II SA/Lu 729/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Cylc - Malec po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S., E. K. – K., T. S., Ł. K., M. M., D. M., W. K., J. W. i E. M. na uchwałę Rady Gminy z dnia 6 września 2005 r., nr XXIX/196/05 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego p o s t a n a w i a I. umorzyć postępowanie; II. zasądzić na rzecz skarżących A. S., E. K. – K., T. S., Ł. K., M. M., D. M., W. K., J. W. i E. M. A. S. od Rady Gminy kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. A. S., E. K. – K., T. S., Ł. K., M. M., D. M., W. K., J. W. i E. M. reprezentowani przez [...] Z. M. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na uchwałę Rady Gminy z dnia 6 września 2005 r., nr XXIX/196/05 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W piśmie z dnia 13 stycznia 2020 r. (k.61-62), pełnomocnik oświadczył, że w związku z uwzględnieniem skargi przez Radę Gminy uchwałą z dnia 25 lipca 2019 r., nr [...] w sprawie stwierdzenia nieważności uchwały nr XXIX/196/05 Rady Gminy w B. (Dz. Urz. Woj. Lub. z 2019 r., poz.4983) cofa skargę i wnosi w imieniu wszystkich skarżących o umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 jako bezprzedmiotowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe, zaś w świetle art. 54 § 3 p.p.s.a. organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym istnieją rozbieżności w zakresie oceny, czy przepis art. 54 § 3 p.p.s.a., określający uprawnienie do tzw. autokontroli, może stanowić samoistną podstawę prawną do stwierdzenia nieważności uchwały podjętej przez organy stanowiące jednostek samorządu terytorialnego. Sąd w niniejszej sprawie podziela w tej kwestii pogląd przeważający, w myśl którego organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, którego uchwałę zaskarżono do sądu administracyjnego, może uwzględnić skargę na taką uchwałę i działając na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 147 § 1 p.p.s.a. stwierdzić jej nieważność. Pogląd przeciwny prowadziłby bowiem do wyłączenia możliwości zastosowania art. 54 § 3 p.p.s.a. w przypadkach, gdy przedmiotem skargi jest uchwała rady gminy (analogicznie również rady powiatu, sejmiku województwa) będąca aktem prawa miejscowego, czy też inne uchwały lub akty, których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a.). Tak szerokiego wyłączenia zastosowania art. 54 § 3 p.p.s.a. nie można natomiast wyprowadzać w drodze wykładni, lecz wymagałoby to wyraźnej regulacji ustawowej (zob. wyrok NSA z dnia 18 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK. 2377/14; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 22 września 2015 r., sygn. akt II SA/Gd 474/15; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 18 stycznia 2007 r., sygn. akt II SA/Gl 385/06). W związku z powyższym, jeśli postępowanie stanie się bezprzedmiotowe na skutek uwzględnienia przez organ wniesionej skargi w całości i stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a., podlega ono umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, ponieważ Rada Gminy uchwałą z dnia 25 lipca 2019 r., nr XII/77/19 stwierdziła nieważność zaskarżonej uchwały nr XXIX/196/05. W związku z uwzględnieniem żądania skarżących przez organ, Sąd umorzył postępowanie, gdyż stało się ono bezprzedmiotowe "z innych przyczyn" (art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.), a więc niezależnie od oświadczenia skarżących o cofnięciu skargi (gdy umorzenie nastąpiłoby na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a.) W takim przypadku miał zastosowanie art. 201 § 1 p.p.s.a., w świetle którego zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 p.p.s.a. Zwrot kosztów objął uiszczony wpis od skargi w wysokości [...] zł oraz wynagrodzenie radcy reprezentującego skarżącego, które Sąd ustalił zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz.265 ze zm.) w zw. z art. 206 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd w uzasadnionych przypadkach może odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części (...). W związku z tym, że przepis ten nie określa, co należy rozumieć przez "uzasadnione przypadki", Sąd posiłkował się okolicznościami wskazanymi w § 15 ust. 3 cyt. wyżej rozporządzenia, mającymi wpływ na przyznanie pełnomocnikowi wyższego, niż minimalne wynagrodzenia. Te okoliczności to: 1) niezbędny nakład pracy radcy prawnego, w szczególności poświęcony czas na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczba stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjęte w sprawie, w tym czynności podjęte w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu; 2) wartość przedmiotu sprawy; 3) wkład pracy radcy prawnego w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie; 4) rodzaj i zawiłość sprawy, w szczególności tryb i czas prowadzenia sprawy, obszerność zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów, o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności. Sąd miał więc na uwadze, że praca [...] Z. M. sprowadzała się w niniejszej sprawie wyłącznie do sporządzenia jednej skargi w formie jednego pisma, a główne zarzuty dotyczące planu miały charakter formalny, a więc wspólny dla wszystkich skarżących. Z tego względu, pomimo że pełnomocnik reprezentował interesy dziewięciu skarżących, to jednak stopień i zawiłość sprawy były zasadniczo takie same w odniesieniu do wszystkich skarżących. Ponadto ze względu na uwzględnienie skargi przez organ w trybie autokontroli, nie był konieczny udział pełnomocnika w rozprawie, ani podejmowanie dodatkowych czynności procesowych; pełnomocnik nie odpowiadał nawet na wezwania Sądu. W związku z tym Sąd uznał, że zachodzi uzasadniony przypadek, o którym mowa w art. 206 p.p.s.a. pozwalający na zmniejszenie o połowę minimalnego wynagrodzenia radcy prawnego (wyniosło ono łącznie [...] zł x 9 = [...] zł). Zwrot kosztów objął również opłaty kancelaryjne od pełnomocnictw każdego ze skarżących tj. 9 x [...] zł. Z tych względów orzeczono, jak w sentencji.