I GZ 117/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Dariusz Dudra po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia T. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 31 marca 2020 r., sygn. akt I SA/Kr 122/20 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi T. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] października 2017 r. r., nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. Postanowieniem z dnia 31 marca 2020 r., sygn. akt I SA/Kr 122/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę T. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z [...] października 2017 r. r., nr [...]w przedmiocie stanowiska wierzyciela w zakresie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że w rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł już skargę na postanowienie SKO z [...] października 2017 r. (nr [...]). Postanowieniem z 24 sierpnia 2018 r. (sygn. akt I SA/Kr 4/18) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił pierwszą ze skarg na wspomniane postanowienie organu. Obie skargi dotyczą bowiem tego samego postanowienia i zostały wniesione przez tę samą osobę. W ocenie WSA oznacza to, że są one tożsamo zarówno pod względem podmiotowym jak i przedmiotowym. Stąd też sprawa ta została objęta powagą rzeczy osądzonej i nie może zostać ponownie poddana kontroli sądowoadministracyjnej. W konsekwencji Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 w zw. z art. 58 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Należy się bowiem zgodzić z wnoszącym zażalenie, iż Sąd I instancji naruszył przepisy postępowania (art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a.) poprzez uznanie, iż w przypadku uprzedniego prawomocnego odrzucenia skargi wykluczona jest możliwość ponownego wniesienia kolejnej skargi przez tę samą stronę. Zgodnie z utrwalonym w literaturze i orzecznictwie poglądem rozstrzygnięcie sądu w postaci odrzucenia skargi nie korzysta z przymiotu res iudicata i nie istnieje powód, który uniemożliwiałby stronie wniesienie skargi powtórnie. Nic też nie stoi na przeszkodzie wydaniu orzeczenia o tej samej treści, z tych samych (jeżeli przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie nie uległy zmianie) lub innych przyczyn (por. T. Woś w: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2008 s. 610; por. również postanowienie NSA z dnia 9 października 2012 r., sygn. akt I OSK 2316/12). Z mocy powagi rzeczy osądzonej korzystają tylko orzeczenia rozstrzygające merytorycznie sprawę sądowoadministracyjną. Wynika to z samej istoty tej instytucji. Res iudicata stanowi bowiem rozstrzygnięcie (osądzenie) sporu będącego przedmiotem procesu. W postępowaniu sądowoadministracyjnym chodzi o rozstrzygnięcie sporu co do legalności działania administracji, sporu pomiędzy osobą kwestionującą to działanie a organem, którego działania (niedziałania) skarga dotyczy. Orzeczenie proceduralne nie rozstrzyga tego sporu. W przypadku odrzucenia skargi sąd administracyjny nie bada zasadności skargi, a jedynie stwierdza okoliczność uzasadniającą to odrzucenie. Podobnie rzecz się ma w przypadku umorzenia. Zaskarżony akt lub czynność pozostaje w mocy tak jak, gdyby skarga do sądu w ogóle nie została wniesiona. Jak zresztą wskazał Sąd I instancji niedopuszczalne jest wniesienie kolejnej skargi na ten sam akt administracyjny, bądź to samo działanie lub bezczynność organu, w toku postępowania w tej samej materii. Pamiętać tylko należy, że postępowanie jest w toku, jeżeli skarga została wniesiona skutecznie. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na postawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.