uwzględnienie jedynie okoliczności przemawiających na niekorzyść Obwinionego z pominięciem okoliczności takich jak doświadczenie na stanowisku dyżurnego czy nagrody za czas nienagannej służby;, 6. naruszenie art. 135j ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji, poprzez jego niezastosowanie w postępowaniu dyscyplinarnym. Zaskarżoną decyzją KWP rozpatrując przedmiotową sprawę w trybie odwoławczym zreformował pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie stwierdzając, że wobec ustalonego w toku postępowania modelu działania nie sposób zarzucić Stronie niewykonania polecenia Z-cy Komendanta KMP zgodnie z zawartą na telegramie dekretacją i w zakresie zarzutu z pkt. 1 uniewinnił Stronę. Wskazał, że realizacja i przekazanie zadań dla funkcjonariuszy KP VI w C., możliwe było bowiem dopiero po nadanym komunikacie na temat przejazdu kibiców, co z kolei organ l instancji ujął w zarzucie nr 2, wskazując, że Strona zaniechała realizacji czynności służbowej i nie zapewniła natychmiastowej reakcji na komunikat Omega nadany przez dyżurnego KMP o godz. 15:50:53. Opis bowiem przyjętego przez przełożonego dyscyplinarnego czynu, w ustalonym stanie faktycznym, a w szczególności znamiona wskazujące na odstąpienie od określonego działania, a to niewykonanie polecenia przełożonego, zostały ujęte w konkluzji drugiego ze stawianych Obwinionemu zarzutów, gdyż Strona zobowiązana była do podjęcia określonego postępowania dopiero przy wystąpieniu warunku inicjującego i tym warunkiem był komunikat OMEGA. Przedstawiając stan faktyczny sprawy KWP wyjaśnił, że w dniu [...] r. do wszystkich komisariatów KMP w C. wpłynął od Naczelnika Wydziału Sztab Policji KMP w C. telegram [...] z dnia [...] r., że w dniach [...] roku przez teren podległy KMP w C. odbędą się przejazdy kibiców, w związku z czym Komendant Miejski Policji w C. poleca komendantom komisariatów, w tym komendantowi KP VI w C., monitorowanje oraz spowodowanie zabezpieczenia tras, którymi będą przemieszczać się kibice na mecz i po meczu, celem niedopuszczenia do kradzieży mienia i innych zdarzeń naruszających porządek prawny. Zgodnie z dekretacją i wydanym poleceniem przez Zastępcę Komendanta KP VI w C. realizacja poleceń zawartych w telegramie i przekazanie zadań dla funkcjonariuszy została scedowana na pełniącego w dniu [...] r., w godz. 8.00-20.00 dyżurnego KP VI w C. tj. Obwinionego, który przesłuchany w toku postępowania dyscyplinarnego nie przyznał się do stawianych zarzutów. Jednak po analizie akt postępowania dyscyplinarnego organ II instancji stwierdził, że zgromadzony materiał dowodowy jest pełny i pozwalał na ocenę zachowania Obwinionego. Wskazałtych na wstępie na dyspozycje zawarte w zarządzeniu nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] roku w sprawie organizacji służby dyżurnej w jednostkach organizacyjnych Policji. Zgodnie z treścią § 5 ust. 1 pkt 1 do zadań funkcjonariusza Policji pełniącego służbę na stanowisku dyżurnego jednostki Policji należy zapewnienie natychmiastowej reakcji na zgłoszone wydarzenie. Realizacja powyższego zadania, jak wynika z § 9 ust. 1 i 2 cytowanego zarządzenia następuje przez bieżące przyjmowanie zgłoszeń o wydarzeniach oraz informacji uzupełniających, a także niezwłoczne inicjowanie działań po przyjęciu zgłoszenia lub informacji o wydarzeniu. Nadto, dyżurny jednostki Policji, zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 2 ma obowiązek realizacji poleceń dyżurnego jednostki Policji wyższego stopnia. Natomiast krytycznego dnia o godzinie 15.50 dyżurny KMP nadał drogą radiową komunikat, który w swej treści zawierał informacje na temat wjazdu na teren C. kibiców A oraz polecenie zabezpieczenia trasy przejazdu kibiców. Zgodnie z przyjętym w Komendzie Miejskiej Policji w C. i podległych komisariatach Policji sposobem postępowania, po nadanym komunikacie, dyżurny jednostki zobowiązany jest niezwłocznie skierować w rejon patrol Policji, co w przedmiotowej sprawie nie nastąpiło bowiem Obwiniony nie zapewnił natychmiastowej reakcji Policji na nadany komunikat. Nie skierował we wskazane miejsce funkcjonariuszy, mimo że wiedzę na temat planowanego przejazdu kibiców powziął już w chwili odebrania telegramu. Natomiast odnośnie argumentacji obrońcy Strony, że fakt nieskierowania przez niego patrolu Policji w rejon służbowy nie podlega dyskusji i jest oczywisty, a formułowane w odwołaniu zarzuty wskazują, że Komendant Miejski Policji w C. w zgromadzonym materiale dowodowym nie wykazał, aby Obwiniony usłyszał nadany komunikat o przejeździć kibiców i tym samym zaniechał jego realizacji - KWP wskazał, że w celu prawidłowej realizacji zadań służby dyżurnej, a to zapewnienie natychmiastowej reakcji Policji na zgłoszone wydarzenie czy współdziałanie z dyżurnymi jednostek Policji konieczna jest płynna, stała i skoordynowana wymiana informacji z wykorzystaniem dostępnych środków łączności. Jednym z narzędzi wykorzystanym w trakcie służby dyżurnego jest stacja radiowa pracująca w trybie ciągłym. Obwiniony więc aby móc skutecznie realizować powierzone zadania powinien uważnie śledzić prowadzoną na wyznaczonym kanale służbowym korespondencję, a w szczególności inforrnacje zawarte w komunikatach okólnikowych. Dla oceny okoliczności dotyczących kwestii sprawstwa Obwinionego w kontekście omawianego zarzutu nie bez znaczenia pozostają zeznania kom. R.W., który w krytycznym dniu pełnił służbę na stanowisku dyżurnego KMP. Świadek po przekazaniu o około godz. 15:50 drogą radiową komunikatu o sytuacji związanej z przejeżdżającymi kibicami, następnie o godz. 16:20 skontaktował się telefonicznie z podległym dyżurnym KP VI w C., celem uzyskania informacji na temat przyczyn niepodjęcia działań w związku z ogłoszonym okólnikiem. Obwiniony w trakcie odbytej rozmowy wskazał, że przyczyną niepodjęcia działania była obecność petenta. Zeznania te podparte zostały materiałem dowodowym w postaci zabezpieczonych nagrań z rejestratora rozmów TRX. Takie informacje świadczą o tym, że Obwiniony komunikat odebrał. Na tej podstawie argumentację obrońcy obwinionego odnoszącą się do braku sprawstwa i zawinienia należy rozpatrywać wyłącznie w kategoriach przyjętej linii obrony, która na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego została obalona. Odnosząc się do twierdzeń dotyczących naruszenia art. 135f ust. 1 pkt 5 ustawy o Policji, poprzez wydanie orzeczenia kończącego postępowanie organu I instancji w sytuacji, gdy nie upłynął termin do wniesienia zażalenia na postanowienie rzecznika dyscyplinarnego z dnia [...] r. o odmowie uwzględnienia wniosku dowodowego KWP wskazał, że nie znajdują one uzasadnienia bowiem Obwiniony oraz jego obrońca zostali prawidłowo powiadomiony o możliwości zapoznania się z uzupełnionym materiałem dowodowym; termin wyznaczono na dzień 30 maja 2019 r., przy czym Komendant Miejski Policji w C., po uwzględnieniu wniosku obrońcy Obwinionego o zmianę ww. terminu, wyznaczył przeprowadzenie czynności zapoznania na dzień 3 czerwca 2019 roku, ewentualnie w przypadku kolizji obrońcy z innymi czynnościami na dzień 4 czerwca 2019 rok. Zarówno Obwiniony, jak i obrońca nie skorzystali z przysługującego prawa i nie stawili się w żadnym z wyznaczonych tenninów, co skutkowało wydaniem postanowienia o zakończeniu czynności dowodowych w dniu 5 czerwca 2019 roku. Wniosek zaś obrońcy Strony z dnia 5 czerwca 2019 r. o ponowne przesłuchanie Obwinionego został nadany za pośrednictwem Poczty Polskiej w dniu 6 czerwca 2019 r., a zatem po wydaniu przez rzecznika dyscyplinarnego postanowienia o zakończeniu czynności dowodowych. Sytuacja taka winna więc powodować pozostawienie przedmiotowego wniosku bez rozpoznania. Wydane przez rzecznika dyscyplinarnego postanowienie z dnia [...] r. o odmowie uwzględnienia złożonego wniosku dowodowego już w momencie jego wydania, było nieważne i nie mogło rodzić skutków prawnych w postaci zażalenia. Konstatacja ta – zdaniem KWP - jest wynikiem faktu, że Obwiniony oraz jego ustanowiony obrońca z umożliwionej przez organ I instancji czynności końcowej zarezerwowanej dla Obwinionego zrezygnowali. Na tej podstawie nie było możliwe skorzystanie z uprawnienia wynikającego z treści z art. 135i ust. 5 ustawy o Policji, gdyż norma wskazana w przytoczonej podstawie prawnej zarezerwowana jest w sytuacji gdy doszło do skutecznego zapoznania obwinionego lub jego obrońcy z aktami postępowania postępowania dyscyplinarnego. Wyższy przełożony dyscyplinarny wskazał także, że złożony przez obrońcę obwinionego wniosek dowodowy, a to ponowne przesłuchanie Strony należało potraktować w kategoriach pozostawania bez znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Obwiniony w toku postępowania dyscyplinarnego został przesłuchany, a w trakcie tej czynności złożył wyjaśnienia zgodnie ze swoją wolą; nadto pomimo możliwości złożenia pisemnych wyjaśnień, będących wynikiem realizacji uprawnienia wynikającego z treści arl. 135e ust. 1 ustawy o Policji, takich wyjaśnień nie zlożyl. Ujawniony więc przez organ odwoławczy błąd proceduralny odnoszący się do rozpatrzenia złożonych wniosków dowodowych postanowieniem nie ma znaczenia dla prowadzonego postępowania dyscyplinarnego i nie może skutkować uchyleniem orzeczenia organu I instancji. W kontekście obowiązujących przepisów normujących postępowanie dyscyplinarne, w kwestii sprawstwa i zawinienia Obwinionego - KWP wskazał na art. 132 ust. 1 i 2 oraz ust. 3 pkt 2 cyt. ustawy o Policji podnosząc, że w tej sprawie wątpliwości nie pozostawia, że Obwiniony w związku z nadanym komunikatem OMEGA zaniechał realizacji czynności służbowej i nie zapewnił natychmiastowej reakcji Policji poprzez skierowanie patroli w rejon służbowy. Zebrany w toku postępowania dyscyplinarnego materiał dowodowy potwierdza popełnienie przez ww. zarzucanego mu czynu oznaczonego nr 2. Natomiast przechodząc do oceny stopnia zawinienia popełnionego w zarzucie nr 2 przewinienia dyscyplinarnego wskazał na art. 132a ustawy o Policji, że przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić ałbo przewidując możliwość jego popełnienia na to się godzi, bądź nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowanioa ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimi że możliwośc taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć. Natomiast dokonane w toku postępowania dyscyplinarnego ustalenia pozwalają przyjąć, iż Obwiniony odstępując od realizacji czynności służbowej i niezapewniając natychmiastowej reakcji na komunikat okólnikowy musiał liczyć się z możliwością postępowania w sposób stanowiący przewinienie dyscyplinarne, co też uczynił. Policjant pomimo posiadanej wiedzy, iż w sytuacji wystąpienia okoliczności dotyczących przejazdu kibiców A przez rejon służbowy właściwy dla nadzorowanej przez niego jako dyżurnego jednostki, odstąpił od podjęcia czynności zgodnych z poleceniem zawartym w telegramie [...], przewidywał możliwość popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, godząc się na to. Stąd też Obwiniony zarzucanego czynu oznaczonego numerem 2 dopuścił się z winy umyślnej w zamiarze ewentualnym. KWP za słuszne uznał również wymierzenie Stronie kary dyscyplinanej nagany. Zgodnie z art. 134h ust. 1 ustawy o Policji wymierzona kara powinna byc wspólmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby. Natomiast mając na względzie fakt, że Obwiniony nie był karany dyscyplinarnie, posiada dobrą opinię przełożonego oraz był wyróżniany nagrodami pieniężnymi, ale w trakcie wykonywania czynności służbowych na stanowisku kierowania jednostką Policji bezspornie naruszył elementarne zasady dotyczące sposobu jej pełnienia, tj. z wykorzystaniem środków łączności, zapewniających obustronną wymianę informacji informacji z policjantami pełniącymi służbę, jednostkami Policji oraz podmiotami pozapolicyjnymi, w które wyposażone jest stanowisko kierowania, gdy właściwe wykorzystanie zasad i obowiązków ciążących na policjantach pełniących służbę dyżurną jest niezbędne do wykonywania tego rodzaju zadań, po to aby nie dochodziło podczas ich realizacji do wydarzeń nadzwyczajnych – przy wymiarze kary nagany uwzględniono, iż jest to najniższa kara dyscyplinarna, która w tym przypadku jest współmierna do popełnionego czynu jak i stopnia zawinienia, uwzględnia przy tym nienaganny przebieg służby obwinionego przedstawiony w opinii służbowej, jego wielokrotne wyróżnianie przez przełożonych i awansowanie na wyższe stanowisko służbowe. Organ odwoławczy w kwestii oceny współmierności wdrożonej przez przełożonego dyscyplinarnego kary dyscyplinarnej do popełnionego przez obwinionego czynu uwzględnił również przesłanki wynikające z treści art 135j ust. 5 ustawy o Policji, z którego wynika, że przełożony dyscyplinarny może odstąpić od ukarania, jeżeli stopień winy lub stopień szkodliwości przewinienia dyscyplinarnego dla służby nie jest znaczny, a właściwości i warunki osobiste policjanta oraz dotychczasowy przebieg służby uzasadniają przypuszczenie, że pomimo odstąpienia od ukarania będzie on przestrzegał dyscypliny służbowej oraz zasad etyki zawodowej. Jednakże stwierdził, że w tej sprawie wskazane przesłanki odstąpienia od ukarania nie występują. Obwiniony, jak wskazano wyżej, zarzuconego czynu dopuścił się z winy umyślnej w zamiarze ewentualnym, ale w toku postępowania dyscyplinarnego nie przyznał się do popełnienia zarzuconego czynu pomimo ustalenia ponad wszelką wątpliwość okoliczności zdarzenia, nie wyraził skruchy. Postawa przyjęta w toku postępowania dyscyplinarnego wskazuje, że nie zrozumiał znaczenia swojego czynu, a przez to jego właściwości i warunki osobiste nie dają podstaw do pomimo odstąpienia od ukarania będzie przestrzegał dyscypliny służbowej oraz zasad etyki zawodowej. Fakt zbagatelizowania dyspozycji wydanych telegramem przesłanym z Komendy Miejskiej Policji w C. skutkował nieskierowaniem będącego w jego dyspozycji, jako dyżurnego KP VI w C., patrolu ogniwa. Obecność funkcjonariuszy na miejscu zdarzenia mogła bezpośrednio po nadanym komunikacie okólnikowym mogła przyczynić się do zwiększenia skuteczności w działaniu Policji w trakcie powstałej konfrontacji między kibicami antagonistycznych klubów. Kwestionując powyższe orzeczenie ostateczne Strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego żądając uchylenia orzeczeń organów obu instancji, ponieważ błędy organu I instancji spowodowały wadliwość obu orzeczeń, gdyż organ II instancji te błędy powielił, oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zarzuciła: 1. naruszenie przepisów prawa proceduralnego a to art. 135n ust. 4 pkt 1 w zw. z art. 135f ust. 7 ustawy o Policji poprzez utrzymanie w mocy orzeczenia, które zostało wydane w momencie, kiedy obwiniony miał otwarty termin do wniesienia zażalenia na nieuwzględnienie wniosku dowodowego. Co za tym idzie, wniosek dowodowy nie był jeszcze prawomocnie przyjęty bądź oddalony i nieznane było stanowisko organu odwoławczego w tym zakresie a mimo to organ I instancji uznał, że sprawa dojrzała do rozstrzygnięcia i wydał orzeczenie. Organ II instancji powielił powyższy błąd, wyprowadzając niepoparty niczym wniosek, że skarżący i obwiniony zrezygnowali z końcowego zaznajomienia z aktami sprawy i składania dalszych wniosków dowodowych, a sam wniosek dowodowy z dnia 5 czerwca 2019 roku ocenił jako nieistotny dla sprawy, chociaż dotyczy on przesłuchania skarżącego. 2. naruszenie przepisów prawa proceduralnego a to art. 135j ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji poprzez błędne pouczenie, iż od zaskarżonego orzeczenia nie przysługuje skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego, co jest sprzeczne z art. 138 ustawy o Policji. 3. naruszenie przepisów prawa materialnego art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji poprzez błędną wykładnię w ten sposób, że organ II instancji, pomimo zarzutów zawartych w odwołaniu, powielił błędne ustalenia organu I instancji, iż brak reakcji skarżącego na komunikat OMEGA jest przewinieniem dyscyplinarnym podczas gdy w rzeczywistości skarżący nie słyszał komunikatu, a w aktach sprawy nie ma dowodu na okoliczność, że go usłyszał. Zgromadzony materiał potwierdza jedynie, że o godz. 16.20 miała miejsce rozmowa telefoniczna pomiędzy skarżącym a świadkiem R. W., nie potwierdza natomiast, że skarżący odebrał komunikat o godz. 15.50. W uzasadnieniu zaakcentowano naruszenie procedury przez organ I instancji, który zbyt pospiesznie zakończył postępowanie, brak wysłuchania skarżącego podczas gdy złożenie wyjaśnień było jego koronnym uprawnieniem. Skarżący wcale nie musiał korzystać z pomocy profesjonalisty, a wtedy błędne pouczenie mogłoby być brzemiennym w negatywne skutki i możliwe, że oznaczało by konieczność przywrócenia terminu, co nie sprzyja pewności obrotu prawnego. Skarżący nie podzielił stanowiska Komendanta Miejskiego Policji w odniesieniu do drugiego z zarzucanych czynów, a w szczególności że mała intensywność zgłaszanych interwencji w dniu [...] roku nie mogła w znaczący sposób wpłynąć na pracę dyżurnego i w konsekwencji realizację bieżących poleceń i zadań. W toku czynności udało się ustalić personalia osoby, która w dniu [...] roku oczekiwała na odbiór pojazdu uprzednio zabezpieczonego na parkingu w związku z popełnionym przestępstwem. Tego dnia skarżący przyjmował A.S.. Nie mógł jednocześnie usłyszeć komunikatu OMEGA i poleceń wydanych przez kom. R.W.. Jak wskazuje świadek "rozmowa była rzeczowa i konkretna" co wskazuje na skupienie i zaangażowanie w wykonywaniu czynności przez skarżącego. Na podstawie wskazanych zeznań można wyprowadzić wniosek, że skoro świadek wskazuje że "z pomieszczenia dyżurki w tym czasie nie dochodziły odgłosy korespondencji radiowej prowadzonej przez radiostację" to skarżący nie mógł usłyszeć nadawanego komunikatu, ponieważ gdyby tak było świadek S. także usłyszałby taki komunikat albo chociaż szum jakiejś rozmowy. Z wysokim prawdopodobieństwem można stwierdzić, że jeżeli skarżący usłyszałby nadawany komunikat, zwróciłby on jego uwagę, a w rezultacie świadek zaobserwowałby moment zainteresowania funkcjonariusza inną sprawą. Podczas całego postępowania dyscyplinarnego nikt nie sprawdził czy radiostacja działa poprawnie i czy nie było żadnych zakłóceń. Nie zostali także przesłuchani policjanci, którzy tego dnia zabezpieczali trasy przejazdu kibiców. Skarżący nie jest jedyną osobą w całej jednostce, która nie słyszała nadanego komunikatu OMEGA. Poza tym podkreślono, że KWP przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia przez przełożonego dyscyplinarnego wskazał na brak analizy w zakresie czy nadany komunikat OMEGA drogą radiową był jedynym sposobem jego przekazania przez dyżurnego KMP w C.. Te kwestie nie zostały rozwinięte w treści uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia. W toku czynności dowodowych uzyskano wydruk z SWD Książki przebiegu służby jednostki KA Komisariat Policji VI w C. za okres od [...] rok godz. 15:50:00 do [...] rok godz. 18:00:00. Zgodnie z treścią pozycji nr 3 wykonujący - Skarżący potwierdził odebranie w systemie nadanej wiadomości o treści dotyczącej kibiców B. Natomiast zgodnie z zarzutem stawianym obwinionemu - skarżący miał nie zapewnić natychmiastowej reakcji na komunikat OMEGA dotyczący przejazdu kibiców A, a nie B, co w konsekwencji powoduje, że potwierdzenie odbioru dotyczy innego komunikatu. Podkreślenia wymaga również okoliczność, że komunikat OMEGA z zarzutu był nadany o godz. 15:50:53, a zgodnie z treścią Książki przebiegu służby obwiniony potwierdził odbiór komunikatu, który padł ok. godz. 16:22, potwierdzenie jest z godz. 16:20:30. Gdyby komunikat opisany w zarzucie dotyczący kibiców A był na tyle istotny to zgodnie z powoływanym zarządzeniem Komendanta Głównego Policji z dnia [...] roku wymagałby uzyskania potwierdzenia. W przedmiotowej sprawie dyżurny wydając komunikat OMEGA dotyczący kibiców A nie wydał polecenia kwitowania. W konsekwencji nie można zarzucać skarżącemu kolejnego przewinienia dyscyplinarnego polegającego zaniechaniu realizacji czynności służbowej i nie zapewnieniu natychmiastowej reakcji na komunikat OMEGA, ponieważ z akt sprawy jak i z orzeczenia Komendanta Miejskiego Policji w C. nie wynika, że skarżący odebrał komunikat OMEGA ewentualnie, że odebrał komunikat i nie wykonał dyspozycji w nim wskazanych. Dokumentacja zgromadzona w aktach sprawy nie wyjaśnia wielu problematycznych kwestii. Przedstawione okoliczności sprawy nie pozwalają na przyjęcie, że skarżący zaniechał realizacji czynności służbowej i nie zapewnił natychmiastowej reakcji na komunikat OMEGA za co powinien zostać ukarany karą nagany. Nadto podkreślono wydanie nowej decyzji nr [...] w sprawie działania służb policyjnych podczas zabezpieczania przemieszczania się uczestników imprez sportowych i artystycznych na terenie służbowym Komendy Miejskiej Policji w C., która ma na celu czytelne i szczegółowe wskazanie zadań do wykonania poszczególnym osobom. W odpowiedzi na skargę KWP wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko w sprawie. Podkreślił, że Obwiniony w toku postępowania dyscyplinarnego został przesłuchany, złożył wyjaśnienia zgodnie ze swoją wolą; pomimo możliwości złożenia pisemnych wyjaśnień, takich wyjaśnień nie złożył. Ujawniony przez organ odwoławczy błąd proceduralny odnoszący się do rozpatrzenia złożonych wniosków dowodowych postanowieniem nie ma jednak znaczenia dla prowadzonego postępowania dyscyplinarnego i nie mógł skutkować uchyleniem orzeczenia organu I instancji. Odnośnie zarzutu nierzetelnego wyjaśnienia sprawy z uwagi na niewysłuchanie skarżącego w toku postępowania dyscyplinarnego stwierdzono, że sposób działania obrońcy rozpatrywać należy jako próbę wydłużenia czasu prowadzenia postępowania dyscyplinarnego, a tym samym jego przewlekłości i opieszałości, co uznać należy za niedopuszczalne i wykraczająee poza normy obowiązujące w postępowaniu dyscyplinarnym prowadzonym w trybie ustawy o Policji. Za nietrafny uznano również należy zarzut naruszenia art. 135j ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji wskazując, że w tym orzeczeniu zostało zawarte pouczenie. Ma ono jedynie wadliwą treść, co nie daje podstaw do uznania, że wykazane uchybienie stanowi przesłankę do uchylenia zaskarżonej decyzji. Fakt umieszczenia w orzeczeniu niewłaściwego pouczenia jest oczywisty, jednak zauważyć należy, że Obwiniony w określonym przepisami terminie i do właściwego organu skargę złożył, zatem ten błąd nie powoduje, że orzeczenie dotknięte jest wadą kwalifikowaną uniemożliwiającą jego funkcjonowanie w obroeie prawnym. Ustosunkowując sie do zarzutu i argumentacji, że Obwiniony nie słyszał nadanego komunikatu, a w aktach sprawy brak dokumentu potwierdzającego tą okoliczność, wskazać należy, że nie znajduje ona uzasadnienia. Powtórzono twierdzenia zawarte w zaskarżonej decyzji o prawidłowej realizacji zadań służby dyżurnej, podkreślając, że jednym z narzędzi wykorzystywanym w trakcie służby dyżurnego jest stacja radiowa pracująca w trybie ciągłym. Zatem skarżący aby móc skutecznie realizować powierzone zadania powinien uważnie śledzić prowadzoną na wyznaczonym kanale służbowym korespondencję, a w szczególności informacje zawarte w komunikatach okólnikowych. Dla oceny okoliczności dotyczących kwestii sprawstwa obwinionego w kontekście omawianego zarzutu nie bez znaczenia pozostają zeznania kom. R.W., który w krytycznym dniu pełnił służbę na stanowisku dyżurnego Komendy Miejskiej Policji w C.. Świadek po przekazaniu o około godz. 15:50 drogą radiową komunikatu o sytuacji związanej z przejeżdżającymi kibicami, następnie o godz. 16:20 skontaktował się telefonicznie z podległym dyżurnym KP VI w C., celem uzyskania informacji na temat przyczyn niepodjęcia działań w związku z ogłoszonym okólnikiem. Obwiniony w trakcie odbytej rozmowy wskazał, że przyczyną niepodjęcia działania była obecność petenta, co niewątpliwie potwierdza, że fakt nieskierowania przez niego patrolu Policji w rejon służbowy jest oczywisty i nie podlega dyskusji. Za niezrozumiałe i abstrakcyjne KWP uznał również twierdzenie, że w toku postępowania dyscyplinamego nikt nie sprawdził, czy radiostacja działa poprawnie i czy nie było żadnych zakłóceń. Taki obowiązek, z racji służby pełnionej na stanowisku kierowania jednostką Policji, jak wyżej wykazano, spoczywał wyłącznie na Obwinionym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b, c P.p.s.a.). Przy rozstrzyganiu spraw Sąd nie kieruje się zasadami słuszności, sprawiedliwości społecznej, wyjątkowymi, w ocenie skarżącego, okolicznościami, które miałyby uzasadniać niezastosowania jakiegoś przepisu prawa, bądź interpretację sprzeczną z treścią przepisu. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w zakresie zgodności z prawem należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a przeprowadzone w określonych na wstępie ramach badanie jej zgodności z prawem wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie można organom zarzucić naruszenia przepisów prawa. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja ostateczna reformująca orzeczenie I instancji w przedmiocie uznania skarżącego za winnego zarzucanego mu przewinienia dyscypłinarnego z art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji tj. zaniechania realizacji czynności służbowej i nie zapewnienia natychmiastowej reakcji na komunikat OMEGA nadany przez Dyżurnego Komendy Miejskiej Policji w C., dotyczący zabezpieczenia trasy przejazdu kibiców A, za którego popełnienie została wymierzona kara nagany. Organ oceniając wagę popełnionych przez Skarżącego czynów uwzględnił okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na policjancie obowiązków. Nadto nie stwierdził okoliczności mających wpływ na złagodzenie, czy zaostrzenie wymiaru kary – co uzasadnił w zaskarżonej decyzji. Natomiast Strona skarżąca kwestionując zasadność orzeczenia zarzuca naruszenie zasad procesowych, uwzględnienie jedynie okoliczności przemawiających na niekorzyść, z pominięciem okoliczności wskazywanych przez Stronę i akcentuje, że nie słyszała nadawanego komunikatu, a w aktach sprawy nie ma dowodu na okoliczność tego, że ten komunikat usłyszała. Na wstępie wskazać trzeba, że za podstawę wyroku Sąd przyjął ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym rozstrzygnięciu, albowiem nie stwierdził naruszenia prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 132 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy o Policji. Zgodnie z art. 132a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi; albo nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć. Zgodnie z regulacjami ustawy o Policji tj. art. 132 - ust 1 policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Naruszenie dyscypliny stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niedopełnieniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych na podstawie tych przepisów (ust. 2). Natomiast w myśl art. 132 ust. 3: pkt. 2 - naruszeniem dyscypliny służbowej jest zaniechanie czynności służbowej albo wykonanie jej w sposób nieprawidłowy. W ocenie Sądu, należy podzielić stanowisko organów, że wyjaśnienia skarżącego w tej sprawie nie zasługują na uwzględnienie. Organ jednoznacznie wykazał, że treść telegramu dotyczącego realizacji i przydzielenia zadań dla funkcjonariuszy w związku z przejazdem kibiców piłkarskich w dniu [...]r. była Stronie znana; wpłynęła do jednostki za pośrednictwem poczty Lotus; telegram odebrał i zadziennikował pod pozycją nr [...] dyżurny czyli Obwiniony; komendant jednostki po zapoznaniu sie z jego treścią dokonał jego dekretacji zlecając czynności do wykonania dla dyżurnego jednostki. I od tego momentu na Skarżącym spoczywała odpowiedzialność za prawidłową realizację powierzonego mu zadania; prowadzenie ciągłego nasłuchu na kanale policyjnym i takiego przydzielania zadań funkcjonariuszom aby możliwe było udzielenie wsparcia w przejeździe wahadła. Natomiast jak ustalił organ i co w sprawie wykazano jednoznacznie: o godz. 15.49 dyżurny KMP uzyskał informacje od funkcjonariuszy OPP K. zabezpieczających bezpośrednio przejazd kibiców A, o wjeździe kibiców na teren powiatu [...]. W związku z uzyskaną informacją nadał niezwłocznie do podległych jednostek drogą radiową komunikat OMEGA, informując o trasie przejazdu, przemieszczaniu się kibiców i konieczności zabezpieczenia trasy przejazdu. Ok. godz. 16.20 na kanale KSWA padła informacja o obecności na terenie powiatu [...] kibiców B, którzy przemieszczali się autokarem w kierunku K.. O godz. 16.22 dyżurny KMP nadał komunikat OMEGA informując o wjeździe na teren miasta C. autokaru z kibicami B i konieczności zabezpieczenia trasy przejazdu. O godz. 16:28 dyżurny Komisariatu Policji II w C. poinformował dyżurnego KMP o fakcie przejazdu wahadła wraz z kibicami A trasą E przy stacji F, które odbyło się bez wydarzeń. Chwilę po tym, na kanale KSWA dowódca wahadła poinformował o fakcie konfrontacji kibiców A z kibicami G w rejonie stacji paliw H przy ul. [...] w C.. Jednocześnie dowódca wahadła prosił o wsparcie w związku z zatrzymanymi pseudokibicami. Zatem jak wynika z zestawienia powyższych zdarzeń zaniechanie przez Skarżącego podjęcia koniecznych działań doprowadziło do zetknięcia się kibiców antagonistycznych klubów i ich zatrzymanie, bez wsparcia jednostki, w której dyżur pełniła Strona bowiem nie zostały zlecone zadania związane z zabezpieczeniem trasy przejazdu kibiców przez rejon służbowy jednostki, w której Skarżący pełnił dyżur. Zaakcentować należy, że istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy mają poczynione przez organ ustalenia, zeznania licznych świadków oraz m.in. zarejestrowana rozmowa z dyżurnym Komendy Miejskiej Policji w C. kom. R. W., który w momencie gdy na kanale KSWA dowódca wahadła poinformował o fakcie konfrontacji kibiców A z kibicami G w rejonie stacji paliw H przy ul. [...] w C. i jednocześnie prosił o wsparcie w związku z zatrzymanymi pseudokibicami, wydał polecenie aby wszystkie wolne patrole udały się w rejon przedmiotowej stacji paliw, w tym także patrole WRD; następnie o godzinie 16:34:13 telefonicznie skontaktował się z dyżurnym Komisariatu Policji VI w C. tj. Skarżącym. Z przebiegu treści tej rozmowy jednoznacznie wynika, że strona skarżąca słyszała komunikat OMEGA albo powinna była go słyszeć, a powodem niewykonania polecenia z niego wynikającego była “robota" bo “chłop czekał przy okienku". W tym aktualnym momencie – jak wykazało postępowanie dyscyplinarne – nie było zamieszania, nadmiernej ilości petentów, ani sytuacji wymagających nadmiernej uwagi czy podejmowania kluczowych dla zdrowia i życia czynności; byli także funkcjonariusze na służbie mogący uczestniczyć w akcji zabezpieczenia przejazdu kibiców, a którzy nie zostali do tego oddelegowani stosownym poleceniem Skarżącego. Zaakcentowac z całą stanowczością należy, że służba dyżurnego jednostki Policji jest wysokim stanowiskiem oficerskim, z którym wiążą sie zarówno wymóg stażu, doświadczenia, predyspozycji osobowościowych funkcjonariusza, a w ślad za tym stosowne gratyfikacje finansowe. Jednoczesnie są to obowiązki wymagające szczególnie dużych umiejętności, wiedzy, pełnej koncentracji i “wielofunkcyjności" – czyli synchronizacji kilku działań jednocześnie. Powyższe przymioty posiad Skarżący, na co wskazuje w uzasadnieniu organ powołując liczne nagrody i wyróżnienia, co w konsekwencji wpłynęło na nałożenie najniższej z możliwych kar dyscyplinarnych za stwierdzone przewinienie. Natomiast w kontekście powyższych okoliczności – zlecenia konkretnego zadania przez przełożonego, znajomości treści telegramu, zakresu obowiązków służbowych oraz skutków zaniechania wypełnienia zadań wynikających z komunikatu OMEGA – zawienienie Skarżącego należy uznać za jednoznacznie wykazane i udowodnione. W tym zakresie wszelkie zarzuty procesowe należało uznać za chybione. Odnosząc się do zarzutu “nieusłyszenia komunikatu" wskazywanego przez Skarżącego jako powód uzasadniający niepodjęcie czynności służbowych tut. Sąd stwierdza, że nie może on zasługiwac na uwzględnienie. Okoliczność tą Strona powołuje bez przedstawienia jakichkolwiek dowodów na artykułowane twierdzenia; nie poparła niemożności odebrania komunikatu i wydaniem stosownego polecenia patrolowi jakimikolwiek dowodami. W chwili brzmienia komunikatu w dyżurce przy okienku znajdował sie jeden człowiek po odbiór pojazdu; nie było żadnego zamieszania mogącego zagłuszyć komunikat. Odpowiedzialność zaś za prawidłowe funkcjonowanie urządzeń w dyżurce obciąża dyżurnego; poza tym komunikaty były odbierane co potwierdza prawidłową pracę radiostacji. W tym kontekście podkreślany przez Stronę zarzut “niesłyszenia komunikatu" uznać należy wyłącznie jako linię obrony. Niemożliwe jest jego uwzględnienie albowiem, abstrahując od wyżej przedstawionych okoliczności, takie tłumaczenie prowadziłoby do ekskulpacji każdego zaniedbania, niewykonania obowiązków służbowych. Zaakcentować także należy, że służba w Policji opiera się na konkretnych zasadach, ujętych w jednoznacznych regulacjach stanowiących lex specialis i obwarowanych sztywnym reżimem prawnym; jest to umundurowana i uzbrojona formacja służąca społeczeństwu i przeznaczona do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Do czuwania i kierowania realizacją tych celów wyznaczani są stosowni funkcjonariusze, którzy ponoszą odpowiedzialność za prawidłowe ich wykonywanie. Tym bardziej więc zaskakująca jest postawa Skarżącego - negująca jednoznacznie ustalony przez organ stan faktyczny; zarzucająca naruszenie zasad procesowych i uchybienia formalne, które nawet jeśli zaistniałyby to zupełnie nie miałyby jakiegokolwiek wpływu na wynik sprawy wobec konkretnych ustaleń poczynionych przez rzecznika dyscyplinarnego i zeznań świadków; zaprzeczająca obciążaniem go za zaistniała sytuację – a przecież Strona pełni służbę jako dyżurny oficer jednostki Policji, odpowiedzialny za prawidłowe jej funkcjonowanie w czasie pełnienia służby. Natomiast wymierzona kara nagany, z uwzglednieniem zresztą dotychczasowego pełnienia służby i aktualnie prezentowanej postawy, stanowi wytknięcie Skarżącemu przez przełożonego zaniechania wykonania polecenia – co w niniejszej sprawie bezspornie nastąpiło. Reasumując stwierdzić należy, że organy nie naruszyły reguł prowadzenia postępowania dowodowego i ustaliły istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Sąd ocenił także zupełność uzasadnienia zaskarżonej decyzji i stwierdził jej zgodność z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. Skoro zaskarżona decyzja nie zawiera uchybień o charakterze procesowym, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy oraz nie narusza przepisów prawa materialnego, to tym samym brak jest podstaw do uwzględnienia wniesionej skargi. Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić więc należy, że nie zasługują one na uwzględnienie. W tym miejscu wskazać należy, że w każdym postępowaniu organ administracji publicznej zobowiązany jest do zgromadzenia dowodów mających znaczenie dla rozstrzygnięcia danej sprawy i poczynienia na tej podstawie niezbędnych ustaleń faktycznych. O tym, jakie ustalenia faktyczne są konieczne dla załatwienia sprawy, decydują prawidłowo wyłożone przepisy prawa materialnego, nie zaś subiektywne przekonanie strony. Żaden organ prowadzący postępowanie nie ma obowiązku przeprowadzenia wszystkich dowodów wnioskowanych przez stronę. Nie może on pominąć jedynie wskazywanych środków dowodowych, gdy nie zostały wyjaśnione sporne fakty mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Tak więc tylko nieustalenie okoliczności mających takie znaczenie dla sprawy można uznawać za naruszenie reguł procedowania, które mogłyby mieć wpływ na treść ustaleń faktycznych, a w konsekwencji na treść orzeczenia kończącego postępowanie w danej sprawie. A takich uchybień Skarżący nie wskazywał. Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie nie doszło do wadliwego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Wszystkie fakty, które miały istotne znaczenie, zostały przez organy prawidłowo ustalone i rozważone w sposób niezbędny dla rozstrzygnięcia sprawy. Także ocena tych ustaleń dokonana przez organ nie może być uznana za niezgodną z prawem. Konkludując należy stwierdzić, że organy policyjne nie naruszyły w rozpatrywanej sprawie przepisów prawa materialnego, a ponadto działały z poszanowaniem reguł postępowania. Organ odwoławczy wyczerpująco odniósł się do wszystkich podniesionych zarzutów, które okazały się bezzasadne. Mając na uwadze powyższe Sąd na zasadzie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. ----------------------- 17