III SA/Lu 379/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Anna Strzelec, Sędzia WSA Iwona Tchórzewska, Protokolant Asystent sędziego Dorota Winiarczyk - Ożóg, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2020 r. sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania z urzędu oczywistej omyłki I. oddala skargę; II. przyznaje adwokat J. C. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie kwotę [...] zł , tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu, w tym [...] zł podatku od towarów i usług. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] maja 2019 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta C. z dnia [...] listopada 2018 r., nr [...] o sprostowaniu z urzędu oczywistej omyłki pisarskiej w decyzji w sprawie zatrzymania M. K. prawa jazdy. Postanowienie zostało wydane w następującym stanie sprawy: Decyzją z dnia [...] września 2018 r., nr [...] Prezydent Miasta C. orzekł o zatrzymaniu skarżącemu M. K. prawa jazdy kategorii B nr [...], nr druku: [...], wydanego przez Prezydenta Miasta C. w dniu 30 listopada 2004 r. Materialnoprawną podstawę decyzji stanowił przepis art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2018 r., poz. 554 z późn. zm.). Postanowieniem z dnia [...] listopada 2018 r., nr [...] Prezydent Miasta C. (dalej jako "organ I instancji") orzekł o sprostowaniu z urzędu oczywistej omyłki pisarskiej w wyżej wymienionej decyzji z dnia [...] września 2018 r. w ten sposób, że w sentencji decyzji, na stronie pierwszej w wierszu czternastym zamiast "wydane dnia 30 listopada 2004 r. przez Prezydenta Miasta C." wpisał "wydane dnia 17 grudnia 2012 r. przez Prezydenta Miasta C.". W wyniku rozpatrzenia zażalenia skarżącego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej jako "organ odwoławczy" lub organ II instancji") utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy podniósł, że przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie "błędy pisarskie i rachunkowe" oraz "inne oczywiste omyłki". Błąd rachunkowy oznacza omyłkę w wykonaniu działania matematycznego, natomiast za błąd pisarski uważa się widoczne, niezamierzone niewłaściwe użycie wyrazu, mylną pisownię, czy też opuszczenie jakiegoś wyrazu. Organ podkreślił, że wyznacznikiem oczywistości błędu pisarskiego lub rachunkowego oraz innej omyłki w rozumieniu art. 113 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm., dalej jako "k.p.a."), jest możliwość natychmiastowego i niepozostawiającego jakichkolwiek wątpliwości wykrycia uchybienia w drodze prostego zestawienia rozstrzygnięcia z zebranymi w sprawie dokumentami. Organ odwoławczy stwierdził, że dopuszczalne było sprostowanie w trybie art. 113 § 1 k.p.a. oczywistej omyłki w zakresie daty wydania prawa jazdy. Sprostowanie nie wpłynęło na merytoryczne rozstrzygniecie i nie prowadziło do zmiany stanu faktycznego sprawy. Numer prawa jazdy oraz numer druku zostały określone prawidłowo. Odnosząc się do podniesionego w zażaleniu zarzutu, że nie wskazano nowego terminu zwrotu prawa jazdy, organ odwoławczy podkreślił, że sprostowanie nie zmieniło merytorycznie rozstrzygnięcia i nie może być przedmiotem tego postępowania ustalenie nowego terminu zwrotu prawa jazdy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie M. K. zaskarżył postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w całości. Skarżący nie sformułował żadnych zarzutów i nie przedstawił swojego stanowiska w sprawie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium w C. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie o sprostowaniu decyzji w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy. Zgodnie z art. 113 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Uregulowana w powołanym przepisie instytucja sprostowania zawartych w decyzjach oczywistych omyłek służy przywróceniu rzeczywistej woli organu, ilekroć zachodzi pewna niezgodność między rzeczywistą wolą tego organu a jej wyrażeniem na piśmie. Przedmiotem sprostowania w trybie określonym w art. 113 § 1 k.p.a. mogą być wyłącznie "błędy pisarskie i rachunkowe" oraz "inne oczywiste omyłki". Błąd rachunkowy oznacza omyłkę w wykonaniu działania matematycznego, natomiast za błąd pisarski uważa się widoczne, niezamierzone niewłaściwe użycie wyrazu, mylną pisownię, czy też opuszczenie jakiegoś wyrazu. Istotną cechą błędu, stanowiącą normę dopuszczalności sprostowania, jest jego oczywistość. Może ona wynikać bądź z natury samego błędu, bądź też z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, treścią wniosku, czy też innymi okolicznościami. Wyznacznikiem oczywistości błędu pisarskiego lub rachunkowego oraz innej omyłki w rozumieniu art. 113 § 1 k.p.a., jest możliwość natychmiastowego i niepozostawiającego jakichkolwiek wątpliwości wykrycia uchybienia w drodze prostego zestawienia rozstrzygnięcia z zebranymi w sprawie dokumentami (vide wyrok NSA z 28 marca 2018 r., sygn. akt II OSK 1355/16, wyrok WSA w Rzeszowie z 16 stycznia 2018 r., sygn. akt II SA/Rz 1136/17). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że nie jest dopuszczalne sprostowanie decyzji w trybie art. 113 § 1 k.p.a., które prowadziłoby do ponownego rozstrzygnięcia sprawy, odmiennego od pierwotnego, a przedmiot sprostowania oczywistego błędu (oczywistej omyłki) nie może odnosić się, ani do elementów stanu faktycznego sprawy, jako pierwotnie błędnie (mylnie) wskazanych, ani też do podstawy prawnej decyzji, czy też zastosowanego przepisu prawa, jako pierwotnie błędnie (mylnie) wskazanych. Skoro sprostowanie nie może prowadzić do merytorycznej zmiany decyzji, to za uzasadnione uznać należy twierdzenie, że sprostowaniu nie mogą podlegać błędy i omyłki istotne - a więc błędy i omyłki nieposiadające cechy oczywistości w przedstawionym powyżej rozumieniu tego pojęcia - których dopuszczono się w stosowaniu prawa, a więc co do ustalenia prawa obowiązującego, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej (por. wyroki NSA z dnia 20 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 782/12 oraz z dnia 5 lipca 2017 r. o sygn. akt II GSK 3047/15). W rozpoznawanej sprawie organy prawidłowo uznały, że błędne wskazanie daty wydania prawa jazdy należącego do skarżącego, 30 listopada 2004 r. zamiast 17 grudnia 2012 .r, stanowiło oczywistą omyłkę. Skarżący nie kwestionował popełnienia przez organ omyłki w decyzji z dnia 19 września 2018 r w zakresie daty wydania mu prawa jazdy nr [...], uważał tylko, że organ w rozstrzygnięciu powinien wskazać mu nowy termin zwrotu tego dokumentu. Numer prawa jazdy ([...]) oraz numer druku ([...]) zostały wskazane poprawnie. Zdaniem Sądu nie zasługuje na uwzględnienie podnoszony przez skarżącego w postępowaniu administracyjnym zarzut, że organ nie wyznaczył nowego terminu zwrotu prawa jazdy. Jak słusznie stwierdził organ oraz jak wyżej wskazano, sprostowanie nie może prowadzić do merytorycznej zmiany rozstrzygnięcia. W decyzji z dnia 19 września 2018 r. skarżącego zobowiązano do niezwłocznego zwrócenia prawa jazdy do Wydziału Komunikacji Urzędu Miasta C.. Brak jest podstawy prawnej do określenia w postanowieniu o sprostowaniu nowego terminu zwrotu prawa jazdy. Obwiązek taki nie wynika również z przepisu art. 5 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, który stanowił materialnoprawną podstawę decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Właściwy organ każdorazowo winien oceniać, kiedy w okolicznościach konkretnej sprawy można mówić o niewykonaniu przedmiotowego obowiązku. W tych okolicznościach sprawy brak jest podstaw do stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie narusza przepisy postępowania lub w jakikolwiek inny istotny sposób jest niezgodne z prawem. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.). O zwrocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu orzeczono na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c/ i § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2019 r. poz. 18).