II OSK 1488/20

Dnia 24 sierpnia 2021 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Kostka po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E. R. A. i S. A. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 marca 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 2310/19 w przedmiocie odrzucenia skarg w sprawie ze skarg E. R. A. i S. A. na decyzję Konsula Rzeczypospolitej Polskiej w [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. w przedmiocie odmowy wydania wizy krajowej postanawia: 1. podjąć zawieszone postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, 2. oddalić skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 4 marca 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 2310/19, (zaskarżone postanowienie), powołując się na art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., odrzucił skargi E. R. A. i S. A. na decyzję Konsula Rzeczypospolitej Polskiej w [...] z [...] czerwca 2018 r., którą odmówiono wydania skarżącemu wizy krajowej, przyjmując, że sprawa nie należy do właściwości sądów administracyjnych. Sąd podkreślił, że sprawa dotyczy wydania wizy krajowej oraz powołał się na art. 5 pkt 4 p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym w chwili wydania zaskarżonej decyzji oraz po nowelizacji wynikającej z ustawy z dnia 9 listopada 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 11), uchwalonej m.in. w celu wykonania wyroku Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) z 13 grudnia 2017 r. w sprawie C-403/16 Soufiane El Hassani, która weszła w życie 4 marca 2019 r. W ocenie Sądu pierwszej instancji wskazana nowelizacja nie miała zastosowania do zaskarżonej decyzji, gdyż z analizy art. 5 pkt 4 lit. a i b p.p.s.a. w brzmieniu wynikającym z powołanej nowelizacji wynika, że do właściwości sądów administracyjnych nadal nie należą sprawy dotyczące odmowy wydania wiz krajowych. Sąd pierwszej instancji miał także na uwadze, że NSA postanowieniem z dnia 4 listopada 2019 r., w sprawie o sygn. akt II OSK 2470/19, zwrócił się do TSUE z pytaniem prejudycjalnym, w którym zmierzał do uzyskania odpowiedzi na pytanie, czy art. 21 ust. 2a Konwencji wykonawczej do układu Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. między Rządami Państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec oraz Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach (Dz.U. UE z 2000 r. Nr L 239 s. 19) w powiązaniu z art. 47 akapit pierwszy Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (Dz.Urz. z 2012 r. Nr C 326, str. 391-407) należy rozumieć w ten sposób, że obywatel państwa trzeciego, któremu odmówiono wydania wizy długoterminowej i który nie może skorzystać z wynikającego z art. 21 ust. 1 Konwencji wykonawczej do układu Schengen prawa swobodnego przemieszczania się po terytoriach innych państw członkowskich, powinien mieć zapewnione prawo do skutecznego środka prawnego przed sądem. W ocenie Sądu pierwszej instancji wskazane pytanie prejudycjalne nie miało istotnego znaczenia w sprawie, gdyż dopiero ewentualna twierdząca odpowiedź na nie mogła by być przyczyną zmian ustawodawczych dopuszczających sądową kontrolę decyzji o odmowie wydania wiz krajowych. Zaskarżone postanowienie zostało wydane po wcześniejszym uchyleniu przez NSA postanowieniem z 25 lipca 2019 r., w sprawie o sygn. akt II OSK 1480/19, poprzedniego postanowienia Sądu pierwszej instancji z 15 stycznia 2019 r. o odrzuceniu skarg z uwagi na wniesienie skargi od decyzji, w stosunku od której złożono wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz, w odniesieniu do E. R. A., z powodu braku legitymacji skargowej. W powołanym postanowieniu NSA stwierdził, że mimo zmiany art. 5 pkt 4 p.p.s.a. wynikającej z ustawy z dnia 9 listopada 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do właściwości sądów administracyjnych nadal nie należą sprawy dotyczące odmowy wydania wiz krajowych. Odnosząc się do podstaw odrzucenia skarg przyjętych przez Sąd pierwszej instancji NSA wskazał, że oparcie się na tych podstawach było przedwczesne. Rozważenie istnienia takich podstaw odrzucenia skargi do sądu administracyjnego, jakie przyjął Sąd pierwszej instancji, w ocenie NSA jest dopuszczalne dopiero po przesądzeniu właściwości sądu administracyjnego do rozpoznania skargi. NSA wskazał, że Sąd pierwszej instancji nie odniósł się do wniosku organu administracji zawartego w odpowiedzi na skargę o odrzucenie skarg z powodu braku właściwości sądu administracyjnego. W ocenie NSA, rozważenie kwestii dopuszczalności drogi sądowej wymagało pogłębionej analizy w kontekście podniesionych w skardze i skardze kasacyjnej zarzutów dotyczących w szczególności naruszenia art. 13 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (prawa do skutecznego środka odwoławczego) oraz art. 8 tej konwencji (prawa do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego). W ocenie NSA, Sąd pierwszej instancji powinien był również rozważyć, czy okoliczności, na które zwrócił uwagę TSUE w powołanym wyroku z 13 grudnia 2017 r., mogą być brane pod uwagę przy rozstrzyganiu o właściwości sądów administracyjnych w sprawach dotyczących wiz krajowych. W skardze kasacyjnej skarżący zarzucili naruszenie przepisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, Konwencji o ochronie praw człowieka, ustawy o cudzoziemcach, ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanawiania i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Wniesiono także, powołując się na art. 176 § 2 p.p.s.a., o rozpoznanie sprawy na rozprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ administracji wniósł o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego z uwagi na wydanie 6 lutego 2019 r. skarżącemu wizy Schengen w celu wizyty u rodziny lub przyjaciół ważnej od 19 lutego 2019 r. do 18 maja 2019 r., ewentualnie o oddalenie skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 10 września 2020 r. zawiesił postępowanie przed sądem drugiej instancji z uwagi na przedstawienie TSUE pytania prejudycjalnego przez NSA postanowieniem z dnia 4 listopada 2019 r. w sprawie o sygn. akt II OSK 2470/19. Odpowiadając na to pytanie TSUE wyrokiem z 10 marca 2021 r. w sprawie C-949/19 orzekł, po pierwsze, że art. 21 ust. 2a Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. między rządami państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec oraz Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach, podpisanej w Schengen w dniu 19 czerwca 1990 r., która weszła w życie w dniu 26 marca 1995 r., zmienionej rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 610/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r., należy interpretować w ten sposób, że nie znajduje on zastosowania do obywatela państwa trzeciego, któremu odmówiono wydania wizy długoterminowej, po drugie, że prawo Unii, w szczególności art. 34 ust. 5 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/801 z dnia 11 maja 2016 r. w sprawie warunków wjazdu i pobytu obywateli państw trzecich w celu prowadzenia badań naukowych, odbycia studiów, szkoleń, udziału w wolontariacie, programach wymiany młodzieży szkolnej lub projektach edukacyjnych oraz podjęcia pracy w charakterze au pair w świetle art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, należy interpretować w ten sposób, że nakłada ono na państwa członkowskie obowiązek ustanowienia procedury odwoławczej od decyzji o odmowie wydania wizy w celu odbycia studiów, w rozumieniu tej dyrektywy, której szczegółowe zasady należą do porządku prawnego każdego państwa członkowskiego, przy poszanowaniu zasad równoważności i skuteczności, przy czym procedura ta musi gwarantować na pewnym etapie środek prawny przed sądem oraz że do sądu odsyłającego należy zbadanie, czy wniosek o wydanie wizy długoterminowej w celu odbycia studiów rozpatrywany w postępowaniu głównym jest objęty zakresem stosowania tej dyrektywy. W powołanym wyroku m.in. stwierdzono, że z samego brzmienia art. 21 ust. 2a powołanej konwencji wykonawczej wynika, że postanowienie to dotyczy wyłącznie praw do przemieszczania się przyznanych obywatelom państw trzecich posiadającym wizę długoterminową. Tym samym wspomniane postanowienie nie przyznaje obywatelom państw trzecich, którym odmówiono wydania takiej wizy, żadnego prawa ani żadnej swobody, które podlegałyby zasadzie skutecznej ochrony sądowej ustanowionej w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (punkty 28 i 29 wyroku). Ponadto wskazano, że w odniesieniu do wiz długoterminowych wydawanych przez państwa członkowskie zgodnie z ich prawem krajowym prawodawca Unii nie przyjął na podstawie art. 79 ust. 2 lit. a TFUE żadnego aktu regulującego tryb i warunki wydawania takich wiz i dlatego te warunki i tryb, w tym procedury odwoławcze od decyzji odmawiających wydania takich wiz, są objęte wyłącznie prawem krajowym (punkt 34 wyroku). Dalej stwierdził, że skoro wnioski o wydanie takich wiz długoterminowych nie są regulowane prawem Unii, postanowienia Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, a w szczególności postanowienia art. 47, nie mają zastosowania do odmownego rozpatrzenia tych wniosków (punkt 35 wyroku). Niemniej wskazał, że w sprawie, na kanwie której zadano pytanie prejudycjalne, chodziło o wydanie wizy długoterminowej w celu odbycia w Polsce studiów drugiego stopnia, co powoduje, że należało uwzględnić art. 34 ust. 5 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/801 z dnia 11 maja 2016 r. w sprawie warunków wjazdu i pobytu obywateli państw trzecich w celu prowadzenia badań naukowych, odbycia studiów, szkoleń, udziału w wolontariacie, programach wymiany młodzieży szkolnej lub projektach edukacyjnych oraz podjęcia pracy w charakterze au pair przewidujący, że decyzje o odmowie wydania wizy objęte zakresem tej dyrektywy podlegają zaskarżeniu w danym państwie członkowskim zgodnie z prawem krajowym. Rozpoznając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez wskazane w niej naruszenia przepisów prawa. Rozpoznając zatem w tak określonych granicach sprawę NSA uznał, że skarga kasacyjna nie jest zasadna. Przede wszystkim należy zauważyć, że skarga kasacyjna została sporządzona w sposób, który w znacznym stopniu utrudnia zrozumienie podniesionych w niej zarzutów. Nie przedstawiono w niej jasno sformułowanych podstaw kasacyjnych, a wywód prawny nie jest uporządkowany. Niemniej wynika z niej, że podstawowym zarzutem kasacyjnym jest zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 5 pkt 4 p.p.s.a. oraz w zw. z szeregiem przepisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Konstytucji), w tym art. 45 ust. 1, przepisami Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, w tym art. 47, a także przepisami Konwencji o ochronione praw człowieka i podstawowych wolności, w tym art. 6, polegającego na odrzuceniu skarg, mimo że powołany art. 5 pkt 4 p.p.s.a., stanowiący podstawę wyłączenia drogi przed sądem administracyjnym w sprawie ze skarg na decyzję konsula o odmowie wydania wizy krajowej, jest sprzeczny z powołanymi przepisami Konstytucji, Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz Konwencji o ochronione praw człowieka i podstawowych wolności. Odnosząc się do tak rozumianej podstawy kasacyjnej przede wszystkim należy wskazać, że zagadnienie zgodności przepisów wyłączających prawo do sądu w sprawach dotyczących cudzoziemców było przedmiotem oceny Trybunału Konstytucyjnego (TK) w wyroku z 15 listopada 2000 r., wydanym w sprawie P 12/99. Wyrok ten dotyczył co prawda art. 19 pkt 5 poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. nr 74, poz. 368 ze zm.), jednakże istotne jest, że wzorcem kontroli zgodności z Konstytucją przepisu przewidującego wyłączenie drogi przed sądem administracyjnym w niektórych sprawach dotyczących cudzoziemców był art. 45 Konstytucji przewidujący prawo do sądu. W powołanym wyroku TK uznał, że przepis wyłączający prawo do sądu w niektórych sprawach administracyjnych dotyczących cudzoziemców jest zgodny z art. 45 Konstytucji, przy czym istotne znaczenie, jak wynika z uzasadnienia wyroku, nadał art. 37 ust. 2 Konstytucji. Zgodnie z art. 37 ust. 1 Konstytucji, kto znajduje się pod władzą Rzeczypospolitej Polskiej, korzysta z wolności i praw zapewnionych w Konstytucji. TK przyjął, że powołany przepis odnosi się także do cudzoziemców ubiegających się za granicą o wydanie wizy przez polskiego konsula. Oznaczałoby to, że co do zasady cudzoziemcy w sprawach dotyczących wydania za granicą wizy powinni korzystać także z prawa do sądu, określonego w art. 45 Konstytucji. Jednakże TK uznał, że zgodnie z art. 37 ust. 2 Konstytucji, stanowiącym, że wyjątki od zasady określonej w art. 37 ust. 1 Konstytucji, odnoszące się do cudzoziemców, określa ustawa, jest dopuszczalne ograniczenie wobec cudzoziemców korzystanie z prawa do sądu. Uwzględniając powołany wyrok TK stwierdzić należy, że co do zasady przepis wyłączający prawo do sądu w sprawach dotyczących wydania wizy krajowej jest zgodny z art. 45 Konstytucji. Oczywiście mogą istnieć wątpliwości, co do zgodności z Konstytucją konkretnych regulacji wyłączających w tego rodzaju sprawach prawo do sądu w oparciu o unormowanie zawarte w art. 37 ust. 2 Konstytucji. Jednakże w rozpoznawanej sprawie nie jest możliwe dokonanie oceny w tym zakresie, gdyż w skardze kasacyjnej, której granicami NSA jest związany, nie została wskazana żadna argumentacja odnosząca się do powołanego przepisu. Mimo powołania w skardze kasacyjnej wielu przepisów Konstytucji nie powołano jej art. 37. Mało tego, w żaden sposób nie odniesiono się do treści tego przepisu, który jasno przewiduje możliwość ustanowienia wobec cudzoziemców ograniczeń w korzystaniu przez nich z wolności i praw konstytucyjnych, nie czyniąc żadnego rozróżnia pomiędzy tymi prawami i wolnościami. Podkreślić należy, że TK w powołanym wyroku stwierdził, że art. 37 ust. 2 Konstytucji tym się różni od art. 31 ust. 3 Konstytucji, że nie zawiera rygoru, który wskazywałby na to, że ograniczenie praw i wolności nie może naruszać ich istoty, co czyniłoby niemożliwym ograniczenie takich praw, których natura jest tego rodzaju, że mogą być realizowane w całości lub w ogóle. W związku z tym wynikający ze skargi kasacyjnej zarzut sprowadzający się do twierdzenia, że art. 5 pkt 4 p.p.s.a. jest sprzeczny z art. 45 ust. 1 Konstytucji należy uznać za niezasadny z uwagi na to, że nie zakwestionowano możliwości ograniczenia prawa do sądu wobec cudzoziemców wynikającej z art. 37 ust. 2 Konstytucji. W skardze kasacyjnej poza art. 45 Konstytucji powołano szereg innych przepisów, które - jak należy sądzić - mają także uzasadniać twierdzenie, że art. 5 pkt 4 p.p.s.a. jest sprzeczny z Konstytucją. Są to przepisy takie, jak art. 8, art. 9, art. 18, art. 30, art. 31, art. 47 i art. 68. Żaden z powołanych przepisów nie dotyczy jednak prawa do sądu, a więc nie może stanowić wzorca do oceny zgodności z Konstytucją przepisu wyłączającego prawo do sądu. Zauważyć należy, że w sprawie, w której TK wydał wyrok z 15 listopada 2000 r., w postanowieniu przedstawiającym pytanie prawne jako wzorzec kontroli podano przepis art. 3 Konwencji o prawach dziecka. TK uznał jednak, że przepis ten nie może stanowić wzorca kontroli przepisu ograniczającego prawo do sądu, gdyż ani nie przesądza o prawie do sądu, ani też takiego prawa nie kwestionuje. Analogicznie można powiedzieć o wskazanych w skardze kasacyjnej przepisach Konstytucji. Dodatkowo wskazać należy, że ze skargi kasacyjnej wynika, iż powołane w skardze kasacyjnej inne poza art. 45 Konstytucji przepisy tego aktu mają wesprzeć argumentację, według której na skutek zamknięcia drogi sądowej przed sądem administracyjnym w sprawie dotyczącej odmowy wydania skarżącemu wizy krajowej zostaną naruszone jego prawa oraz prawa skarżącej do życia rodzinnego związane z tym, że skarżący są małżeństwem, przy czym skarżąca jest obywatelką polską. Odnosząc się do tego argumentu wystarczy wskazać, że w art. 158 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 35 ze zm.) przewidziano udzielenie cudzoziemcowi pozostającemu w uznawanym przez prawo Rzeczypospolitej Polskiej związku małżeńskim z obywatelem Rzeczypospolitej Polskiej zezwolenia na pobyt czasowy. W tego rodzaju sprawach droga sądowa przed sądem administracyjnym nie jest wyłączona. Ta okoliczność może uzasadniać ocenę, że zamknięcie drogi sądowej w sprawie wydania wizy krajowej, gdy celem uzyskania wizy jest - jak podaje się w skardze kasacyjnej - połączenie się ze współmałżonkiem będącym polskim obywatelem, nie jest nadmiernym ograniczeniem. Taką ocenę może też uzasadniać fakt, iż w obecnym stanie prawnym nie jest zamknięta droga sądowa przed sądem administracyjnym w sprawach dotyczących odmowy wydania wizy Schengen (art. 5 pkt 4 lit. a p.p.s.a.), która - podobnie jak wiza krajowa - może być wydawana w celu odwiedzin u rodziny lub przyjaciół (art. 60 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach). Podkreślić w związku z tym należy, że w rozpoznawanej sprawie skarżący ubiegał się o wizę krajową wydawaną w tym celu, zaś w odpowiedzi na skargę kasacyjną organ administracji podał - co nie zostało przez skarżących zakwestionowane - że w tym samym celu wydano skarżącemu wizę Schengen. W skardze kasacyjnej powołano także takie przepisy Konstytucji, jak art. 25 ust. 2, art. 173, art. 176 ust. 2, art. 177, art. 178 i art. 186. Nie jest jednak zrozumiałe w jakim celu. Uwzględniając powyższe wynikający ze skargi kasacyjnej zarzut sprowadzający się do twierdzenia, że art. 5 pkt 4 p.p.s.a. jest sprzeczny z szeregiem innych niż art. 45 przepisów Konstytucji należy uznać za niezasadny. Z powyższych względów za niezasadne należy także uznać powołanie się w skardze kasacyjnej na art. 8 i art. 13 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Ze skargi kasacyjnej zdaje się wynikać, że wskazane przepisy powołano z uwagi na to, że zdaniem skarżących zamknięcie drogi sądowej przed sądem administracyjnym w sprawach dotyczących odmowy wydania wizy krajowej pozbawia ich możności obrony przed naruszeniem prawa do życia rodzinnego. Jak wyżej powiedziano taka obrona jest możliwa w innych sprawach. Odnosząc się do zawartych w skardze kasacyjnej stwierdzeń, z których może wynikać, że zarzuca się, iż art. 5 pkt 4 p.p.s.a. jest sprzeczny z art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności wystarczy wskazać, że w powołanym wyroku TK z 15 listopada 2000 r. wskazano, iż z orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka wynika, że tego przepisu konwencji nie stosuje się do "postępowań w sprawach wniosku o azyl, wydalenia, deportacji oraz innych podobnych procedur wobec cudzoziemców". Teza ta znajduje potwierdzenie także w nowszym orzecznictwie ETPC, m.in. w wyroku Wielkiej Izby z 5 października 2000 r. w sprawie Maaouia przeciwko Francji nr 39652/98, gdzie stwierdzono, że m.in. decyzje dotyczące wjazdu obcokrajowców nie dotyczą ustalenia prawa lub obowiązku skarżącego o charakterze cywilnym ani też oskarżenia w wytoczonej przeciwko niemu sprawie karnej w rozumieniu art. 6 ust.1 Konwencji. Niezasadne są więc zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące powołanych przepisów Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Co się tyczy zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących przepisów Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (karty) (Dz.U. UE. C. z 2007 r. Nr 303, str. 1 ze zm.) w ocenie NSA powołany wyrok TSUE z 10 marca 2021 r. w sprawie C-949/19 przesądza, że w sprawie nie miał zastosowania art. 47 karty. Z Powołanego wyroku wynika, że w sprawach wiz krajowych art. 47 karty co do zasady nie ma zastosowania, gdyż wydawanie wiz krajowych nie jest regulowane prawem Unii. Jedynie, gdy w szczególnych przypadkach wydawanie takich wiz jest objęte prawem Unii, ma zastosowanie art. 47 karty. W skardze kasacyjnej na żaden szczególny przypadek regulowania wydawania wizy krajowych w celu odwiedzin u rodziny i przyjaciół nie powołano się. Zatem skarga kasacyjna w zakresie, w jakim powołano się w niej na przepisy karty także nie jest zasadna. W związku z tym niezasadne są też zarzuty dotyczące art. 60 i art. 76 ustawy o cudzoziemcach, gdyż jak wynika ze skargi kasacyjnej, powołano je w związku z art. 47 karty. NSA uwzględnił także, iż w skardze kasacyjnej nie powołano się na żadne przepisy dotyczące związania sądu pierwszej instancji oceną prawną wyrażoną przez Sąd drugiej instancji. Zatem, wobec zasady związania NSA granicami skargi kasacyjnej, nie było podstaw do oceny zaskarżonego postanowienia w kontekście wydanego w sprawie przez NSA postanowienia z 25 lipca 2019 r., w sprawie o sygn. akt II OSK 1480/19. Uwzględniając natomiast wyrażone w tym postanowieniu stanowisko, według którego rozważenie istnienia podstaw odrzucenia skargi innych niż brak właściwości sądu administracyjnego jest dopuszczalne dopiero po przyjęciu tej właściwości, NSA stwierdza, że skoro brak jest w sprawie dotyczącej wydania wizy krajowej przez konsula kognicji sądu administracyjnego, to nie jest dopuszczalne rozważanie, czy skarżąca, która nie jest bezpośrednim adresatem zaskarżonej decyzji, jest legitymowana do wniesienia skargi na taką decyzję. Mając to wszystko na uwadze NSA po pierwsze, podjął zawieszone postępowanie na podstawie art. 128 § 1 pkt 4 p.p.s.a., po drugie, uznał, że skarga kasacyjna nie opiera się na usprawiedliwionych podstawach. Wobec powyższego NSA na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił. Odnosząc się do zawartego w skardze kasacyjnej wniosku o rozpoznanie sprawy na rozprawie NSA zauważa, że zgodnie z art. 182 § 1 p.p.s.a. NSA może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego kończącego postępowanie w sprawie.