IV SA/Wa 2041/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędziowie sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr.) asesor WSA Agnieszka Wąsikowska, Protokolant spec. Izabela Urbaniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2020 r. sprawy ze skargi J. T. i P. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżących J. T. i P. C. solidarnie kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z [...] czerwca 2019r. nr [...] Samorządowe Kolegium odwoławcze w [...] (dalej: Kolegium, organ odwoławczy) umorzyło na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. postępowanie odwoławcze z odwołania wniesionego przez J. T. i P. C. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z [...] grudnia 2017r. nr [...] Zarząd [...] orzekł o ustaleniu warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji budowlanej polegającej na rozbudowie i przebudowie bazy sportowej Klubu Sportowego [...] z funkcjami towarzyszącymi oraz infrastrukturą techniczną i drogową (w tym m. in. budowa budynku klubowego i budynku magazynowego, rozbudowa i przebudowa boisk do piłki nożnej, kortów tenisowych, budowa parkingów, ogrodzeń dla piłkochwytów, oświetlenia terenu), na terenie stanowiącym działkę nr ew. [...] oraz części działek nr ew. [...] (pas drogowy ul. [...].) i nr ew. [...] (pas drogowy ul. [...].) obr. [...], przy ul. [...].w W. na terenie [...]. Od wskazanej decyzji pismem z [...] stycznia 2018r. J. T. i P. C. wnieśli odwołanie. Kolegium po rozpoznaniu odwołania, postanowieniem z [...] maja 2018r. nr [...] na podstawie art. 134 k.p.a., stwierdziło niedopuszczalność ww. odwołania uznając, że odwołujący nie byli stroną postępowania przed organem I instancji. Niezgadzając się z tym rozstrzygnięciem J. T. i P. C. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Sąd po jej rozpoznaniu wyrokiem z 22 listopada 2018r. uchylił zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wyroku Sąd m. in. wskazał, że "rolą organu odwoławczego było dokonanie oceny czy skarżący powinni byli zostać uznani za stronę postępowania w zakresie warunków zabudowy. Przy czym ocena ta winna zostać dokonana pod kątem spełnienia przez nich przesłanki z art. 28 k.p.a. w kontekście twierdzeń podnoszonych zarówno w odwołaniu jak i we wniosku o dopuszczenie skarżących do udziału w sprawie. Brak poczynienia takich ustaleń doprowadziło Sąd do oceny, że zaskarżone postanowienie zostało wydane przedwcześnie i bez należytego ustalenia stanu faktycznego oraz dokonania oceny zebranego materiału dowodowego, a więc z naruszeniem art. 7, 77, 80 k.p.a. i art. 134 k.p.a." Kolegium po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z [...] czerwca 2019r. nr [...] umorzyło postępowanie odwoławcze wszczęte odwołaniem J. T. i P. C. od decyzji Zarządu [...]. nr [...] z [...] grudnia 2017r. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na rozbudowie i przebudowie bazy sportowej Klubu Sportowego [...] z funkcjami towarzyszącymi oraz infrastrukturą techniczną i drogową (...) na terenie stanowiącym działkę o nr ew. [...] oraz części działek ew. nr [...] (pas drogowy ul. J.) i nr ew. [...] (pas drogowy ul. [...].) obr. [...], przy ul. [...]J. w [...]. na terenie [...]. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że poza sporem pozostaje, że odwołujący się nie byli uznani za stronę postępowania przez organ pierwszej instancji. Organ odwoławczy odwołując się do brzmienia art. 28 k.p.a. stanowiącego, że stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek, wyjaśnił iż ustawodawca przymiot strony w postępowaniu administracyjnym powiązał z istnieniem interesu prawnego lub obowiązku podmiotu żądającego podjęcia czynności organu. Kolegium wskazało także że odwołujący wskazując na swój interes prawny powoływali się na art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. w powiązaniu z art. 140 — 154 k.c. Jednak zdaniem Kolegium przepisy te nie są źródłem interesu prawnego w postępowaniu administracyjnym zawsze, ale możliwość wywodzenia z nich interesu prawnego w danym postępowaniu zależy od konkretnych okoliczności ustalonych w konkretnej sprawie. Przedmiotem oceny w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie są bowiem zagadnienia związane z przyszłym i niepewnym wpływem planowanej inwestycji na korzystanie z nieruchomości sąsiadujących, a tym bardziej subiektywnie odczuwana uciążliwość inwestycji, hałas czy oddziaływanie inwestycji na zabudowę mieszkaniową. Kolegium wskazało, także że stroną postępowania w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest właściciel lub wieczysty użytkownik nieruchomości, której dotyczy postępowanie. Za stronę postępowania zwykle uznaje się też właścicieli lub wieczystych użytkowników działek bezpośrednio sąsiadujących z nieruchomością, której dotyczy postępowanie, jednakże w przypadku takich nieruchomości, a tym bardziej nieruchomości położonych dalej – ich właściciele, wieczyści użytkownicy mogą być jego stroną po wykazaniu w konkretnej sprawie i w konkretnych okolicznościach tej sprawy przesłanek z art. 28 k.p.a., a więc wpływu wyniku tego postępowania na własny interes prawny lub obowiązek. Prognozowanie ewentualnych późniejszych skutków wadliwie zrealizowanej inwestycji nie uzasadnia przyznania, na etapie ustalania warunków zabudowy przymiotu strony tego postępowania. Organ wskazał przy tym, że planowana inwestycja jest zaliczana zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 55 lit. b tiret pierwszy rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w art. 59 ust. 1 pkt 2 oraz art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Jest to bowiem zabudowa usługowa wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, nieobjęta ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ani miejscowego planu odbudowy, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż 0,5 ha, położona: - na obszarze objętym formą ochrony przyrody, o której mowa w art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody, jaką jest [...]. Obszar Chronionego Krajobrazu, w otulinie formy ochrony przyrody, o której mowa w art. 6 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy, jaką jest rezerwat przyrody "[...]". Kolegium zauważyło, że w dniu [...] kwietnia 2015r. dla przedmiotowej inwestycji wydana została decyzja Prezydenta W Nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach, która została utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]. decyzją z dnia [...] czerwca 2016r. znak [...]. Podniesiono również, że inwestor dołączył do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach załącznik graficzny przedstawiający zasięg oddziaływania przedsięwzięcia, z którego nie wynika, aby planowana inwestycja oddziaływała na nieruchomość odwołujących. Zdaniem Kolegium odwołujący wskazują tylko na hipotetyczne oddziaływania inwestycji na ich nieruchomość, która nie znajduje się ani w bliskim sąsiedztwie ani w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. Podnoszone uciążliwości związane ze zwiększeniem hałasu, zanieczyszczeniem powietrza, ruchem pojazdów i osób w okolicy planowanej inwestycji wskazują na interes faktyczny. Wskazano również, że w ww. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zawarto stanowisko dotyczące kwestii naruszenia interesów mieszkańców pobliskiej zabudowy poprzez emisję hałasu i substancji gazowych oraz pyłowych do powietrza związanych z eksploatacją planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Podniesiono, że na etapie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia nie zostaną przekroczone standardy jakości środowiska określone w poszczególnych przepisach. Zwrócono również uwagę na fakt, iż "boiska oraz place treningowe do gry w piłkę nożną, z których korzystanie przez dzieci i młodzież może powodować emisje hałasu, usytuowane zostaną w głębi terenu klubu, za planowanymi budynkami, co ograniczy uciążliwość hałasową na tereny mieszkaniowe zlokalizowane przy ul. [...]. Reasumując Kolegium wskazało, że wobec przedstawionej argumentacji oraz ustaleń poczynionych przez organ I instancji a także przez Kolegium, po dokładnej analizie odwołania i wniosku o dopuszczenie do udziału w postępowaniu, w kontekście podnoszonych argumentów mających wykazać istnienie interesu prawnego po stronie odwołujących, należy stwierdzić, że odwołujący nie posiadają legitymacji do skutecznego zainicjowania postępowania w przedmiotowej sprawie. Niezgadzając się z zawartym w ww. decyzji stanowiskiem organu odwoławczego J. T. i P. C. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając naruszenie przepisów postępowania administracyjnego w tym m. in. art. 8 § 1 k.p.a. , art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. a także naruszenie Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, w tym gwarantowanego przez nią prawa własności oraz zdrowia. Podnosząc wskazane zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji Kolegium z [...] czerwca 2019r. Argumentując stawiane zarzuty skarżący wskazali w uzasadnieniu skargi, że: - Kolegium ponownie analizując sprawę nie dokonało sprawdzenia w jaki sposób organ I instancji sprawdził złożoną przez inwestora analizę obszaru oddziaływania planowanej przez niego inwestycji. Skarżącym nie przedstawiono bowiem żadnego dokumentu w tym zakresie i nie poinformowano na jakiej podstawie faktycznej i prawnej organ I instancji ustalił krąg stron postępowania, wykluczający krąg właścicieli nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji; - Kolegium nie wskazało jak dokonało sprawdzenia poprawności złożonego przez inwestora dokumentu (załącznik graficzny do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, przedstawiający zasięg oddziaływania przedsięwzięcia), gdy tymczasem pozostaje on w sprzeczności z zawartością złożonego przez inwestora Raportu oddziaływania na środowisko planowanej inwestycji. Podniesiono również, że zarówno organ I jak i II instancji analizując obszar oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie przeanalizowały dokumentów złożonych przez Inwestora w tym zakresie, gdyż nawet Inwestor wskazywał, że planowane przedsięwzięcie wyjdzie poza obszar działki nr [...] z obrębu [...], tyle, że nie będzie oddziaływać na tereny mieszkaniowe, w tym znajdujące się po drugiej stronie ul. [...].; - nietrafne jest stwierdzenie zawarte w zaskarżonej decyzji, że "boiska oraz place treningowe do gry w piłkę nożną, z których korzystanie przez dzieci oraz młodzież może powodować emisję hałasu usytuowane zostaną w głębi terenu klubu, za planowanymi budynkami, co ogranicza uciążliwość hałasową na tereny mieszkaniowe zlokalizowane przy ul. [...]." , gdyż planowane na dzierżawionym terenie budynki nie tworzą zwartej pierzei, aby ograniczać jakikolwiek hałas; - Kolegium nieprawidłowo uznało, że skarżący nie wykazali interesu prawnego, aby być stroną w prowadzonym postępowaniu. W tym zakresie podnieśli, że są właścicielami działki nr [...] z obrębu [...], położonej w [...]., w [...] dla której prowadzona jest przez [...] Wydział Ksiąg Wieczystych dla [...]. KW nr [...]. Stanowiąca ich własność nieruchomość, znajduje się w odległości ok. 34 m od terenu dzierżawionego przez [...], w strefie oddziaływania ww. inwestycji. Wskazali, że interes do bycia stroną postępowania wywodzą "z ochrony prawa własności tj. z art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 2 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z dnia 16 lipca 1997 r.), art. 17 ust. 1 - Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (2007/C 303/01) (Dz.U.UE C z dnia 14 grudnia 2007 r.), art. 1 Protokołu Nr 1 i Nr 4 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzony w Paryżu dnia 20 marca 1952 r. oraz sporządzony w Strasburgu dnia 16 września 1963 r. (Dz. U. z dnia 4 kwietnia 1995 r.), a także z treści art. 1 ust. 2 pkt. 7, art. 6 ust. 2 oraz art. 61 ust. 1 (zasady dobrego sąsiedztwa) Ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj.Dz. U. 2017 poz. 1073 z pz. zm.) w związku z art. 140 i art. 144 Ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. kodeks cywilny (tj. Dz.U. 2018 poz. 1025 z pz. zm.)". Skarżący podnieśli również, że zgodnie ze wskazanymi wyżej przepisami mają prawo do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób, gdyż inwestycja [...] na działce nr [...] z obrębu [...], przy ul. [...]. w kształcie zapisanym w decyzji o warunkach zabudowy, będzie miała wpływ na sposób wykonywania przez nich prawa własności, z uwagi na jej lokalizację w strefie oddziaływania planowanego przedsięwzięcia. Tym samym, zdaniem skarżących, mają oni interes prawny (w rozumieniu art. 28 k.p.a.) do bycia stroną postępowania administracyjnego w wyniku którego wydawana jest decyzja kształtująca stosunki na ich nieruchomości, czyli mająca wpływ na sposób wykonywania przez nich prawa własności; - swój interes prawny wywodzą również z ochrony ich zdrowia zagwarantowanego przez art. 68 ust.1 Konstytucji RP. Immisje powstałe w wyniku planowanego przedsięwzięcia, w tym hałas oraz smog wynikający m.in. z ponadlokalnego ruchu samochodowego na ulicach dojazdowych do przebudowanego terenu przy ul. [...]. oraz zakładanego ruchu pojazdów na terenie inwestycji będą wpływać na jakość powietrza również na ich działkę, a tym samym na ich zdrowie. W związku z powyższym, zdaniem skarżących, mają oni prawo uczestniczyć w postępowaniu, aby chronić nie tylko swoją nieruchomość, ale również siebie i swoje rodziny przed tzw. immisjami bezpośrednimi, które wpływałyby na ich zdrowie, a tym samym na ograniczenie praw z korzystania z ich nieruchomości; - nie bez znaczenia jest również fakt wydania zaskarżonej decyzji Kolegium po ponad 8 miesiącach od wydania przez Kolegium decyzji z [...] września 2018r., którą utrzymano w mocy decyzję o warunkach zabudowy ( nr [...]). Przy czym zaskarżona decyzja została utrzymana w mocy przez organ odwoławczy bez oczekiwania na rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjny na wydane przez Kolegium postanowienia odmowne dla osób domagających się udziału na prawach strony w prowadzonym przez Zarząd [...]. postępowaniu. Takie działanie organu odwoławczego narusza art. 7, art. 8, art. 9 , art. 11, art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 3 KPA, co podważa bezstronność prowadzonego postępowania oraz wydanej decyzji, a także zaufanie do władzy publicznej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. W dniu 30 grudnia 2019r. do Sądu wpłynęło dodatkowe stanowisko J. T., w którym ustosunkowano się do odpowiedzi na skargę Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. podkreślając, że Kolegium nie dokonało własnej analizy, w celu sprawdzenia prawidłowości ustalenia stron postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga jest zasadna. Niewątpliwie bowiem mimo zaleceń Sądu zawartych w prawomocnym wyroku z 22 listopada 2018r. sygn. IV SA/Wa 2150/18 organ nie wykonał zaleceń Sądu. Tym samym wydane orzeczenie narusza art. 153 p.p.s.a., który stanowi, że: ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. We wskazanym wyroku, Sąd nakazał bowiem by organ ponownie rozpoznając sprawę dokonał oceny czy skarżący powinni byli zostać uznani za stronę postępowania o ustalenie warunków zabudowy . "Przy czym ocena ta winna zostać dokonana pod kątem spełnienia przez nich przesłanki z art. 28 k.p.a. w kontekście twierdzeń podnoszonych zarówno w odwołaniu jak i we wniosku o dopuszczenie skarżących do udziału w sprawie". Kolegium miało zatem dokonać oceny "istnienia po stronie skarżących interesu prawnego z uwzględnieniem twierdzeń przez nich podnoszonych oraz okoliczności sprawy będącej przedmiotem odwołania". O ile niewątpliwie Kolegium w zaskarżonym orzeczeniu dokonało zaleconej przez Sąd oceny przymiotu strony skarżących uznając, iż taki im nie przysługuje. To jednak nie można uznać, że wskazana ocena została dokonana w kontekście twierdzeń podnoszonych zarówno w odwołaniu jak i we wniosku. Należy bowiem zauważyć, że skarżący konsekwentnie swój przymiot do bycia stroną postępowania wywodzą z prawa własności. Działka skarżących nr ew. [...] z obr. [...] położona w [...]. położona jest w odległości, jak wskazują sami skarżący, ok. 34 m od terenu na którym planowana jest inwestycja, przy ul. [...]. Od terenu inwestycji oddziela ją droga lokalna ul. [...]. oraz działka nr ew. [...] na której posadowiony jest budynek wybudowany w zabudowie bliźniaczej z budynkiem skarżących (zgodnie z załącznikiem graficznym który stanowi załącznik do analizy stanowiącej załącznik nr 2 do decyzji o warunkach zabudowy z [...] grudnia 2017r. nr [...]- akta administracyjne k-57/16 i 50/16). Skarżący wskazują przy tym, że planowana inwestycja, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 55 lit. b tiret pierwszy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, zaliczana jest do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w art. 59 ust. 1 pkt 2 oraz art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko i że będzie negatywnie oddziaływała na nieruchomość skarżących głównie poprzez immisje (hałas i immisję do powietrza) ograniczając możliwości korzystania skarżącym z ich nieruchomości i wpływając jednocześnie na stan ich zdrowia. Dodać przy tym należy, że skarżący w tym zakresie odwołali się do sporządzonego przez inwestora dla planowanej inwestycji Raportu oddziaływania na środowisko (dalej: Raport), załączając kserokopie mapek, które mają pochodzić z tego Raportu, zgodnie z którymi w ocenie skarżących na ich nieruchomości wystąpią negatywne immisje. Mimo jednak podnoszonego przez skarżących argumentu dotyczącego negatywnego oddziaływania planowanej inwestycji na ich nieruchomość oraz ich zdrowie organ nie dokonał analizy wskazywanych przez skarżących dokumentów (Raportu) pod tym kątem. Dokonując analizy organ oparł się jedynie na załączniku graficznym załączonym do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, który nie może jednak stanowić jedynego i miarodajnego dowodu na oddziaływanie poszczególnych immisji, skoro w późniejszym okresie został sporządzony Raport, gdzie jak twierdzą skarżący ich nieruchomość znajduje się w strefie oddziaływania przedmiotowej inwestycji i powodowanych przez nią immisji. Opierając się jedynie na załączniku graficznym, który został załączony do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i pomijając dokument sporządzony później tj. Raport, który również określał obszar oddziaływania inwestycji, organ pominął wskazywany przez skarżących dowód, który miał wykazywać ich interes prawny do bycia stroną postępowania. Tym samym nie dokonując pełnej analizy w zakresie przymiotu strony skarżących w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. Sąd w tym miejscu wskazuje, że skarżący zarówno przed Sądem jak i w postępowaniu przed organem przedkładali kserokopie mapek (załącznik 2, 3,), które miały być załącznikami do Raportu. Dokumenty te nie mogły być jednak przez Sąd uwzględnione jako dowody miarodajne, gdyż z ich treści nie wynika z jakiego dokumentu pochodzą oraz do jakich celów był on sporządzony a także jakiej inwestycji dotyczą (kserokopie nie zawierają nazwy inwestycji ani też indywidualnych oznaczeń, które pozwoliłyby na jej jednoznaczne zindywidualizowanie). A zatem mimo stosownej wiedzy z czego skarżący wywodzą swój interes prawny, jak również związania organu w tym zakresie wyrokiem tutejszego Sądu z 22 listopada 2018r., Kolegium nie dokonało pełnej analizy przymiotu strony w szczególności kontekście zgłaszanych przez skarżących twierdzeń. Analiza ta bowiem winna być dokonana ze szczególnym uwzględnieniem zapisów Raportu, w szczególności jego załączników, określających obszar oddziaływania poszczególnych immisji, skoro nań powołują się skarżący. Dodać przy tym należy, iż jeżeli występują immisje oddziaływujące na nieruchomość skarżących, to niewątpliwie będą oni mogli wywieść przymiot strony z prawa własności i oddziaływania immisji na tę nieruchomość. Kwestia ta jednak, będąca kluczową w niniejszej sprawie, przy analizie przymiotu strony w trybie art. 28 k.p.a. nie została w dostateczny sposób wyjaśniona i przeanalizowana przez organ odwoławczy. Tym samym wydane w sprawie rozstrzygnięcie należy uznać za przedwczesne i wydane z naruszeniem art. 153 p.p.s.a. w związku z art. 7, 8, 77, 80 i art. 28 k.p.a. Sąd podziela przy tym stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone m. in. w wyroku z 8 stycznia 2020r. sygn. II OSK 1094/18 (wyrok dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl) w którym wskazano, że "przymiot strony w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy posiada inwestor (wnioskodawca) oraz podmioty posiadające tytuł prawny do nieruchomości, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, jak również mogą go mieć właściciele lub użytkownicy wieczyści działek sąsiednich. Wszystkie inne podmioty, w tym właściciele działek niesąsiadujących bezpośrednio z terenem planowanej inwestycji, ale znajdujących się w obszarze analizowanym, mogą być stronami tego postępowania tylko wtedy, gdy wykażą swój interes prawny na podstawie art. 28 k.p.a. O interesie prawnym tych osób przesądza jednak zasięg oddziaływania danej inwestycji na nieruchomości sąsiednie oraz stopień jej uciążliwości dla tych nieruchomości". Przyjęcie przedstawionej wyżej definicji strony postępowania o ustalenie warunków zabudowy oznacza, że gdy podmiot, jak w niniejszej sprawie, powołuje się na oddziaływanie planowanej inwestycji na jego nieruchomość, organ zobligowany jest dokonać ustaleń w zakresie oddziaływania tej inwestycji na tę nieruchomość oraz ustalenia ewentualnego stopnia doznawanej uciążliwości. Takich właśnie ustaleń będzie musiało dokonać Kolegium ponownie rozpatrując sprawę, bowiem nie zostały one dokonane. Odnosząc się do pozostałych argumentów i zarzutów podniesionych w skardze Sąd uznał je za niezasadne. Organ nie jest bowiem zobligowany do: - odrębnego wskazywania i przedstawiania skarżącym dokumentów, z których będzie wynikała analiza sprawy, w tym w szczególności analiza komu w danej sprawie przymiot strony przysługuje. Organ w trakcie prowadzonego postępowania zobligowany jest do ustalenia stron tego postępowania. Jednakże kto przez dany organ jest uznany za stronę wynika z działań tego organu. Stronom organ zobligowany jest zapewnić czynny udział w sprawie. Natomiast, gdy tak jak w niniejszej sprawie organy uznały, że skarżącym przymiot strony nie przysługuje to stanowisko swoje wyrażają w stosownym orzeczeniu szczegółowo je wyjaśniając i analizując w uzasadnieniu takiego rozstrzygnięcia. - dokonywania w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy sprawdzenia poprawności złożonego w innym postępowaniu dokumentu (załącznik graficzny do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, przedstawiający zasięg oddziaływania przedsięwzięcia). To w postępowaniu o środowiskowych uwarunkowaniach organy właściwe były do dokonywania tego rodzaju analizy, co też uczyniły bowiem jak wynika z akt sprawy uznano za konieczne sporządzenie Raportu dla danej inwestycji. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ zobligowany będzie do uwzględnienia zaleceń Sądu zawartych w niniejszym wyroku a także w wyroku z dnia 22 listopada 2018r. sygn. IV SA/Wa 2150/18, w szczególności w kontekście twierdzeń podnoszonych zarówno w odwołaniu jak i we wniosku o dopuszczenie skarżących do udziału w sprawie. Przy czym aby analiza ta była prawidłowa, organ winien jej dokonać w kontekście wskazanych oddziaływań na nieruchomość skarżących przy uwzględnieniu wskazywanego przez skarżących Raportu. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., orzeczono jak w pkt 1 wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na mocy art. 200 p.p.s.a. (pkt 2 wyroku).