II SA/Wa 2176/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Szmydt, Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Sławomir Antoniuk (spr.), Protokolant specjalista Maria Zawada po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2020 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania nagrody rocznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] maja 2019 r. nr [...], 2. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego M. P. kwotę 480 zł (słownie: czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Komendant Główny Policji decyzją z [...] lipca 2019 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, z późn. zm.); zwanej dalej K.p.a., po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy własną decyzję z [...] maja 2019 r. nr [...] o odmowie M. P.nagrody rocznej za rok 2018, wydaną na podstawie art. 110 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2019 r. poz. 161, z późn. zm.) w związku z art. 70 ust. 5 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Służbie Ochrony Państwa (Dz. U. z 2018 r. poz. 138, z późn. zm.). W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że M. P. wnioskiem z [...] kwietnia 2019 r. zwrócił się do Komendanta Głównego Policji z prośbą o "wypłacenie należnego świadczenia z tytułu nagrody rocznej za służbę pełnioną w Komendzie Głównej Policji w roku 2018". Funkcjonariusz został przeniesiony z [...] stycznia 2019 r. ze służby w Policji do służby w Służbie Ochrony Państwa, w wyniku porozumienia zawartego między Komendantem Służby Ochrony Państwa a Komendantem Głównym Policji, na podstawie art. 70 ust. 2 ustawy o Służbie Ochrony Państwa. Stwierdził, że przeniesienie pomiędzy służbami wstrzymuje przyznanie odprawy oraz innych należności dla "odchodzącego" funkcjonariusza, które są należne z tytułu rozwiązania stosunku służbowego, jak również tych, które są przewidziane dla funkcjonariusza odchodzącego ze służby, ale nie muszą być należne z tytułu rozwiązania stosunku służbowego. Obliguje on tym samym podmiot zatrudniający (właściwego przełożonego) w dotychczasowej służbie do wstrzymania wymienionych należności wobec funkcjonariusza przenoszonego do służby w Służbie Ochrony Państwa. Prawo do nagrody rocznej materializuje się wobec policjanta z upływem roku, za który przysługuje, a zatem w przypadku przeniesienia do służby w Służbie Ochrony Państwa w chwili, w której nie jest on już policjantem. Wobec tego, jeśli nie jest już policjantem, a jest funkcjonariuszem Służby Ochrony Państwa, który w wyniku przeniesienia pomiędzy służbami zachowuje ciągłość służby, to jego służba w Policji jest równoważna ze służbą w Służbie Ochrony Państwa. Wbrew twierdzeniu funkcjonariusza brak jest podstaw do przyjęcia, że wobec Komendanta Głównego Policji powstało roszczenie z tytułu przyznania prawa do nagrody rocznej za rok bezpośrednio poprzedzający przeniesienie funkcjonariusza Policji do służby w Służbie Ochrony Państwa, tj. za rok 2018. W dniu, w którym zmaterializowało się to prawo, Pan M. P. nie był już policjantem, ale funkcjonariuszem Służby Ochrony Państwa, natomiast zobowiązanym, zgodnie z art. 110 ust. 13 ustawy o Policji, do przyznania prawa do nagrody rocznej jest przełożony właściwy w sprawach mianowania policjantów na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk. Strona, w chwili gdy w jej ocenie nabyła to roszczenie, nie miała już w Policji przełożonego, o którym mowa w przywołanym przepisie, bowiem od dnia przeniesienia, tj. od dnia [...] stycznia 2019 r. jest nim Komendant Służby Ochrony Państwa. Odnosząc się do treści wskazywanego przez M.P. art. 110 ust. 10 ustawy o Policji organ wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie nie ma on zastosowania, bowiem odnosi się do funkcjonariuszy pełniących służbę w Policji oraz zwalnianych z tej służby. Niezrozumiałym jest również powoływanie się przez niego na regulacje rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 października 2018 r. w sprawie przenoszenia do służby w Policji (Dz. U. z 2018 r. poz. 2006, z późn. zm.), które nie znajdują zastosowania w tym stanie faktycznym. Zarzut funkcjonariusza, że "organ stwierdził, że jest zobligowany do wstrzymania wymienionych należności wobec funkcjonariuszy przechodzących do SOP" jest także nieuzasadniony, gdyż fakt, iż w przepisach ustawy o Policji oraz aktach wykonawczych wydanych na jej podstawie, nie wyrażono stosownej normy expresiss verbis, nie oznacza, że można przyjąć, że Komendant Główny Policji jest organem właściwym do przyznania określonych należności pieniężnych. Właściwości tej nie można domniemywać, ale musi ona wynikać z konkretnych przepisów prawa powszechnie obowiązujących. Organ podkreślił, że wobec funkcjonariusza przeniesionego z [...] stycznia 2010 r. ze służby w Straży Granicznej do służby w Policji wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku 10 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1848/10 stwierdzając, że wypłata nagrody rocznej dla strony skarżącej nie może być zrealizowana przez Komendanta (...) Oddziału Straży Granicznej, bowiem strona skarżąca od dnia [...] stycznia 2010 r. nie jest już funkcjonariuszem Straży Granicznej, a funkcjonariuszem Policji. W związku z przeniesieniem, skarżąca niewątpliwie zachowała jednak ciągłość służby. Ponadto wskazał także, że roszczenie o wypłatę nagrody rocznej stało się wymagalne dopiero [...] kwietnia następnego roku, za który przysługuje nagroda. Tak więc, roszczenie skarżącej nie stało się wymagalne jeszcze w czasie pełnienia przez nią służby w Straży Granicznej, tj. do dnia [...] grudnia 2009 r. Tym samym, z uwagi na wymagalność tego świadczenia, które niewątpliwie przysługiwało skarżącej w roku następnym, Sąd wskazał, że organem właściwym do wypłaty nagrody rocznej jest organ, w którym funkcjonariusz pełnił służbę na [...] kwietnia następnego roku, za który przysługuje nagroda. Oznacza to zatem, że w stosunku do M. P. przeniesionego do pełnienia służby w Służbie Ochrony Państwa, Komendant Główny Policji nie jest organem właściwym do przyznania nagrody rocznej za rok 2018. W związku z powyższym Komendant Główny Policji stwierdził, że biorąc pod uwagę obowiązujące regulacje prawne (zarówno w Komendzie Głównej Policji, jak i w Służbie Ochrony Państwa) brak jest możliwości wydania decyzji przyznającej funkcjonariuszowi prawo do nagrody rocznej za 2018 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. P. wniósł o uchylenie decyzji Komendanta Głównego Policji z [...] lipca 2019 r., a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.; a) art. 110 ust. 13 ustawy o Policji w zw. z § 13 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 13 grudnia 2018 r. w sprawie przeniesienia do SOP (Dz. U. z 2019 r.), poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że Komendant SOP jest właściwy do wypłaty nagrody rocznej za okres poprzedzający przeniesienie do SOP, podczas gdy § 13 zdanie drugie rozporządzenia o przenoszenia do służby w SOP stanowi, iż nagroda roczna podlega odpowiedniemu zmniejszeniu, jeżeli za ten sam okres funkcjonariusz nabył prawo do uposażenia z tytułu służby w dotychczasowych jednostkach organizacyjnych (w całym 2018 roku był funkcjonariuszem Policji i tylko w tej formacji nabył uprawnienie do nagrody rocznej, skoro zatem w sytuacji przeniesienia funkcjonariusza w ciągu roku Komendant Służby Ochrony Państwa nie jest uprawniony do wypłaty nagrody rocznej za okres nabycia prawa w Policji, to tym bardziej nie jest uprawniony do wypłaty tego świadczenia w sytuacji kiedy w całym roku nie pełnił służby w Służbie Ochrony Państwa), b) art. 110 ust. 1 ustawy o Policji w zakresie nabycia prawa do nagrody rocznej, poprzez uznanie, że prawo do nagrody rocznej za 2018 r. zostaje nabyte w 2019 r. i w konsekwencji wadliwe uznanie, że prawo to zmaterializowało się w momencie gdy był funkcjonariuszem SOP, podczas gdy z przepisu art. 110 ust. 1 ustawy o Policji wynika, że policjant nabywa prawo do nagrody rocznej w danym roku kalendarzowym, co oznacza, że najpóźniej 31 grudnia 2018 r. można nabyć to prawo, c) art. 70 ust. 5 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Służbie Ochrony Państwa, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że nagroda roczna nie przysługuje w sytuacji przeniesienia z Policji do SOP ponieważ jest należnością przysługującą z tytułu odejścia ze służby, podczas gdy należności przysługujące z tytułu odejścia ze służby zostały wymienione w zamkniętym katalogu określonym w art. 114 ust. 1 ustawy o Policji, w którym nie jest ujęta nagroda roczna, d) art. 70 ust. 4 ustawy o SOP, poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że "ciągłość służby" oznacza, iż funkcjonariuszowi przeniesionemu do służby w SOP prawo do nagrody rocznej oraz wypłata świadczenia jest ustalane przez przełożonego właściwego, ze względu na miejsce pełnienia służby, podczas gdy z żadnego przepisu to nie wynika, natomiast z przepisu art. 70 ust. 4 ustawy o SOP wynika, że funkcjonariusz zachowuje ciągłość służby co oznacza, że powinno być to interpretowane jako gwarancja dla przenoszonego funkcjonariusza do zachowania stopnia służbowego i uznania dotychczasowego okresu służby, o których to gwarancjach mowa w §11 i §12 rozporządzeniu w sprawie przenoszenia do służby w SOP. 2) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., poprzez niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego przez niedołączenie pisma z [...] marca 2019 r. M. C. - Dyrektora Departamentu Porządku Publicznego MSWiA przesłanego do wiadomości Dyrektora Biura Kadr, Szkolenia i Obsługi Prawnej Komendy Głównej Policji, w którym dokonano wykładni przepisów rozporządzenia w sprawie przenoszenia do SOP w przedmiocie organu zobowiązanego do wypłaty nagrody roczne (Policja jest zobowiązana do wypłacenia nagrody rocznej funkcjonariuszowi za okres, za który nabył uprawnienie do tego świadczenia), co mogło mieć istotny wpływ na wynika sprawy, bowiem rozpatrzenie całego materiału dowodowego przez organ z uwzględnieniem interpretacji przepisów ujętej w przedmiotowym piśmie powinno skutkować wydaniem decyzji o przyznaniu nagrody rocznej. Skarżący przepracował pełnych 12 miesięcy w 2018 r., uprawnienie do nagrody nabył już w czerwcu 2018 r. Termin płatności świadczenia nie oznacza zatem, że w tym terminie nabywa się prawo. Przepisy ustawy o Policji jak i rozporządzenia do przenoszeniu do SOP nie wiążą terminu wymagalności świadczenia z organem właściwym do jego ustalenia i wypłacenia. Zdaniem skarżącego termin wypłaty świadczenia do [...] marca następnego roku został nakreślony jako czas dla organu na to aby sprawdzić, czy wobec uprawnionego zachodzą przesłanki do obniżenia wysokości nagrody czy też do cofnięcia uprawnienia. Zaznaczył, że błędem jest uznanie przez organ, że nagroda roczna to świadczenie przysługujące z tytułu odejścia ze służby. Uzasadnianie przez organ jakoby nagroda roczna może przysługiwać w sytuacji odejścia ze służby, ponieważ po odejściu ze służby organ może być zobowiązany do jej wypłacenia nie wynika, że jest to świadczenie związane z odejściem ze służby tylko z faktu, że odchodzący zgodnie z przepisami art. 110 ustawy o Policji takie prawo nabył. Ponadto przyjęcie, że przepis ten odnosi się również do nagrody rocznej świadczy o wewnętrznej sprzeczności uzasadnienia decyzji. Skoro bowiem organ na podstawie przepisów prawa uznał, że świadczenie to nie przysługuje, to dlaczego w dalszej części uzasadnienia przekonuje, że świadczenie skarżący nabył a zobowiązanym do wypłaty jest Komendant SOP. Odnosząc się do powołanego przez organ w zaskarżonej decyzji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1848/10 wskazał, że pominięto, iż przedmiotowa sprawa była rozpatrywana w oparciu o inne przepisy, tj. przepisy dotyczące przeniesienia do Policji określone w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 lutego 2007 r. o przenoszeniu do Policji. Przepisy przedmiotowego rozporządzenia różnią się w istotny sposób w zakresie wypłaty należnych świadczeń funkcjonariusza przeniesionego do Policji, od tych ujętych w rozporządzeniu o przenoszeniu do służby w SOP. Rozporządzenie o przenoszeniu do Policji wiąże obowiązek ustalenia i wypłacenia nagrody rocznej od daty wymagalności tego świadczenia, a także określa na podstawie jakich przepisów takie uprawnienie ma zostać ustalone. Rozporządzenie o przenoszeniu do SOP nie ma takich zapisów, a kwestię wypłacania należnych świadczeń wiąże zatem nabycia prawa, a nie jego wymagalnością, w przypadku przenoszenia do SOP nie ma więc potrzeby ustalania dnia wymagalności świadczenia ponieważ nie jest to przesłanką do określenia podmiotu zobowiązanego do jego wypłacenia. Zdaniem skarżącego w przedmiotowej sprawie nie zachodziła okoliczność uzasadniająca stosowanie przez organ przepisów rozporządzenia w sprawie przeniesienia do SOP, ponieważ rozporządzenie w zakresie nagrody rocznej rozstrzyga wątpliwości w sytuacji przeniesienia do służby w SOP w ciągu trwania roku kalendarzowego, a zatem możliwą rozbieżnością w interpretowaniu zasad ustalania prawa do nagrody i jej wysokości. Fakt nieuregulowania w rozporządzeniu sytuacji kiedy funkcjonariusz pełnił służbę przez cały rok kalendarzowy w Policji wynikał stąd, że taka sytuacja nie wymaga dodatkowych rozwiązań prawnych gdyż wynika to z przepisów art. 110 ustawy o Policji, które regulują tę kwestie całościowo. Nawet gdyby uznać, iż należy w przedmiotowej sprawie zastosować przepisy przedmiotowego rozporządzenia, ich prawidłowa interpretacja winna doprowadzić do uznania, iż to Komendant Główny Policji jest zobowiązany do ustalenia i wypłacenia nagrody rocznej. W odpowiedzi na skargę Komendant [...] Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej przepisu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."). Oceniając zaskarżone rozstrzygnięcie w świetle wskazanych wyżej kryteriów, Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim należy stwierdzić, że przeniesienie funkcjonariusza Policji do służby w Służbie Ochrony Państwa skutkuje zmianą warunków dotychczasowych stosunku służbowego na nowe (zmianie ulegają istotne elementy dotychczasowego stosunku służbowego, tj. podległość służbowa, miejsce pełnienia służby, stanowisko, itp.), przy czym zaznaczenia wymaga, że zachowana zostaje ciągłość stosunku służbowego jako takiego. Stanowisko to potwierdza treść art. 41 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, w którym określono w sposób enumeratywny, wyczerpujący przesłanki zwolnienia policjanta ze służby w Policji. Nie przewidziano tam zwolnienia ze służby w drodze przeniesienia do służby w innej formacji. Z tym rozwiązaniem ustawowym koresponduje przepis art. 70 ust. 4 ustawy o Służbie Ochrony Państwa, który stanowi, że funkcjonariusz m.in. Policji przeniesiony do służby w Służbie Ochrony Państwa zachowuje ciągłość służby. Oznacza to, iż w razie przeniesienia funkcjonariusza z Policji do służby w SOP, mamy do czynienia z formalnym zachowaniem bytu prawnego tego samego stosunku prawnego – stosunku służbowego – mimo zmiany podmiotu, na rzecz którego funkcjonariusz pełni służbę po przeniesieniu. Tym samym, zachowanie ciągłości służby należy rozumieć jako zachowanie dotychczasowych uprawnień nabytych podczas służby w poprzedniej formacji. Zgodnie z art. 110 ust. 1 i 3 ustawy o Policji, policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna w wysokości 1/12 uposażenia otrzymanego w roku kalendarzowym, za który nagroda przysługuje. Nagroda roczna przysługuje, jeżeli policjant w danym roku kalendarzowym pełnił służbę przez okres co najmniej 6 miesięcy kalendarzowych. Okresy służby krótsze od miesiąca kalendarzowego sumuje się, przyjmując, że każde 30 dni służby stanowi pełny miesiąc kalendarzowy. W ocenie Sądu, z powyższych regulacji wynika, iż prawo do nagrody rocznej funkcjonariusz Policji nabywa w roku kalendarzowym, w którym pełnił on służbę. Świadczy o tym zwrot "za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna". Zatem z ostatnim dniem roku kalendarzowego funkcjonariusz nabywa prawo do nagrody rocznej w wysokości uzależnionej od przebiegu służby w tym roku kalendarzowym. Odrębną natomiast kwestią pozostaje data wymagalności i wypłaty świadczenia. Jednakże wypłata nagrody rocznej jest czynnością materialnotechniczną i nie może w jakikolwiek sposób kształtować, w czy też wpływać na samo nabycie prawa do świadczenia. Wobec tego to na organie Policji ciąży obowiązek realizacji prawa do nagrody rocznej bez względu na to, czy od następnego roku funkcjonariusz Policji zmieni formację, czy też choćby zostanie z nim rozwiązany stosunek służbowy. Wobec tego na organie Policji spoczywa obowiązek realizacji uprawnień nabytych przez funkcjonariusza w czasie pełnienia służby w tej formacji. Zdaniem Sądu, nie stoi temu na przeszkodzie brzmienie art. 110 ust. 13 ustawy o Policji, bowiem gdyby przyjąć za organem, iż dotychczasowy przełożony nie może przyznać funkcjonariuszowi przeniesionemu od 1 stycznia następnego roku kalendarzowego do innej formacji mundurowej świadczenia pieniężnego (choć to skarżący nabywa z mocy samego prawa w dany roku kalendarzowym), to wówczas konsekwentnie po tej dacie, wobec utraty władztwa służbowego nad funkcjonariuszem nie mógłby tego uczynić także wobec funkcjonariusza zwalnianego ze służby. Nie jest to pogląd do zaakceptowania jeśli się zwarzy, iż art. 107 ust. 1 ustawy o Policji daje policjantom 3 letni okres dochodzenia swych praw od daty wymagalności należnych funkcjonariuszowi świadczeń pieniężnych. Trudno też zaakceptować sytuację, w której funkcjonariusz Policji przeniesiony do SOP, powołując się na ciągłość służby z art. 70 ust. 4 ustawy o SOP, będzie występował do obecnego przełożonego o rekompensatę wszelkich niezrealizowanych w czasie służby w Policji uprawnień. Dlatego w niniejszej sprawie kluczowym jest to, że skarżący nabył prawo do świadczenia zanim został przeniesiony do służby w SOP (od dnia [...] stycznia 2019 r.). Tym samym prawo skarżącego do nagrody rocznej za 2018 r. powinno zostać zrealizowane przez organ Policji w termin zakreślonym w art. 110 ust. 9 ustawy o Policji. Zdaniem Sądu, ustawodawca w sposób dostateczny uregulował kwestię przenoszenia funkcjonariuszy innych służb do służby w SOP (art. 70 ustawy o SOP), przyznając ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych uprawnienie do określenia w drodze rozporządzenia m.in. należności przysługujących w SOP. Z treści § 13 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 13 grudnia 2018 r. w sprawie przenoszenia do służby w Służbie Ochrony Państwa (Dz. U. z 2019 r. poz. 111) wynika, iż przepis ten stanowi szczególną regulację zmierzającą do uproszczenia rozliczeń finansowych w ramach budżetu, tak, aby w kolejnej formacji nie wypłacać należności pieniężnych w części faktycznie otrzymanych w uprzedniej formacji. Regulacja ta, uwzględniając ciągłość służby przewidzianą w art. 70 ust. 4 ustawy o SOP, wprowadza w zdaniu 2 powołanego przepisu zasadę proporcjonalności wypłaty nagrody rocznej. Przy czym wskazuje, że zmniejszenie (czyli proporcjonalne wypłacenie nagrody rocznej) funkcjonariuszowi z tytułu służby w SOP ma być odpowiednie do okresu, za który funkcjonariusz nabył prawo do uposażenia z tytułu służby w dotychczasowych jednostkach organizacyjnych. Całościowa i zapewniająca spójność interpretacja omówionych wyżej regulacji ustawowych oraz przepisów wykonawczych wskazuje, że o ile były funkcjonariusz Policji nabył prawo do nagrody rocznej z tytułu służby w SOP (w rozumieniu art. 70 ust. 4 ustawy o SOP), to nagroda roczna wypłacana jest mu w stosownej części za okres faktycznej służby w Policji przez właściwego przełożonego, a w części związanej ze służbą w SOP przez Komendanta SOP. Skoro prawodawca wprowadził zasadę proporcjonalności wypłacenia nagrody rocznej funkcjonariuszowi służb mundurowych przeniesionemu do służby SOP w trakcie roku kalendarzowego, to tym bardziej uprawnione jest stanowisko, iż wypłaty nagrody rocznej powinien dokonać ten organ formacji, u którego służę pełnił funkcjonariusz przez pełny rok kalendarzowy. Niespornym w sprawie jest to, że stosownym rozkazem personalnym Komendanta SOP M. P. został przeniesiony ze służby w Policji z dniem [...] stycznia 2019 r. do służby w SOP z zachowaniem ciągłości służby. Niespornym jest także to, że skarżący nabył prawo do nagrody rocznej za rok 2018, która przewidziana jest w ustawach pragmatycznych obu służb - w art. 110 ustawy o Policji i art. 174 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Służbie Ochrony Państwa (Dz. U. z 2018 r. poz. 138 z późn. zm.). Jednakże biorąc pod uwagę, że za rok 2018 skarżący nabył prawo do nagrody rocznej w Policji, a w SOP prawa do tej nagrody nie nabył, przysługuje mu wyłata wskazanego świadczenia pieniężnego od organu Policji. Wobec tego, iż zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja Komendanta Głównego Policji wydane zostały z naruszeniem powyżej wskazanych przepisów prawa materialnego nie mogły ostać się w obrocie prawnym. Przy ponownym rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia [...] kwietnia 2019 r. o wypłacenie nagrody rocznej za 2018 rok Komendant Główny Policji powinien uznać się za organ właściwy w sprawie i rozpatrzyć żądanie strony mająć na względzie powyższą ocenę prawną. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdzając, że Komendant Główny Policji, wydając zaskarżoną decyzję z dnia [...] lipca 2019 r. o utrzymaniu w mocy własnej decyzji z dnia [...] maja 2019 r. odmawiającej przyznania skarżącemu nagrody rocznej za 2018 r., naruszył przepisy stanowiące materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. Orzeczenie o zwrocie kosztów postępowania na rzecz skarżącego, zawarte w punkcie 2 wyroku, uzasadnia przepis art. 200 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a. Na wysokość tych kosztów składa wynagrodzenie radcy prawnego (480 zł).