II SA/Wr 723/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek Sędzia WSA Alicja Palus (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 marca 2020 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej przy al. [...] w J. na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie oddalenia zarzutów do postępowania egzekucyjnego oddala skargę w całości. Postanowieniem z dnia [...] Nr [..] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu G. J. G., działając na podstawie art. 34 § 4 w związku z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1314 z późn. zm.) oraz art. 123 kodeksu postępowania administracyjnego, odrzucił zarzuty zgłoszone przez zobowiązanego – Wspólnotę Mieszkaniową przy ul. [...] w J. w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego w administracji na podstawie tytułu wykonawczego [...] nr [...] z dnia [...], dotyczącego wykonania obowiązków nałożonych decyzją Nr [...] z dnia [...] jako bezzasadne. W uzasadnieniu postanowienia organ opisał szczegółowo okoliczności podjęcia decyzji Nr [...] nakazującej Wspólnocie wykonanie określonych w niej robót budowlanych w celu usunięcia nieprawidłowości w stanie technicznym budynku mieszkalnego położonego na terenie działki nr [...] przy al. [...] w J., następnie powołał się na ustalenia dokonane w toku wizji przeprowadzonej na przedmiotowej nieruchomości w dniu 25 lipca 2018 r. oraz konieczność współdziałania współwłaścicieli budynku w wykonaniu nałożonego decyzyjnie obowiązku. Organ wyjaśnił też, że obowiązek orzeczony został wobec całej wspólnoty, w tym inwestora tarasu, a jedynie wykonanie obowiązku nałożonego w pkt 2 decyzji Nr [...] w zakresie wymiany skorodowanych biologicznie desek pokrycia dachowego ganku wejściowego położonych bezpośrednio pod tarasem wymaga jego demontażu. Do wykonania pozostałych robót budowlanych wskazanych w powołanej decyzji demontaż tarasu nie jest konieczny. W konkluzji organ orzekający stwierdził, że podniesiony przez zobowiązaną zarzut, dotyczący niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym z powołaniem się na art. 33 § 1 pkt 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji należy uznać za bezzasadny. Na opisane powyżej postanowienie Wspólnota Mieszkaniowa nieruchomości przy al. [...] w J. wniosła zażalenie, w którym działająca imieniem Wspólnoty pełnomocnik zwróciła się o uchylenie zaskarżonego postanowienia i umorzenie postępowania. Po rozpatrzeniu zażalenia D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] Nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Motywując to orzeczenie organ wyjaśnił, że zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym są środkiem ochrony zobowiązanego, gdy postępowanie egzekucyjne narusza istotne zasady tego postępowania lub gdy egzekucja jest niedopuszczalna. Przywołał też w pełnym brzemieniu przepis art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zawierający katalog podstaw zarzutu, wskazując przy tym, że tylko okoliczności wymienione w ustawie mogą być podstawą zarzutu. Następnie organ odwoławczy podał w uzasadnieniu, że stosownie do przepisu art. 26 § 1 powoływanej ustawy organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru. Jeżeli wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym, przystępuje z urzędu do egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego przez siebie wystawionego (§ 4). Wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego (§ 5 pkt 1). W niniejszej sprawie odpis tytułu wykonawczego z dnia [...] nr [...] doręczono skutecznie wszystkim członkom Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości przy ul. [...] w J. oraz pełnomocnikowi Wspólnoty. Okolicznością bezsporną jest, iż w obrocie prawnym pozostaje ostateczna decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu G. J. z dnia [...] nr [...], mocą której nakazano Wspólnocie usunięcie nieprawidłowości w stanie technicznym budynku mieszkalnego położonego na terenie działki nr [...] przy al. [...] w J., poprzez wykonanie wskazanych w sentencji decyzji robót budowlanych. W toku postępowania, nie zakwestionowano również okoliczności, że obowiązki wynikające z wyżej wymienionej decyzji organu nadzoru budowlanego stopnia powiatowego nie zostały do dnia dzisiejszego wykonane. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy – podzielając stanowisko Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu G. J., który uznał zgłoszony zarzut o niewykonalności nałożonego obowiązku o charakterze niepieniężnym za niezasadny – wyjaśnił, że w świetle ugruntowanego stanowiska orzecznictwa sądowoadministracyjnego, niewykonalność obowiązku niepieniężnego musi mieć charakter obiektywny. Obowiązek taki musi być niemożliwy do wykonania nawet przy uwzględnieniu aktualnych osiągnięć wiedzy i techniki. O niewykonalności obowiązku nałożonego decyzją ostateczną można mówić, gdy niewykonalność jest następstwem przeszkód o charakterze nieusuwalnym. Konieczność zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i mienia, jak też względy techniczne i ekonomiczne, utrudniające wykonanie decyzji, nie mogą być uznane za przesłankę niewykonalności decyzji. O niewykonalności obowiązku nie mogą również świadczyć fizyczne trudności związane z wykonaniem zobowiązania, jak również sytuacja finansowa. Przesłanką uznania obowiązku za niewykonalny nie mogą być zatem trudności w jego wykonaniu, i to niezależnie od tego, czy podłoże tych trudności ma charakter techniczny, ekonomiczny lub prawny oraz czy wiąże się z bojkotem samych adresatów egzekwowanej decyzji lub innych osób zainteresowanych utrzymaniem dotychczasowego stanu rzeczy (zob. wyrok NSA z dnia 22 marca 2017 r., sygn. akt II OSK 1829/15). Zdaniem organu orzekającego pełnomocnik Wspólnoty w toku postępowania egzekucyjnego nie przedstawił dowodów pozwalających potwierdzić niewykonalność obowiązku nałożonego decyzją z dnia [...] nr [...]. Przedłożone do akt sprawy dokumenty i powoływane przez pełnomocnika skarżącej okoliczności wskazujące na brak współdziałania inwestora tarasu w wykonaniu obowiązków nałożonych egzekwowaną decyzją nie świadczą o jej niewykonalności. Organ orzekający wyjaśnił następnie, że z akt sprawy wynika, iż zakres robót budowlanych nakazanych decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu G. J. z dnia [...] nr [...], które mają być wykonane w ścianach ganku rzeczonego obiektu, objął w szczególności wykonanie izolacji przeciwwilgociowej oraz wymianę skorodowanych elementów konstrukcji drewnianej i jej naprawę, natomiast w pokryciu dachowym ganku - wymianę skorodowanych biologicznie desek poszycia dachowego, okapowych -szczytowych, oraz wykonanie odpowiednich spadków obróbek blacharskich okapowych, umożliwiających prawidłowe odprowadzenie wód opadowych do instalacji deszczowej. Wykonanie robót budowlanych w ścianach ganku oraz przy obróbkach blacharskich okapu i desek okapowych - szczytowych jego dachu nie wymaga demontażu tarasu, którego rozbiórka w części jak i w całości byłaby technicznie nieuzasadniona. Jedynie wymiana skorodowanych biologicznie desek poszycia dachowego ganku, położonych bezpośrednio pod tarasem, wymaga jego demontażu w zakresie niezbędnym do ich wymiany. Organ podkreślił, że niewątpliwie, aby wykonać część nałożonych na skarżącą obowiązków konieczne jest współdziałanie użytkownika wymienionego tarasu, niemniej jednak brak współdziałania z jego strony jedynie utrudnia wykonanie egzekwowanej decyzji a nie stanowi o jej niewykonalności. Niewykonalności decyzji administracyjnej w żadnym wypadku nie można uzasadniać brakiem współpracy jednego ze współwłaścicieli nieruchomości przy wykonywaniu nałożonych przez organ administracji publicznej obowiązków. Przepisy kodeksu cywilnego regulują kwestie współwłasności, praw i obowiązków współwłaścicieli i ich uprawnienia w przypadku braku zgody w wykonywaniu ich obowiązków. Odnosząc się z kolei do powoływanego przez pełnomocnika skarżącej dowodu w postaci pisma Kierownika Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków we W. Delegatura w J. z dnia 30 maja 2019 r. organ odwoławczy wyjaśnił, iż organy ochrony konserwatorskiej nie są właściwe do dokonywania oceny zgodności z prawem decyzji wydanych przez organy nadzoru budowlanego, nie pełnią również funkcji organów egzekucyjnych obowiązków o charakterze niepieniężnym orzeczonych w oparciu o ustawę – Prawo budowlane, w związku z czym nie posiadają kompetencji do zajmowania stanowiska w kwestii niewykonalności takich decyzji administracyjnych. Kwestionowanie zakresu nałożonych na Wspólnotę obowiązków poprzez wskazanie, iż powinny obejmować one również rozbiórkę spornego tarasu jest spóźnione. Organ egzekucyjny nie jest bowiem uprawniony do dokonywania oceny zgodności z prawem decyzji nakładającej obowiązek. Zarzuty dotyczące nałożonego nakazu skarżąca mogła podnosić jedynie w postępowaniu zakończonym wydaniem ostatecznej decyzji, którą nakazano jej usunięcie nieprawidłowości w stanie technicznym należącej do niej nieruchomości. Jak wynika bowiem z treści art. 29 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Organ ten działa na podstawie przepisów egzekucyjnych, a nie ustawy - Prawo budowlane, zaś jego postępowanie ograniczone jest tylko do działań egzekucyjnych. Co za tym idzie - zarówno organ egzekucyjny, jak i tutejszy organ, nie są uprawnieni aby w tej sprawie kontrolować legalność orzeczonego nakazu. Prawidłowość opisanego powyżej postanowienia zakwestionowała Wspólnota Mieszkaniowa nieruchomości przy al. [...] w J. poprzez skargę skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W skardze, reprezentujące Wspólnotę Mieszkaniową członkinie Zarządu Wspólnoty wniosły o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W doręczonej Sądowi w dniu 6 listopada 2019 r. odpowiedzi na skargę D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi i odwołał się do argumentacji przedstawionej w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, podając w uzupełnieniu, że w treści skargi brak jest podstaw do uchylenia tego orzeczenia w trybie autokontroli. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 25 lutego 2020 r., wydanym na podstawie § 21 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 5 sierpnia 2015 r. Regulaminu wewnętrznego urzędowania wojewódzkich sądów administracyjnych (Dz.U. poz. 1177) sprawa została wyznaczona do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekając w sprawie uwzględnił następujące okoliczności faktyczne i prawne: Stosownie do art. 184 (in limine) Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne sprawują w zakresie określonym w ustawie kontrolę działalności administracji publicznej. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych oznaczonych konstytucyjnie jako inne sądy administracyjne, określone zostały m.in. treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) i polegają na kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami procedury administracyjnej, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Stwierdzenie, że zaskarżona decyzja (postanowienie albo inny akt) została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (postanowienia albo innego aktu) na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ponadto - zgodnie z treścią art. 134 § 1 wskazanej ustawy - sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, a stosownie do art. 135 powołanej powyżej ustawy procesowej, Sąd może stosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, Sąd skargę oddala - odpowiednio - w całości lub części (art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Dokonując w rozpoznawanej sprawie kontroli zaskarżonego postanowienia z uwzględnieniem wskazanego wcześniej kryterium legalności Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia zasadności zarzutu naruszenia prawa w rozpoznawanej sprawie, co uprawniało Sąd do uznania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi i oceny Sądu w rozpoznawanej sprawie było postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego orzekające o oddaleniu zarzutu niewykonalności obowiązków o charakterze niepieniężnym, wynikających z ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu G. J. z dnia [...] Nr [...] (zmienionej decyzją tego organu z dnia [...] Nr [...] w zakresie terminu wykonania obowiązków), zgłoszonego przez Wspólnotę Mieszkaniową Nieruchomości przy ul. [...] w J. w toku postępowania egzekucyjnego wszczętego na podstawie tytułu wykonawczego [...] Nr [...] z dnia [...] Podstawę prawną dokonywanych w sprawie czynności stanowiły przepisy powoływanej wcześniej ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z treścią art. 26 § 1 tej ustawy, organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według obowiązującego wzoru. W przypadku, gdy wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym, przystępuje z urzędu do egzekucji na podstawie wystawionego przez siebie tytułu wykonawczego, a wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu tytułu wykonawczego. Ponadto z przepisu art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wynika, że egzekucja administracyjna może być wszczęte, jeżeli wierzyciel po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał zobowiązanemu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. Materiał sprawy wskazuje, że zarówno upomnienie Nr [...] z dnia 28 listopada 2018 r., jak i tytuł wykonawczy [...] Nr [...] z dnia [...] zostały doręczone osobom reprezentującym zobowiązaną Wspólnotę Mieszkaniową w sposób prawidłowy, co uprawnia do stwierdzenia, że w sprawie zostały spełnione wszystkie warunki formalne wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Należy też zwrócić uwagę, że w postępowaniu egzekucyjnym podstawowym środkiem prawnym przyznanym zobowiązanemu dla ochrony jego interesów w tym postępowaniu są zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, które zobowiązany może zgłosić organowi egzekucyjnemu w terminie 7 dni od daty doręczenia mu tytułu wykonawczego. Postępowanie w przedmiocie zarzutów egzekucyjnych jest ściśle sformalizowane, a podstawę zarzutu jak wskazano już wcześniej w uzasadnieniu – mogą stanowić wyłącznie przesłanki enumeratywnie wyliczone w art. 33 omawianej ustawy i żadne inne okoliczności nie są w tym zakresie dopuszczalne. Skarżąca Wspólnota w postępowaniu instancyjnym powoływała się na niewykonalność obowiązku egzekwowanego na podstawie tytułu wykonawczego i wnosiła o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Zdaniem zobowiązanej niewykonalność obowiązku wynika z braku zgody właściciela lokalu, do którego przynależy taras, objęty nakazem wykonania robot budowlanych określonych w decyzji z dnia [...] (Nr [...]) na dokonanie demontażu tarasu w celu wykonania prac naprawczych i wzmocnienia ganku zlokalizowanego pod tarasem. Ponadto Wspólnota podnosząc zarzut niewykonalności obowiązku wskazała na stanowisko D. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, który również stwierdził, że nie jest możliwe wykonanie orzeczonych wobec Wspólnoty obowiązków bez uprzedniego demontażu tarasu znajdującego się na stropie ganku wejściowego do lokalu nr [...]. W przedstawionej w tym zakresie argumentacji zobowiązana Wspólnota powołała się też na brak decyzji organu konserwatorskiego umożliwiającej prowadzenie nakazanych robót budowlanych, wymaganej ze względu na ujęcie przedmiotowego budynku w gminnej ewidencji zabytków i jego lokalizację na terenie układu urbanistycznego – przedmieście południowe, wpisanego do rejestru zabytków pod numerem [...] w dniu [...] i objętego formalną ochroną. Przesłanka określona przez skarżącą Wspólnotę jako podstawa zgłoszonego zarzutu została uwzględniona w katalogu zawartym w art. 33 § 1 pkt 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, ale – w ocenie Sądu – powołane okoliczności faktyczne nie wypełniają tej przesłanki. Istota zarzutu niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym jest postrzegana poprzez dorobek judykatury administracyjnej, w której przyjęto, że niewykonalność obowiązku definiowana jest jako rzeczywisty brak możliwości jego zrealizowania, zarówno dobrowolnego, jak i przymusowego w trybie egzekucji administracyjnej. Podkreślono też w orzecznictwie, że niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym musi mieć charakter obiektywny, czyli muszą zaistnieć nieusuwalne przeszkody o charakterze technicznym lub prawnym, powodujące – wobec natury tego obowiązku, że nie jest on możliwy do wykonania w aktualnym stanie wiedzy i techniki. Przejściowe, nawet istotne trudności w wykonaniu obowiązku, czy przeszkody stawiane przez osoby zainteresowane utrzymaniem dotychczasowego stanu rzeczy nie stanowią o niewykonalności obowiązku. Nie mają też znaczenia ewentualne utrudnienia w jego realizacji, koszty, czy też kwestie o formalnym charakterze, wymagające podjęcia stosownych działań przez zobowiązanego. Oznacza to również, że subiektywne przekonanie zobowiązanego o niemożności wykonania obowiązku może prowadzić do wyłączenia konieczności wykonania obowiązku orzeczonego wobec zobowiązanego (np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 1082/17, CBOSA; wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Łodzi z dnia 7 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Łd 26/18, Lex nr 2467904; w Warszawie z dnia 15 maja 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 258/17, Lex nr 2525970; w Białymstoku z dnia 26 lipca 2018 r., sygn. akt II SA/Bk 260/18, Lex nr 2527910; w Białymstoku z dnia 14 stycznia 2020 r., sygn. akt II SA/Bk 1/18, Lex nr 2774884). Zdaniem Sądu dokonana w niniejszej sprawie przez organy administracji interpretacja art. 33 § 1 pkt 5 powoływanej ustawy jest prawidłowa. Organy zasadnie bowiem w przyjętym przy orzekaniu w sprawie stanowisku powołały się na niewykonalność faktyczną obowiązku niepieniężnego, od której wymaga się charakteru obiektywnego oraz na obiektywną niemożliwość jego wykonania nawet w przypadku uwzględnienia aktualnych osiągnięć wiedzy i techniki, a ponadto wyjaśniły, że także względy ekonomiczne, czy negatywne stanowisko adresatów decyzji orzekającej o egzekwowanych obowiązkach nie powodują niewykonalności obowiązku. Sąd w składzie orzekającym w sprawie nie znalazł podstaw do zakwestionowania argumentacji przedstawionej w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Zdaniem Sądu na akceptację zasługuje również stwierdzenie organu odwoławczego, wskazującego, że organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Należy przy tym zwrócić uwagę, że reguła określona w przepisie art. 29 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w myśl której organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej, jest jedną z fundamentalnych zasad postępowania egzekucyjnego. Ustawodawca wskazuje poprzez tą zasadę, że organ egzekucyjny nie jest uprawniony do merytorycznej oceny sprawy, zakończonej orzeczeniem o egzekwowanym obowiązku. Zasada ta potwierdza istotę postępowania egzekucyjnego, którą jest doprowadzenie do realizacji obowiązku wynikającego z ostatecznej decyzji administracyjnej, który nie jest wykonywany przez zobowiązanego dobrowolnie. Organ egzekucyjny nie może kwestionować zasadności obowiązku orzeczonego wobec zobowiązanego decyzją ostateczną, podjętą w innym postępowaniu. Postępowanie egzekucyjne jest wykonawczym etapem postępowania administracyjnego i nie może być wykorzystywane jako kolejne stadium badania prawidłowości i legalności obowiązku nałożonego na zobowiązanego. Do dokonywania takiej oceny w sprawie z zakresu postępowania egzekucyjnego nie jest też uprawniony sąd administracyjny. W przedstawionych powyżej okolicznościach Wojewódzki Sąd Administracyjny – uznając, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa i nie wymaga wyeliminowania z obrotu prawnego – stosownie do przepisu art. 151 powołanej na wstępie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.