II SA/Sz 929/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz Protokolant starszy sekretarz sądowy Anita Jałoszyńska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 lutego 2020 r. sprawy ze skargi K. Z. na akt Burmistrza M. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu stałej organizacji ruchu I. stwierdza nieważność zaskarżonego aktu w całości, II. zasądza od Burmistrza M. na rzecz skarżącego K. Z. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zarządzeniem z dnia [...] maja 2019 r., nr [...] Burmistrz Miasta, na podstawie § 3 ust. 1a pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzeniem (Dz.U.2017.784), zatwierdził projekt stałej organizacji ruchu na drodze wewnętrznej położonej na dz. Nr [...] obr. G. pn.: "Ustawienie słupków w ciągu drogi wewnętrznej na przedłużeniu ul. [...] w G. ". K. Z. (dalej jako "skarżący"), zastępowany przez adwokata, zaskarżył wskazane wyżej zarządzenie Burmistrza Miasta do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, zarzucając mu naruszenie: 1. art. 1 oraz art. 8 ust. 1 ustawy o drogach publicznych poprzez niewłaściwe ustalenie rangi drogi położonej na działce nr [...] w G. i przyjęcie, że droga ta jest drogą wewnętrzną, podczas gdy w rzeczywistości stanowi ona drogę publiczną; 2. § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzeniem poprzez zlecenie bądź opracowanie projektu organizacji ruchu bez dokonania jakichkolwiek analiz skutków zmiany organizacji i bezpieczeństwa ruchu, brak ich wykazania w zatwierdzonym projekcie organizacji ruchu i jego uzasadnieniu, a tym samym nieuwzględnienie wniosków mogących z tych analiz wynikać oraz oparcie potrzeby wprowadzenia zmian na ustanowieniu drogi dla pieszych; 3. § 8 ust. 6 pkt 1 i 2 ww. rozporządzenia poprzez nadużycie władztwa administracyjnego przejawiającego się w całkowitej dowolności w zatwierdzeniu projektu, który przewiduje postawienie słupków przeszkodowych na drodze, która jest drogą dojazdową do nieruchomości, która była wykorzystywana jako dojazd do nieruchomości skarżącego dla gości/klientów, powodując tym samym bezpośrednio drastyczne i niczym nieuzasadnione ograniczenie w możliwości prowadzenia normalnej działalności gospodarczej; 4. art. 10 ust. 12 ustawy Prawo o ruchu drogowym w zw. z § 1 ust. 2 pkt 1 lit. a ww. rozporządzenia poprzez znaczne ograniczenie możliwości prowadzenia działalności gospodarczej skarżącemu, polegającej na świadczeniu usług turystycznych, przez ograniczenie korzystania z ruchu na drodze dz. nr [...] przez turystów i tym samym ograniczenie dostępności do działalności skarżącego dla obecnych i potencjalnych gości/klientów; 5. art. 8 ust. 4 ustawy o drogach publicznych poprzez wprowadzenie ograniczenia ruchu drogowego jedynie do pieszych w sposób sprzeczny z ustawą, interesem publicznym, w sposób naruszający zasadę równości i proporcjonalności; 6. naruszenie art. 22 oraz art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 2 oraz art. 12 ustawy Prawo przedsiębiorców polegające na znacznym ograniczeniu możliwości prowadzenia przez skarżącego działalności gospodarczej poprzez uniemożliwienie korzystania z drogi na działce nr [...] objętej przedmiotową organizacją ruchu, korzystania z parkingu, na który wjazd był bezpośrednio z drogi na działce nr [...], w sytuacji, w której ograniczenie działalności gospodarczej jest dopuszczalne tylko w drodze ustawy i tylko ze względu na ważny interes publiczny, a także w sytuacji, gdy zakazane jest dyskryminujące i nierówne traktowanie kogokolwiek, w tym przedsiębiorców. W oparciu o powyżej sformułowane zarzuty skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zarządzenia Burmistrza Miasta i zasądzenie od Burmistrza Miasta kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący wskazał, między innymi, że Burmistrz Miasta niewłaściwie ustalił rangę dróg publicznych i wewnętrznych. W decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] stycznia 2018 r. wyraźnie wskazano, że "działki nr [...] i [...] stanowią drogę publiczną gminną, a działka objęta decyzją posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej gminnej". Działka nr [...] jest zlokalizowana w pasie drogowym drogi publicznej, zatem nie sposób uznać ją za drogę wewnętrzną. Ponadto, zdaniem strony, Burmistrz dokonał zatwierdzenia przedmiotowej organizacji ruchu bez wnikliwej analizy w zakresie skutków wprowadzonej organizacji oraz bez jej należytego uzasadnienia. Argumentacja organu ogranicza się do stwierdzenia, że zmiana organizacji nie pozbawiła skarżącego dostępu do jego nieruchomości i została wprowadzona na wniosek mieszkańców i właścicieli ośrodków wypoczynkowych położonych w tej części G. . Taka argumentacja jest lakoniczna i niewystarczająca. W orzecznictwie wskazuje się, iż analiza i uzasadnienie zastosowania określonego rozwiązania powinno wynikać z projektu organizacji ruchu, a dokładnie z wymaganego przez § 5 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia opisu technicznego zawierającego charakterystykę drogi i ruchu na drodze. Organ zarządzający ruchem może podjąć jedno z rozstrzygnięć przewidzianych w § 8 ust. 2 rozporządzenia, w tym odesłać projekt w celu wprowadzenie zmian. W odpowiedzi na skargę Burmistrza Miasta wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wyjaśnił, że skarżący nie wykazał w skardze swojego interesu prawnego do jej wniesienia, ograniczając się jedynie do stwierdzenia, że jego nieruchomość sąsiaduje z nieruchomością, na której znajduje się droga i w związku z tym sposób organizacji ruchu wpływa na sposób korzystania z jego nieruchomości. Zdaniem Burmistrza, zmiana organizacji ruchu nie spowodowała, że dostęp do nieruchomości skarżącego został uniemożliwiony. Ponadto Burmistrz wyjaśnił, że droga mieszcząca się na działce [...] jest drogą częściowo publiczną, a częściowo prywatną. Okoliczność ta wynika z treści załącznika do uchwały Nr XXVI 272/08 Rady Gminy Mielno z dnia 20 listopada 2008 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych. Błędne jest więc stanowisko skarżącego, że droga ta w całości stanowi drogę publiczną. Zdaniem organu, nieprawidłowy jest również zarzut sformułowany w pkt 2 skargi. Ulica [...] przechodzi w deptak i zmiana organizacji ruchu konieczna była właśnie ze względu na konieczność zapewnienia bezpieczeństwa pieszym i turystom, których wzmożony ruch występuje w miejscu, którego dotyczy zmiana. Organ nie zgadza się również z twierdzeniem, że nadużył władztwa administracyjnego poprzez całkowitą dowolność zatwierdzenia projektu. Zmiany zostały przeprowadzone po konsultacji z mieszkańcami oraz zgodnie z przewidzianą obowiązującym prawem procedurą i – co istotne – dopiero po tym, gdy mieszkańcy ul. [...] złożyli wniosek o jej dokonanie argumentując, że dotychczasowy sposób organizacji ruchu na ulicy był uciążliwy, powodował niszczenie nawierzchni oraz znacząco utrudniał, a nawet uniemożliwiał dojście do morza. Odnosząc się do zarzutu sformułowanego w pkt 4 skargi organ podkreślił, że skarżący posiada nieograniczony dostęp do drogi publicznej. Odnosząc się do zarzutu oznaczonego numerem 5 Burmistrz wskazał, że jest on sformułowany zbyt ogólnie. Skarżący powołał się na naruszenie art. 8 ustawy o drogach publicznych, jednakże o naruszeniu tego przepisu można mówić w sytuacji, w której czynności zostałyby dokonane przez organ, który nie jest zarządcą drogi. W niniejszej sprawie sytuacja taka nie miała miejsca, więc zarzut ten w żadnym wypadku nie może zostać uznany za trafny. Rozważając ostatni z zarzutów, tj. zarzut naruszenia art. 22 oraz art. 43 Konstytucji RP organ stwierdził, że zarzut ten stanowi powielenie zarzutu oznaczonego w pkt 4 skargi i zaznaczył, że wszystkie podjęte w postępowaniu czynności zostały dokonane w oparciu o przepisy ustawy i zgodnie z nimi. W piśmie z dnia [...] lutego 2020 r. organ wniósł o przeprowadzenie dowodu z decyzji Wojewody Z. Nr [...] z dnia [...] listopada 2015 r. w przedmiocie udzielania pozwolenia na budowę na fakt wyłączenia z ruchu samochodowego odcinka drogi wewnętrznej położonej na działce nr [...] w G. już w 2015 r., przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy przez skarżącego. W piśmie z dnia [...] lutego 2020 r. skarżący wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów, tj. załącznika do wznowienia postępowania oraz ze zdjęć ulicy [...] w G. , na okoliczność braku zasadności zmiany organizacji ruchu przy ul. [...] w G. , utrudnień związanych prowadzeniem przez niego działalności gospodarczej, konfliktu prywatno-prywatnego. Na rozprawie w dniu 20 lutego 2020 r. Sąd, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., postanowił przeprowadzić wnioskowane przez strony dowody. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej: "p.p.s.a."), sądowa kontrola, według ww. kryterium, działalności publicznej obejmuje m.in. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5 (inne niż akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej), podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Nadto Sąd, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest akt Burmistrza Miasta z dnia [...] maja 2019 r. o zatwierdzeniu projektu stałej organizacji ruchu na drodze wewnętrznej położonej na działce nr [...] w G. . Zmiana w organizacji ruchu polegała na ustawieniu wzdłuż odcinka tej drogi na granicy z nieruchomością skarżącego (dz. nr [...]) słupków prowadzących U-1a. Akt ten został wydany w oparciu o art. 10 ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (j.t.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1260 ze zm. – dalej jako "p.r.d.") oraz § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (j.t.: Dz. U. z 2017 r., poz. 784 – dalej jako "rozporządzenie w sprawie warunków zarządzania ruchem na drogach"). W świetle orzecznictwa sądowoadministracyjnego nie budzi wątpliwości, że akt ten podlega kognicji sądu administracyjnego. Uchwałą z dnia 26 czerwca 2014 r., sygn. I OPS 14/13 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów przesądził, że zatwierdzenie organizacji ruchu przez organ jednostki samorządu terytorialnego wskazany w art. 10 ust. 4, 5, 6 p.r.d. oraz na podstawie § 3 ust. 1 pkt 3, § 6 ust. 1 i § 8 ust. 2 pkt 1 przywołanego wyżej rozporządzenia jest aktem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. W uzasadnieniu do tej uchwały Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że prawo do zaskarżenia zatwierdzenia organizacji ruchu drogowego wynika odpowiednio z przepisów: art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym oraz z art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1997 r. o samorządzie powiatowym. Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć ten akt do sądu administracyjnego. Skarżący spełnia przesłankę z ww. przepisu – posiada interes prawny do złożenia skargi. Jest właścicielem sąsiedniej nieruchomości względem działki nr [...], prowadzi w tym miejscu działalność gospodarczą (domki letniskowe), a nowa organizacja ruchu na części działki nr [...] (stanowiącej drogę wewnętrzną) modyfikuje dotychczasowe warunki wjazdu i parkowania samochodów na działce skarżącego nr [...]. W tym znaczeniu nowa organizacja ruchu na części drogi ul. [...] narusza jego prawa wynikające z dotychczasowej organizacji ruchu. Rozpoznając sprawę pod kątem legalności Sąd uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie, chociaż z innych powodów niż zarzuty w niej podniesione. Za nietrafny uznać bowiem należy zarzut, iż droga (część działki nr [...]) w miejscu, w którym ustawiono słupki prowadzące nie jest drogą wewnętrzną. W załączniku nr 2 do uchwały nr XXVI/272/08 Rady Gminy Mielno z dnia 20 listopada 2008 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych "Wykaz dróg proponowanych do zaliczenia do kategorii dróg gminnych w m. G. ", wykazano jako kwalifikowaną do kategorii dróg gminnych ul. [...] obejmującą działki gruntu nr [...] i część dz. nr [...] – według rysunku – arkusz nr [...], gdzie zaznaczona jest granica między częścią działki stanowiącej drogę publiczną a częścią stanowiącą drogę wewnętrzną. Także z zestawienia treści decyzji nr [...] o pozwoleniu na przebudowę dróg w miejscowości G., w tym działki nr [...] i dołączonego rysunku opracowania sytuacyjnego oraz załącznika graficznego do wniosku o wprowadzenie zmian w organizacji ruchu z dnia [...] marca 2018 r. i rysunku nr [...] do projektu stałej organizacji ruchu wynika, w jakiej części ulica [...] jest drogą publiczną, a w jakiej stanowi drogę wewnętrzną. Przypomnieć należy, że kategorie na jakie dzieli się drogi publiczne wskazuje art. 2 ust. 1 pkt 1 – 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (j.t.: Dz. U. z 2018 r. poz. 2068 – dalej jako "u.d.p."). Są to: drogi krajowe, drogi wojewódzkie, drogi powiatowe, drogi gminne. Jeżeli droga nie została zaliczona do żadnej z ww. kategorii dróg publicznych, to, jest drogą wewnętrzną. W myśl art. 8 ust. 1 u.d.p. – drogi, drogi rowerowe, parkingi oraz place przeznaczone do ruchu pojazdów, niezaliczone do żadnej z kategorii dróg publicznych i niezlokalizowane w pasie drogowym tych dróg są drogami wewnętrznymi. Tak więc część działki nr [...] należącej do Gminy M., nie zaliczona do kategorii dróg gminnych, stanowi drogę wewnętrzną. Zgodnie z art. 8 ust. 2 u.d.p., budowa, przebudowa, remont, utrzymanie, ochrona i oznakowanie dróg wewnętrznych oraz zarządzanie nimi należy do zarządcy terenu, na którym jest zlokalizowana droga, a w przypadku jego braku – do właściciela tego terenu. Na mocy art. 10 ust. 7 p.r.d., zarządzanie ruchem na drogach wewnętrznych, w tym w strefie ruchu i strefie zamieszkania, należy do podmiotu zarządzającego tymi drogami. Według art. 19 ust. 1 ww. ustawy organ administracji rządowej lub jednostki samorządu terytorialnego, do którego właściwości należą sprawy z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony dróg, jest zarządcą drogi. Zarządcami dróg, z zastrzeżeniem ust. 3, 5, 5a i 8, są dla dróg gminnych – wójt (burmistrz, prezydent miasta) – art. 19 ust. 2 pkt 4 powoływanej ustawy. Z przywołanych powyżej przepisów wynika, że Burmistrz Miasta jest organem uprawnionym do wprowadzenia na będącej w jego zarządzie drogi wewnętrznej stałej organizacji ruchu. Warunki sporządzania, opiniowania zatwierdzania i wprowadzenia organizacji ruchu uregulowane zostały w rozporządzeniu z dnia 23 września 2003 r., wydanym na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 10 ust. 12 p.r.d. W myśl § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie warunków zarządzania ruchem na drogach, organ zarządzający ruchem zatwierdza organizację ruchu na podstawie złożonych projektów organizacji ruchu. Przez projekt organizacji ruchu rozumie się dokumentację sporządzoną w celu zatwierdzenia stałej, zmiennej albo czasowej organizacji ruchu przez właściwy organ zarządzający ruchem albo właściwy podmiot zarządzający drogą wewnętrzną (§ 1 ust. 2 pkt 2). Szczegółowe zasady zatwierdzania projektu zostały uregulowane w § 8 ww. rozporządzenia. Z przepisu tego wynika, że zatwierdzenia organizacji ruchu nie jest i nie może być czynnością mechaniczną i arbitralną, gdyż prawodawca wymaga od organu merytorycznej analizy projektu. Organ zarządzający ruchem w wyniku tej analizy może: 1) zatwierdzić organizację ruchu w całości lub w części bez zmian lub po wprowadzeniu zmian lub wpisaniu uwag dotyczących wdrożenia organizacji ruchu; 2) odesłać projekt w celu wprowadzenia poprawek; 3) odrzucić projekt (co ma miejsce obligatoryjnie w przypadku stwierdzenia, że projektowana organizacja ruchu zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego albo niezgodności projektu z przepisami dotyczącymi warunków umieszczania na drogach znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego, a fakultatywnie w przypadku niezgodności projektowanej organizacji ruchu z założeniami polityki transportowej lub potrzebami społeczności lokalnej bądź nieefektywności projektowanej organizacji ruchu). W orzecznictwie wskazuje się, że to z projektu organizacji ruchu powinna wynikać analiza dla zastosowania określonego rozwiązania, a w szczególności z wymaganego przez § 5 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia w sprawie warunków zarządzania ruchem na drogach – opisu technicznego zawierającego charakterystykę drogi i ruchu na drodze. Ten bowiem element projektu wiąże się ściśle z uzasadnieniem dla umieszczania w drodze określonych znaków drogowych, sygnałów i urządzeń (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 23 stycznia 2014 r. sygn. akt II SA/Sz 723/13, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 22 lutego 2018 r. sygn. akt III SA/Gd 880/17, wyroki dostępne w Internecie). Powyższy wymóg koresponduje ze znajdującymi zastosowanie w niniejszej sprawie przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drodze (Dz. U. z 2019 r. poz. 2311 - dalej jako "rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków"), w którym opisano zasady umieszczania na drodze słupków kierujących U-1a. Mianowicie w załączniku Nr 4, w części 2. Urządzenia optycznego prowadzenia ruchu, pkt 2.1. Słupki prowadzące, wskazano, że słupki prowadzące U-1a i U-1b według wzorów pokazanych na rysunkach 2.1.1 i 2.1.2 stosuje się w celu ułatwienia kierującym, szczególnie w porze nocnej i w trudnych warunkach atmosferycznych, orientacji co do szerokości drogi, jej przebiegu w planie oraz na łukach poziomych. W rozpoznawanej sprawie istotne jest również to, że zarządzeniem z dnia [...] marca 2018 r., nr [...] Burmistrz Miasta zatwierdził projekt stałej organizacji ruchu na drodze wewnętrznej położonej na dz. Nr [...] w G. pn.: "Oznakowanie drogi wewnętrznej na przedłużeniu ul. [...] w G. (dz. Nr [...])". Zmiana w organizacji ruchu na tej drodze polegała na wprowadzeniu na początku drogi wewnętrznej zakazu ruchu (znak B-1) w obu kierunkach. Powyższe wiadome jest Sądowi z urzędu, bowiem wyrokiem z dnia 19 grudnia 2019 r., sygn. akt II SA/Sz 738/19 Sąd oddalił skargę K. Z. na wyżej opisane zarządzenie Burmistrza Miasta z dnia [...] marca 2018 r. Przypomnieć zatem należy, że wprowadzana obecnie zaskarżonym zarządzeniem zmiana organizacji ruchu polegała na ustawieniu wzdłuż odcinka tej drogi na granicy z nieruchomością skarżącego (dz. nr [...]) słupków prowadzących U-1a w rozstawie co około 1,5 m (zgodnie z rys. nr [...]), ustawienie których ma na celu ułatwienie kierującym, szczególnie w porze nocnej i w trudnych warunkach atmosferycznych, orientacji co do szerokości drogi, jej przebiegu w planie oraz na łukach poziomych. Oznacza to, że zaskarżonym zarządzeniem organ zatwierdził ustawienie słupków kierujących, których zadaniem jest ułatwienie kierującym orientacji na drodze, na odcinku drogi wewnętrznej, na którym obowiązuje zakaz ruchu pojazdów. Mając powyższe na uwadze Sąd doszedł do przekonania, że przedłożony Burmistrzowi projekt stałej organizacji ruchu sporządzony został z naruszeniem prawa polegającym na uchybieniu regulacji określonej pkt 2.1. załącznika nr 4 do rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków. Zdaniem Sądu, opisane wyżej wady projektu nie uprawniały organu do zatwierdzenia stałej zmiany organizacji ruchu, co świadczy o tym, że zaskarżony akt został wydany z naruszeniem § 3 ust. 1 pkt 3 oraz § 8 ust. 2 pkt 2 i 3 rozporządzenia w sprawie warunków zarządzania ruchem na drogach. W tym stanie rzeczy, Sąd uwzględnił skargę i na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w pkt I wyroku. Zawarte w pkt 2. sentencji wyroku rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania znajduje oparcie w treści art. 200 oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 2 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokatów (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm.). Na zasądzoną od organu na rzecz każdego ze skarżących kwotę składają się uiszczone w toku postępowania kwoty należnych opłat sądowych (wpisów) w wysokości [...] zł oraz opłata skarbowa z tytułu pełnomocnictwa w wysokości [...] zł, a także wynagrodzenie pełnomocnika w osobie radcy prawnego w wysokości [...] zł.