III OSK 3012/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędziowie: Sędzia NSA Piotr Korzeniowski Sędzia del. WSA Sławomir Pauter (spr.) Protokolant asystent sędziego Krzysztof Książek po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w Rzeszowie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 2 kwietnia 2020 r., sygn. akt II SA/Rz 63/20 w sprawie ze skargi Podkarpackiego Zarządu Dróg Wojewódzkich w Rzeszowie na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w Rzeszowie z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia kolejnego okresu obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego I. oddala skargę kasacyjną, II. zasądza od organu Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w Rzeszowie na rzecz strony skarżącej Podkarpackiego Zarządu Dróg Wojewódzkich w Rzeszowie kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Przedmiotem skargi kasacyjnej wniesionej przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w Rzeszowie jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 2 kwietnia 2020 r., sygn. akt II SA/Rz 63/20, uchylający decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w Rzeszowie z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] oraz decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w S. z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia kolejnego okresu obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego. Zaskarżony wyrok został wydany w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne: W dniu [...] sierpnia 2019 r. Podkarpacki Zarząd Dróg Wojewódzkich w Rzeszowie zwrócił się do Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, Zarząd Zlewni w S. z wnioskiem o ustalenie kolejnego okresu obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego, udzielonego przez Starostę M. decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...], dla inwestycji polegającej na "budowie drogi obwodowej M. w ciągu drogi wojewódzkiej Br [...] N. – D. – III etap wraz z aktualizacją I i II etapu". Wnioskodawca wskazał, że zgłoszone żądanie opiera na art. 414 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 310 z późn. zm.), jako że ww. pozwolenie wodnoprawne wygasa z dniem [...] listopada 2019 r. Decyzją z dnia [...] września 2019 r. nr [...] Dyrektor Zarządu Zlewni w S. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie odmówił przedłużenia okresu obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego udzielonego Podkarpackiemu Zarządowi Dróg Wojewódzkich w Rzeszowie decyzją Starosty Powiatu M. z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...], na szczególne korzystanie z wód w zakresie wprowadzania wód opadowych i roztopowych z terenu obwodnicy w M. W uzasadnieniu organ podał, że warunkiem wydania pozytywnej decyzji w przedmiocie przedłużenia okresu obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego jest – stosownie do art. 414 ust. 3 ustawy Prawo wodne – złożenie oświadczenia o aktualności informacji zawartych w operacie wodnoprawnym, stanowiącym postawę do wydania pozwolenia wodnoprawnego, którego okres obowiązywania upłynął. Z porównania przepisu art. 132 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1121 z późn. zm.) z przepisem art. 409 ustawy Prawo wodne z 2017 r. wynika, że wymagania co do zawartości operatu wodnoprawnego są obecnie szersze, w szczególności w zakresie jednostek określających ilości odprowadzanych wód. Dodatkowo każde pozwolenie wodnoprawne może być wydane tylko wówczas, gdy jest zgodne z przepisami obowiązującej ustawy Prawo wodne, tj. nie narusza ustaleń dokumentów, o których mowa w art. 396 ust. 1 pkt 1 – 6 oraz spełnia wymagania, o których mowa w art. 396 ust. 1 pkt 8, w tym przepisów art. 403 ustawy, które różnią się od wymogów zawartych w art. 128 ustawy Prawo wodne z 2001 r. Organ podał, że w dołączonym przez wnioskodawcę operacie wodnoprawnym, na podstawie którego wydano dotychczasowe pozwolenie wodnoprawne, brak jest m.in. ustaleń wynikających z planów wskazanych w art. 396. Okoliczność ta, stosownie do art. 414 ust. 6 ustawy Prawo wodne, obligowała do wydania decyzji odmownej. Podkarpacki Zarząd Dróg Wojewódzkich w Rzeszowie wniósł odwołanie od tej decyzji, argumentując że ustawodawca wprowadzając instytucję ustalenia kolejnego okresu obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego określił wymagania formalne dotyczące wniosku o jego udzielenie. Nie jest wymagane dostosowanie operatu wodnoprawnego do aktualnie obowiązujących przepisów, a jedynie złożenie oświadczenia, że zawarte w nim informacje zachowały aktualność, które należy odnieść do stanu faktycznego inwestycji, tj. zrealizowania jej zgodnie z pozwoleniem lub zmiany warunków gospodarowania wodami. Zdaniem strony, w opisywanej sprawie organ I instancji nie ustalił i nie wykazał, aby jakiekolwiek okoliczności dotyczące urządzeń wodnych objętych wskazanym pozwoleniem wodnoprawnym uległy zmianie lub były nieprawidłowe. Nie wykazał ponadto, aby naruszały ustalenia dokumentów, o których mowa w art. 396 ust. 1 pkt 1 – 6 ustawy Prawo wodne. Decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...], Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Rzeszowie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W motywach tej decyzji wskazał, że w obecnym stanie prawnym podmiot wnioskujący o ustalenie kolejnego okresu obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego winien posługiwać się operatem wodnoprawnym, kompletnym w świetle obowiązujących obecnie przepisów ustawy Prawo wodne. Dokument ten powinien zatem zawierać wszystkie niezbędne elementy, o których mowa w art. 409 ustawy Prawo wodne, zaś norma zawarta w art. 414 ust. 3 umożliwia posługiwanie się tym dokumentem bez jego aktualizowania, o ile zawarte w nim informacje nie uległy zmianie. Chodzi tu przede wszystkim o zakres i sposób realizacji wnioskowanych uprawnień oraz o uwarunkowania zewnętrzne znajdujące odzwierciedlenie m.in. w treści aktów określających warunki korzystania z wód regionu wodnego lub zatwierdzających plany gospodarowania wodami. Oświadczenie, o którym mowa w art. 414 ust. 3 ww. ustawy jest zaś niewystarczające w przypadku, gdy operat sporządzony na podstawie przepisów ustawy Prawo wodne z 2001 r. jest niekompletny w świetle przepisów obecnie obowiązujących, nawet jeśli zawarte w nim treści dotyczą prowadzonych działań są nadal prawdziwe. W takiej sytuacji konieczne jest sporządzenie nowego operatu wodnoprawnego. Organ odwoławczy zauważył, że w opisywanej sprawie operat wodnoprawny opracowany w 2009 r. i przedstawiony przez wnioskodawcę, nie spełnia wszystkich wymagań wyznaczonych przepisem art. 409 ustawy Prawo wodne. W operacie tym ilość odprowadzanych wód opadowych i roztopowych została obliczona i wyrażona w innych jednostkach niż obecnie obowiązujące, co jest istotną rozbieżnością w kontekście ustalenia wysokości opłat za usługi wodne. Ponadto w opracowaniu z 2009 r. brak jest ustaleń, o których mowa w art. 396 ustawy Prawo wodne, co wyklucza możliwość oceny, czy udzielone pozwolenie nie będzie naruszać wytycznych art. 396 ust. 1 pkt 1 – 8 tej ustawy. Zasadnie zatem organ I instancji odmówił przedłużenia okresu obowiązywania wnioskowanego pozwolenia wodnoprawnego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, złożonej na tę decyzję, Podkarpacki Zarząd Dróg Wojewódzkich w Rzeszowie zarzucił naruszenie: 1. art. 8 w zw. z art. 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 256) w zw. z art. 414 pkt 4 ustawy Prawo wodne poprzez zaniechanie wezwania wnioskodawcy do uzupełnienia wniosku o ustalenie kolejnego okresu obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego, w sytuacji, w której organ uznał przedłożony operat wodnoprawny za niekompletny, co skutkowało pozbawieniem strony możliwości czynnego udziału w postępowaniu; 2. art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez wadliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy skutkujące uznaniem, że informacje zawarte w operacie wodnoprawnym sporządzonym w 2009 r. są nieaktualne, w sytuacji, w której organy nie ustaliły żadnych okoliczności świadczących o nieaktualności operatu lub nieprawidłowości w zakresie korzystania z urządzeń wodnych; 3. art. 138 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji; 4. art. 414 ust. 2 – 4 ustawy Prawo wodne poprzez uznanie, że z uwagi na istotną zmianę przepisów dotyczących treści operatu wodnoprawnego, operat wodnoprawny sporządzony pod rządami ustawy Prawo wodne z 2001 r. nie może być podstawą ustalenia kolejnego okresu obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego; 5. art. 414 ust. 3 ustawy Prawo wodne poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie złożonego oświadczenia o zachowaniu aktualności informacji w przedstawionym operacie wodnoprawnym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zajęte stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, uchylając decyzje organów obu instancji wskazał, że zgodnie z art. 414 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 310, z późn. zm.), pozwolenie wodnoprawne wygasa, jeżeli upłynął okres, na który było wydane. Stosownie do art. 414 ust. 2 tej ustawy, pozwolenia wodnoprawne, o których mowa w art. 389 pkt 1-3, nie wygasają, jeżeli zakład w terminie 90 dni przed upływem okresu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, złoży wniosek o ustalenie kolejnego okresu obowiązywania tych pozwoleń. Oprócz przepisu art. 414 ust. 2, ustawa Prawo wodne nie zawiera innych regulacji wprowadzających możliwość przedłużania pozwolenia wodnoprawnego oraz nie reguluje kwestii przedłużania pozwoleń wodnoprawnych wydanych na podstawie ustawy Prawo wodne z 2001 r. Zgodnie zaś z art. 414 ust. 3 ustawy Prawo wodne, do wniosku, o którym mowa w ust. 2, dołącza się operat, na podstawie którego wydano dotychczasowe pozwolenie wodnoprawne, oraz oświadczenie, że zawarte w nim informacje zachowały aktualność. Sąd zaznaczył, że w niniejszej sprawie wnioskodawcy – Podkarpackiemu Zarządowi Dróg Wojewódzkich w Rzeszowie udzielone zostało pozwolenie wodnoprawne na odprowadzanie wód opadowych i roztopowych z drogi obwodowej M. w ciągu drogi wojewódzkiej nr [...] N. – D., decyzją Starosty Powiatu M. z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...]. Stosownie do pkt III tej decyzji, pozwolenie udzielone zostało do dnia [...] listopada 2019 r. Wniosek o ustalenie kolejnego okresu obowiązywania ww. pozwolenia wodnoprawnego został natomiast złożony w dniu [...] sierpnia 2019 r., czyli w 90-dniowym terminie, o którym mowa w art. 414 ust. 2 ustawy Prawo wodne. Ponadto, zgodnie z art. 414 ust. 3 tej ustawy, do wniosku dołączono operat wodnoprawny wraz z częścią graficzną, opracowany w październiku 2009 r. i przedstawiony wraz wnioskiem o wydanie pozwolenia wodnoprawnego z 2009 r. oraz oświadczenie o aktualności danych zawartych w operacie wodnoprawnym. Trudno zatem, zdaniem Sądu przyjąć, że nie zostały spełnione formalne wymogi do ustalenia kolejnego okresu obowiązywania dotychczas wydanego pozwolenia, a takie wynikają wyłącznie z treści art. 414 ust. 3 ustawy Prawo wodne. Trudno również zaakceptować stanowisko organów, że oświadczenie skarżącego jest "niewystarczające", bowiem operat sporządzony był na podstawie poprzednio obowiązującej ustawy i jest "niekompletny w świetle przepisów obecnie obowiązujących". Tego rodzaju stwierdzenia nie znajdują żadnego oparcia w przepisach obecnie obowiązującej ustawy. Lektura jej przepisów wskazuje natomiast wyraźnie na pozostawienie w mocy tych pozwoleń wodnoprawnych, które były wydane na podstawie przepisów ustawy Prawo wodne z 2001 r. – stanowi o tym art. 545 ust. 7. Treść tego przepisu w zestawieniu z art. 414 ust. 2 ustawy Prawo wodne, przy uwzględnieniu faktu, że pozwolenia wodnoprawne w poprzednim reżimie prawnym wydawane były na okresy nawet 20-letnie, przesądzają, że wolą ustawodawcy było zastosowanie trybu przedłużenia obowiązywania pozwoleń wodnoprawnych na kolejne okresy także w stosunku do pozwoleń wydanych na podstawie ustawy Prawo wodne z 2001 r. Nie ulega też wątpliwości, zdaniem Sądu, że treść oświadczenia o aktualności zawartych w operacie wodnoprawnym danych dotyczy wyłącznie okoliczności związanych ze sposobem korzystania z wód przez beneficjenta pozwolenia. Dalej Sąd zaznaczył, że czym innym jest zmiana warunków świadczenia usługi wodnoprawnej takich jak zmiana ilości albo jakości odprowadzanych wód, zmiana sposobu korzystania z instalacji do odprowadzania wód itp., a czym innym jest zmiana przepisów prawa określających warunki, jakie powinien spełniać operat wodnoprawny. Zgodnie bowiem z art. 414 ust. 6 ustawy Prawo wodne, w razie stwierdzenia, że informacje zawarte w operacie wodnoprawnym, o którym mowa w ust. 3, nie są aktualne lub zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 399 ust. 1, organ właściwy w sprawach pozwoleń wodnoprawnych, w drodze decyzji, odmawia przedłużenia okresu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1. W treści art. 414 ust. 6 wyraźnie mowa jest o nieaktualności informacji zawartych w operacie wodnoprawnym, nie zaś o jego formie – niedostosowanej do wymogów wynikających z nowych przepisów. Gdyby wolą ustawodawcy było dostosowanie wcześniej wydawanych pozwoleń wodnoprawnych (zarówno tych których okres ważności jeszcze nie upłynął, jak i tych, które podlegają przedłużeniu) do wymogów wynikających z nowych przepisów ustawy z 2017 r., dałby temu wyraz w stosownym przepisie. Brak takiego przepisu czyni stanowisko organów w niniejszej sprawie nieuprawnionym i wskazuje na konieczność przeprowadzenia postępowania mającego na celu ustalenie czy sposób korzystania z wód przez wnioskodawcę nie zostanie zmieniony. Sąd I instancji przypomniał, że w postępowaniu przed organami Wód Polskich z mocy art. 14 ust. 2 ustawy Prawo wodne zastosowanie znajdują przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym art. 8 § 1 k.p.a., nakazujący prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie uczestników postępowania do władzy publicznej - dążyć do wyjaśnienia intencji strony i załatwienia wniosku w sposób odpowiadający przepisom prawa, jeśli istnieje taka prawna możliwość. Przepis ten został - zdaniem Sądu - naruszony, podobnie jak wymienione w skardze art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., poprzez wadliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy, skutkujące uznaniem, że informacje zawarte w operacie wodnoprawnym sporządzonym w 2009 r. są nieaktualne, w sytuacji, w której organy nie ustaliły żadnych okoliczności świadczących o nieaktualności operatu lub nieprawidłowości w zakresie korzystania z urządzeń wodnych. Ponadto, w niniejszej sprawie organy administracji całkowicie pominęły treść art. 414 ust. 4 ustawy Prawo wodne, w myśl którego jeżeli wniosek, o którym mowa w ust. 2, jest niekompletny, organ właściwy w sprawach pozwoleń wodnoprawnych wzywa do jego uzupełnienia w terminie 14 dni. W ocenie Sądu nie ma przeszkód, aby na podstawie tego przepisu wezwać wnioskodawcę do przedłożenia dodatkowych informacji umożliwiających weryfikację zgodności sporządzonego uprzednio operatu wodnoprawnego z planami i programami wyszczególnionymi w art. 396 ust. 1 ustawy Prawo wodne, czy umożliwiających ewentualne późniejsze naliczenie opłat za odprowadzanie wód odpadowych i roztopowych. Przesłankami do wydania decyzji odmownej nie jest natomiast samo w sobie stwierdzenie braku informacji umożliwiających dokonanie oceny zgodności operatu wodnoprawnego z wytycznymi art. 396 ust. 1 pkt 1 – 8 tej ustawy lub określenie wartości odprowadzonych wód w jednostkach innych niż przyjęte obecnie obowiązującą ustawą. W skardze kasacyjnej Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w Rzeszowie zarzucił: 1. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, a mianowicie: - art. 414 ust. 2 i 3 w zw. z art. 399 ust. 1 pkt 1 i art. 396 ust. 1 pkt 1- 6 i pkt 8 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 310 z późn. zm.) poprzez błędną wykładnię i przyjęcie przez Sąd, że do uwzględniania wniosku o ustalenie kolejnego okresu obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego jest możliwe złożenie oprócz operatu wodnoprawnego oraz oświadczenia o aktualności operatu wodnoprawnego również dodatkowych informacji oraz poprzez przyjęcie, iż treść oświadczenia o aktualności informacji zawartych w operacie wodnoprawnym danych dotyczy wyłącznie okoliczności związanych ze sposobem korzystania z wód przez beneficjenta pozwolenia; - art. 414 ust. 4 w zw. z art. 414 ust. 2 i 3 ustawy Prawo wodne poprzez błędną wykładnię i przyjęcie przez Sąd, że przepis ten umożliwia wzywanie strony postępowania administracyjnego przez organ do uzupełnienia niekompletnego wniosku poprzez żądanie dodatkowych informacji niż wskazane w art. 414 ust. 2 i 3 ww. ustawy oraz, że przepis art. 414 ust. 4 ww. ustawy umożliwia zastąpienie operatu wodnoprawnego przedłożeniem Informacji, celem sprawdzenia zaistnienia przesłanek do wydania pozwolenia wodnoprawnego na mocy obecnie obowiązujących przepisów; - art. 414 ust. 6 ustawy Prawo wodne poprzez błędną wykładnię i przyjęcie przez Sąd, że na mocy tego przepisu przesłankami do wydania decyzji odmownej nie jest stwierdzenie braku informacji w dokumentach, o których mowa w art. 414 ust. 3 tej ustawy umożliwiających dokonanie oceny zgodności operatu wodnoprawnego z wytycznymi z art. 396 ust. 1 pkt 1-8 tej ustawy lub określenie wartości odprowadzonych wód w jednostkach innych niż przyjęte obecnie obowiązującą ustawą Prawo wodne. 2. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: - art. 145 § 1 lit. c i art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie, tj. uwzględnienie skargi administracyjnej i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji, pomimo że decyzje administracyjne zostały wydane w oparciu o wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, zebranie pełnego materiału dowodowego, a ponadto ani zaskarżona decyzja ani decyzja organu pierwszej instancji nie narusza żadnego z przepisów postępowania, co w konsekwencji wykluczało możliwość zastosowania dyspozycji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 135 p.p.s.a., a tym samym powinno stanowić dla Sądu podstawę do wydania odmiennego rozstrzygnięcia i oddalenia skargi; - art. 145 § 1 lit. c w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a., art. 151 p.p.s.a. i art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 414 ust. 2, 3, 4 i 6 ustawy Prawo wodne poprzez niewłaściwe zastosowanie, tj. niewłaściwe dokonanie oceny decyzji pod względem zgodności z prawem materialnym, skutkujące uznaniem przedwczesności rozstrzygnięcia o odmowie ustalenia kolejnego okresu obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego oraz przyjęciem, że powinnością organu było wzywanie strony postępowania administracyjnego do przedłożenia dodatkowych informacji nieprzewidzianych przez ustawodawcę, w konsekwencji czego art. 151 p.p.s.a. nie został przez Sąd zastosowany, pomimo, iż w stanie faktycznym i prawnym sprawy zaistniały podstawy do jego zastosowania i oddalenia skargi. Na podstawie art. 185 § 1, art. 188 i art. 203 p.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania w/g norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego według norm przepisanych, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, rozpoznanie skargi i jej oddalenie oraz zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania wg norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że w myśl art. 35 ust. 3 pkt 7 ustawy Prawo wodne usługi wodne obejmują m.in. odprowadzanie do wód lub do urządzeń wodnych - wód opadowych lub roztopowych, ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych, co oznacza, że pod rządami obowiązującej obecnie ustawy przywołany powyżej sposób korzystania z wód nie został zakwalifikowany do szczególnego korzystania z wód, lecz do usług wodnych. Skarżący wskazał, że jak wynika z dokumentacji zgromadzonej przez organ pierwszej instancji wnioskodawca wystąpił z wnioskiem o ustalenie kolejnego okresu obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego z zachowaniem 90-cio dniowego terminu przed upływem okresu, na jaki pozwolenie zostało wydane, a więc spełniając warunek formalny do rozpatrzenia wniosku. W tym stanie rzeczy organ pierwszej instancji wszczął postępowanie administracyjne, w trakcie którego dokonał m.in. oceny dokumentacji przedłożonej wraz z wnioskiem o ustalenie kolejnego okresu obowiązywania ww. pozwolenia wodnoprawnego. Organ zauważył, że wydanie stosownego orzeczenia w oparciu o przepisy art. 414 ust. 2-8 ustawy Prawo wodne wymaga udowodnienia m.in., że dołączony do wniosku operat sporządzony pod rządami uprzedniej ustawy spełnia obecne wymogi ustalone dla operatu wodnoprawnego oraz że nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 399 ust. 1 ustawy Prawo wodne. W tym drugim przypadku koniecznym jest wykazanie w toku postępowania, że wskazany w przedłużanym pozwoleniu wodnoprawnym sposób korzystania z wód nie narusza ustaleń dokumentów, o których mowa w art. 396 ust. 1 pkt 1-7 oraz spełnia wymagania, o których mowa w art. 396 ust. 1 pkt 8. Z tych względów, zdaniem skarżącego kasacyjnie organu, należało dokonać oceny czy wody opadowe i roztopowe odprowadzane do wód i do ziemi ze zlewni opisanej w pozwoleniu wodnoprawnym będą wywierać niekorzystny wpływ na ustalenia dla JCWP (jednolite części wód powierzchniowych) i JCWPd (jednolite części wód podziemnych) przedstawione w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza i innych dokumentach z zakresu ochrony środowiska, w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, decyzjach o warunkach zabudowy i decyzjach o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Opisany w pozwoleniu wodnoprawnym sposób korzystania z wód nie może ponadto naruszać wymagań ochrony zdrowia ludzi, środowiska, ochrony przyrody i dóbr kultury wpisanych do rejestru zabytków oraz wynikających z przepisów ustawy oraz przepisów odrębnych. Organ stwierdził, że w obecnym stanie prawnym podmiot powinien posługiwać się operatem wodnoprawnym zawierającym komplet informacji i danych wskazanych w treści obowiązujących przepisów ustawy Prawo wodne. Dokument ten powinien zawierać wszystkie niezbędne elementy, o których mowa w art. 409 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne, zaś norma zawarta w art. 414 ust. 3 tej ustawy umożliwia posługiwanie się tym dokumentem bez jego aktualizowania, o ile zawarte w nim informacje nie uległy zmianie. Chodzi tu przede wszystkim o zakres i sposób realizacji wnioskowanych uprawnień, ale również o uwarunkowania zewnętrzne znajdujące odzwierciedlenie m.in. w treści aktów określających warunki korzystania z wód regionu wodnego czy też zatwierdzających plany gospodarowania wodami. Dokumenty te podlegają aktualizacji, np. plany gospodarowania wodami dorzeczy aktualizowane są co najmniej raz na 6 lat, w związku z czym konieczne jest wskazanie, że w zakresie objętym wnioskowanym pozwoleniem wodnoprawnym ich zapisy nie uległy zmianie. Zdaniem organu oświadczenie, o którym mowa w art. 414 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne jest niewystarczające w przypadku, gdy operat, sporządzony na podstawie przepisów uprzednio obowiązującej ustawy Prawo wodne, jest niekompletny (nie zawiera wszystkich wymaganych informacji) w świetle przepisów obecnie obowiązujących, nawet jeśli objęte nim treści dotyczące prowadzonych przez zakład działań są nadal prawdziwe. W takiej sytuacji konieczne jest sporządzenie nowego operatu wodnoprawnego, zawierającego dane umożliwiające weryfikację wniosku w kontekście treści dokumentów oraz wymagań, o których mowa w art. 596 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne i złożenie wniosku o udzielenie nowego pozwolenia wodnoprawnego. Analogiczne postępowanie jest wymagane w przypadku, gdy dane zawarte w operacie stracą aktualność, nawet jeśli dokument ten spełnia wymagania określone w art. 409 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne. Powyższe wynika z dyspozycji art. 414 ust. 6 ustawy Prawo wodne. Dalej organ stwierdził, że pozwolenie wodnoprawne nie może być uzupełnione o dodatkowe informacje, które miałyby moc wiążącą w obrocie prawnym. Jeżeli organ stwierdziłby aktualność pozwolenia wodnoprawnego, powinno ono spełniać wszystkie wymogi wynikające z aktualnie obowiązujących przepisów oraz stanowić podstawę do naliczania opłat za usługi wodne. Jeżeli zastosowanie nowych regulacji faktycznie staje się niemożliwe do pozwoleń wodnoprawnych wydanych na mocy poprzednio obowiązującej ustawy Prawo wodne z 2001 r. to jednak nie oznacza, iż należy dokonywać wykładni rozszerzającej tej regulacji. Zaznaczenia również zdaniem organu wymaga, iż Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku nie wskazał o jakie konkretnie informacje powinien zwrócić się organ do wnioskodawcy oraz na jakiej mocy miałyby one później stanowić wystarczającą podstawę do zastąpienia czy uzupełnienia nieaktualnych postanowień pozwolenia wodnoprawnego czy podstawę do naliczenia opłat za usługi wodne. Jest to istotne, ponieważ brak uzupełnienia wniosku wskutek wezwania z art. 414 ust. 4 ustawy Prawo wodne skutkować powinno pozostawieniem takiego wniosku bez rozpatrzenia, a to na mocy art. 414 ust. 5 tej ustawy. Mając więc na względzie istotność skutków prawnych określonych przez ustawodawcę nie sposób przyjąć, iż wezwaniem z art. 414 ust. 4 ustawy Prawo wodne można objąć inny dokument czy oświadczenie niż wprost wskazane w tym przepisie. Następnie organ podał, iż art. 414 ust. 6 ustawy Prawo wodne stanowi, że w razie stwierdzenia, że informacje zawarte w operacie wodnoprawnym, o którym mowa w ust. 3, nie są aktualne lub zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 399 ust. 1, organ właściwy w sprawach pozwoleń wodnoprawnych, w drodze decyzji, odmawia przedłużenia okresu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1. Wobec tego organ zobowiązany jest do wydania decyzji odmownej w dwóch przypadkach. Pierwszy z nich zachodzi, gdy informacje zawarte w operacie nie są aktualne. Przy tym, zdaniem organu, brak informacji wymaganych ustawą powodują nieaktualność operatu wodnoprawnego. Drugą przesłanką do wydania decyzji odmownej, o której mowa w art. 414 ust. 6 ww. ustawy jest m.in. brak aktualnych okoliczności, o jakich stanowi art. 399 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy. Zgodnie z tym przepisem wydania pozwolenia wodnoprawnego odmawia się, jeżeli projektowany sposób korzystania z wód narusza ustalenia dokumentów, o których mowa w art. 396 ust. 1 pkt 1-7, lub nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 396 ust. 1 pkt 8. W związku z tym powyższy przepis określa granice orzekania organu, a w przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji wydając rozstrzygnięcie negatywne dla wnioskodawcy ustalił, iż w operacie wodnoprawnym w ogóle nie znajdują się informacje, o jakich mowa w art. 396 ustawy Prawo wodne z 2017 r. Zatem organy obu instancji, opierając się na wykładni językowej ww. przepisu ustaliły, że są podstawy do odmowy przedłużania okresu obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego na podstawie art. 414 ust. 6 ustawy Prawo wodne. Zdaniem skarżącego kasacyjnie organu rozstrzygnięcia administracyjne wydane zostały w oparciu o prawidłowo zebrany i pełny materiał dowodowy, a przepisy postępowania podczas prowadzonych postępowań administracyjnych nie zostały przez organy naruszone. Podkarpacki Zarząd Dróg Wojewódzkich w Rzeszowie złożył odpowiedź na skargę kasacyjną, w której – na podstawie art. 184 p.p.s.a. – wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie od skarżącego kasacyjnie na rzecz Województwa Podkarpackiego – Podkarpackiego Zarządu Dróg Wojewódzkich kosztów postępowania wg norm przepisanych prawem, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Strona podkreśliła, że ustawodawca nie wymaga dostosowania operatu do aktualnie obowiązujących przepisów, więc zastrzeżenia organu co do jego treści, są bezpodstawne. Ponadto, nie uległy zmianie w stosunku do roku 2010 warunki techniczne odprowadzania wód opadowych i roztopowych z drogi, chodników i ciągu pieszo - jezdnego, dlatego operat wodnoprawny z 2010 r. zachował aktualność. W odpowiedzi na zarzut skargi kasacyjnej, że w związku ze zmianą kwalifikacji w Prawie wodnym odprowadzania opadów atmosferycznych ze szczególnego korzystania z wód na usługi wodne stanowi przesłankę odmowy wydania pozwolenia wodnoprawnego, strona wskazała, że czym innym jest zmiana warunków świadczenia usługi wodnoprawnej takich jak zmiana ilości albo jakości odprowadzanych wód, zmiana sposobu korzystania z instalacji do odprowadzania wód itp., a czym innym jest zmiana przepisów prawa określających warunki, jakie powinien spełniać operat wodnoprawny. Zarówno rodzaj odprowadzanych wód, ich ilość, jak i sposób odprowadzania czy przywołane w operacie parametry techniczne nie uległy zmianie. Obecnie odprowadzanie wód opadowych roztopowych jako usługa wodna wymaga uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. Zmianie uległo natomiast "nazewnictwo" sposobów korzystania z wód. Nie jest to jednak okoliczność usprawiedliwiająca uznanie przez organ, że operat, na podstawie którego wydano pozwolenie wodnoprawne w 2010 r. pozostawał w sprzeczności ze zmianami wynikającymi z ustawy Prawo wodne z 2017 r. co do jego treści określających korzystanie z wód, przy pomocy dotychczasowych urządzeń. Zatem nie ma podstaw do uznania, że operat ten jest nieaktualny. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (teks jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, należy zatem ograniczyć się do zarzutów wskazanych w podstawie skargi kasacyjnej. Przechodząc do merytorycznego rozpoznania zarzutów skargi kasacyjnej w pierwszej kolejności należy wskazać, że decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] Starosta Powiatu M. udzielił Podkarpackiemu Zarządowi Dróg Wojewódzkich w Rzeszowie pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych oraz na szczególne korzystanie z wód dla zadania inwestycyjnego – budowa drogi obwodowej M. w ciągu drogi wojewódzkiej Nr [...] N. – D. – III etap warz z aktualizacją I i II etapu, a w szczególności na szczególne korzystanie z wód w zakresie wprowadzania wód opadowych i roztopowych z projektowanej drogi i dróg dojazdowych do ziemi. W decyzji tej zaznaczono, że pozwolenie wodnoprawne zostało udzielone na okres do dnia [...] listopada 2019 r. Materialnoprawną podstawą tego pozwolenia były przepisy uchylonej już ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (powoływanej dalej jako: Prawo wodne z 2001 r.). Jak słusznie podkreślił skarżący kasacyjnie organ, obecnie odprowadzanie wód opadowo – roztopowych jest klasyfikowane jako usługa wodna (art. 35 ust. 3 pkt 7 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1478 ze zm., dalej jako u.p.w.), podczas gdy na gruncie poprzednio obowiązujących przepisów stanowiło ono szczególne korzystanie z wód. W istocie więc – również na gruncie nowych przepisów – odprowadzanie wód wymaga uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, co wynika wprost z art. 389 pkt 1 u.p.w. W myśl art. 414 ust. 1 pkt 1 u.p.w. pozwolenie wodnoprawne wygasa, jeżeli upłynął okres, na który było wydane. Zgodnie natomiast z art. 414 ust. 2 u.p.w. pozwolenia wodnoprawne, o których mowa w art. 389 pkt 1-3, nie wygasają, jeżeli zakład w terminie 90 dni przed upływem okresu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, złoży wniosek o ustalenie kolejnego okresu obowiązywania tych pozwoleń. Wedle art. 414 ust. 4 u.p.w. do wniosku, o którym mowa w ust. 2, dołącza się operat, na podstawie którego wydano dotychczasowe pozwolenie wodnoprawne, oraz oświadczenie, że zawarte w nim informacje zachowały aktualność. W przedmiotowej sprawie pismem z dnia [...] sierpnia 2019 r. Podkarpacki Zarząd Dróg Wojewódzkich w Rzeszowie zwrócił się do Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarządu Zlewni w S. o ustalenie kolejnego okresu obowiązywania wskazanego wyżej pozwolenia wodnoprawnego z [...] grudnia 2009 r. Do wniosku tego dołączony został operat wodnoprawny wraz z analizą graficzną, sporządzony w październiku 2009 r. i przedstawiony organowi uprzednio wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia wodnoprawnego, a także oświadczenie strony o aktualności danych zawartych w tym operacie wodnoprawnym. Zatem uznać należy, że wnioskodawca spełnił wszystkie wymogi formalne określone w w/w przepisach, a okoliczność ta nie została w sprawie zakwestionowana. Istota sporu sprowadza się natomiast do tego, czy - tak jak podnosi strona skarżąca kasacyjnie - wydanie stosownego orzeczenia w oparciu o przepisy art. 414 ust. 2-8 u.p.w. (dotyczące przedłużania okresu ważności pozwoleń wodnoprawnych) wymaga udowodnienia m.in. że dołączony do wniosku operat sporządzony pod rządami uprzednio obowiązującej ustawy spełnia obecnie wymogi ustalone dla operatu wodnoprawnego. Innymi słowy, czy w obecnym stanie prawnym podmiot powinien posługiwać się operatem wodnoprawnym zawierającym komplet informacji i danych wskazanych w treści obecnie obowiązujących przepisów Prawa wodnego. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, operat dołączony do wniosku o ustalenie kolejnego okresu obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego powinien zawierać wszystkie niezbędne elementy, o których mowa w art. 409 u.p.w. Zdaniem NSA ze stanowiskiem tym nie sposób się zgodzić. Z żadnego z przepisów mających zastosowanie w sprawie o ustalenie kolejnego okresu obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego, o którym mowa w art. 414 ust. 2 u.p.w., nie wynika, że to strona składająca wniosek musi wykazać okoliczności, których poprzedni operat nie obejmował, a które są wymagane w odniesieniu do tego opracowania według przepisów aktualnie obowiązującej ustawy. Ustawodawca wymaga jedynie, aby składając wniosek o ustalenie kolejnego okresu obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego wnioskodawca złożył jednocześnie oświadczenie, że zawarte w operacie informacje zachowały aktualność (art. 414 ust. 3 u.p.w.). Treść tego oświadczenia dotyczy natomiast wyłącznie okoliczności związanych ze sposobem korzystania z wód przez beneficjenta pozwolenia. Tak więc ustawa wymaga, aby wnioskodawca złożył w odpowiednim terminie kompletny wniosek spełniający wszelkie wymogi formalne, a rolą organu jest zbadanie, czy informacje zawarte w przedłożonym operacie wodnoprawnym są aktualne i czy nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 399 ust. 1 u.p.w. Obowiązek ten wynika wprost z treści art. 414 ust. 6 u.p.w., zgodnie z którym w razie stwierdzenia, że informacje zawarte w operacie wodnoprawnym, o którym mowa w ust. 3, nie są aktualne lub zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 399 ust. 1, organ właściwy w sprawach pozwoleń wodnoprawnych, w drodze decyzji, odmawia przedłużenia okresu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1. Wykładnia tego przepisu pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, że jest w nim mowa o nieaktualności informacji zawartych w operacie wodnoprawnym, a nie o jego formie, niedostosowanej do wymogów wynikających z przepisów nowego Prawa wodnego. Sąd orzekający zgadza się z poglądem wyrażonym w zaskarżonym skargą kasacyjną wyroku, że czym innym jest zmiana warunków świadczenia usług wodnoprawnych, takich jak zmiana ilości albo jakości odprowadzanych wód, zmiana sposobu korzystania z instalacji do odprowadzania wód, itp., a czym innym zmiana przepisów prawa określających warunki, jakie aktualnie powinien spełniać operat wodnoprawny. Rzeczywiście, jak to ujął Sąd I instancji, gdyby wolą racjonalnego ustawodawcy było dostosowanie wcześniej wydawanych pozwoleń wodnoprawnych (zarówno tych, których okres ważności jeszcze nie upłynął, jak i tych, które podlegają przedłużeniu) do wymogów wynikających z obecnie obowiązującej u.p.w., to dałby temu wyraz w stosownym przepisie. Brak takiego przepisu zobowiązuje natomiast organy do przeprowadzenia postępowania mającego na celu ustalenie, czy sposób korzystania z wód przez wnioskodawcę nie został zmieniony. W niniejszej sprawie rację ma Sąd I instancji twierdząc, że organy podejmując decyzje o odmowie przedłużenia okresu obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego nie ustaliły żadnych okoliczności świadczących o nieaktualności operatu lub nieprawidłowości w zakresie korzystania z urządzeń wodnych, nie stwierdziły jednoznacznie braku aktualności jakichkolwiek informacji. Tymczasem przedłużenie dotychczasowego pozwolenia wodnoprawnego jest możliwe tylko w sytuacji, gdy warunki korzystania z wód nie uległy zmianie od momentu wydania poprzedniego pozwolenia. Tę okoliczność powinny ponad wszelką wątpliwość ustalić organy orzekające w sprawie, które nie są związane oświadczeniem wnioskodawcy, są natomiast zobowiązane do przeprowadzenia wnikliwego postępowania administracyjnego, zgodnie z ogólnymi regułami określonymi przez Kodeks postępowania administracyjnego. To na organie ciąży obowiązek przeprowadzenia pełnego postępowania, które da odpowiedź na to, czy pozwolenie może zostać przedłużone. Gdyby postępowanie wyjaśniające doprowadziło do ustalenia konkretnych zmian w sposobie odprowadzania wód, to wówczas organ miałby podstawy do wydania decyzji o odmowie przedłużenia okresu obowiązywania pozwolenia ze względu na nieaktualność informacji zawartych w poprzednim operacie. Nie jest możliwie podjęcie takiego rozstrzygnięcia bez uprzedniego poczynienia dogłębnych ustaleń, a takich niewątpliwie w sprawie zabrakło, co przesądza o naruszeniu przez organy orzekające w sprawie art. 414 ust. 6 u.p.w., wobec błędnego utożsamienia braku zachowania wymogów operatu wodnoprawnego wynikających z przepisów nowej ustawy z nieaktualnością informacji zawartych w tym operacie. Z tych wszystkich względów zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 414 ust. 2, ust. 3 oraz ust. 6 u.p.w. należało uznać za niezasadne. Odnosząc się do zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia art. 414 ust. 4 u.p.w., Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko skarżącego kasacyjnie, że przepis ten nie może być podstawą do żądania dodatkowych informacji, niż wskazane w art. 414 ust. 2 i 3 u.p.w. Zgodnie bowiem z powyższym przepisem, jeżeli wniosek, o którym mowa w ust. 2, jest niekompletny, organ właściwy w sprawach pozwoleń wodnoprawnych wzywa do jego uzupełnienia w terminie 14 dni. Zdaniem NSA bezsporne jest, że przepis ten może mieć zastosowanie wyłącznie w sytuacji, gdy wniosek o ustalenie kolejnego okresu obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego obarczony jest brakami formalnymi. Wyłącznie zatem wtedy organ orzekający ma możliwość wezwania wnioskodawcy do uzupełnienia dostrzeżonych braków w terminie 14 dni, a nie – jak wskazał WSA w Rzeszowie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku – do przedłożenia dodatkowych informacji umożliwiających weryfikację zgodności sporządzonego uprzednio operatu wodnoprawnego z planami i programami wyszczególnionymi w art. 396 ust. 1 u.p.w. Choć omawiany zarzut zasługuje na uwzględnienie, to jednak nie ma on istotnego wpływu na załatwienie sprawy. Nie ma bowiem wątpliwości co do tego, że organy administracji nie wywiązały się z nałożonego nań przez ustawodawcę obowiązku i nie przeprowadziły wyczerpującego postępowania dowodowego, którego wynik pozwalałby negatywnie rozpoznać wniosek Podkarpackiego Zarządu Drów Wojewódzkich w Rzeszowie o ustalenie kolejnego okresu obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego. Tym samym zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów postępowania również należało ocenić jako niezasadne. Mając na uwadze dotychczasowe rozważania należało więc stwierdzić, że wniesiona skarga kasacyjna nie podważa zgodności z prawem zaskarżonego wyroku, mimo jego częściowo błędnego uzasadnienia, albowiem stawiane w niej zarzuty w większości nie zostały oparte na usprawiedliwionych podstawach. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej (punkt I wyroku). O kosztach postępowania kasacyjnego (punkt II wyroku) orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 w związku z art. 200 p.p.s.a. Wysokość wynagrodzenie pełnomocnika strony Podkarpackiego Zarządu Dróg Wojewódzkich w Rzeszowie ustalono na podstawie § 14 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych – 240 zł (Dz.U. z 2015 r. poz. 1800).