II GSK 900/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek (spr.) Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia del. WSA Urszula Wilk po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [A.] Sp. z o.o. w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 4 marca 2020 r.; sygn. akt III SA/Po 499/19 w sprawie ze skargi [A.] Sp. z o.o. w L. na decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Poznaniu z dnia [...] kwietnia 2019r. nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od [A.] Sp. z o.o. w L. na rzecz Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Poznaniu 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, objętym skargą kasacyjną wyrokiem z 4 marca 2020 r., sygn. akt III SA/Po 499/19, oddalił skargę [A.] Sp. z o.o. w L. na decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Poznaniu (dalej: Dyrektor OW NFZ) z [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odwołania dotyczącego rozstrzygnięcia postępowania prowadzonego w trybie konkursu ofert w sprawie zawarcia umowy o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej. Sąd pierwszej instancji przyjął za podstawę wyrokowania następujące ustalenia: Zaskarżoną decyzją Dyrektor OW NFZ, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej cyt. jako: k.p.a.) w zw. z art. 154 ust. 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1510 ze zm.; dalej cyt. jako: ustawa o świadczeniach opieki zdrowotnej), po rozpoznaniu wniosku [A.] sp. z o. o. w L. (dalej: skarżąca, Spółka) o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy własną decyzję z [...] kwietnia 2019 r. oddalającą odwołanie skarżącej od wydanego w dniu [...] marca 2019 r. rozstrzygnięcia postępowania nr [...] prowadzonego w trybie konkursu ofert w sprawie zawarcia na okres od 4 kwietnia 2019 r. do 30 czerwca 2021 r. umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, w rodzaju leczenie szpitalne, w zakresie program lekowy – leczenie neowaskularnej (wysiękowej) postaci zwyrodnienia plamki związanego z wiekiem (AMD), w tym – leki w programie lekowym – leczenie neowaskularnej (wysiękowej) postaci zwyrodnienia plamki związanego z wiekiem (AMD) na obszarze powiatu [...]. W uzasadnieniu Dyrektor OW NFZ wskazał, że w postępowaniu konkursowym, w którym przewidziano zawarcie umów z 2 oferentami, oferty złożyły 4 podmioty, w tym m.in. skarżąca spółka. Rozstrzygnięciem z [...] marca 2019 r. wskazano 2 oferentów, tj.: [B.] w L. i [C.] Sp. j. w L. (dalej: [C.]), których oferty uzyskały odpowiednio 51,5 pkt i 47,5 pkt i z którymi organ postanowił zawrzeć umowy. Oferta skarżącej uzyskała 34,5 pkt i nie wybrano jej z powodu wyczerpania środków określonych w ogłoszeniu i maksymalnej liczby przewidzianych do zawarcia umów oraz wyboru ofert, które uzyskały większą liczbę punktów. Odnosząc się do zarzutów odwołania, w większości stawianych ocenie oferty [C.], Dyrektor OW NFZ podkreślił, że komisja konkursowa była zobowiązana potwierdzić spełnienie wszystkich wymaganych warunków, w tym także zapewnienie transportu sanitarnego. W związku z tym, w przypadku braku dokumentacji potwierdzającej spełnienie warunku wymaganego lub zadeklarowanego warunku dodatkowo ocenianego, komisja mogła wezwać oferenta do jej nadesłania w trybie przepisów rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 22 grudnia 2014 r. w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, składania ofert, powoływania i odwoływania komisji konkursowej, jej zadań oraz trybu pracy (Dz. U. z 2018 r. poz. 1897 ze zm.; dalej cyt. jako: rozporządzenie z 22 grudnia 2014 r. w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu). W ocenie Dyrektora wezwania komisji skierowane do [C.] w związku z dokumentacją dotyczącą zapewnienia świadczenia transportu sanitarnego oraz wykonania niezbędnych badań, w tym badań laboratoryjnych nie skutkowały zmianą oferty i nie naruszały § 18 ust. 1 i 4 zarządzenia Nr 18/2017/DSOZ Prezesa NFZ z dnia 14 marca 2017 r. w sprawie warunków postępowania dotyczącego umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (dalej cyt. jako: zarządzenie Nr 18/2017/DSOZ z 14 marca 2017 r.). Zdaniem Dyrektora OW NFZ złożone przez [C.] na podstawie § 14 ust. 1 pkt 8 zarządzenia Nr 18/2017/DSOZ z 14 marca 2017 r. oświadczenie, że oferent będzie wykonywał umowę samodzielnie bez zlecania podwykonawcom udzielania świadczeń będących przedmiotem umowy, odnosi się do realizacji programu lekowego i nie dotyczy świadczenia transportu sanitarnego. Dlatego organ uznał, że [C.] miał prawo oświadczyć, że realizuje umowę bez udziału podwykonawców, gdyż tak udziela świadczeń gwarantowanych. Jednocześnie świadczeniodawca, w ramach umowy o udzielanie świadczeń, powinien zapewnić transport, dlatego prawidłowo komisja konkursowa uznała, że przekazana przez [C.] umowa na świadczenie transportu sanitarnego z [...] grudnia 2018 r. z aneksem z [...] stycznia 2019 r. potwierdza spełnienie warunku zapewnienia transportu sanitarnego na dzień składania ofert, a umowa o świadczenie usług cyfrowego odwzorowania zdjęć RTG z [...] marca 2018 r. i oświadczenie [K.] S.A. z [...] marca 2018 r. zawierają niezbędne dane potwierdzające spełnienie warunku dodatkowo ocenianego prowadzenia elektronicznej dokumentacji medycznej, wobec czego oferta [C.] nie podlegała odrzuceniu na podstawie art. 149 ust. 1 pkt 7 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej. Dyrektor OW NFZ nie zgodził się również z zarzutami dotyczącymi wykazania przez [C.] ilości etatów/czasu pracy lekarzy specjalistów w dziedzinie okulistyki i wskazał, że [C.] w części III formularza ofertowego wskazał, jako miejsce udzielania świadczeń, oddział leczenia jednego dnia, a zatem czas pracy personelu wykazanego do oferty może pokrywać się z czasem pracy tego personelu wykazanym w innych zakresach świadczeń, w tym w rodzaju leczenie szpitalne, realizowanych w tej komórce organizacyjnej jako macierzystej, w której odbywa się realizacja danego programu lekowego. Odnosząc się do zarzutu nieprzyznania dodatkowych punktów za przedstawione przez skarżącą certyfikaty ISO, organ wskazał, że komisja wobec wszystkich oferentów stosowała zasadę, że oferent był uprawniony do udzielenia odpowiedzi "TAK" na pytania ankietowe nr 2.3.2 i nr 2.3.3 odnoszące się do posiadania certyfikatów systemu zarządzania tylko wtedy, gdy zgodnie z § 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 5 sierpnia 2016 r. w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (Dz. U. poz. 1372 z późn. zm.; dalej cyt. jako: rozporządzenie z 5 sierpnia 2016 r. w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert) przedstawił ważny certyfikat ISO 9001 systemu zarządzania jakością i ważny certyfikat ISO 27001 systemu zarządzania bezpieczeństwem informacji, które w zakresie certyfikacji wskazywały programy lekowe, a zatem gdy certyfikat ma zastosowanie w przedmiocie postępowania, na który złożono ofertę. W postępowaniu jedynym oferentem, który otrzymał punkty za ocenę tego kryterium był [B.] w L., natomiast zarówno strona, jak i [C.] przedstawili certyfikaty w swoim zakresie wskazujące jedynie okulistykę, i dlatego nie otrzymali punktów za spełnienie tego kryterium. Dyrektor OW NFZ wskazał, że zgodnie z § 17 ust. 3a rozporządzenia z 22 grudnia 2014 r. w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu komisja nie ma obowiązku prowadzenia negocjacji ze wszystkimi oferentami zakwalifikowanymi do części niejawnej postępowania konkursowego. W skardze na powyższe rozstrzygnięcie skarżąca Spółka wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor OW NFZ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. WSA w Poznaniu opisanym na wstępie wyrokiem oddalił skargę Spółki na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; dalej cyt. jako: p.p.s.a.) stwierdzając, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, bowiem stan faktyczny w sprawie ustalono prawidłowo, a rozstrzygnięcie wystarczająco uzasadniono. W ocenie sądu organ nie naruszył przepisów postępowania, ani przepisów prawa materialnego, o których mowa w skardze. Odnosząc się do zarzutów Spółki WSA podzielił pogląd organu, że komisja konkursowa po upływie terminu do składania ofert mogła wezwać [C.] do złożenia wyjaśnień i dokumentów dotyczących zapewnienia transportu sanitarnego, tj. wyjaśnienia, czy zapewnia on świadczenie transportu sanitarnego, a jeżeli tak, to czy jest on dokonywany za pośrednictwem podwykonawców czy przy użyciu własnych środków oferenta. WSA podzielił też ocenę organu, że uwzględnione w tym trybie materiały nie stanowiły niedopuszczalnej zmiany (uzupełnienia) oferty uczestnika. W ocenie sądu zarówno informacja zawarta w pkt 1.2.1 oferty, jak i w oświadczeniu z 20 lutego 2019 r., dotyczyła jedynie udzielania świadczeń będących przedmiotem umowy, czyli świadczeń z zakresu "program lekowy", do których nie należy świadczenie transportu sanitarnego. Nie naruszono zatem § 10 ust. 4 pkt 2, § 14 ust. 1 pkt 7 i 8, ani § 18 ust. 1 i 4 zarządzenia Nr 18/2017/DSOZ z 14 marca 2017 r. W związku z tym nie było podstaw do odrzucenia oferty [C.], gdyż nie zawierała ona nieprawdziwej informacji (art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej) i spełniała wymagane warunki określone w przepisach prawa i w szczegółowych warunkach umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, o których mowa w art. 146 ust. 1 pkt 2 ustawy (art. 149 ust. 1 pkt 7 ustawy). W ocenie WSA nie doszło również do naruszenia art. 8 § 2 k.p.a., gdyż w przywołanych przez skarżącą wyrokach kluczową kwestią była możliwość zmiany oferty w zakresie należącym do przedmiotu umowy (udzielania świadczeń diagnostyki obrazowej), a nie – jak w rozpoznawanej sprawie – w zakresie nienależącym do jej przedmiotu (świadczenia transportu sanitarnego). Zdaniem sądu komisja konkursowa nie naruszyła również wynikającej z art. 134 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej zasady równego traktowania, przez odstąpienie wobec [C.] od wymogu udzielenia odpowiedzi na pytania określone w załączniku nr 1 do wezwania z 7 marca 2019 r. W ocenie WSA zasadnie uznał organ, że spełnianie warunku prowadzenia dokumentacji medycznej w postaci elektronicznej oferent mógł wykazać również przez nadesłanie stosownej dokumentacji. W ocenie WSA nie doszło też do naruszenia § 5 ust. 2 rozporządzenia z 5 sierpnia 2016 r. w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert, bowiem w udostępnionej skarżącej ofercie [C.] zanonimizowano jedynie imiona i nazwiska personelu, dane dotyczące liczby i ceny oraz harmonogramu pracy personelu w zakresie liczby godzin pracy tygodniowo, natomiast pozostawiono w pełnym zakresie dane dotyczące specjalności i zawodu personelu, jego ilość i średni miesięczny godzinowy czas pracy. Umożliwiało to weryfikację poprawności udzielonej przez [C.] odpowiedzi "Równoważnik co najmniej 4 etatów" (zweryfikowanej później przez komisję i zmienionej na odpowiedź "Równoważnik co najmniej 3 etatów") na pytanie ankietowe dotyczące zapewnienia lekarza specjalisty w dziedzinie okulistyki. WSA podzielił też stanowisko organu, że przedłożone przez skarżącą certyfikaty ISO nie mają zastosowania, wystawiono je bowiem nie na programy lekowe, lecz na okulistykę. Oceny tej nie zmienia zaświadczenie z [...] marca 2019 r. wydane przez jednostkę certyfikującą [T.] sp. z o.o. ani opinia prof. dr hab. M.D.. Zdaniem WSA na wynik postępowania nie ma też wpływu okoliczność, że mimo weryfikacji u skarżącej, nie przeprowadzono z nią negocjacji. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżąca kasacyjnie Spółka [A.] Sp. z o.o. w L. domagała się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Jednocześnie Spółka zrzekła się rozprawy. Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., zarzuciła: I. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez ich niewłaściwą wykładnię oraz nieprawidłowe zastosowanie, tj.: 1. art. 149 ust. 1 pkt 7 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej w związku z § 8 ust. 2 Ogólnych warunków umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, stanowiących załącznik do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 8 września 2015 r. w sprawie ogólnych warunków umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 320 z późn. zm.; dalej cyt. jako: Ogólne warunki umów lub o.w.u.), poprzez błędną wykładnię w wyniku czego sąd pierwszej instancji błędnie uznał, iż oferta złożona w toku postępowania konkursowego nr [...] prowadzonego w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju leczenie szpitalne w zakresie leczenia neowaskularnej (wysiękowej) postaci zwyrodnienia plamki związanego z wiekiem (AMD) – program lekowy, w tym leki w programie lekowym (dalej powoływane też jako: sporne postępowanie konkursowe), przez oferenta [C.] nie powinna zostać odrzucona i to pomimo niespełniania warunków wymaganych dotyczących zapewnienia świadczenia transportu sanitarnego; 2. art. 133 w związku z art. 5 pkt 34 i 38 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej poprzez błędną wykładnię w wyniku czego sąd pierwszej instancji błędnie uznał, iż oferta złożona w toku spornego postępowania konkursowego, przez oferenta [C.] nie powinna zostać odrzucona; 3. § 18 ust. 1 i 4 w związku z § 10 ust. 4 pkt 2 i § 14 ust. 1 pkt 7 zarządzenia Nr 18/2017/DSOZ z 14 marca 2017 r, w wyniku czego sąd pierwszej instancji błędnie uznał, iż w toku spornego postępowania konkursowego oferent [C.] został w sposób prawidłowy i zgodny z przepisami wezwany do złożenia wyjaśnień w zakresie zapewnienia świadczenia transportu sanitarnego; 4. art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej poprzez błędną wykładnię w wyniku czego sąd pierwszej instancji błędnie uznał, iż w toku spornego postępowania konkursowego powołana przez organ administracyjny Komisja konkursowa w sposób równy traktowała wszystkich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej oraz że kolejno organ administracyjny w trakcie postępowania administracyjnego nie wypaczył przywoływanej zasady równego traktowania wszystkich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, mimo że "równe" traktowanie świadczeniodawców legitymizowało naruszanie przez Dyrektora OW NFZ przepisów powszechnie obowiązującego prawa; 5. § 5 ust. 2 rozporządzenia z 5 sierpnia 2016 r. w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert poprzez jego błędną wykładnię, w wyniku czego sąd pierwszej instancji błędnie uznał, iż organ administracyjny w sposób prawidłowy i zgodny z przepisami obowiązującego prawa przyjął, że deklarowany w ofercie złożonej przez oferenta [C.] "dodatkowy" czas pracy lekarzy specjalistów w dziedzinie okulistyki winien być oceniany z uwzględnieniem czasu pracy personelu w macierzystym oddziale szpitalnym; 6. § 6 ust. 1 i 4 zarządzenia Nr 75/2018/DGL Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 31 lipca 2018 r. w sprawie określenia warunków zawierania i realizacji umów w rodzaju leczenie szpitalne w zakresie programy lekowe (dalej cyt. jako: zarządzenie Nr 75/2018/DGL z 31 lipca 2018 r.) poprzez jego błędną wykładnię, w wyniku czego sąd pierwszej instancji błędnie uznał, iż godziny pracy także personelu dodatkowo ocenianego mogą pokrywać się z godzinami czasu pracy tego personelu w macierzystym oddziale lub poradni, w których odbywa się realizacja programu personelu; 7. § 6 rozporządzenia z 5 sierpnia 2016 r. w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert poprzez jego błędną wykładnię w wyniku czego sąd pierwszej instancji błędnie uznał, iż certyfikaty przedłożone przez stronę skarżącą do oferty nie miały zastosowania w przedmiocie postępowania konkursowego, na który złożono ofertę; II. naruszenie przepisów prawa procesowego, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i art. 151 p.p.s.a. poprzez błędne uznanie przez sąd pierwszej instancji, iż w stanie faktycznym sprawy przepisy art. 149 ust. 1 pkt 7 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej w związku z § 8 ust. 2 o.w.u., art. 133 w związku z art. 5 pkt 34 i 38 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej oraz § 18 ust. 1 i 4 w związku z § 10 ust. 4 pkt 2 i § 14 ust. 1 pkt 7 zarządzenia Nr 18/2017/DSOZ z 14 marca 2017 r. nie zobowiązywały do odrzucenia oferty złożonej w toku spornego postępowania konkursowego przez oferenta [C.], co w efekcie doprowadziło do błędnego zastosowania środka w postaci oddalenia skargi zamiast zastosowania środka w postaci uchylenia decyzji organu administracyjnego w całości; 2. art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i art. 151 p.p.s.a. poprzez błędne uznanie przez sąd pierwszej instancji, iż w stanie faktycznym sprawy organ administracyjny nie naruszył art. 8 § 2 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym, co w efekcie doprowadziło do błędnego zastosowania środka w postaci oddalenia skargi zamiast zastosowania środka w postaci uchylenia decyzji organu administracyjnego w całości; 3. art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i art. 151 p.p.s.a. poprzez błędne uznanie przez sąd pierwszej instancji, iż w stanie faktycznym sprawy organ administracyjny nie naruszył art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej, mimo, że organ ten wypaczył zasadę równego traktowania wszystkich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej legitymizując nią naruszenia przepisów powszechnie obowiązującego prawa, co w efekcie doprowadziło do błędnego zastosowania środka w postaci oddalenia skargi zamiast zastosowania środka w postaci uchylenia decyzji organu administracyjnego w całości; 4. art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i art. 151 p.p.s.a. poprzez błędne uznanie przez sąd pierwszej instancji, iż w stanie faktycznym sprawy organ administracyjny nie naruszył § 5 ust. 2 rozporządzenia z 5 sierpnia 2016 r. w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert poprzez jego błędną wykładnię, co w efekcie doprowadziło do błędnego zastosowania środka w postaci oddalenia skargi zamiast zastosowania środka w postaci uchylenia decyzji organu administracyjnego w całości. W obszernym uzasadnieniu skarżąca kasacyjnie przedstawiła argumenty na poparcie powyższych zarzutów. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor OW NFZ szczegółowo ustosunkował się do zarzutów oraz wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Jednocześnie organ zrzekł się przeprowadzenia rozprawy. Pozostali uczestnicy nie zajęli stanowiska w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a., gdyż strona skarżąca kasacyjnie zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, tj. Dyrektor OW NFZ oraz uczestnicy postępowania, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować. Z treści skargi kasacyjnej wynika, że spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy uznania przez sąd pierwszej instancji za zgodną z prawem decyzji Dyrektora OW NFZ w przedmiocie rozstrzygnięcia postępowania prowadzonego w trybie konkursu ofert w sprawie zawarcia na okres od 4 kwietnia 2019 r. do 30 czerwca 2021 r. umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, w rodzaju leczenie szpitalne, w zakresie program lekowy – leczenie neowaskularnej (wysiękowej) postaci zwyrodnienia plamki związanego z wiekiem (AMD), w tym – leki w programie lekowym – leczenie neowaskularnej (wysiękowej) postaci zwyrodnienia plamki związanego z wiekiem (AMD) na obszarze powiatu [...]. Analizując stanowisko skarżącej kasacyjnie należy wskazać, że wobec tej decyzji Dyrektora OW NFZ ponownie podnoszone są te same zarzuty procesowe i materialne, które wcześniej podnoszono w skardze oraz odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Zdaniem NSA trafnie uznał sąd pierwszej instancji, że nie był zasadny zarzut niedopuszczalności wezwania oferenta [C.] do złożenia wyjaśnień i dokumentów dotyczących zapewnienia transportu sanitarnego oraz badań diagnostycznych i przyjęcia złożonych umów z podwykonawcami. Należy zwrócić uwagę, że postępowanie w sprawie zawarcia umów ze świadczeniodawcami, jako postępowanie swoiste, podlega odrębnej regulacji, która zawarta została w dziale VI ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych pt. "Postępowanie w sprawie zawarcia umów ze świadczeniodawcami". Postępowanie to, znane tej tylko ustawie, charakteryzuje się wysokim stopniem jego sformalizowania oraz szczególnego rodzaju obligatoryjnymi wymaganiami dotyczącymi trybu przeprowadzenia tego postępowania, co ma istotne znaczenie z punktu widzenia celu, w którym postępowanie to jest prowadzone. Regulacja działu VI przewiduje, że oferta ma spełniać wymogi na dzień jej złożenia, jak i przez cały czas trwania postępowania, a następnie realizacji ewentualnej przyszłej umowy, tj. musi być zgodna ze stanem faktycznym i prawnym (tak np. wyroki NSA: z 27 czerwca 2019 r., sygn. akt II GSK 151/19; z 19 maja 2017 r., sygn. akt II GSK 2295/15, te i kolejne cytowane orzeczenia dostępne w Internecie w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Znajduje to potwierdzenie również w treści art. 158 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej, ustanawiającej zakaz dokonywania zmian warunków w umowie, które podlegały ocenie w trakcie postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Składane przez oferenta zapewnienie o spełnianiu wszelkich warunków musi być zgodne ze stanem faktycznym i prawnym, zarówno w dniu składania oferty, jak i od początku obowiązywania umowy, co oznacza zapewnienie o trwałości spełniania warunków w tym czasie, a co za tym idzie, również i w toku postępowania prowadzonego w sprawie zawarcia umowy o świadczenia opieki zdrowotnej. Oferta ma być zatem aktualna w toku całego postępowania, poczynając od jej złożenia, aż do dnia rozpoczęcia obowiązywania umowy (por. wyrok NSA z 16 lipca 2019 r., sygn. akt II GSK 314/19). Przyjęcie tezy przeciwnej byłoby sprzeczne z wolą prawodawcy, niwecząc wynikające z przepisów obowiązującego prawa uprawnienia komisji konkursowej do kontroli świadczeniodawcy ubiegającego się o zawarcie umowy w celu potwierdzenia prawdziwości i prawidłowości danych zawartych w ofercie (tak np. wyrok NSA z 22 kwietnia 2015 r., sygn. akt II GSK 816/14). W rozpoznawanej sprawie należy zgodzić się z sądem pierwszej instancji, że oświadczenie złożone przez oferenta [C.] w dniu 20 lutego 2019 r. wypełnia dyspozycję przepisu § 14 ust. 1 pkt 8 zarządzenia Nr 18/2017/DSOZ z 14 marca 2017 r., a więc odnosi się do realizacji programu lekowego i w tym zakresie dotyczy samodzielnego wykonywania umowy. Oświadczenie to nie może zatem być interpretowane jako zapewnienie wychodzące poza realizację świadczeń gwarantowanych, a do tego prowadziłoby przyjęcie poglądu proponowanego przez skarżącą kasacyjnie Spółkę. Skoro zaś oferent [C.] zadeklarował realizację świadczenia gwarantowanego objętego umową bez udziału podwykonawców, to przekazanie dokumentów potwierdzających zapewnienie wyłącznie transportu sanitarnego z wykorzystaniem podwykonawcy z całą pewnością nie skutkowało zmianą treści oferty. Jak trafnie wskazano w zaskarżonej decyzji, stanowiący załącznik nr 2 do zarządzenia nr 75/2018/DGL z 31 lipca 2018 r. "wzór umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej – leczenie szpitalne – programy lekowe" przewiduje, że przedmiotem umowy jest udzielanie przez świadczeniodawcę świadczeń opieki zdrowotnej, w rodzaju leczenie szpitalne w zakresie programy lekowe, w zakresach określonych w planie rzeczowo-finansowym, stanowiącym załącznik nr 1 do umowy. Zgodnie z art. 5 pkt 34 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej, świadczenia opieki zdrowotnej to świadczenie zdrowotne, świadczenie zdrowotne rzeczowe i świadczenie towarzyszące, które – zgodnie z art. 5 pkt 38 ustawy – obejmuje zakwaterowanie i adekwatne do stanu zdrowia wyżywienie w szpitalu lub w innym zakładzie leczniczym podmiotu leczniczego wykonującego działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, usługi transportu oraz transportu sanitarnego, a także zakwaterowanie poza zakładem leczniczym podmiotu leczniczego, jeżeli konieczność jego zapewnienia wynika z warunków określonych dla danego świadczenia gwarantowanego. Wbrew zarzutom skarżącej kasacyjnie, świadczenia transportu sanitarnego nie są świadczeniami z zakresu "program lekowy – leczenie neowaskularnej (wysiękowej) postaci zwyrodnienia plamki związanego z wiekiem (AMD)" ani z zakresu "leki w programie lekowym – leczenie neowaskularnej (wysiękowej) postaci zwyrodnienia plamki związanego z wiekiem (AMD)", określonymi w planie rzeczowo-finansowym. Zgodnie z § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 8 września 2015 r. w sprawie ogólnych warunków umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, ustala się ogólne warunki umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, stanowiące załącznik do rozporządzenia. Stosownie zaś do treści § 8 ust. 1 ww. rozporządzenia, świadczeniodawca zapewnia udzielanie świadczeń w sposób kompleksowy obejmujący wykonanie niezbędnych badań, w tym badań laboratoryjnych i diagnostyki obrazowej, oraz procedur medycznych związanych z udzielaniem tych świadczeń. Świadczeniodawca, w przypadkach określonych w ustawie oraz w przepisach wydanych na podstawie art. 31d ustawy, zapewnia transport sanitarny w ramach kwoty zobowiązania określonej w umowie, z wyjątkiem świadczeniodawców udzielających świadczeń z zakresu podstawowej opieki zdrowotnej, jeżeli nie zawarli oni odrębnej umowy (ust. 2). Zgodnie z ust. 3 transport sanitarny odbywa się środkami transportu sanitarnego, przewidzianymi w ustawie i gwarantującymi najkrótszy czas transportu świadczeniobiorcy, odpowiednimi do jego stanu zdrowia. Jak wynika z powyższego, Ogólne warunki umów nie wymieniają zapewniania transportu sanitarnego wśród warunków zapewnienia udzielania świadczeń "w sposób kompleksowy", bowiem wymóg ten dotyczy wyłącznie zapewnienia wykonania niezbędnych badań oraz procedur medycznych związanych z udzielaniem świadczeń. Transport sanitarny zapewnia zaś świadczeniodawca "w ramach kwoty zobowiązania określonej w umowie o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej" i może wykonanie tej usługi zlecić podwykonawcy. Zgodnie bowiem z art. 133 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej, świadczeniodawcy mogą zlecać podwykonawcom udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w ramach umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej zawartej z Funduszem, jeżeli umowa tak stanowi. Innymi słowy, każdy świadczeniodawca chcący realizować umowę o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju "leczenie szpitalne w zakresie program lekowy – leczenie neowaskularnej (wysiękowej) postaci zwyrodnienia plamki związanego z wiekiem (AMD), w tym – leki w programie lekowym – leczenie neowaskularnej (wysiękowej) postaci zwyrodnienia plamki związanego z wiekiem (AMD)", powinien zapewnić taki transport, jednak nie jest to element świadczenia gwarantowanego. Z tego powodu w rozpoznawanej sprawie oferent miał prawo oświadczyć, że realizuje umowę bez udziału podwykonawców, ponieważ – jak zadeklarował w formularzu ofertowym – w taki właśnie sposób udziela świadczeń gwarantowanych. Ponieważ zaś zadaniem komisji konkursowej była weryfikacja całości złożonej oferty w celu ustalenia czy oferta – jako niespełniająca wymaganych warunków określonych w przepisach prawa oraz w szczegółowych warunkach umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, o których mowa w art. 146 ust. 1 pkt 2 ustawy – nie podlegała odrzuceniu na podstawie art. 149 ust. 1 pkt 7 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej, komisja konkursowa mogła wezwać oferentów do złożenia wyjaśnień i przedłożenia dokumentów w zakresie spełniania przewidzianych prawem wymogów, w tym także zapewnienia transportu sanitarnego. Komisja konkursowa prawidłowo zatem przeprowadziła weryfikację złożonych ofert i wezwała [C.] do złożenia wyjaśnień i dokumentów dotyczących potwierdzenia zapewnienia transportu sanitarnego i takie potwierdzenie uzyskała. Oferent przedłożył bowiem umowy na świadczenie transportu sanitarnego z [...] grudnia 2018 r. wraz z aneksem nr [...] z [...] stycznia 2019 r., które jednoznacznie potwierdzają spełnienie przez [C.] warunku zapewnienia transportu sanitarnego i to na dzień składania ofert. Nie jest też zasadny zarzut naruszenia § 18 ust. 1 i ust. 4 w związku z § 10 ust. 4 pkt 2 oraz § 14 ust. 1 pkt 7 zarządzenia nr 18/2017/DSOZ z 14 marca 2017 r. poprzez nieprawidłowe wezwanie do złożenia wyjaśnień oferenta [C.] w zakresie zapewnienia transportu sanitarnego i pominięcie okoliczności, że oferent może uzupełnić złożoną przez siebie ofertę pod warunkiem, że Oddział Funduszu otrzyma pisemne powiadomienie o uzupełnieniu oferty przed upływem terminu składania ofert, a po upływie terminu składania ofert, oferent jest związany ofertą do czasu rozstrzygnięcia postępowania. Trafnie w tej sprawie uznano, że przedłożone przez [C.] na skutek wezwania organu materiały nie zmieniały pierwotnej oferty tego podmiotu. Prawidłowości tej oceny nie mogą podważyć powołane w skardze argumenty dotyczące wypowiedzi udzielonych przez pracownika Wielkopolskiego Oddziału Wojewódzkiego NFZ na spotkaniu szkoleniowym w dniu [...] stycznia 2018 r. Te wypowiedzi, nie dotyczące zresztą tego konkretnego konkursu, nie są źródłem prawa, nie mają zatem charakteru prawnie wiążącego. Nie jest też uzasadnione twierdzenie skarżącej kasacyjnie, że treść wezwania komisji konkursowej z 7 marca 2019 r. zawierała sugestię, co do sposobu udzielenia odpowiedzi przez oferenta [C.]. Formułując to wezwanie komisja przytoczyła przepis art. 31d ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej wraz z informacją o możliwych wariantach zabezpieczenia transportu sanitarnego ("w ramach własnego potencjału bądź powierzając wykonanie transportu podwykonawcy"), nie wskazując wyłącznie podwykonawstwa, jak to sugeruje skarżąca. Chybione są również zarzuty skarżącej kasacyjnie, która konieczności odrzucenia oferty [C.] upatruje w nieprawdziwości podanych informacji co do liczby podwykonawców, z którymi ma podpisane umowy na transport sanitarny, gdyż w piśmie z 10 marca 2019 r. oferent wskazał, że "posiada umowę z podwykonawcą na wykonanie transportu sanitarnego", po czym na wezwanie komisji przedłożył umowę zawartą [...] stycznia 2018 r. z [B.] w L., a następnie, po kolejnym wezwaniu, umowę zawartą [...] grudnia 2018 r. z podwykonawcą "[D.]" Sugerowanie przez skarżącą kasacyjnie, że dopiero na trzecie wezwanie komisji konkursowej oferent [C.] ujawnił wszystkie zawarte z podwykonawcami umowy na transport sanitarny, w tym jedną aneksowaną ze względu na brak zastrzeżenia o prawie Narodowego Funduszu Zdrowia do przeprowadzenia kontroli, wynika z nadinterpretacji oświadczenia [C.] z 10 marca 2019 r., bowiem oferent ten nigdy nie stwierdził wprost, że jest stroną tylko jednej umowy z podwykonawcą. Dlatego też cały wywód kwestionujący prawidłowość przedłożenia przez [C.] umowy o podwykonawstwo w zakresie transportu sanitarnego, uznać zależy za chybiony. Niezasadnie też skarżąca kasacyjnie twierdzi, że komisja konkursowa nie była uprawniona do kilkukrotnego wzywania [C.] do składania wyjaśnień. Należy podkreślić, że nie ma przepisu, który określałby limit możliwych wezwań kierowanych do oferenta. Z przepisów jasno natomiast wynika obowiązek komisji konkursowej rzetelnego wyjaśnienia wszelkich okoliczności związanych ze złożoną ofertą. Mając na uwadze wskazane powyżej argumenty uznać zatem należy, że sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, że komisja konkursowa miała uprawnienia do weryfikacji czy oferent spełnia warunek dodatkowo oceniany i że prawidłowo ze swojego prawa skorzystała, a także, że uwzględnione w tym trybie materiały nie zmieniały pierwotnej oferty [C.], a komisja konkursowa prawidłowo ustaliła, iż oferent ten zapewnia transport sanitarny, wobec czego nie było podstaw do odrzucenia oferty na podstawie art. 149 ust. 1 pkt 2 oraz pkt 7 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej. W związku z powyższym za niezasadne należy uznać zarzuty sformułowane w pkt I.1, I.2, I.3 i II.1 petitum skargi kasacyjnej. Nieusprawiedliwiony jest również zarzut naruszenia art. 8 § 2 k.p.a. (pkt II.2 petitum skargi kasacyjnej). Zgodnie z przywołanym przepisem, organ administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie odstępuje od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym. Uzasadniając ten zarzut skarżąca kasacyjnie powołuje się na orzeczenia sądów, tj. wyrok WSA w Poznaniu z 25 marca 2015 r. o sygn. akt IV SA/Po 991/14 oraz wyrok NSA z 15 lutego 2017 r. o sygn. akt II GSK 1586/15. Obszernie przytoczone przez skarżącą kasacyjnie orzeczenia dotyczą jednak innego stanu faktycznego niż w rozpoznawanej sprawie, bowiem rozważana w nich kwestia sporna dotyczyła kryterium podlegającego ocenie (świadczenia diagnostyki obrazowej w postępowaniu konkursowym w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju podstawowa opieka zdrowotna w zakresie świadczeń nocnej i świątecznej opieki zdrowotnej) i jego spełnienia z udziałem podwykonawcy, dla świadczeń objętych umową, których realizacja skutkowała punktacją oferty. W takim przypadku podwykonawstwo (podwykonawca, umowa) bez wątpienia musiało zostać wykazane w formularzu ofertowym, inaczej zatem niż w niniejszej sprawie usługi transportu sanitarnego, niebędące częścią świadczenia gwarantowanego. Tym samym, zarzut naruszenia utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw należy uznać za chybiony, bowiem opiera się na całkowicie błędnym przekonaniu o tożsamości stanu faktycznego i prawnego przywołanych spraw z niniejszą sprawą. Nieusprawiedliwiony jest również zarzut naruszenia, przez błędną wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie, wyrażonej w art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej zasady równego traktowania świadczeniodawców, poprzez nieodrzucenie oferty złożonej przez oferenta [C.] pomimo niespełnienia warunku zapewnienia wykonania niezbędnych badań, w tym badań laboratoryjnych, bowiem oferent ten nie wskazał podwykonawców w części II Formularza Ofertowego "Wykaz Podwykonawców" oraz nie załączył umowy o podwykonawstwo potwierdzającej zapewnienie przez oferenta dostępu do badań diagnostyki laboratoryjnej (pkt I.4 i II.3 petitum skargi kasacyjnej). Zgodnie z wyrażoną w art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej zasady równego traktowania świadczeniodawców, NFZ jest obowiązany zapewnić równe traktowanie wszystkich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej i prowadzić postępowanie w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji. Wbrew twierdzeniu skarżącej, świadczeniodawca udzielający świadczeń zdrowotnych w zakresie "leczenia neowaskularnej (wysiękowej) postaci zwyrodnienia plamki związanego z wiekem (AMD) – program lekowy, w tym leki w programie lekowym" nie jest zobowiązany zapewnić na rzecz pacjenta wykonywania badań diagnostyki laboratoryjnej. Trafnie sąd pierwszej instancji wskazał, że określony w załączniku nr 3 do Zarządzenia nr 75/2018/DGL z 31 lipca 2018 r. oraz w opisie do programu lekowego stanowiącym załącznik b.70 do aktualnego Obwieszczenia Ministra Zdrowia w sprawie wykazu refundowanych leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych, wykaz badań wymaganych do realizacji programu będącego przedmiotem spornego postępowania konkursowego nie zawiera zapewnienia realizacji badań laboratoryjnych. Opierając się na powyższym opisie konkretnego programu lekowego, należy zatem uznać, że komisja konkursowa prawidłowo zweryfikowała ofertę [C.]. Skarżąca pomija w swych wywodach treść załącznika b.70, pomimo wyraźnego powołania go w treści zaskarżonej decyzji. Nie jest zasadny również zarzut naruszenia przez komisję konkursową zasady równego traktowania oferentów poprzez odstąpienie wobec oferenta [C.] od wymogu udzielenia odpowiedzi na pytania określone w załączniku nr 1 do wezwania z 7 marca 2019 r. i błędne przyjęcie, że oświadczenie [K.] S.A. z [...] marca 2018 r., że "system [...] jest przygotowany do prowadzenia elektronicznej dokumentacji medycznej (...)" potwierdza, że oferent [C.] spełnia warunek dodatkowo oceniany prowadzenia dokumentacji medycznej w postaci elektronicznej w rozumieniu art. 30 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta, oraz wystawiania recepty i skierowania co najmniej przez nanoszenie danych za pomocą wydruku (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1318 z poźn. zm.). W przypadkach braku dokumentacji potwierdzającej spełnienie warunku wymaganego lub zadeklarowanego w ofercie warunku dodatkowo ocenianego, komisja konkursowa kierując się – obowiązkiem rzetelnego ustalenia stanu faktycznego i zapewnienia uczciwej konkurencji – jeszcze przed przystąpieniem do końcowej oceny ofert skorzystała z uprawnień określonych w przepisach rozporządzenia z 22 grudnia 2014 r. w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu i wezwała oferentów do złożenia wyjaśnień, zażądała doręczenia dokumentów potwierdzających dane i informacje przekazane w toku postępowania oraz przeprowadziła weryfikacje oferentów. Skierowane do oferenta [C.] wezwanie do złożenia wyjaśnień z 7 marca 2019 r. w punktach precyzowało zagadnienia wymagające potwierdzenia przez oferenta, natomiast wymienione w załączniku nr 1 zagadnienia (pytania) stanowiły rozbudowaną definicję "prowadzenia elektronicznej dokumentacji medycznej". Skoro – jak słusznie wskazał sąd pierwszej instancji – w odpowiedzi na wezwanie komisji konkursowej oferent [C.] złożył wyjaśnienia oraz załączył dokumenty, które w ocenie komisji wyczerpywały żądane wyjaśnienia, to nie zachodziła konieczność wymagania dodatkowej odpowiedzi na każde z zadanych pytań dodatkowych określonych w załączniku nr 1. Należy też zgodzić się z sądem pierwszej instancji, że komisja konkursowa prawidłowo ustaliła, że oferent [C.] uprawniony był do udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie ankietowe 2.1.2 "Równoważnik co najmniej 3 etatów", co zostało przez komisję konkursową zweryfikowane w toku postępowania wyjaśniającego w zakresie weryfikacji poprawności udzielonej odpowiedzi, pierwotnie bowiem oferent udzielił odpowiedzi "Równoważnik co najmniej 4 etatów". Wbrew stanowisku skarżącej, już samo to stanowiłoby wypełnienie przesłanki określonej w § 5 rozporządzenia z 5 sierpnia 2016 r. w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert. Nie można także zgodzić się ze stanowiskiem skarżącej, iż czas pracy lekarzy specjalistów w dziedzinie okulistyki deklarowany przez oferenta [C.] nie powinien sumować się z czasem pracy lekarzy specjalistów w dziedzinie okulistyki udzielających świadczeń w oddziale leczenia jednego dnia w ramach obecnie obowiązującej umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju leczenie szpitalne i powinien być czasem "dodatkowym". Powyższe skarżąca wywodzi z § 5 ust. 2 rozporządzenia z 5 sierpnia 2016 r. w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert, który przewiduje, iż oferent, który zadeklarował spełnianie określonego warunku podlegającego ocenie, jest obowiązany go spełniać dodatkowo ponad warunki realizacji świadczeń określone w rozporządzeniach wydanych na podstawie art. 31d ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej. Skarżąca formułując ten zarzut wskazuje na § 6 ust. 4 Zarządzenia nr 75/2018/DGL Prezesa NFZ z 31 lipca 2018 r., zgodnie z którym, godziny pracy personelu, określone w wymaganiach, o których mowa w ust. 1, tj. określone w załączniku nr 3 do Zarządzenia oraz w przepisach odrębnych, mogą się pokrywać z godzinami czasu pracy tego personelu w macierzystym oddziale lub poradni, w których odbywa się realizacja danego programu lekowego. Należy wobec tego stwierdzić, że oferent [C.] w części III formularza ofertowego wskazał, jako miejsce udzielania świadczeń, oddział leczenia jednego dnia. Czas pracy personelu wykazanego do oferty w spornym postępowaniu konkursowym może zatem pokrywać się z czasem pracy tego personelu wykazanym w innych zakresach świadczeń, w tym w rodzaju leczenie szpitalne, realizowanych w tej komórce organizacyjnej jako macierzystej, w której odbywa się realizacja danego programu lekowego. Błędnie zatem skarżąca podnosi, że godziny czasu pracy dodatkowo oceniane na podstawie przepisów odrębnych nie podlegają sumowaniu z godzinami pracy w macierzystym oddziale lub poradni. Komisja konkursowa prawidłowo dokonała weryfikacji oferty złożonej przez oferenta [C.] w zakresie harmonogramu czasu pracy personelu medycznego w odniesieniu do odpowiedzi na pytanie ankietowe dotyczące zapewnienia lekarza specjalisty w dziedzinie okulistyki. Niezasadne są zatem zarzuty podniesione w pkt I.5 i I.6 oraz II.4 petitum skargi kasacyjnej. Niezasadny jest również zarzut dotyczący nieuprawnionego nieuwzględnienia przez komisję konkursową wyjaśnień skarżącej i dokonania zmiany z "Tak" na "Nie" odpowiedzi na pytania ankietowe dotyczące dysponowania przez skarżącą certyfikatem ISO 9001 systemu zarządzania jakością oraz certyfikatem ISO 27001 systemu zarządzania bezpieczeństwem informacji, co skutkowało odjęciem punktów rankingujących w dokonywanej ocenie oferty, a następnie odrzuceniem protestu skarżącej złożonego na powyższą czynność oraz nieuznania opinii prof. dr hab. M.D. (pkt I.7 petitum skargi kasacyjnej). Należy zgodzić się z sądem pierwszej instancji, który podzielił ocenę organów, że komisja konkursowa wobec wszystkich oferentów biorących udział w postępowaniu konkursowym stosowała prawidłową zasadę, że oferent był uprawniony do udzielenia odpowiedzi "Tak" na pytanie ankietowe nr 2.3.2 oraz nr 2.3.3 odnoszące się do posiadana certyfikatów systemu zarządzania wyłącznie jeżeli, zgodnie z przepisami rozporządzenia z 5 sierpnia 2016 r. w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert, przedstawił ważny certyfikat ISO 9001 systemu zarządzania jakością oraz ważny certyfikat ISO 27001 zarządzania bezpieczeństwem informacji, które w zakresie certyfikacji wskazywały programy lekowe, a zatem w myśl przywołanego rozporządzenia, wtedy gdy "certyfikat ma zastosowanie w przedmiocie postępowania, na który złożono ofertę". Natomiast w przypadkach przedstawienia ważnych certyfikatów ISO 9001 systemu zarządzania jakością i ISO 27001 systemu zarządzania bezpieczeństwem informacji, które w swoim zakresie nie wskazywały programów lekowych lub wskazywały jedynie okulistykę, komisja konkursowa uznawała je za niewystarczające i nie przyznawała punktów za spełnienie tego kryterium. Warunki, na jakich oferenci otrzymywali punkty za spełnienie tego kryterium były jednakowe dla każdego z nich. Nie można więc czynić sądowi skutecznie zarzutu błędnego zaaprobowania wadliwego działania organów i zmiany odpowiedzi w formularzu ofertowym w sytuacji, gdy udzielona odpowiedź nie była zgodna ze stanem faktycznym, tj. przedłożone certyfikaty ISO nie spełniały wymogu określonego w przepisach. Powyższej oceny nie zmienia podniesiona w proteście argumentacja skarżącej, wsparta opinią prof. dr hab. M.D. z Uniwersytetu Ekonomicznego w Poznaniu, ani treść przedłożonego przez jednostkę certyfikującą [T.] Sp. z o.o. zaświadczenia z [...] marca 2019 r. Przedstawione przez skarżącą na etapie postępowania administracyjnego zaświadczenie potwierdzające, w związku z wykonywaniem przez skarżącą procedur związanych z leczeniem neowaskularnej (wysiękowej) postaci zwyrodnienia plamki związanego z wiekiem (AMD) w ramach świadczeń zdrowotnych udzielanych odpłatnie, że zakres certyfikacji zakończonej wydaniem certyfikatów z dnia [...] stycznia 2019 r. objął leczenie neowaskularnej (wysiękowej) postaci zwyrodnienia plamki związanego z wiekiem (AMD), nie mogło zostać uwzględnione. W tych okolicznościach, ponieważ skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił ją na podstawie art. 184 p.p.s.a. (pkt 1 sentencji). O kosztach postępowania orzeczono w pkt 2 sentencji na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804 z późn. zm.). Zasądzona kwota 240 zł stanowi zwrot kosztów wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika organu, który występował przed sądem pierwszej instancji, z tytułu sporządzenia i wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną w terminie przewidzianym w art. 179 p.p.s.a.