IV SA/Wa 2868/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Zielińska – Baran (spr.), Sędzia del. SO Aleksandra Westra, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 marca 2020 r. sprawy ze skargi Towarzystwa [...] na postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] października 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z dnia [...] października 2019 r. Minister Środowiska utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] sierpnia 2019 r., znak: [...] odmawiającego wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] stycznia 2018 r., znak: [...] udzielającej [...] S.A., z siedzibą w [...], zezwolenia na przetwarzanie w procesie odzysku odpadów przywożonych spoza [...] "[...]", w ramach robót rekultywacyjnych wyrobiska na terenie [...] "[...]" oraz dopuszczenie organizacji do udziału w nim. Ponadto na podstawie art. 159 § 1 Kpa Towarzystwo wniosło o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na duże prawdopodobieństwo obarczenia wadą z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Minister Środowiska podkreślił, że podtrzymuje w całości swoje stanowisko zaprezentowane w postanowieniu z dnia [...] sierpnia 2019 r.. Wskazał, że decyzja, której stwierdzenia nieważności domaga się Towarzystwo, została wydana na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy o odpadach i dotyczy udzielenia zezwolenia na przetwarzanie odpadów. Zgodnie z art. 170 ust. 1 tej samej ustawy, do postępowań w sprawach zezwolenia na zbieranie odpadów, zezwolenia na przetwarzanie odpadów, zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów, decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska odpadów, zgody na zamknięcie składowiska odpadów lub jego wydzielonej części oraz zgody na wydobywanie odpadów ze składowiska odpadów nie stosuje się art. 31 Kpa. Przepis ten nie zawiera zastrzeżenia, że dotyczy wyłącznie postępowań zwyczajnych. Minister podtrzymał swoje stanowisko odnośnie analogii występującej pomiędzy art. 28 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane a art. 170 ust. 1 ustawy o odpadach. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji stanowi nowe postępowanie, niemniej jednak nadal dotyczy zezwolenia na przetwarzanie odpadów, tyle, że w postępowaniu nieważnościowym. Pamiętając, że ustawodawca wykluczył możliwość udziału organizacji w postępowaniach dotyczących m. in. zezwolenia na przetwarzanie odpadów, doszedł do wniosku, że wykluczenie to należy odnieść również do postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności. Wyłączenie stosowania art. 31 Kpa poprzez odpowiedni zapis zamieszczony w art. 170 ust. 1 ustawy o odpadach w postępowaniach o wydanie zezwolenia na przetwarzanie odpadów oznacza brak możliwości dokonywania przez organizację merytorycznej oceny postępowania. Tym samym przyjął, że wyłączenie to dotyczy również postępowań nadzwyczajnych, które są analizowane w odniesieniu do tego samego stanu prawnego co kwestionowane rozstrzygnięcie. Odnosząc się natomiast do zarzutu o nierozważeniu przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji wskazał, że biorąc pod uwagę wyżej przedstawione argumenty o wykluczeniu z postępowania organizacji społecznej, analiza taka nie mogła mieć miejsca. Stanowiłaby bowiem wstępną analizę merytoryczną ostatecznego rozstrzygnięcia. Skoro jednak organ uznał, że i w tym przypadku ma zastosowanie art. 170 ust. 1 ustawy o odpadach, to analizy takiej nie mógł przeprowadzić. Z tego też powodu nie zasługują na uznanie zarzuty naruszenia art. 7, art. 8 § 1 i art. 80 Kpa. Minister Środowiska nie podzielił również stanowiska o naruszeniu art. 107 § 3 Kpa. W uzasadnieniu do rozstrzygnięcia organ klarownie przedstawił swoje stanowisko, z którego bez żadnych wątpliwości wynika, że do odmowy wszczęcia żądanego postępowania doszło w związku z brzmieniem art. 170 ust. 1 ustawy o odpadach. Na to postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosło Towarzystwo [...] w [...], reprezentowane przez radcę prawnego podnosząc zarzut naruszenia: 1) art. 156 § 1 pkt 2) k.p.a. w zw. z art. 157 § 2 k.p.a. - poprzez brak rozważenia przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiotowej sprawie w postaci rażącego naruszenia prawa materialnego oraz rażącego naruszenia prawa procesowego; brak analizy konieczności wszczęcia postępowania nieważnościowego z urzędu; a także jedynie powierzchowną ocenę przedmiotowej sprawy; 2) art. 31 § 2 k.p.a. w zw. z art. 31 § 1 pkt 1) i pkt 2) k.p.a. - poprzez bezzasadne uznanie, iż organizacja społeczna nie może ubiegać się o dopuszczenie do postępowania nieważnościowego w przedmiotowej sprawie, mimo że, art. 170 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 701) dotyczy jedynie postępowania zwyczajnego, a nie postępowania nadzwyczajnego w przedmiocie stwierdzenia nieważności, które to jest nowym postępowaniem, w innej sprawie administracyjnej; 3) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. - poprzez brak szczegółowego wyjaśnienia i uwzględnienia wszystkich okoliczności sprawy - skutkujące naruszeniem zasady prawdy materialnej; 4) art. 80 k.p.a. - poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów i istotnych okoliczności sprawy; 5) art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z zasadą wzbudzania zaufania do organów władzy publicznej i wydanie postanowienia, które nie jest należycie uzasadnione i nie dotyczy meritum przedmiotowej sprawy. Zarzucając powyższe, na podstawie art. 135 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) i c) p.p.s.a., wniosło o: 1) uchylenie w całości postanowienia Ministra Środowiska z dnia [...] października 2019 r. (znak: [...]); 2) uchylenie w całości postanowienia Ministra Środowiska z dnia [...] sierpnia 2019 r. (znak: [...]); 3) zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania sądowego, wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi Towarzystwo podniosło, że z zaskarżonym postanowieniem nie można się zgodzić, bowiem opiera się ono na zastosowaniu analogii niedopuszczalnej w prawie administracyjnym, blankietowej i powierzchownej ocenie okoliczności przedmiotowej sprawy, a także wybiórczej analizie orzecznictwa sądowego. Minister ponownie zupełnie nieprawidłowo zinterpretował wniosek skarżącego o wszczęcie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. Wniosek ten dotyczył wszczęcia z urzędu postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. (znak: [...]). Natomiast, dopiero następczym wnioskiem był wniosek o dopuszczenie Skarżącego do udziału w przedmiotowym postępowaniu na prawach strony. Treść skarżonego postanowienia prowadzi do wniosku, iż Organ uznał, że podanie Skarżącego obejmuje żądanie wszczęcia postępowania na wniosek. Uruchomienie postępowania w trybie nadzwyczajnym wszczyna postępowanie w nowej sprawie, odrębne w stosunku do postępowania, w wyniku którego została wydana decyzja, której nieważność się stwierdza, że przedmiotu postępowania nadzwyczajnego należy upatrywać w kwestii istnienia określonych wad decyzji, uzasadniających pozbawienie jej mocy wiążącej oraz, że przedmiot ten jest tożsamy z przedmiotem postępowania zwykłego, co jednak nie oznacza, że postępowanie prowadzone w trybie nadzwyczajnym nie pozostaje z tym postępowaniem w bliskim związku. Norma procesowa, na którą powołano się we wniosku stowarzyszenia, a to przepis art. 31 K.p.a. jest rozwiązaniem szczególnym i generalnie dotyczy obiektywnej ochrony porządku publicznego, pozwalając organizacji społecznej, która co do zasady nie ma dominującej pozycji w postępowaniu administracyjnym dotyczącym innej osoby, wnieść żądanie w sprawie, w której organ administracji władny jest wszcząć postępowanie z urzędu (art. 31 § 1 pkt 1 K.p.a.). W judykaturze utrwalonym jest pogląd, że postępowania w nadzwyczajnych trybach (w tym takie jak w tej sprawie postępowanie dot. stwierdzenia nieważności decyzji), w zakresie wszczęcia postępowania, oparte są na zasadzie skargowości i zasadzie oficjalności (art. 147, art. 157 § 2, art. 154, art. 155 K.p.a.), lecz z ograniczeniem na rzecz zasady skargowości. Jeżeli przepis szczególny wprowadza zasadę skargowości, to należy przyjąć, że tylko strona rozporządza tym prawem, nie można zatem w tych granicach wyprowadzać prawa podmiotu na prawach strony. Natomiast norma art. 157 § 2 K.p.a. nie ogranicza możliwości wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności jedynie w oparciu o zasadę skargowości (jak to ma miejsce w przypadku uregulowanym w art. 147 zd. 2 K.p.a., zgodnie z którym wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 i art. 145a K.p.a. następuje tylko na żądanie strony), bowiem ustawodawca wskazuje, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu (zatem także w oparciu o zasadę oficjalności). Nawet w przypadku gdy podmiot składa żądanie w trybie art. 31 § 1 K.p.a., a treść żądania uprawdopodobnia określoną w art. 156 § 1 K.p.a. wadliwość konkretnej decyzji administracyjnej, to stosownie do art. 157 § 2 K.p.a. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji powinno zostać wszczęte z urzędu. Dlatego też w tym postępowaniu na organie administracji rozpoznającym podanie o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej, wobec niekwestionowanego braku legitymacji czynnej podmiotu wnoszącego podanie, co spowodowało przecież złożenie podania w trybie art. 31 § 1 pkt 1 K.p.a., spoczywał obowiązek rozważenia potrzeby wszczęcia postępowania z urzędu, zważywszy na zawarte w podaniu o stwierdzenie nieważności decyzji. Okoliczności przemawiające - w rozumieniu art. 31 § 1 pkt 1 i § 2 k.p.a.- za wszczęciem postępowania o stwierdzenie nieważności wskazanej wyżej decyzji stowarzyszenie podało już we wniosku o stwierdzenie nieważności tej decyzji. Wniosek ten i jego uzasadnienie wskazują, że stowarzyszenie podało wiele okoliczności - które jego zdaniem - uzasadniają wszczęcie postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji. Wszczęcie przez organ z urzędu postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji (art. 31 § 1 pkt 1 i § 2 k.p.a. ) nie oznacza, że organ stwierdzi nieważność tej decyzji, lecz oznacza, że organ zbada, czy decyzja jest dotknięta ( czy też nie jest dotknięta ) wadą nieważności ( art. 156 k.p.a.) i orzeknie stosownie do wyników tego postępowania. Powołane przez organ odwoławczy orzeczenia NSA dotyczą kwestii, czy organizacja społeczna ma przymiot strony w określonym postępowaniu. W niniejszej sprawie organ I. instancji nie wszczął postępowania nieważnościowego na wniosek strony, lecz z urzędu i dopuścił Stowarzyszenie do udziału w tym postępowaniu - na podstawie art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a.. We wszystkich przypadkach, gdy organ administracji publicznej będzie władny do wszczęcia postępowania z trybie nadzwyczajnym z urzędu, organizacja społeczna będzie mogła skutecznie zrealizować inicjatywy procesowe. W ocenie skarżącego, mając na uwadze stanowisko doktryny i orzecznictwa stanowisko organu jest oczywiście nieprawidłowe. Przemawiają za tym następujące argumenty: 1) wniosek skarżącego dotyczył wszczęcia postępowania nieważnościowego z urzędu; 2) postępowanie nieważnościowe jest nowym, specjalnym postępowaniem (w nowej sprawie, mającej inny przedmiot), a art. 170 ust. 1 ustawy o odpadach nie wyklucza udziału organizacji społecznej w takim postępowaniu; 3) przepisy wyłączające zastosowanie przepisów art. 31 k.p.a. (np. art. 170 ust. 1 ustawy o odpadach ) stanowią lex specialis i nie mogą być wykładane rozszerzająco, co prowadzi do wniosku, że nie mają zastosowania w postępowaniach nadzwyczajnych, jak stwierdzenie nieważności postępowania; 4) w przedmiotowej sprawie, organ nie może odmówić wszczęcia postępowania nieważnościowego, bez zbadania zasadności argumentów dotyczących wad materialnoprawnych kwestionowanej decyzji; 5) jeżeli treść wniosku o wszczęcie postępowania nieważnościowego z urzędu uprawdopodabnia jedną z przesłanek zawartych w przepisach art. 156 k.p.a., obowiązkiem organu jest wszcząć to postępowania i w jego toku badać wnikliwie podstawy nieważności; 6) art. 157 § 2 k.p.a. nie warunkuje możliwości wszczęcia postępowania nieważnościowego zasadą skargowości; 7) jedynie merytoryczne uznanie podania skarżącego za bezzasadne implikuje wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. W ocenie skarżącego organ w żaden sposób nie odniósł się do meritum wniosku w zakresie wszczęcia postępowania nieważnościowego z urzędu. Organ zestawiając art. 28 ust. 3 ustawy prawo budowlane z art. 170 ust. 1 ustawy o odpadach i wskazując na analogię pomiędzy nimi, pominął nie tylko wspomniane orzecznictwo sądowe, a także ugruntowany pogląd w doktrynie prawa i postępowania administracyjnego, a także w judykaturze, iż zastosowanie analogii w prawie administracyjnym jest niedopuszczalne. Ponadto, całokształt przytoczonych okoliczności i przedstawiona argumentacja prowadzą do wniosku, iż w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia zasady prawdy materialnej oraz zasady wzbudzania zaufania do organów władzy publicznej, a także ich gwarancji. W odpowiedzi na skargę Minister Środowiska wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Spór w niniejszym postępowaniu dotyczył kwestii, czy organizacja społeczna mogła żądać wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Marszałka Województwa [...] o udzieleniu zezwolenia na przetwarzania odpadów, w sytuacji, gdy w postępowaniu zwykłym z mocy prawa nie mogła żądać dopuszczenia do udziału w tym postępowaniu, a następnie żądać dopuszczenia do udziału w ewentualnym postępowaniu nieważnościowym wszczętym z urzędu. Skarżący, co wynika z akt sprawy, żądała wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] stycznia 2018 r., nr [...] w przedmiocie udzielania [...] S.A zezwolenia na przetwarzanie odpadów w procesie przywożonych spoza [...] "[...]" w ramach robót rekultywacyjnych wyrobiska na terenie [...] "[...]", oraz dopuszczenia do udziału w tym postępowaniu – powołując się na cele statutowe i interes społeczny. Zauważyć należy, że przedmiotowa decyzja została wydana na podstawie m.in. art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. 2018, poz. 21 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem prowadzenie zbierania odpadów i prowadzenie przetwarzania odpadów wymaga uzyskania zezwolenia. Organem uprawnionym do wydania zezwolenia w przedmiotowej sprawie jest właściwy miejscowo (odpowiednio ze względu na miejsce zbierania lub przetwarzania odpadów) starosta (art. 41 ust. 3 pkt 2 ustawy o odpadach). Jednocześnie stosownie do art. 170 ust. 1 tej ustawy do postępowań w sprawach zezwolenia na zbieranie odpadów, zezwolenia na przetwarzanie odpadów, zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów, decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska odpadów, zgody na zamknięcie składowiska odpadów lub jego wydzielonej części oraz zgody na wydobywanie odpadów ze składowiska odpadów nie stosuje się art. 31 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, zgodnie z którym organizacja społeczna może w sprawie dotyczącej innej osoby występować z żądaniem: 1) wszczęcia postępowania, 2) dopuszczenia jej do udziału w postępowaniu, jeżeli jest to uzasadnione celami statutowymi tej organizacji i gdy przemawia za tym interes społeczny ( § 1). W niniejszej sprawie występuje sytuacja, że z mocy prawa skarżące Towarzystwo nie mogłoby wziąć udziału w toczącym się w trybie zwykłym postępowaniu o udzielenia zezwolenia na przetwarzanie odpadów. Prawodawca dopuścił możliwość udziału organizacji społecznych w postępowaniach, a więc odstąpił od ograniczeń z ust. 1 art. 170 ustawy o odpadach i w tym zakresie dopuścił stosowanie art. 31 k.p.a. jedynie w postępowaniu o wydanie pozwolenia zintegrowanego lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów dla spalarni lub współspalarni odpadów. Norma zawarta w art. 31 k.p.a., jest rozwiązaniem szczególnym i generalnie dotyczy obiektywnej ochrony porządku publicznego, pozwalając organizacji społecznej w postępowaniu administracyjnym dotyczącym innej osoby wnieść żądanie wszczęcia postępowania oraz prawo zgłoszenia żądania dopuszczenia tej organizacji do udziału w postępowaniu dotyczącej innej osoby. Udział organizacji społecznej w postępowaniu administracyjnym ma zagwarantować, że określone okoliczności zostaną sprawdzone w toku czynności wyjaśniających przez organ administracji publicznej przed wydaniem decyzji w danej sprawie. Inaczej natomiast należy ocenić stosowanie normy art. 31 k.p.a. w postępowaniu nieważnościowym, które jest postępowaniem nadzwyczajnym, służącym wyeliminowaniu z obrotu prawnego decyzji rażąco naruszających prawo, a więc decyzji dotkniętych wadami rażącego naruszenia prawa. Sąd orzekający w niniejszej sprawie stoi na stanowisku, że skoro w oparciu o 170 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach ustawodawca wprost wyłączył stosowanie art. 31 k.p.a. do postępowań prowadzonych w trybie art. 41 ust. 1 ustawy o odpadach w sprawach dotyczących zbierania i przetwarzania, czy też samego przetwarzania odpadów, to wyłączenie takie obejmuje także postępowanie nieważnościowe. Przepis art. 170 ust. 1 cyt. ustawy dotyczy postępowań w sprawach zezwolenia na zbieranie odpadów, zezwolenia na przetwarzanie odpadów, zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów, a nie jedynie w sprawach wydania pozwolenia na zezwolenia na zbieranie odpadów, zezwolenia na przetwarzanie odpadów, zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów. Nie ma zatem, zdaniem Sądu, przeszkód, by powołany art. 170 ust. 1 cyt. miał zastosowanie do postępowania nadzwyczajnego w tym przedmiocie. Skoro bowiem ustawodawca w postępowaniach dotyczących zezwolenia na przetwarzanie odpadów wyraźnie ograniczył krąg stron postępowania w trybie zwyczajnym, a także wyłączył możliwość udziału w postępowaniu organizacji społecznych, to brak jest podstaw, by krąg stron uprawnionych do wszczynania postępowań w trybach nadzwyczajnych czy też brania udziału w takich postępowania określać w sposób odmienny niż to ma miejsce w trybie zwyczajnym. Brak jest racjonalnych podstaw by twierdzić, że organizacje społecznie powinny mieć większe uprawnienia procesowe już po wydaniu decyzji w sprawie (np. w postępowaniu nieważnościowym), niż w postępowaniu poprzedzającym jej wydanie. Ponadto skoro w orzecznictwie jak i literaturze przyjmuje się, że określenie w art. 170 ust. 2 ustawy o odpadach w sposób negatywny zakresu podmiotowego postępowania administracyjnego, rozciąga się zarówno na postępowanie prowadzone w trybie zwykłym, jak i w trybach nadzwyczajnych (por. B. Rakoczy, Ustawa o odpadach. Komentarz, LexisNexis 2013; wyrok NSA z dnia 27 listopada 2018 r., II OSK 2955/16, CBOSA), to nie ma przeszkód by podobne wyłączenie miało zastosowanie do organizacji społecznych - art. 170 ust. 1. Skoro w świetle powyższego organ nie był obowiązany do wszczęcia postępowania nieważnościowego z wniosku Towarzystwa i w rezultacie takiego postępowania nie wszczął, to bezprzedmiotowe stało się żądanie dopuszczenia do udziału w tak wszczętym postępowaniu. Rację ma skarżąca, że organ zestawiając w zaskarżonym postanowieniu art. 28 ust. 3 ustawy Prawo budowlane z art. 170 ust. 1 ustawy o odpadach i wskazując na analogię między tymi przepisami pominął właściwie utrwalony już w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, że zastosowanie analogii w prawie administracyjnym jest niedopuszczalne. Zakaz ten ma oparcie w konstytucyjnych zasadach praworządności i legalności. Zasady te zaś nakładają na organy władzy publicznej obowiązek działania wyłącznie na podstawie i w granicach prawa, co w równym stopniu dotyczy zarówno nakładania obowiązków, jak i ustalania praw, a także działania w ramach odpowiednio ustanowionej kompetencji (por. wyroku z dnia NSA 11 kwietnia 2017 r., sygn. akt II OSK 2088/15). Jednakże w ocenie Sądu okoliczność ta nie miała wpływu na treść rozstrzygnięcia. Organ orzekając w niniejszej sprawie nie wywiódł bowiem - w drodze analogi - ani zakazów ani nakazów dla skarżącego. W ocenie Sądu brak możliwości wszczynania postępowań nadzwyczajnych przez organizacje społeczne w sprawach o jakich mowa w art. 41 ustawy o odpadach, wynika - co wyżej wywiedziono - z 170 ust. 1 ustawy o odpadach i nie ma konieczności stosowania odesłań czy analogii do innych ustaw prawa administracyjnego materialnego. W ocenie Sądu zaskarżone jak i poprzedzające je postanowienie mimo częściowo błędnego uzasadnienia, nie jest sprzeczne z prawem, dlatego Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi. Dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) orzeczono jak w sentencji. Sprawa rozpoznana została na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 w związku z art. 120 Ppsa, bowiem przedmiot skargi mieścił się w dyspozycji tego przepisu (postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie).