III FSK 2383/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Winiarski, Sędzia NSA Paweł Borszowski, Sędzia WSA (del.) Alicja Polańska (sprawozdawca), po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 4 marca 2020 r. sygn. akt I SA/Gd 2110/19 w sprawie ze skargi M. B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 20 września 2019 r. nr 2201-IEE.711.2.68.2019.MW w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od M. B. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 4 marca 2020 r. sygn. akt I SA/Gd 2110/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę M. B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 20 września 2019 r. nr 2201-IEE.711.2.68.2019.MW w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną. Wskazany wyrok (podobnie jak pozostałe powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych) jest dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl. W wywiedzionej od powyższego orzeczenia skardze kasacyjnej, skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika będącego doradcą podatkowym, zaskarżył wyrok w całości, zarzucając: I. Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325); dalej: "p.p.s.a.", naruszenie przepisów postępowaniu, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. i w związku z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2019 r. poz. 1438 ze zm.); dalej: "u.p.e.a.", poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym oddaleniu skargi przez sąd pierwszej instancji, w sytuacji gdy skarżący wykazał, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku postanowieniem z dnia 20 września 2019 r. nr 2201-IEE.711.2.68.2019.MW bezzasadnie utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia 21 sierpnia 2019 r. nr 2217-SEE.711.356.2019.04, które oddala jako nieuzasadnioną skargę na czynności egzekucyjne Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. polegające na zajęciu innej wierzytelności pieniężnej z tytułu nadpłaty podatku dochodowego od osób fizycznych należnego zobowiązanemu od Skarbu Państwa - Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. - zgodnie z zawiadomieniem z dnia 24 lipca 2019 r. nr [...], Cz. nr [...], podczas gdy zarzuty i argumenty zawarte w zażaleniu świadczyły o konieczności uchylenia w całości postanowienia organu pierwszej instancji i orzeczenia co do istoty sprawy poprzez uwzględnienie w całości skargi na czynności egzekucyjne oraz uchylenia zastosowanego środka egzekucyjnego; 2. art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 54 § 1, § 2, § 4, § 5, § 5a i § 6 i w związku z art. 89 §1 i § 3 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym oddaleniu skargi przez sąd pierwszej instancji, w sytuacji gdy skarżący wykazał, iż skarga na czynności egzekucyjne zasługiwała na uwzględnienie, zaskarżony środek egzekucyjny powinien być uchylony, a postępowanie egzekucyjne wstrzymane, gdyż: zawiadomienie o zastosowaniu środka egzekucyjnego jest nieprawidłowe pod względem formalnym; zajęcie nastąpiło w toku postępowania egzekucyjnego, które powinno być umorzone, ponieważ tytuły wykonawcze stanowiące podstawę postępowania egzekucyjnego są nieprawidłowe; tytuły wykonawcze, na podstawie którego został zastosowany środek egzekucyjny, wystawiono na podstawie wadliwej decyzji, która nie jest prawomocna; 3. art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 124 § 1 i § 2 k.p.a. i w związku z art. 54 § 1, § 2, § 4, § 5, § 5a i § 6 i art. 18 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym oddaleniu skargi, w sytuacji gdy skarżący wykazał, że organy obu instancji nieprawidłowo ustosunkowały się do treści skargi na czynności egzekucyjne i sporządziły wadliwe uzasadnienia faktyczne i prawne swoich postanowień; 4. art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 54 § 1, § 2, § 4, § 5, § 5a i § 6 i art. 18 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na sporządzeniu wadliwego uzasadnienia wyroku, w którym sąd pierwszej instancji błędnie ocenił, iż organy administracji obydwu instancji zasadnie oddaliły skargę na czynność egzekucyjną; 5. art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § I pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. i w związku z art. 18 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym oddaleniu skargi przez sąd pierwszej instancji, w sytuacji gdy skarżący wykazał, że postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 20 września 2019 r. nr 2201-IEE.711.2.68.2019.MW zostało wydane przedwcześnie, gdyż postępowanie zażaleniowe dot. postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia 21 sierpnia 2019 r. nr 2217-SEE.711.356.2019.04 powinno być zawieszone. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji. Nadto zawnioskował o przeprowadzenie rozprawy oraz o zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przypisanych, w tym zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ odwoławczy reprezentowany przez radcę prawnego wniósł o jej oddalenie w całości, rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz o zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Sprawa została skierowana na posiedzenie niejawne zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III Izby Finansowej, wydanym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm.). Strony zostały o tym powiadomione i pouczone o możliwości uzupełnienia argumentacji podniesionej w skardze kasacyjnej i odpowiedzi na nią w odrębnym piśmie procesowym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych podstaw kasacyjnych. Jak wskazał w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku sąd pierwszej instancji, Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. prowadzi postępowanie egzekucyjne do majątku zobowiązanego na podstawie zagranicznych tytułów wykonawczych z dnia 30 sierpnia 2018 r. Na podstawie ww. tytułów wykonawczych organ egzekucyjny zastosował środki egzekucyjne m.in. w postaci zajęcia innych wierzytelności, tj. z tytułu nadpłaty podatku u dłużnika zajętej wierzytelności - Naczelnika Urzędu Skarbowego w S., zgodnie z zawiadomieniem z dnia 24 lipca 2019 r. Pismem z dnia 7 sierpnia 2019 r. zobowiązany wniósł skargę na ww. czynność egzekucyjną zarzucając organowi egzekucyjnemu naruszenie przepisów art. 89 § 1 - § 3 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie oraz wniósł o uchylenie zastosowanego środka egzekucyjnego i wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia skargi. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. oddalił skargę jako nieuzasadnioną, a Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku nie znalazł podstaw do zmiany bądź uchylenia zaskarżonego postanowienia. Orzekając na gruncie tak ustalonego przez organy stanu faktycznego, przyjętego za podstawę wyrokowania przez sąd pierwszej instancji, sąd ten wyjaśnił, że w postępowaniu skargowym prowadzonym w trybie art. 54 § 1 u.p.e.a. dopuszcza się badanie jedynie tych czynności, które przynależą organowi egzekucyjnemu, a nie są objęte zakresem innego środka prawnego, w tym zarzutów na prowadzenie egzekucji administracyjnej, zaś sam proces badania obejmuje wyłącznie zgodność z prawem i prawidłowość dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych. Podkreślił, że w ramach postępowania prowadzonego na podstawie art. 54 u.p.e.a. kognicja organów nadzoru jest ograniczona, zgodnie ze wskazanym przepisem, wyłącznie do dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych. Nadto sąd pierwszej instancji wskazał, że przedmiotem skargi na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia innej wierzytelności pieniężnej, dokonanej zawiadomieniem z dnia 24 lipca 2019 r., mogła być jedynie prawidłowość postępowania organu egzekucyjnego w zakresie przepisów regulujących sposób i formę dokonywania przedmiotowej czynności. Z tego powodu nie podlegały rozpatrzeniu w postępowaniu zarzuty dotyczące prawidłowości wszczęcia postępowania egzekucyjnego, istnienia i wymagalności obowiązku czy dopuszczalności egzekucji. Również bez znaczenia dla rozstrzygnięcia pozostaje wynik spraw sądowych dotyczących wniesionych przez skarżącego zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego (I SA/Gd 743/19) i wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego (I SA/Gd 1509/19). Wniesiona przez skarżącego skarga w znacznej mierze opiera swą argumentację na kwestiach leżących w granicach tych spraw, które są sprawami odrębnymi i których zakres przedmiotowy się nie pokrywa. Sąd wyjaśnił, że kwestie te, leżąc poza granicami tej sprawy, pozostają bez znaczenia dla jej rozstrzygnięcia i nie podlegają badaniu w ramach kontroli wszczętej skargą na czynność egzekucyjną. W konsekwencji, sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości i naruszenia przepisów prawa, stwierdzając, że organ egzekucyjny zastosował jeden ze środków egzekucyjnych, wymienionych w art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a., tj. egzekucję z innych wierzytelności (art. 89-92 u.p.e.a.), a wystosowane zawiadomienie o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej spełnia wszystkie warunki formalne; zostało ono doręczone przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 24 lipca 2019 r., zaś wydruk tego zawiadomienia doręczono skarżącemu 31 lipca 2019 r., a odpisy zagranicznych tytułów wykonawczych 8 października 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny, uwzględniając przedstawiony przebieg postępowania przed organami obu instancji oraz ocenę prawną dokonaną w sprawie przez organ odwoławczy i sąd pierwszej instancji, nie podziela zasadności podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów. Sporna w sprawie jest zasadność zastosowania w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym wobec skarżącego jako zobowiązanego środka egzekucyjnego w postaci zajęcia innej wierzytelności pieniężnej - z tytułu nadpłaty podatku u dłużnika zajętej wierzytelności, tj. Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. Wobec jednak podniesienia przez skarżącego zarzutów przekraczających przedmiot, jakim jest ww. czynność, należy wyjaśnić na wstępie, że w sprawie dotyczącej skargi na czynność egzekucyjną nie jest możliwe podnoszenie zarzutów, będących podstawą innych środków prawnych służących stronie zobowiązanej, gdyż skarga do sądu administracyjnego na postanowienie organu rozstrzygającego w sprawie skargi na czynność egzekucyjną zakreśla granice rozpoznania sprawy, wyznaczone przez jej przedmiot, wynikający z treści zaskarżonego rozstrzygnięcia. Granice sprawy określone w art. 134 § 1 p.p.s.a. oznaczają, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę, a następnie skargę kasacyjną. W postępowaniu przed organami obu instancji i sądem pierwszej instancji przedmiot sprawy dotyczy skargi na czynność egzekucyjną uregulowaną w art. 54 § 1 u.p.e.a. Zgodnie z tym przepisem, zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania. Ten przedmiot postępowania wyznacza zatem zakres i przedmiot kontroli sądu. Rozstrzygnięcie więc wskazanego sporu w istocie sprowadza się do oceny charakteru przedmiotowego środka prawnego i zakresu, w jakim poruszać się powinien organ egzekucyjny w badaniu skargi złożonej w trybie art. 54 § 1 u.p.e.a. Rzutuje to bowiem bezpośrednio na zakres możliwego badania przez sąd administracyjny, zgodności z prawem podjętego w sprawie administracyjnej rozstrzygnięcia. W przepisie art. 1a pkt 2 u.p.e.a. zdefiniowano czynności egzekucyjne jako wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Zatem, na te właśnie działania przysługuje skarga (na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego). Przy czym, chodzi tu nie tylko o działania jako czynności faktyczne, wykonawcze organu egzekucyjnego i egzekutora, ale i czynności egzekucyjne, które mają charakter aktów administracyjnych i od których nie przysługuje inny środek ochrony niż zażalenie, czy zarzuty. Natomiast, jak prawidłowo wyjaśnił sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku, skarga na czynności egzekucyjne nie jest środkiem prawnym, za pomocą którego zobowiązany mógłby kwestionować inne czynności oraz zdarzenia mające miejsce w toku postępowania egzekucyjnego. W jej ramach można zatem podnosić kwestie formalnoprawne, które odnoszą się jedynie do prawidłowego przebiegu postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora, na podstawie przepisów regulujących sposób i formę dokonania tych czynności. Podstawą skargi kasacyjnej jest dokonanie czynności egzekucyjnej z naruszeniem przepisów u.p.e.a. i k.p.a. W postępowaniu skargowym, prowadzonym na podstawie art. 54 § 1 u.p.e.a., dopuszcza się - jak już wskazano - badanie jedynie tych czynności, które należą do kompetencji organu egzekucyjnego, a nie są objęte zakresem innego środka prawnego, w tym zarzutów na prowadzenie egzekucji administracyjnej, czy dotyczących decyzji podatkowej, zaś sam proces badania obejmuje wyłącznie zgodność z prawem i prawidłowość dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych. Nadto skarga taka nie jest również środkiem konkurencyjnym zarówno z zarzutami wnoszonymi na podstawie art. 33 § 1 u.p.e.a., jak i z odwołaniem od decyzji podatkowej, czy też skargą do sądu. Skoro więc przedmiotem skargi na czynność egzekucyjną jest zajęcie innej wierzytelności u dłużnika zobowiązanego, to tylko tę czynność sąd pierwszej instancji mógł poddać kontroli legalności. Oceniając zatem legalność zastosowania ww. środka egzekucyjnego, uznać należy, że prawidłowo sąd pierwszej instancji odwołał się do brzmienia art. 89 u.p.e.a., zgodnie z którym, organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności pieniężnej innej, niż określona w art. 72-85, przez przesłanie do dłużnika zobowiązanego zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego i jednocześnie wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby należnej od niego kwoty do wysokości egzekwowanej należności wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi bez zgody organu egzekucyjnego nie uiszczał zobowiązanemu, lecz należną kwotę przekazał organowi egzekucyjnemu na pokrycie należności (§1). Zajęcie wierzytelności jest dokonane z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1. Zajęcie wierzytelności z tytułu dostaw, robót i usług dotyczy również wierzytelności, które nie istniały w chwili zajęcia, a powstaną po dokonaniu zajęcia z tytułu tych dostaw, robót i usług (§2). Przepis art. 89 § 3 stanowi zaś, że jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny: 1) wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia złożył oświadczenie dotyczące tego, czy: a) uznaje zajętą wierzytelność zobowiązanego, b) przekaże organowi egzekucyjnemu z zajętej wierzytelności kwoty na pokrycie należności lub z jakiego powodu odmawia tego przekazania, c) - i w jakim sądzie lub przed jakim organem toczy się albo toczyła się sprawa o zajętą wierzytelność; 2) zawiadamia zobowiązanego, że nie wolno mu zajętej kwoty odebrać ani też rozporządzać nią lub ustanowionym dla niej zabezpieczeniem; 3) doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, a także odpis wniosku, o którym mowa w art. 90 § 1. Mając na uwadze powyższe uregulowania prawne, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, prawidłowo sąd pierwszej instancji uznał, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż działania organu egzekucyjnego związane z zajęciem innej wierzytelności pieniężnej zobowiązanego przeprowadzono zgodnie z prawem. W toku bowiem prowadzonego postępowania Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. dokonał zawiadomieniem z dnia 24 lipca 2019 r. zajęcia innej wierzytelności pieniężnej z tytułu nadpłaty podatku u dłużnika zajętej wierzytelności - Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. Dłużnik zajętej wierzytelności otrzymał zawiadomienie 24 lipca 2019 r.; zobowiązany odpis zawiadomienia otrzymał 31 lipca 2019 r., a zaktualizowane tytuły wykonawcze 8 października 2018 r. W tej sytuacji, wobec tego, że działania organu egzekucyjnego związane z zajęciem innej wierzytelności pieniężnej zobowiązanego przeprowadzono zgodnie z prawem, brak jest podstaw do uznania, że zaskarżone postanowienie wydano z takim naruszeniem prawa, które obligowałoby sąd pierwszej instancji do jego wyeliminowania z obrotu prawnego. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzuty podniesione w skardze do sądu pierwszej instancji na zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku nie zasługiwały na uwzględnienie, zatem prawidłowo sąd ten oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. Pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej odnoszące się do prawidłowości wystawienia tytułów wykonawczych i wydania decyzji wymiarowej, na podstawie której wszczęto postępowanie egzekucyjne, nie mogły być rozstrzygane i oceniane w postępowaniu w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia innej wierzytelności. Ocena tych kwestii w postępowaniu przed organem egzekucyjnym, organem odwoławczym, a w dalszej kolejności przez sądem pierwszej instancji i sądem kasacyjnym, stanowiłaby - poza przeszkodami już wskazanymi - niedopuszczalne mnożenie i powielenie środków ochrony prawnej w taki sposób, że ich podstawy mogły być ponawiane, tzn. że zaistniałaby sytuacja w której dany zarzut byłby rozpatrywany w ramach kilku środków ochrony prawnej. Nadto, sąd ten nie naruszył art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., w związku z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. i w związku z art. 18 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym oddaleniu skargi, w sytuacji gdy skarżący wykazał, że postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 20 września 2019 r. nr 2201-IEE.711.2.68.2019.MW zostało wydane przedwcześnie, gdyż postępowanie zażaleniowe dot. postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. nr 2217-SEE.711.322.2019.04 z dnia 21 sierpnia 2019 r. powinno być zawieszone. Zarzut ten jest nieuprawniony, bowiem u.p.e.a. zawiera samodzielne, odmienne i właściwe dla tego postępowania, przesłanki jego zawieszenia, wskazane w przepisach art. 56. Brak jest wiec podstaw do stosowania w zakresie instytucji zawieszenia postępowania egzekucyjnego przepisów art. 97 k.p.a. Także, według Naczelnego Sądu Administracyjnego, sąd pierwszej instancji nie naruszył przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. przez wadliwe sporządzenie uzasadnienia wyroku, w którym nieprawidłowo miałby - według skarżącego - ocenić, iż organy obu instancji prawidłowo oddaliły skargę na czynność egzekucyjną. Nie można bowiem mylić dostateczności uzasadnienia z siłą jego przekonywania i trafnością wskazanych w nim argumentów. Celem uzasadnienia jest wprawdzie przekonanie stron postępowania o trafności rozstrzygnięcia, ewentualna wadliwość argumentacji bądź prezentowanie przez stronę innego poglądu niż wskazany w uzasadnieniu, nie stanowi jednak o naruszeniu przez sąd art. 141 § 4 p.p.s.a., gdy uzasadnienie zawiera odniesienie się do zarzutów poprzez odwołanie się do treści przepisów prawa i wyjaśnienie ich zastosowania w konkretnej sprawie (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 2 marca 2012 r. sygn. akt II FSK 1651/11; z dnia 30 listopada 2012 r. sygn. akt II FSK 745/11). Wobec tego, Naczelny Sąd Administracyjny - na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329); dalej: "p.p.s.a." - oddalił skargę kasacyjną jako nieuzasadnioną. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 200 w zw. z art. 205 § 2 oraz art. 209 p.p.s.a. Zasądzony zwrot kosztów postępowania obejmuje koszty zastępstwa procesowego radcy prawnego w kwocie 360 zł ustalone zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265). /-/ A. Polańska /-/ K. Winiarski /-/ P. Borszowski