III OSK 3416/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tamara Dziełakowska Sędziowie: Sędzia NSA Rafał Stasikowski (spr.) Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu w dniu 6 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. sp. z o.o. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 marca 2020 r., sygn. akt II SAB/Kr 478/19 w sprawie ze skargi T.G. na bezczynność P. sp. z o.o. w K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 5 marca 2020 r., sygn. akt II SAB/Kr 478/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, że P. sp. z o.o. z siedzibą w K. dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; zobowiązał P. z siedzibą w K. do wydania aktu lub dokonania czynności w przedmiocie punktów 1a, 1c, 2, 3 wniosku skarżącego z dnia [...] czerwca 2019 r. w terminie 14 dni; w pozostałym zakresie skargę oddali; oraz zasądził od P. sp. z o.o. z siedzibą w K. na rzecz T.G. kwotę 100 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2019 r., skierowanym za pośrednictwem poczty elektronicznej, skarżący T.G. (jako i.) zwrócił się do P. sp. z o.o. z siedzibą w K. o udzielenie informacji publicznej poprzez udzielenie odpowiedzi na pytania zawarte w punktach od 1-4. Pismem z dnia [...] czerwca 2019 r. P. sp. z o.o. wezwał skarżącego do wykazania, że uzyskanie informacji, o której mowa we wniosku, jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, w terminie 7 dni od dnia otrzymania pisma. W piśmie wyjaśniono, że informacja publiczna, której dotyczył wniosek, jest informacją publiczną przetworzoną, tj. informacją, której istotą jest fakt składania się na taką informację pewnej sumy informacji publicznej prostej. Przygotowanie tego rodzaju informacji jest poprzedzone przeprowadzeniem odpowiednich analiz, zestawień, wyciągów, usuwania danych chronionych prawem. Przetworzenie informacji jest więc zebraniem lub zsumowaniem, często na podstawie różnych kryteriów, pojedynczych wiadomości znajdujących się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego. Pismem z dnia [...] czerwca 2019 r. P. sp. z o.o. udzielił odpowiedzi na pytania zawarte w punkcie 1 i 4 wniosku z dnia 4 czerwca 2019 r. W piśmie tym poinformowano również, że na podstawie art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. przedłużony zostaje do 2 miesięcy termin załatwienia sprawy ze względu na konieczność uzyskania dodatkowych informacji od wnioskodawcy, od których będzie uzależnione dalsze działanie podmiotu zobowiązanego do udzielenia wniosku. W piśmie z dnia [...] czerwca 2019 r. P. sp. z o.o. wskazał, że wobec braku odpowiedzi na wezwanie do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego w zakresie, w którym nie udzielono odpowiedzi pismem z dnia 17 czerwca 2019 r., wniosek o udzielenie informacji publicznej został rozpatrzony odmownie. T.G. wniósł w dniu [...] listopada 2019 r. skargę na bezczynność Zarządu Przedsiębiorstwa do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarzucając naruszenie: art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepis ten stanowi normatywną gwarancję prawa do informacji publicznej poprzez nieuprawnione ograniczenie tego prawa, art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej poprzez brak udostępnienia informacji publicznej w terminie 14 dni bądź brak wydania decyzji w tym terminie, art. 3 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, poprzez niewydanie decyzji w sytuacji, gdy przepis prawa uzależnia udzielenie informacji publicznej przetworzonej od wykazania przesłanki szczególnie istotnego interesu społecznego. Sąd I instancji stwierdził, że w niniejszej sprawie nie było kwestionowane, ani sporne to, że żądana informacja miała charakter informacji publicznej, a podmiot, do którego zwrócono się z wnioskiem o udzielenie informacji, był zobowiązany do jej udzielenia. Osią sporu było natomiast żądanie organu, skierowane do skarżącego, wykazania interesu publicznego w uzyskaniu informacji, którą organ uznał za informację publiczną przetworzoną, a także zakres już udzielonej informacji. W kontrolowanej sprawie wniosek skarżącego złożony w dniu [...] czerwca 2019 r. obejmował informacje proste i informacje uznane za przetworzone. W części obejmującej pytania numer 1, 1b, a także numer 4 odpowiedź została przez Prezesa Zarządu udzielona w piśmie z dnia [...] czerwca 2019 r. W ocenie Sądu odpowiedź nawiązywała treściowo do pytań sformułowanych dość ogólnie. W pozostałym zakresie organ nie udzielił informacji , ale w piśmie z dnia [...] czerwca 2019 r. wezwał do wykazania, że udzielenie informacji publicznej jest szczególnie istotne ze względu na interes publiczny, a następnie udzielił odpowiedzi odmownej w piśmie z dnia [...] czerwca 2019 r. W świetle powyższego nie ulega wątpliwości, że w opisanej sytuacji organ zobowiązany był wydać decyzję administracyjną, czego nie uczynił. Analiza pisma z dnia [...] czerwca 2019 r., które na potrzeby odpowiedzi na skargę, organ określa decyzją, bez wątpienia, decyzją administracyjną nie jest. Przesądza o tym nie tylko brak określenia tego pisma mianem "decyzji", lecz przede wszystkim brak konstytutywnych elementów decyzji. W szczególności pismo nie określa adresata, albowiem na tym etapie korespondencji, prowadzonej ze skarżącym mailowo, nie posługiwał się on imieniem i nazwiskiem, lecz nazwą strony internetowej i. Brak ponadto w piśmie jednoznacznego rozstrzygnięcia o prawach lub obowiązkach adresata. Pismo ma przede wszystkim charakter informacyjny i polemiczny ze stanowiskiem skarżącego. Dopiero na koniec pisma, na jego 4 stronie, znajduje się sformułowanie: "Ponieważ nie wykazali Państwo, iż uzyskanie informacji objętej wnioskiem jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, częściowo Państwa wniosek o udostępnienie informacji (....) został rozpatrzony odmownie, na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 5 ust. 2 i art. 17 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej". Zdanie to nie przesądza jednak o tym, że pismo jest decyzją administracyjną, zwłaszcza, że nie "rozstrzyga się" w nim, ani też nie "odmawia się", lecz informuje jedynie, że wniosek "został rozpatrzony odmownie". Zdaniem Sądu, organ błędnie interpretuje art. 17 ust. 2 u.d.i.p., który stanowi o odpowiednim stosowaniu przepisów art. 16 w odniesieniu do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji. Istotą tego przepisu nie jest bowiem "poluzowanie" rygorów w stosunku do podmiotów niebędących organami władzy publicznej, a przeciwnie – jednoznaczne wskazanie, że również te podmioty zobowiązane są, w przypadkach określonych ustawą, do wydawania decyzji administracyjnych. Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł P. sp. z o.o. z siedzibą w K., zaskarżając wyrok w części, tj. pkt I, II i IV i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania mogących mieć wpływ na wynik sprawy: 1. art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez pominięcie przy orzekaniu: a) szeregu zalegających w aktach dokumentów, w tym maila T.G. z dnia [...] sierpnia 2019 r, b) istotnej części pisma P. Sp. z o. o. w K. z dnia [...] czerwca 2019 r, w szczególności stwierdzenia: "Ponieważ nie wykazali Państwo, iż uzyskanie informacji objętej wnioskiem jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, częściowo Państwa wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakresie podanym w początkowym fragmencie niniejszego pisma (zacytowane powyżej pytania ad a do f) został rozpatrzony odmownie, na podstawie art. 3 ust 1 pkt 1 w zw. z art. 5 ust 2 i art. 17 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej" i uwzględnienie tylko tych fragmentów pisma, które potwierdzają tezę o jego informacyjnym charakterze, co doprowadziło co błędnego przyjęcia, iż w okolicznościach niniejszej sprawy nie doszło do wydania przez P. Sp. z o. o. w K. decyzji w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej; 2. art. 149 § 1 pkt 1 i 3 oraz § 1a p.p.s.a. w zw. z art. 17 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dna 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (zwanej dalej: u.d.i.p.) w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż w okolicznościach niniejszej sprawy nie doszło do wydania przez P. Sp. z o. o. w K. decyzji w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej, a w konsekwencji poprzez częściowe uwzględnienie skargi wniesionej przez T.G., zobowiązanie P. Sp. z o. o. w K. do wydania aktu lub dokonania czynności w przedmiocie pkt 1a, 1c, 2, 3 wniosku T.G. z dnia [...] czerwca 2019 r., stwierdzenie, że P. Sp. z o. o. w K. dopuścił się bezczynności i stwierdzenie, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 17 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p. w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nieoddalenie skargi T.G. w całości, pomimo, że P. Sp. z o. o. w K. wydał decyzję w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej. Wniesiono o uchylenie pkt I, II i IV zaskarżonego wyroku oraz oddalenie skargi T.G. na bezczynność P. Sp. z o. o. w K. w całości, ewentualnie o uchylenie na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. zaskarżonego wyroku w zakresie pkt I, II i IV oraz przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania; a także o zasądzenie na rzecz P. Sp. z o. o. w K. od T.G. kosztów postępowania według norm przepisanych. Jednocześnie zrzeczono się rozprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że nie można się zgodzić z Sądem I instancji, że decyzji nie wydano. Po pierwsze, trzeba mieć na względzie, iż wolą ustawodawcy było odformalizowanie postępowania prowadzonego na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Po drugie, nie można pominąć ugruntowanego w orzecznictwie poglądu, zgodnie z którym pisma zawierające rozstrzygnięcia w sprawie załatwionej w drodze decyzji są decyzjami, pomimo nieposiadania w pełni formy przewidzianej w art. 107 § 1 k.p.a., jeśli tylko zawierają minimum elementów niezbędnych do zakwalifikowania ich jako decyzji. W sprawie nie budzi wątpliwości że pismo P. Sp. z o. o. w K. zawiera wszystkie konstytutywne elementy aktu administracyjnego. Nie jest również trafne stwierdzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, iż decyzja P. Sp. z o. o. w K. nie zawiera wskazania adresata. Mając na uwadze fakt, iż T.G. jest powiązany z portalem i. (żądał przekazania mu zawartych we wniosku z dnia [...] czerwca 2019 r. informacji na adres mailowy; i., nie podając przy tym swojego imienia i nazwiska) nie powinno budzić wątpliwości, iż decyzja P. Sp. z o. o. w K. zawierała wskazanie adresata, któremu zresztą została doręczona. W tej sytuacji, pismo to, zawierające wszystkie konstytutywne elementu aktu winno być potraktowane jako decyzja w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej. Pouczenie o przysługujących środkach zaskarżenia nie stanowi natomiast konstytutywnego elementu decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. W konsekwencji kontrola instancyjna orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego sprawowana jest wyłącznie w takich ramach, które zakreślają podstawy kasacyjne, wskazane i uzasadnione w skardze kasacyjnej. Tego rodzaju stan rzeczy sprawia, że zarzuty skargi kasacyjnej wywierają doniosły wpływ na przebieg i wynik postępowania kasacyjnego, wyznaczając zakres wspomnianej kontroli instancyjnej i nierzadko już w punkcie wyjścia przesądzając o tym, czy skarga ta może w ogóle zostać uwzględniona, czy też nie. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zarzut naruszenia przepisu art. 133 § 1 p.p.s.a. przez pominięcie przy orzekaniu szeregu zalegających w aktach dokumentów, w tym maila T.G. z dnia [...] sierpnia 2019 r., oraz istotnej części pisma P. Sp. z o. o. w K. z dnia [...] czerwca 2019 r., nie znajduje uzasadnienia. Zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 1 p.p.s.a. Wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi. Powyższa jednostka redakcyjna zawiera w istocie dwa odrębne przepisy prawne, zawarte w dwóch wyodrębnionych zdaniach. Z treści skargi kasacyjnej wynika jednak ponad wszelką wątpliwość, iż autor skargi kasacyjnej zarzuca naruszenia przepisu art. 133 § 1 zd. 1 p.p.s.a. Orzekanie na podstawie akt sprawy oznacza, iż sąd administracyjny przy ocenie legalności określonego aktu bądź bezczynności organu ma obowiązek wziąć pod uwagę okoliczności, które wynikają z tych akt. W przypadku spraw sądowoadministracyjnych, których przedmiotem jest bezczynność organu, ustalenia faktyczne są dokonywane przez sąd administracyjny. Podstawą wyrokowania jest więc materiał faktyczny i dowodowy znajdujący się w aktach sprawy na dzień wydania wyroku. Aktami sprawy w rozumieniu tego przepisu są akta sądowoadministracyjne i – jeśli zostały założone oraz przesłane do sądu – akta administracyjne. Z treści zarzutów zawartych w punkcie 1 a. i 1 b. wynika, iż autor skargi kwestionuje ustalenia faktyczne przyjęte przez Sąd I instancji przy wydawaniu wyroku. Ze skargi kasacyjnej wywieść można, iż - w ocenie jej autora - sąd ustaleń faktycznych dokonał tylko na podstawie niektórych dokumentów lub ich fragmentów (vide s. 2 i 6 skargi kasacyjnej), co doprowadziło do nieprawidłowego ustalenia istotnych okoliczności sprawy i przyjęcia, że organ nie wydał w sprawie decyzji. W drodze zarzutu naruszenia przepisu art. 133 § 1 zd. 1 p.p.s.a. nie mogą być kwestionowane ustalenia i ocena stanu faktycznego przyjętego przez sąd w danej sprawie. Przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. reguluje tylko powinność sądu administracyjnego orzekania generalnie na podstawie akt sprawy i wydania wyroku po zamknięciu rozprawy. Naruszenie wyłącznie tych dwóch obowiązków może być kwestionowane w drodze podniesienia zarzutu naruszenia tego przepisu. Tym samym wadliwość ustaleń faktycznych lub oceny charakteru prawnego poszczególnych dowodów i wywoływanych przez niego skutków prawnych nie może być skutecznie kwestionowana w drodze zarzutu naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. Z tych względów zarzut ten nie mógł okazać się uzasadniony. Zarzut naruszenia przepisów art. 149 § 1 pkt 1 i 3 oraz § 1a p.p.s.a. w zw. z art. 17 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p. w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. przez przyjęcie, iż w niniejszej sprawie nie doszło do wydania przez P. Sp. z o. o. w K. decyzji w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej, a w konsekwencji poprzez uwzględnienie skargi wniesionej przez T.G., zobowiązanie P. Sp. z o. o. w K. do wydania aktu lub dokonania czynności w przedmiocie punktów 1a, 1c, 2, 3 wniosku T.G. z dnia [...] czerwca 2019 r., stwierdzenie, że P. Sp. z o. o. w K. dopuścił się bezczynności i stwierdzenie, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, jest nieuzasadniony. Przepisy art. 149 § 1 pkt 1 i 3 oraz § 1a p.p.s.a. mają charakter ogólny (blankietowy) i określają kompetencje sądu administracyjnego w fazie orzekania. Autor skargi kasacyjnej ich naruszenie połączył z naruszeniem przepisu art. 17 ust. 1 u.d.i.p., który do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, nie będących organami władzy publicznej o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania nakazuje stosować art. 16 u.d.i.p. odpowiednio, oraz z naruszeniem przepisu art. 16 ust. 1 u.d.i.p. zgodnie z którym odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji publicznej w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 następuje w drodze decyzji, jak również z art. 107 § 1 k.p.a., w którym określone zostały w dziewięciu wyodrębnionych podpunktach elementy konstrukcyjne decyzji administracyjnej. Z treści zarzutu oraz uzasadnienia wynika, iż zdaniem autora skargi kasacyjnej pismo Prezesa Zarządu skarżącej z dnia [...] czerwca 2019 r. było w swej istocie prawnej decyzją administracyjną, o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. w związku z art. 107 § 1 k.p.a. Zgodzić się należy z Sądem I instancji, który odmówił pismu z dnia [...] sierpnia 2019 r. skarżącej kasacyjnie spółki przymiotu decyzji administracyjnej i uznał je za pismo informacyjne. W orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, iż do minimalnych wymogów formalnych decyzji należy określenie organu, który ją wydaje, adresata decyzji, treść rozstrzygnięcia oraz podpis osoby, która ją wydała. Pismo nie musi zostać zatytułowana jako decyzja, lecz musi w swej treści zawierać rozstrzygnięcie. Rozstrzygnięcie jest kwintesencją decyzji. Świadczy ono o zakończeniu wewnętrznego procesu myślowego organu, w którym organ na podstawie zasad logiki oraz treści prawa, kierując się z jednej strony przesłankami natury faktycznej związanymi ze skonkretyzowaną sprawą administracyjną, a z drugiej strony przesłankami natury materialnoprawnej, po dokonaniu subsumpcji przesłanek faktycznych z przesłankami prawnymi, zadecydował w określony sposób w konkretnej sprawie. Rozstrzygnięcie jako efekt złożonego procesu winno być wyrażone jasno, wyraźnie, wprost i jednoznacznie, tak, aby było zrozumiałe dla strony nawet bez uzasadnienia. W każdym przypadku, w którym strona musi domniemywać treść rozstrzygnięcia, w którym uprawnienie lub obowiązek będące przedmiotem stosunku wyrażony został nieprecyzyjnie, z niedomówieniem i możliwością różnej interpretacji, nie ma charakteru decyzji administracyjnej. Brak rozstrzygnięcia pozbawia zaś dane pismo charakteru prawnego decyzji (Wyrok NSA w Gdańsku z 27.6.1996 r., SA/Gd 1537, niepubl.). Przypadek taki zachodzi w rozpoznawanej sprawie. Żaden fragment pisma z [...] czerwca 2019 r. nie wyraża wprost rozstrzygnięcia organu jako wyniku procesu decydowania, którego podstawą byłoby zestawienie konkretnych okoliczności faktyczny danej sprawy z normami materialnoprawnymi znajdującymi zastosowanie w danych okolicznościach faktycznych. Analiza całego pisma wskazuje, iż prezes zarządu informuje adresata pisma o sposobie załatwienia jego wniosku przez Zarząd Spółki. Wynika z niego, iż proces decydowania miał miejsce w dacie poprzedzającej pismo z [...] czerwca 2019 r. i był dziełem zarządu, a nie prezesa zarządu, a prezes zarządu wykonując funkcję wykonawczą względem zarządu jedynie informuje o tym adresata (vide s. 2 pisma "Ponieważ nie wykazali Państwo, iż uzyskanie informacji objętej wnioskiem jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, częściowo Państwa wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakresie podanym w początkowym fragmencie niniejszego pisma (zacytowane powyżej pytania od a do f) został rozpatrzony odmownie, na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 5 ust. 2 i art. 17 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. W pozostałym zakresie, tj. w przypadku pozostałych skierowanych w e-mailu zapytań (pytania z Państwa wniosku nr 1, 4, 4a) Zarząd Spółki udzielił już odpowiedzi w ustawowym terminie"). Jeśli decyzje w sprawie zapadła, to obowiązkiem organu, który ją wydał było jej sporządzenie na odpowiednim nośniku (w tej sprawie – na papierze), podpisanie przez wszystkich członków zarządu biorących udział w rozstrzyganiu sprawy oraz wprowadzenie jej do obrotu prawnego przez doręczenie stronie. Informowanie o jej podjęciu przez prezesa nie pozwala uznać jego pisma za decyzję. Do momentu doręczenia stronie decyzji zarządu podpisanej przez jej członków brak jest podstaw do przyjęcia, iż decyzja została wydana. Elementem koniecznym decyzji jest wskazanie w jej treści adresata. Stroną postępowania administracyjnego mogą być podmioty wskazane w przepisie art. 25 k.p.a. W przypadku podjęcia zamiaru wydania decyzji administracyjnej przez organ w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej, zobowiązany jest on do stosowania od tego momentu przepisów k.p.a. Wiąże się z tym obowiązek organu ustalenia strony postępowania, tj. ustalenia danych personalnych wnioskodawcy i adresu jego zamieszkania, jeśli jest nim osoba fizyczna, czy nazwy i siedziby w odniesieniu do osób prawnych. Jest to związane z potrzebą oznaczenia adresata w treści decyzji stosowanie do art. 107 § 1 pkt 3 k.p.a., a następnie doręczenia wnioskodawcy wydanej decyzji, jako warunku koniecznego jej wprowadzenia do obrotu (art. 109 § 1 k.p.a.). W rozpoznawanej sprawie pismo z [...] czerwca 2019 r. zostało zaadresowane do i. i doręczone drogo elektroniczną na mail i. Zgodnie z art. 25 k.p.a. tak oznaczony adresat nie może być stroną postępowania. Podzielić należy stanowisko Sądu I instancji, iż także ta okoliczność daje podstawę do uznania, iż nie doszło do wydania w sprawie decyzji administracyjnych. Brak jest tym samym podstaw prawnych do uwzględnienia zarzutu określonego w punkcie 2. Te same okoliczności przemawiają również za brakiem podstaw prawnych do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 151 p.p.s.a w zw. z art. 17 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p. w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. przez jego niezastosowanie i nieoddalenie skargi T.G. w całości, pomimo iż P. Sp. z o. o. w K. wydał decyzję w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej. Brak podstaw do przyjęcia, iż w sprawie doszło do wydania decyzji administracyjnej czyni ten zarzut a limine bezpodstawnym. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.