III SA/Gd 835/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Sędziowie: Sędzia WSA Janina Guść, Sędzia WSA Paweł Mierzejewski (spr.), Protokolant: Starszy Sekretarz Sądowy Hanna Tarnawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2020 r. sprawy ze skargi A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 20 września 2019 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem prawa oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 20 września 2019 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego - po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez A. Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. (dalej także jako "strona", "spółka" albo "skarżąca") - utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 17 maja 2019 r. nr [...] o nałożeniu na spółkę na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 58 ze zm.; dalej powoływanej w skrócie jako "u.t.d.") kary pieniężnej w wysokości 15.000 zł za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem prawa Z akt administracyjnych sprawy wynika, że w okresie od 11 stycznia 2019 r. do 20 lutego 2019 r. Wojewódzki Inspektorat Transportu Drogowego w G. przeprowadził w A. Sp. z o.o. z siedzibą w G. kontrolę w zakresie przestrzegania przez przedsiębiorstwo obowiązków i warunków przewozu drogowego wynikających z ustawy o transporcie drogowym oraz aktów prawnych wymienionych w art. 4 pkt 22 tej ustawy, zarówno w zakresie działalności prowadzonej przez stronę w oparciu o licencję nr [...] na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy ważną od dnia 7 kwietnia 2015 r. do dnia 6 kwietnia 2020 r. oraz w oparciu o licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy ważną od dnia 3 grudnia 2010 r. do dnia 3 grudnia 2060 r. Szczegółowej analizie poddano czas pracy i odpoczynku 10 kierowców w okresie od 1 lipca 2018 r. do 31 sierpnia 2018 r. Wyniki przeprowadzonej kontroli ujęto w protokole nr [...] Zawarte w nim ustalenia stały się obok art. 92a ust. 1 u.t.d. podstawą wydania wskazanych wyżej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego i Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Organy orzekające zgodnie oceniły, że stwierdzone podczas kontroli okoliczności faktyczne świadczą o popełnieniu przez spółkę szeregu wskazanych w ustawie o transporcie drogowym naruszeń obejmujących: - skrócenie dziennego czasu odpoczynku o czas powyżej 15 minut do jednej godziny oraz za każdą następną rozpoczętą godzinę (naruszenia określone w l.p. 5.3.1 i 5.3.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym); - przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy (l.p. 5.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym); - przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 9 godzin, w sytuacji gdy kierowca dwukrotnie w danym tygodniu wydłużył jazdę dzienną do 10 godzin o czas powyżej 15 minut do mniej niż 1 godziny (l.p. 5.1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym); - skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku o czas do jednej godziny i za każdą następną rozpoczętą godzinę (l.p. 5.4.1. i 5.4.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym); - naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z kart kierowcy - za każdego kierowcę (l.p. 6.3.17 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym); - niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 u.t.d. w wymaganym terminie - za każdą zmianę (l.p. 1.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym); - wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji (l.p. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym). Łączna kwota kar pieniężnych za wyżej wskazane naruszenia wyniosła 25.950 zł, jednakże na zasadzie art. 92a ust. 5 pkt 1 u.t.d. została ograniczona do kwoty 15.000 zł. Odnośnie naruszenia wskazanego w l.p. 1.5 załącznika nr 3 do cyt. ustawy stwierdzono, że spółka dokonywała faktycznej wymiany pojazdów, przy pomocy których świadczyła usługi transportowe. Nie zgłaszała jednak organom, które wydały jej licencje nr [...] i nr [...] faktu, że poszczególne pojazdy zgłoszone do tych licencji nie ją już w jej dyspozycji i z tej przyczyny winny podlegać wykreślaniu z licencji. Powyższe stwierdzono w odniesieniu do 12 niewykorzystywanych już w prowadzonej przez spółkę działalności pojazdów o numerach rejestracyjnych: [...] zestawiając ze sobą przestawiony przez spółkę wykaz pojazdów z informacjami uzyskanymi z Wydziału Komunikacji Urzędu Miasta w G. oraz Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego - Biura ds. Transportu Międzynarodowego. Organy stwierdziły, że spółka kilkakrotnie naruszyła art. 14 ust. 1 pkt 1 u.t.d. ponieważ w stosunku do żadnego z ww. pojazdów nie dokonała w terminie (28 dni) zgłoszenia zmiany danych, o których mowa w art 7a i art. 8 u.t.d. Zgodnie z art. 7 a i 8 u.t.d. wnioskując o udzielenie posiadanych licencji, spółka miała bowiem obowiązek określić zarówno rodzaj, jak i liczbę pojazdów, które będzie wykorzystywała w prowadzonej działalności gospodarczej. Odnośnie naruszenia wskazanego w l.p. 1.1 załącznika nr 3 do cyt. ustawy wskazano natomiast, że w objętym kontrolą czasie spółka zajmowała się również działalnością gospodarczą w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy, co wynika wprost z przedłożonego przez A. oświadczenia z dnia 17 stycznia 2019 r., która to działalność nie mieści się w ramach uprawnień wynikających z posiadanych przez tą spółkę licencji nr [...] (na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy), czy licencji nr [...] (wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy). Spółka nie okazała do kontroli - odrębnej od wyżej wskazanych - licencji na wykonywanie transportu drogowego rzeczy, której zakresem byłoby pośrednictwo przy przewozie rzeczy. Brak posiadania tego rodzaju uprawnień przez spółkę został też formalnie potwierdzony przez Urząd Miasta G., który wskazał, że spółka A. nie posiada i nigdy nie posiadała licencji w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy. Wobec powyższego, organy stwierdziły, że spółka naruszyła art. 5b ust 2 u.t.d. wykonując transport drogowy w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy bez wcześniejszego uzyskania odpowiedniej licencji. Odnośnie pozostałych naruszeń dotyczących czasu pracy, odpoczynku oraz wczytywania danych z kart kierowcy, których zaistnienia nie zakwestionowano w odwołaniu, Główny Inspektor Transportu Drogowego podkreślił, że strona nie udowodniła braku swojej winy w zaistnieniu przedmiotowych zdarzeń. Nie mogła tym samym skutecznie domagać się umorzenia postępowania w przedmiotowym zakresie przez organ. W skardze na wyżej wskazaną decyzję organu odwoławczego skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku A. Sp. z o.o. wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji w całości lub części i uchylenie w całości lub części decyzji ją poprzedzającej oraz o umorzenie postępowania w całości lub części. Skarżąca podniosła, że zaskarżona decyzja organu odwoławczego narusza prawo materialne w postaci art. 4 pkt 3 i 22, art. 5, art. 7a, art. 8 i art. 92 a, b i c ustawy o transporcie drogowym oraz prawo procesowe, to jest art. 138 § 1 pkt 1 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego. Spółka powtórzyła w skardze zawarte uprzednio w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji twierdzenia, że stwierdzone w protokole kontroli naruszenia o l.p.: 5.3.1 i 5.3.2, l.p. 5.11 l.p. 5.1.1, l.p. 5.4.1 i 5.4.2. oraz l.p. 6.3.17 istotnie miały miejsce. Były to jednak w ocenie strony drobne uchybienia małej wagi, które powstały bez winy umyślnej przedsiębiorcy. Skoro zatem zdarzenia te miały miejsce w sytuacjach, których skarżąca nie mogła przewidzieć, to w świetle regulacji zawartych w u.t.d. postępowanie w sprawie nałożenia kary pieniężnej w tym zakresie powinno zostać umorzone. Zdaniem skarżącej, już z samego zebranego w sprawie materiału dowodowego wynikało, że były to zdarzenia, których skarżąca nie mogła przewidzieć i za które nie powinna ponosić odpowiedzialności. Przyjmując twierdzenie przeciwne, to jest, że skarżąca nie udowodniła braku swojej winy w zaistnieniu przedmiotowych zdarzeń, Główny Inspektor Transportu Drogowego nie wskazał dlaczego nie uznał tych zdarzeń za przypadkowe i wyjątkowe. W skardze zaakcentowano przede wszystkim, że organy błędnie oceniły, że spółka dopuściła się naruszeń wskazanych w lp. 1.1 i l.p. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. W ocenie strony skarżącej z przepisów ustawy o transporcie drogowym po pierwsze nie wynika, aby wykonywanie usług w zakresie pośrednictwa wiązało się z koniecznością uzyskania odrębnej licencji od tych już posiadanych przez spółkę. W ocenie strony posiadane licencje dotyczące zarobkowego krajowego transportu rzeczy i międzynarodowego transportu rzeczy w wystarczający sposób uprawniały spółkę do prowadzenia działalności w zakresie pośrednictwa. W ocenie strony skarżącej przepisy ustawy o transporcie drogowym nie nakładały ponadto na nią obowiązku zgłoszenia organom, że zaprzestała używania konkretnego pojazdu w swojej działalności transportowej. Spółka podkreśliła, że ilość i rodzaj pojazdów, przy pomocy których faktycznie wykonywała swoją działalność transportową nigdy nie przekroczyła ilości, która była określona we wniosku o wydanie wypisów z licencji oraz dla których został udokumentowany wymóg zdolności finansowej. Nadto, wszystkie nowe pojazdy użytkowane przez przedsiębiorstwo były zawsze zgłoszone do ewidencji pojazdów przypisanych do danej licencji wraz z udokumentowaniem zdolności finansowej przed wykonywaniem przewozów drogowych tymi pojazdami. Skarżąca wskazała, że nie wykonywała zatem nigdy transportu pojazdem, który byłby niezgłoszony do ewidencji pojazdów. Jedynie taka sytuacja powodowałaby uznanie, że spółka narusza obowiązujące przepisy prawa. Na poparcie swoich twierdzeń spółka odwołała się do poglądów zaprezentowanych w orzecznictwie sądów administracyjnych. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej powoływanej w skrócie jako "p.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji ani poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Skarżąca przedmiotem kontroli Sądu uczyniła decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 20 września 2019 r. [...] utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 17 maja 2019 r. nr [...] o nałożeniu na spółkę kary pieniężnej w wysokości 15.000 zł za naruszenie przepisów o ustawy transporcie drogowym. Materialnoprawną podstawę wydanych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, a w szczególności jej art. 92a ust. 1 oraz załącznik nr 3 do tej ustawy poz.: l.p.: 5.3.1 i 5.3.2, l.p. 5.11., l.p. 5.1.1, l.p. 5.4.1 i 5.4.2, l.p. 6.3.17, l.p. 1.1. oraz l.p. 1.5. Uwzględniając czas powstania i ujawnienia naruszeń wskazanych w protokole kontroli nr [...] oraz treść normy kolizyjnej z art. 5 ust. 1 pkt 1, ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 1481) w przedmiotowej sprawie zastosowanie miały wskazane w tym artykule "dotychczasowe" przepisy ustawy o transporcie drogowym, to jest w brzemieniu obowiązującym do dnia 2 września 2018 r. Stosownie do art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 12.000 zł za każde naruszenie. Zgodnie z art. 92a ust. 5 pkt 1 u.t.d. suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli - gdy chodzi o podmiot zatrudniający w okresie 6 miesięcy poprzedzających kontrolę nie więcej niż średnio 10 kierowców - nie może przekroczyć 15.000 zł. Taka też kara, po jej obniżeniu zgodnie z zasadą wynikającą z art. 92a ust. 5 pkt 1 cyt. ustawy, została nałożona na skarżącą. W rozpatrywanej sprawie kary pieniężne zostały nałożone na podstawie art. 92a ust. 1 w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d. Treść art. 92a ust. 1 i 7 w zw. z załącznikiem nr 3 do ustawy określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za wskazane w załączniku naruszenia przepisów. W tym zakresie organ orzekający nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. Powyższe oznacza, że decyzja o nałożeniu kary ma charakter związany i w razie stwierdzenia w ramach kontroli naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego organ jest obowiązany do ustalenia kary pieniężnej w wysokości określonej w załączniku do ustawy i nałożenia jej w wysokości - w przypadku takich podmiotów jak skarżąca - nie wyższej, niż wynikająca z art. 92a ust. 5 pkt 1 u.t.d. Natomiast odstąpienie od nałożenia kary i zwolnienie się podmiotu wykonującego przewóz z tej odpowiedzialności możliwe jest jedynie w sytuacji wystąpienia okoliczności przewidzianych w art. 92b i art. 92c u.t.d. Jak wynika z akt sprawy zakres naruszeń, których w ocenie organów orzekających dopuściła się spółka jest szeroki (naruszenia określone w l.p. 5.3.1, 5.3.2 , 5.11, 5.1.1., 5.4.1, 5.4.2 i 6.3.17 załącznika nr 3 do u.t.d. jak też naruszenia określone w lp. 1.1. i l.p. 1.5. załącznika nr 3 do tej ustawy). Dostrzec przy tym należy, że w odniesieniu do wskazanej powyżej pierwszej grupy naruszeń również strona skarżąca ani w skardze, ani też na etapie postępowania administracyjnego nie kwestionowała, że rzeczywiście dopuściła się wskazanych naruszeń. Wbrew przekonaniu strony skarżącej chcąc uchylić odpowiedzialność za naruszenia dotyczące czasu prowadzenia pojazdów, wymaganych przerw i okresów odpoczynku miała ona obowiązek wykazać, że zapewniła właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów odnoszących się do tych kwestii. że nie ponosi winy w zaistnieniu naruszeń i nie mogła ich przewidzieć. Zastosowanie z kolei art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. było możliwe w sytuacji uznania, że okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Należy w tym miejscu podkreślić, że organy administracji publicznej nie mają obowiązku samodzielnego poszukiwania argumentów na poparcie twierdzeń strony o konieczności wyłączenia jej odpowiedzialności za popełnione przez nią naruszenia prawa, w sytuacji gdy argumentów tych - jak w realiach rozpatrywanej sprawy - nie przytoczyła sama strona. Z tych względów rozstrzygnięcie sporu w przedmiotowej sprawie sprawdza się w istocie wyłącznie do dokonania przez Sąd oceny, czy organy prawidłowo ustaliły, że strona skarżąca dopuściła się naruszeń w postaci: niezgłoszenia w terminie zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8 u.t.d. (zgodnie z l.p. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. zagrożonego karą 800 zł) oraz wykonywania transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji (zgodnie z l.p. 1.1 załącznika nr 3 do wskazanej ustawy zagrożonego karą w wysokości 12.000 zł). Odnośnie naruszenia polegającego na niezgłoszeniu zmiany danych wskazać należy, że zgodnie z art. 7a ustawy o transporcie drogowym, zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego oraz licencji wspólnotowej udziela się na wniosek przedsiębiorcy złożony w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2017 r. poz. 570 oraz z 2018 r. poz. 1000, 1544 i 1669), po uiszczeniu opłat, o których mowa w art. 41 ust, 1 pkt 1 i 11.2. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera: 1) oznaczenie przedsiębiorcy, jego adres i siedzibę albo miejsce zamieszkania; 2) adres siedziby przedsiębiorcy, o której mowa w art. 5 lit. a rozporządzenia (WE) nr 1071/2009; 3) informację o wpisie do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG) albo numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym (KRS), jeżeli są wymagane; 4) numer identyfikacji podatkowej (NIP); 5) określenie rodzaju transportu drogowego; 6) określenie rodzaju i liczby pojazdów samochodowych, które przedsiębiorca będzie wykorzystywał do wykonywania transportu drogowego; 7) imię i nazwisko, adres zamieszkania oraz numer certyfikatu kompetencji zawodowych osoby zarządzającej transportem, o której mowa w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 albo osoby, o której mowa w art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009; 8) określenie liczby wypisów z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub z licencji wspólnotowej; 9) w przypadku licencji wspólnotowej - określenie czasu, na który ma być ona udzielona. Stosownie zaś do art. 14 ustawy o transporcie drogowym, przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił: 1. zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego łub licencji wspólnotowej - zmiany danych, o których mowa w art. 7a; 2. licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2 - zmiany danych, o których mowa w art. 8 - nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania. Jeżeli zmiany, o których mowa w ust. 1, obejmują dane zawarte w zezwoleniu na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę treści zezwolenia lub licencji. Jeżeli zmiany, o których mowa w ust. 1 pkt 1, polegają na zwiększeniu liczby pojazdów, przedsiębiorca jest obowiązany udokumentować zdolność finansową dla każdego zgłoszonego pojazdu samochodowego, zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, i może wystąpić z wnioskiem o wydanie dodatkowych wypisów z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub z licencji. Jeżeli zmiany, o których mowa w ust, 1 pkt 2, polegają na zwiększeniu liczby pojazdów, przedsiębiorca jest obowiązany udokumentować sytuację finansową dla każdego zgłoszonego pojazdu samochodowego, zgodnie z art, 5c ust. 1 pkt 3, i może wystąpić z wnioskiem o wydanie dodatkowych wypisów z licencji. Konsekwencją powyższego jest treść I.p, 1.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który karą pieniężną w wysokości 800 złotych, sankcjonuje niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 ustawy o transporcie drogowym, w wymaganym terminie - za każdą zmianę. W świetle art. 14 ust. 1 u.t.d. przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji wspólnotowej, zmiany danych, o których mowa w art. 7a, tj. dotyczących m.in. adresu i siedziby albo miejsca zamieszkania przedsiębiorcy (art. 7a ust. 2 pkt 1) oraz rodzaju i liczby pojazdów samochodowych, które przedsiębiorca będzie wykorzystywał do wykonywania transportu drogowego (art. 7a ust. 2 pkt 6), nie później niż w terminie 28 dni od dnia powstania tych zmian. Zgodnie z art. 7a ust. 2 pkt 6 wskazanej ustawy dane te dotyczą rodzaju i liczby pojazdów samochodowych, które przedsiębiorca będzie wykorzystywał do wykonywania transportu drogowego, a zgodnie z art. 7 ust. 7 po uzyskaniu zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego przedsiębiorca przedkłada do organu, który udzielił zezwolenia wykaz pojazdów zawierający informacje dotyczące marki, typu, rodzaju, przeznaczenia, numeru rejestracyjnego, numeru VIN, wskazanie rodzaju tytułu prawnego do dysponowania pojazdem. Obowiązek zgłoszenia zmiany dotyczy każdego pojazdu, którym dysponował przedsiębiorca, ponieważ zmiana liczby pojazdów wpływa bezpośrednio na prawa i obowiązki strony wynikające z zezwolenia lub licencji np. określone w art. 14a ust. 2 albo w art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d. Z treści art. 14 ust. 1 ustawy wynika, że obowiązek zgłoszenia zamiany danych, o których mowa w art. 7a dotyczy każdego przypadku wystąpienia zmiany danych i termin do jej zgłoszenia zaczyna biec od dnia jej powstania, to jest na przykład sprzedaży samochodu objętego zezwoleniem albo wygaśnięcia umowy użyczenia zawartej przez przedsiębiorcę z osobą trzecią. Celem nałożenia obowiązku wynikającego z art. 14 ust. 1 u.t.d. jest między innymi zapewnienie aktualności danych związanych z zawodowym wykonywaniem działalności transportowej, a przymuszenie przedsiębiorców do wykonywania tego obowiązku poprzez zagrożenie wymierzenia kary pieniężnej za brak jego wykonania w określonym terminie ma zapewnić realizację tego celu. Wbrew twierdzeniu strony skarżącej ustawodawca nakłada zatem obligatoryjny obowiązek zgłoszenia organom, które wydały licencję faktu wykreślenia pojazdów nie będących w prawnej dyspozycji kontrolowanego przedsiębiorstwa. Powyższe wynika z przytoczonej wyżej treści art. 7a i art. 8 ustawy o transporcie drogowym. Sąd w składzie orzekającym w przedmiotowej sprawie w pełni podziela jednocześnie i przyjmuje za własny pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 2008 r. (sygn. akt II GSK 156/08; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl), że transport drogowy powinien być wykonywany nie tylko przy użyciu tej samej liczby, ale także tych samych pojazdów, które zostały zgłoszone przez przedsiębiorcę do konkretnej licencji, która pozwala mu na wykonywanie działalności w zakresie transportu drogowego. W tym zakresie uwzględnić należy, że na gruncie obowiązującego prawa działalność gospodarcza polegająca na świadczeniu odpłatnych usług transportowych jest reglamentowana i aby uzyskać zezwolenie na jej prowadzenie należy spełnić szereg warunków, które zostały wprowadzone między innymi w celu zagwarantowania szeroko pojętego bezpieczeństwa wykonywanego transportu. W ocenie Sądu temu celowi służy przyjęte w ustawie o transporcie drogowym rozwiązanie i wymóg, aby ubiegając się o licencję przewoźnika przedsiębiorca obowiązkowo wskazywał przy pomocy jakich pojazdów będzie wykonywał transport. Z tych samych względów dane te powinny być zatem na bieżąco aktualizowane. Tylko to pozwala bowiem na możliwość realnej weryfikacji, czy dany przedsiębiorca, który już uzyskał licencję, w dalszym ciągu spełnia warunki jej posiadania. Zmieniając używane w działalności samochody, przedsiębiorca nie może zatem poprzestawać tylko na zgłaszaniu organowi nowych pojazdów do licencji, ale również powinien zgłaszać mu pojazdy konieczne do wykreślenia, z uwagi na to, że te nie są już przez niego użytkowane. Na dokonanie zgłoszenia zamiany danych, stosownie do art. 14 ust. 1 pkt 1 u.t.d. przedsiębiorca ma 28 dni od powstania tych zmian – a zatem nie tylko 28 dni od dnia nabycia nowego pojazdu, ale także 28 dni od utraty władztwa prawnego nad dotychczas użytkowym w ramach licencji pojazdem. Mając powyższe na uwadze uznać należy, że organy orzekające prawidłowo przyjęły, że niezależnie od tego czy suma użytkowanych przez skarżącą samochodów przekroczy liczbę otrzymanych przez nią wypisów z licencji, skarżąca miała obowiązek zgłosić w wynikającym z ustawy terminie, że nie wykonuje już usług transportowych pojazdami o nr rej [...] oraz [...]. Odnośnie naruszenia polegającego na wykonywaniu zawodu przewoźnika drogowego bez wymaganej licencji Sąd podzielił stanowisko organów orzekających, że w ramach posiadanych przez skarżącą licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu rzeczy, skarżąca nie była niejako automatycznie uprawniona do wykonywania usług pośrednictwa w transporcie drogowym rzeczy. Wykonywanie tych usług od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 5 kwietnia 2013 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz ustawy o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2013 r., poz. 567) wymagało bowiem posiadania odrębnej licencji, której skarżąca nigdy nie uzyskała. Błędne jest zatem przekonanie skarżącej, że do powyższych usług uprawniała ją posiadana licencja międzynarodowa nr [...] czy też licencja krajowa nr [...]. Należy wskazać, że pośrednictwo przy przewozie rzeczy jest jedną z form wykonywania transportu drogowego z uwagi na fakt, że profil takiej działalności jest istotnie związany z realizowaniem usługi transportu. Niemniej jednak z wyraźnej woli ustawodawcy art. 5b ust. 2 u.t.d. (w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie) stanowił, że podjęcie i wykonywanie transportu drogowego w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Licencji tej udziela się na czas oznaczony, nie krótszy niż 2 lata i nie dłuższy niż 50 lat, uwzględniając wniosek strony (art. 5b ust. 3 cyt. ustawy). Licencja powyższa jest zezwoleniem w rozumieniu ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (art. 5b ust. 4 cyt. ustawy). Podkreślić przy tym należy, że w przepisach u.t.d. brak jest regulacji, w świetle której posiadanie licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy (obecnie licencji wspólnotowej) albo licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu rzeczy (obecnie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego) uprawnia do podjęcia i wykonywania transportu drogowego w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy. Uznawszy w reasumpcji zarzuty podniesione w skardze za niezasadne jak i nie znajdując podstaw do stwierdzenia z urzędu, że wydane w sprawie decyzje naruszają prawo (art. 134 § 1 p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił wniesioną skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji wyroku.