VII SA/Wa 1899/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, , Sędzia WSA Monika Kramek, Sędzia WSA Andrzej Siwek (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 marca 2020 r. sprawy ze skargi J. G. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2019 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego oddala skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] czerwca 2019 r. znak: [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020, poz. 256 ze zm. dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu zażalenia J. G. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2019 r., znak: [...], w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania, utrzymał w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2019 r. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowalnego Powiatu [...] w dniu [...] października 2015 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie legalności muru oporowego na działce nr. [...] i [...] w miejscowości [...] gm. [...], należącym do B. G. i J. G. J. G. złożył pismo z dnia 10 listopada 2015 r. zatytułowane "Oświadczenie", w którym wskazał, że omawiany mur został wy budowany w 2013 r. celem zabezpieczenia osuwiska. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2015 r. znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowalnego Powiatu [...] (dalej jako "PINB"), na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm., dalej: "Prawo budowlane"), wstrzymał prowadzenie wszelkich robót budowalnych związanych z budową ww. muru oporowego na działce nr [...] i nałożył na J. G. obowiązek przedstawienia wymaganych dokumentów. W postanowieniu wskazano, że podczas przeprowadzonych w dniu 23 października 2015 er. oględzin stwierdzono, że na działce nr geodezyjny [...] od strony południowowschodniej wybudowany został z betonowych bloczków mur oporowy o długości około 14m i zróżnicowanej wysokości od 0,40 m do 1,70 m, stanowiący zabezpieczenie skarpy. J. G. nie okazał projektu budowlanego i decyzji o pozwoleniu na budowę. Oświadczył, że do budowy muru przystąpił w 2013 r. bez pozwolenia na budowę. Uznano, że przedmiotowy mur jest budowany w warunkach samowoli budowlanej. W związku z niezłożeniem przez J. G. wymaganych dokumentów, PINB decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. znak: [...], na podstawie art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4 p.b., nakazał J. G. wykonać rozbiórkę ww. muru oporowego. Po rozpoznaniu odwołania J. G. z dnia 18 sierpnia 2016 r., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2016 r. znak: [...] utrzymał w mocy decyzję PINB z dnia [...] lipca 2016 r. J. G. wniósł skargę na powyższą decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku prawomocnym postanowieniem z dnia 30 listopada 2016 r. sygn. akt II SA/Bk 772/16 odrzucił ww. skargę ze względu na wniesienie jej po terminie. PINB postanowieniem z dnia [...] marca 2019 r. znak: [...] nałożył na J. G. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 10.000 zł z powodu uchylania się od wykonania obowiązku nałożonego decyzją z dnia [...] lipca 2016 r., tj. rozbiórki ww. muru oporowego. W dniu 1 kwietnia 2019 r. J. G. (dalej jako "wnioskodawca", "skarżący") wystąpił do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej jako "[...] WINB", "organ I instancji") z wnioskiem o cyt. "wznowienie postępowania lub z zmianę decyzji administracyjnej". Skarżący wskazał, że mur rozebrał w 665%, pozostał tylko na odcinku 6 m fundament. Nie może pozostałego fundamentu rozebrać bez ryzyka katastrofy budowlanej. W Starostwie jest dostępna karta rejestracyjna osuwiska z dnia 6 września 2019 r., w której są zalecenia zaprzestania wszelkich działań, wynikiem których jest "podcinanie dolnej części zbocza". [...] WINB w piśmie z dnia 2 kwietnia 2019r. poinformował skarżącego o konieczności doprecyzowania pisma o wskazanie konkretnej przyczyny wznowienia postępowania oraz o podanie w jakich okolicznościach i kiedy dowiedział się o przyczynie wznowienia. Wnioskodawca pismem z dnia 9 kwietnia 2019 r. uzupełnił swój wniosek informując, że żąda wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego powyższą decyzją na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. ("wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję"), pkt 6 ("decyzja została wydana bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu") i pkt 7 ("zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji"). Wnioskodawca zaznaczył, iż cyt. "te naruszenia praw wyszły na jaw w karcie rejestracyjnej osuwiska [...]". Skarżący wskazał, iż po otrzymaniu w dniu 26 marca 2019 r. postanowienia w sprawie nałożenia grzywny w celu przymuszenia, udał się do Starostwa gdzie otrzymał ostemplowaną i podpisaną przez geologów kserokopię karty rejestracyjnej. Wcześniej uczestniczył w wizji lokalnej geologów w dniach 4 września 2018 r. i w dniu 5 października 2018 r. otrzymał kartę rejestracyjną osuwiska w wersji roboczej – bez podpisów geologów. [...] WINB postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2019 r. znak: [...], na podstawie art. 149 § 3 w zw. z art. 150 § 1 k.p.a. odmówił wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną tego organu z dnia [...] września 2016 r. nakazującą J. G. wykonanie rozbiórki muru oporowego (kat. obiektu VIII), wybudowanego na działce nr geod. [...] {poprzednio nr [...]) w miejscowości [...], gm. [...]. Organ I instancji stwierdził, że iż nie zostały spełnione formalne przesłanki do wznowienia, wymienione w art. 148 § 1 K.p.a. Wprawdzie wnioskodawca w piśmie uzupełniającym wskazał konkretną przesłankę na podstawie której domaga się podjęcia działań przez tutejszy organ- tj. art. 145 § 1 pkt 5, pkt 6 i pkt 7 k.p.a., jednakże w ocenie organu strona nie wykazała, iż podanie o wznowienie postępowania zostało przez nią wniesione w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia. Z ustaleń organu, jak również z treści wniosku strony wynika, iż karta rejestracyjna osuwiska o nr ewidencyjnym [...] została założona w systemie w dniu [...] września 2018 r. a w jej posiadanie J. G. wszedł w dniu 5 października 2018 r. odbierając w tym dniu kartę osobiście w Starostwie Powiatowym. Nie można zatem uznać, iż dopiero w dniu 26 marca 2019 r. po otrzymaniu postanowienia w sprawie nałożenia grzywny w celu przymuszenia po raz pierwszy J. G. dowiedział się o istnieniu i po raz pierwszy wszedł w posiadanie karty rejestracyjnej osuwiska, a zatem nie można również uznać, iż został zachowany jeden miesiąc od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia. W tej sytuacji, wznowienie postępowania administracyjnego nie jest możliwe. Pismem z dnia 6 maja 2019 skarżący złożył zażalenie na powyższe postanowienie. Podniósł, że organ I instancji ustalił, iż karta rejestracyjna osuwiska o nr ewidencyjny [...] została wprowadzona do systemu w dniu [...] września 2018 r., jednakże nie podał kiedy, skąd i od kogo uzyskał te informacje. Zdaniem skarżącego to jest data wypełnienia karty, a na wersji roboczej jest jeszcze inna data wypełnienia. Brak podpisów geologów na czarno-białej kserokopii karty, w wersji roboczej, którą skarżący otrzymał w dniu 5 października 2018 r. czyni kserokopię nieważną. Na karcie nie było też kolorów na znakach topograficznych, mapach i zdjęciach. Skarżący stwierdził, że Starostwo w dniu 5 października 2018 r. nie posiadało wersji ostatecznej karty i cyt.: "Naczelnik wydziału Starostwa pan Ż. kazał mi czekać. Jakby mieli urzędową wersję ostateczną to by mi ją skserowali w kolorze i potwierdzili jej zgodność." Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako "GINB", "organ odwoławczy", "organ II instancji") postanowieniem z dnia [...] czerwca 2019 r. utrzymał w mocy postanowienie [...] WINB z dnia [...] kwietnia 2018 r. Organ wskazał, że z materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie wynika, że na skutek licznych interwencji skarżącego w Starostwie Powiatowym w [...], karta rejestracyjna osuwiska o nr ewid. [...] została założona w systemie w dniu [...] września 2018 r., a J. G. odebrał ją w dniu 5 października 2018 r. Nie można zatem uznać, że J. G. dopiero po otrzymaniu w dniu 26 marca 2019 r. "postanowienia w sprawie nałożenia grzywny w celu przymuszenia", dowiedział się o istnieniu karty rejestracyjnej osuwiska i po raz pierwszy wszedł w jej posiadanie. Reasumując organ odwoławczy stwierdził, że J. G. kartę rejestracyjną osuwiska odebrał w dniu 5 października 2018 r., natomiast pismem z dnia 1 kwietnia 2019 r. wystąpił z wnioskiem o wznowienie postępowania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2019 r.. J. G. ponowił zarzuty zawarte w zażaleniu. Dodatkowo wskazał, że do dnia 26 marca 2019 r. nie otrzymał żadnego powiadomienia o tym, że ostateczna wersja urzędowa karty osuwiska jest gotowa i nie otrzymałem adresu strony internetowej gdzie i kiedy została umieszczona, w czyim systemie. Nie był stroną umowy o wykonanie karty. System ten polega na realizacji umowy pomiędzy Starostwem, a Państwowym Instytutem Geologicznym (PIG) w ramach Systemu Osłony Przeciwosuwiskowej. Ze Starostwa uzyskał informację, że karta wpłynęła drogą emailową dnia 11 października 2018 r., a na stronach Starostwa została informacyjnie umieszczona w dniu 23 października 2018 r. Wszystkie te daty są późniejsze niż daty wskazane w postanowieniu o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego. Organ I instancji mylnie twierdzi, że ww. karta została założona w systemie w dniu 6 września 2018 r. a w jej posiadanie skarżący wszedł w dniu 5 października 2018 r. Zdaniem skarżącego na stronach PIG w Systemie Osłony Przeciwosuwiskowej nie ma treści ww. karty, a na mapie jest tylko czerwona kropka (nie znak topograficzny) w przybliżonym miejscu osuwiska. Starostwo, które było stroną umowy, opłaciło usługę, było właścicielem treści ww. karty od dnia 11 października 2018 r. Wcześniej w dniu 5 października 2018 r. nie mogło mujej dostarczyć. Organy pomyliły datę wypełnienia karty z datą umieszczenia w Systemie. To jest data wypełnienia karty. Na wersji roboczej jest jeszcze inna data wypełnienia karty. Zdaniem skarżącego dowodem na to, że nie znał treści ww. karty wcześniej niż 26 marca 2019 r. jest również stan jego zdrowia. W tych dniach gdy Starostwo miało informację, skarżący był na leczeniu szpitalnym. Skarżący załączył karty informacyjne leczenia szpitalnego, z których wynika, że przebywał na leczeniu szpitalnym w dniach 8-11 października 2018 r. oraz 23 października – 2 listopada 2018 r. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.). Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wydając zaskarżone postanowienie nie naruszył przepisów postępowania administracyjnego oraz przepisów prawa materialnego. Na wstępie należy wskazać, iż przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2019 r. znak: [...] utrzymujące w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2019 r. znak: [...] odmawiające wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną tego organu z dnia [...] września 2016 r. znak: [...] nakazującą J. G. wykonanie rozbiórki muru oporowego (kat. obiektu VIII), wybudowanego na działce nr geod. [...] {poprzednio nr [...]) w miejscowości [...], gm. [...]. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że kontrolą sądową w analizowanej sprawie objęte zostały postanowienia wydane w jednym z nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego, czyli w trybie wznowienia postępowania. Postępowanie wznowieniowe zmierza do weryfikacji decyzji ostatecznej. W tym znaczeniu jest to postępowanie, które stanowi zaprzeczenie zasady trwałości decyzji administracyjnej. Wynikająca z art. 16 k.p.a. zasada trwałości decyzji ostatecznych ma podstawowe znaczenie dla stabilizacji opartych na decyzji skutków prawnych. Formalna strona zasady ogólnej trwałości decyzji ostatecznej wyraża się w tym, że decyzje te obowiązują tak długo, dopóki nie zostaną uchylone lub zmienione przez nową decyzję opartą na odpowiednim przepisie prawnym. Przepis art. 16 § 1 k.p.a. przewiduje możliwość wzruszenia decyzji ostatecznej, ale jedynie w wyniku przeprowadzenia postępowania w trybie nadzwyczajnym, w tym w trybie wznowienia postępowania. Ponieważ wznowienie postępowania jest instytucją szczególną stanowiącą wyjątek od zasady trwałości decyzji przyjmuje się, że wykładnia przepisów określających warunki wznowienia musi być ścisła (por. sygn. wyrok NSA z dnia 19 października 2010 r., sygn. akt II GSK 889/09 - publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://cbois.nsa.gov.pl). Przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego wymienione zostały w art. 145 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe, 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa, 3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27, 4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję, 6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu, 7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2), 8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Celem postępowania wznowieniowego jest zatem ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami, a w razie stwierdzenia określonej wadliwości decyzji dotychczasowej doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenie, że decyzja dotychczasowa wydana została z określonym naruszeniem prawa (art. 151 § 1 pkt 1 i 2 i § 2 k.p.a.). W pierwszej fazie rozpatrywania podania o wznowienie postępowania organ administracji publicznej obowiązany jest badać następujące kwestie: czy podanie o wznowienie postępowania odpowiada ogólnym wymogom kodeksu postępowania administracyjnego, dotyczącym podań w postępowaniu administracyjnym (tj. czy zostało podpisane, wskazuje konkretną decyzję, której dotyczy wniosek o wznowienie postępowania), czy zostało wniesione przez osobę będącą stroną w sprawie i czy zostały w nim powołane przyczyny wznowienia określone w art. 145 § 1 k.p.a. oraz czy został zachowany miesięczny termin do złożenia podania o wznowienie (art. 148 k.p.a.) liczony od daty powzięcia przez stronę informacji o przesłance wznowienia postępowania. W przypadku nie spełnienia któregokolwiek z ww. wymogów właściwy organ wydaje postanowienie odmawiające wznowienia postępowania administracyjnego (art. 149 § 3 k.p.a.). Zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Tylko przed upływem jednomiesięcznego terminu strona ze skutkiem prawnym może złożyć podanie o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania. Zachowanie powyższego terminu musi być udowodnione przez stronę (por. wyrok NSA z dnia 16 października 1998 r. sygn. akt III 2802/97). To na wnoszącym wniosek ciąży obowiązek udowodnienia kiedy (w jakiej dacie) dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia. Strona musi więc udowodnić, kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, ze ścisłością dostateczną do ustalenia, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia. Uchybienie terminowi do wniesienia podania o wznowienie postępowania ma ten skutek, że postępowanie to nie może być wznowione. Okoliczność ta, zgodnie z art. 149 § 3 k.p.a., skutkuje obowiązkiem wydania przez organ postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. Przystąpienie do rozpoznawania sprawy wznowieniowej w przypadku niedotrzymania przez wnioskodawcę ww. ustawowego terminu do złożenia wniosku i wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty jest dotknięte wadą kwalifikowaną (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) wobec rażącego naruszenia przepisu art. 148 § 1 k.p.a., przewidującego, że tylko wniosek złożony w terminie należy uznać za dopuszczalny. W niniejszej sprawie skarżący wskazał, że przesłankami powodujące w jego ocenie konieczność wznowienia postępowania są: - art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. – wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję, - art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. - decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu, - art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a. zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji. Powyższe przesłanki wznowienia postępowania skarżący wywodzi z karty rejestracyjnej osuwiska o nr ewidencyjnym [...], która dotyczy należącej do skarżącego działki nr [...] w miejscowości [...], gm. [...]., na której skarżący wybudował ww. mur oporowy, do którego zastosowanie ma decyzja [...] WINB z dnia [...] września 2016 r. znak: [...] nakazująca jego rozbiórkę. Podkreślić należy, że w aktach sprawy znajduje się wydruk karty rejestracyjnej, z której wynika, że została ona wypełniona w dniu 6 września 2018 r., a autorami karty jest J. R. oraz D. G. Zdaniem Sądu organy słusznie ustaliły, że ww. karta rejestracyjna osuwiska została doręczona J. G. w dniu 5 października 2018 r. , który odebrał w tym w tym dniu kartę osobiście w Starostwie Powiatowym w [...]. Powyższe wynika z ze znajdującej si8ę w aktach administracyjnych sprawy notatki służbowej sporządzonej przez M. W., pracownika [...] WINB, a dotyczącej rozmowy telefonicznej przeprowadzonej w dniu 9 kwietnia 2019 r., przeprowadzonej z W. A., pracownikiem PINB w [...]. Z notatki wynika, że wskutek licznych interwencji J. G. w Starostwie Powiatowym w [...] została założona w dniu 6 września 2018 r. jedyna w powiecie karta rejestracyjna osuwiska, dostępna na stronie internetowej BIP Starostwa. W dniu 5 października J. G. osobiście odebrał w Starostwie ww. kartę osuwiska. Podkreślić należy, że sam skarżący w piśmie z dnia 9 kwietnia 2019 r. w zażaleniu na postanowienie I instancji oraz w skardze przyznawał, że kserokopię karty rejestracyjnej osuwiska otrzymał w dniu 5 października 2018 r., negował jedynie jej wartość, wskazując iż jest to wersja robocza bez podpisów geologów. W świetle powyższego bezzasadne są zarzuty skarżącego zawarte w skardze, że karta została umieszczona na stronach Starostwa dopiero w dniu 23 października 2018r. oraz że nie znał treści karty aż do 26 marca 2019 r. Podkreślić, należy, że załączone przez skarżącego karty informacyjne leczenia szpitalnego wskazują, że skarżący był hospitalizowany od 8 października 2018 r., a więc po ww. dacie osobistego odbioru karty w Starostwie. Z załączonego do skargi pisma Starosty [...] z dnia 4 lipca 2019 r. wynika jedynie, że w dniu 16 października 2018 r. wpłynęła do Starostwa faktura za wykonanie ww. karty, a nie że dopiero w tym dniu Starostwo dysponowało kartą. Nie może też ujść uwadze Sąd, że skarżący wystąpił ponownie do Starostwa o ww. kartę jak też złożył przedmiotowy wniosek o wznowienie postępowania po odebraniu postanowienia PINB Powiatu [...] z dnia [...] marca 2019 r. znak: [...] nakładającego na skarżącego grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 10.000 zł z powodu uchylania się od wykonania obowiązku nałożonego decyzją z dnia [...] lipca 2016 r., tj. rozbiórki ww. muru oporowego. Ponadto skarżący podczas postępowania administracyjnego nie przedstawił negowanej przez siebie "roboczej" kopii karty rejestracyjnej osuwiska, stąd zarówno organy jak i Sąd nie mogą się wypowiedzieć co do podnoszonej przez skarżącego wadliwości tego dokumentu, która uniemożliwiała skarżącemu złożenie wniosku o wznowienie postępowania. W ocenie Sądu organy prawidłowo ustaliły, że J. G. kartę rejestracyjną osuwiska odebrał w dniu 5 października 2018 r., natomiast pismem z dnia 1 kwietnia 2019 r. wystąpił z wnioskiem o wznowienie postępowania, a tym samym skarżący uchybił miesięcznemu terminowi do złożenia wniosku o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a.. Mając na uwadze powyższe skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a jako, że nie miała usprawiedliwionych podstaw.