II SA/Go 110/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 kwietnia 2020 r. sprawy ze sprzeciwu D.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej oddala sprzeciw. 1. Decyzją z dnia [...] lutego 2020 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania D.K., uchyliło w całości zaskarżoną decyzję Burmistrza Miasta z dnia [...] grudnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia odpłatności D.K. za pobyt jej ojca W.D. w Domu Pomocy Społecznej i przekazało sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Decyzja została wydana na podstawie art. 39 ust. 5 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 994 ze zm.), art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 570 ze zm.), art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 3, ust. 4, art. 8 ust. 3, art. 60 ust. 1, ust. 2 pkt 2, art. 61 ust. 1, pkt 2, ust. 2 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 1507 ze zm.; dalej u.p.s.) oraz art. 7, art. 10, art. 77 § 1, art. 80, art. 81, art. 107 § 1 i § 3, art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 256; dalej k.p.a.). 2. Decyzja ta zapadła w następującym stanie sprawy. Organ I instancji wskazaną wyżej decyzją ustalił D.K. wysokość odpłatności za pobyt jej ojca W.D. w Domu Pomocy Społecznej w wysokości 951,91 zł począwszy od października 2019 r. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że W.D. został skierowany do Domu Pomocy Społecznej na podstawie decyzji Starosty z dnia [...] lutego 2013 r., gdzie przebywa od [...] marca 2013 r. Ponieważ D.K. jest córką W.D. w dniu 7 października 2019 r. organ zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania w sprawie ponoszenia odpłatności za pobyt jej ojca w Domu Pomocy Społecznej. Dalej organ I instancji przytoczył treść art. 61 ust. 2 pkt 2b u.p.s. i podał, w oparciu o ustalenia wywiadu środowiskowego, że strona prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z mężem R.K.. Dochód w rodzinie wynosi 6865,58 zł, co oznacza, że na osobę w rodzinie wynosi 3432,79 zł miesięcznie. Powyższą sytuację dochodową ustalono na podstawie zaświadczeń o dochodach za miesiąc wrzesień 2019r. Ustalono również, że bieżące opłaty w rodzinie wynoszą 1359,64 zł. Ponadto rodzina ponosi na bieżąco wydatki związane z utrzymaniem i remontem domu. Do sprawy przedłożono fakturę za leki na kwotę 123,42 zł miesięcznie. Ustalono również, że strona i jej mąż borykają się z problemami zdrowotnymi, są pod stałą kontrolą lekarzy specjalistów. Wykonują różnego rodzaju badania (USG, TK, RM), jednak faktury jakie przedstawili za wydatki związane z zakupem leków i wizytami u stomatologa nie obciążają znacząco budżetu domowego rodziny i nie powodują wzrostu kosztu utrzymania rodziny. Zdaniem organu I instancji analiza sytuacji zdrowotnej, ekonomicznej i rodzinnej wskazuje, że brak jest podstaw do zwolnienia strony z partycypowania w kosztach pobytu jej ojca w DPS. Koszt utrzymania w 2019 r. w Domu Pomocy Społecznej, ustalony przez Starostę wynosi 3760 zł. Opłata wnoszona przez W.D., ustalona na podstawie decyzji [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. wynosi 904,25 zł. Gmina wnosi opłatę w wysokości 2855,75 zł, w tym opłatę za dwie córki W.D. – A.W. oraz E.W.. Kwota, jaką ustalono w stosunku do strony stanowi 1/3 kwoty, jaką opłaca gmina. Organ I instancji wskazał, że w dniu [...] grudnia 2019 r. sporządzono umowę określoną w art. 103 ust. 2 u.p.s., opiewająca na kwotę 951,92 zł. W dniu 13 grudnia 2019r. strona przysłała oświadczenie, że odmawia podpisania przesłanej umowy uzasadniając, że nie zgadza się na warunki umowy, ponieważ dochody jej rodziny są niższe niż te, które zastosowano do wyliczenia odpłatności. Dalej organ przytoczył treść art. 61 ust 2 pkt 2d u.p.s., który stanowi, że w przypadku odmowy przez osoby, o których mowa w ust. 1 pkt 2, zawarcia umowy, o której mowa w art. 103 ust. 2, wysokość ich opłaty za pobyt mieszkańca domu w domu pomocy społecznej ustala w drodze decyzji organ gminy właściwej zgodnie z art. 59 ust. 1, z uwzględnieniem ograniczeń, o których mowa w ust. 2 pkt 2 i art. 103 ust 2. 3. Od powyższej decyzji organu I instancji strona, działając przez pełnomocnika, wniosła odwołanie zarzucając jej: 1) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że odwołująca jest w stanie ponieść miesięczną opłatę w wysokości 951,91 zł, wobec błędnego wyliczenia aktualnych dochodów rodziny odwołującej, opierając się jedynie na dochodzie współmałżonka za miesiąc wrzesień 2019 r., podczas gdy otrzymuje on wynagrodzenia nierytmiczne i ustalając dochód winno się opierać na jego rocznych bądź kwartalnych dochodach, co nie miało miejsca w sprawie; 2) naruszenie norm prawa materialnego zawartych w szczególności w art. 61 ust. 1 i 2 u.p.s. polegające na przyjęciu, że spełnione zostały przesłanki przewidziane w tym przepisie, uzasadniające obciążenie D.K. opłatą za pobyt w domu pomocy społecznej, podczas gdy jej sytuacja zdrowotna, ekonomiczna i rodzinna nie pozwala na partycypowanie w kosztach pobytu jej ojca w DPS; 3) naruszenie przepisów art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na zaniechaniu wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego i przyjęciu, że D.K. winna ponosić odpłatność w kwocie 951,91 zł za pobyt ojca w DPS przy jednoczesnym braku uwzględnienia, że kwota prawie w całości wyczerpuje otrzymywane przez nią wynagrodzenie, nadto ponosi ona liczne koszty, związane z utrzymaniem domu, leczeniem i zakupem środków farmaceutycznych; 4) arbitralne wybranie adresata decyzji przez organ z kręgu osób wymienionych w art. 61 ust. 2 pkt 2 u.p.s. i obciążenie opłatą odwołującą się, podczas gdy organ ma obowiązek zbadania przesłanek ponoszenia ciężaru opłat za pobyt w domu pomocy społecznej przez wszystkie osoby z danego kręgu zobowiązanych, a następnie rozstrzygnięcia sprawy w drodze decyzji co do wszystkich osób zobowiązanych, co nie miało miejsca w przedmiotowej sprawie; 5) zaniechanie przeprowadzenia przed wydaniem decyzji wywiadu kuratorskiego, podczas gdy tylko ta czynność dowodowa pozwoliłaby na kompletną i wyczerpującą ocenę aktualnej sytuacji rodzinnej, ekonomicznej i zdrowotnej odwołującej. 4. Uchylając zaskarżoną decyzję i przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji Kolegium powołało treść art. 60 ust. 1 i 61 ust. 1 i 2 u.p.s. Podkreśliło, że nowelizacją ustawy o pomocy społecznej, dokonaną ustawą z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o pomocy społecznej oraz ustawy o ochronie zdrowia psychicznego (Dz.U. poz. 1690), która weszła w życie z dniem 4 października 2019 r. - ustawodawca w stosunku do osób wskazanych w art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.s. (czyli do członków rodziny) wprowadził przepisy doprecyzowujące, zawarte w dodanych do art. 61 ust. 2d-2f. Wskazało, że w myśl znowelizowanego art. 59 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej decyzję o skierowaniu do domu pomocy społecznej i decyzję ustalającą opłatę mieszkańca domu za jego pobyt w domu pomocy społecznej wydaje organ gminy właściwej dla tej osoby w dniu jej kierowania do domu pomocy społecznej. Skoro stroną decyzji o odpłatności, o której mowa w art. 59 jest jedynie mieszkaniec domu, to odpłatność członka rodziny powinna być ustalona w umowie zawartej z kierownikiem ośrodka pomocy społecznej na podstawie art. 103 ust. 2 u.p.s. Forma umowy wyklucza w tym przypadku wydanie decyzji o odpłatności. Jednakże, zgodnie z art. 61 ust. 2d u.p.s., w przypadku odmowy przez osoby, o których mowa w ust. 1 pkt 2, zawarcia umowy, o której mowa w art. 103 ust. 2 u.p.s., wysokość ich opłaty za pobyt mieszkańca domu w domu pomocy społecznej ustala w drodze decyzji organ gminy właściwej zgodnie z art. 59 ust. 1, z uwzględnieniem ograniczeń, o których mowa w ust. 2 pkt 2 i art. 103 ust. 2. Oznacza to, że jeśli osoba zobowiązana, która wyraziła zgodę na przeprowadzenie rodzinnego wywiadu środowiskowego i ustalono jej sytuację dochodową, odmawia podpisania umowy z gminą, to organ pomocy społecznej jest uprawniony do wydania decyzji o odpłatności, w której należy uwzględnić, że odpłatność mogą ponosić jedynie osoby, których dochód przekracza 300% kryterium dochodowego, i jednocześnie dochód osoby lub rodziny po potrąceniu opłaty nie może być niższy niż 300% kryterium dochodowego. Z kolei art. 61 ust. 2e u.p.s. reguluje sytuację, w której członek rodziny nie tylko odmówi zawarcia umowy, ale także przeprowadzenia rodzinnego wywiadu środowiskowego (co skutkuje niemożnością ustalenia sytuacji dochodowej, w tym przede wszystkim ustalenia, czy dochód przekracza owe 300% kryterium). Zgodnie z tym przepisem, w przypadku odmowy przez osoby, o których mowa w ust. 1 pkt 2, zawarcia umowy, o której mowa w art. 103 ust. 2, oraz niewyrażenia zgody na przeprowadzenie rodzinnego wywiadu środowiskowego, wysokość ich opłaty za pobyt mieszkańca domu w domu pomocy społecznej ustala, w drodze decyzji, organ gminy właściwej zgodnie z art. 59 ust. 1, w wysokości różnicy między średnim kosztem utrzymania w domu pomocy społecznej a opłatą wnoszoną przez mieszkańca domu i opłatami wnoszonymi przez inne osoby obowiązane, o których mowa w ust. 1 pkt 2. Dalej Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 61 ust. 2f u.p.s. wysokość opłaty za pobyt mieszkańca domu w domu pomocy społecznej, o której mowa w ust. 2e, ustala się proporcjonalnie do liczby osób obowiązanych do jej wnoszenia. Oznacza to, że w takim przypadku gmina wydaje decyzję o odpłatności w wysokości różnicy między średnim kosztem utrzymania w domu pomocy społecznej a opłatą wnoszoną przez mieszkańca i opłatami wnoszonymi przez inne osoby obowiązane. Natomiast w przypadku gdy więcej niż jedna osoba zobowiązana do ponoszenia odpłatności odmawia podpisania umowy oraz przeprowadzenia rodzinnego wywiadu środowiskowego, pozostała opłata (stanowiąca różnicę między średniomiesięcznym kosztem a opłatami wnoszonymi przez mieszkańca oraz innymi osobami, których odpłatność została ustalona w drodze umowy lub decyzji podjętej w wyniku ustalenia odpłatności po przeprowadzeniu rodzinnego wywiadu środowiskowego) obciąża te osoby proporcjonalnie (w częściach równych). Wobec powyższego taka negatywna postawa członków rodziny skutkuje zobowiązaniem ich do ponoszenia całego kosztu różnicy pomiędzy średnim kosztem utrzymania mieszkańca a opłatą przez tego mieszkańca wnoszoną - z pominięciem zaangażowania środków gminy. Odnosząc te ramy prawne do okoliczności sprawy Kolegium wskazało, że przewidziany w art. 61 ust. 1 u.p.s. obowiązek wnoszenia opłat za pobyt w domu pomocy społecznej musi być skonkretyzowany i zindywidualizowany w stosunku do każdej z osób, które miałyby takie opłaty ponosić. W zaskarżonej decyzji rozstrzygnięto o wysokości opłaty i obowiązku ponoszenia tylko przez stronę odwołującą z pominięciem, jak wynika ze stanu faktycznego sprawy, istniejących innych osób obowiązanych do ponoszenia tych opłat wskazanych w art. 61 u.p.s. co do kręgu i kolejności tj. córek W.D. – A.W. i E.W.. W aktach sprawy bowiem jest brak dowodów potwierdzających, że inne osoby zostały zobowiązane do ponoszenia odpłatności za pobyt W.D. w domu pomocy społecznej. Zdaniem Kolegium przedmiotem ponownego postępowania administracyjnego przed organem I instancji winno być ustalenie kwoty ponoszenia opłaty od wszystkich osób zobowiązanych. W tym zakresie organ administracji zobowiązany jest rozstrzygnąć o przedmiocie sprawy w całości, po wyjaśnieniu stanu faktycznego zgodnie z art. 7 i 77 § 1 k.p.a., zatem nie jest dopuszczalne arbitralne wybranie adresata decyzji przez organ z kręgu osób wymienionych w art. 61 ust. 2 pkt 2 u.p.s. Organ ma bowiem obowiązek zbadania przesłanek ponoszenia ciężaru opłat za pobyt w domu pomocy społecznej przez wszystkie osoby z danego kręgu zobowiązanych, a następnie rozstrzygnięcia sprawy w drodze decyzji co do całości opłat podlegających zwrotowi i co do wszystkich osób zobowiązanych. Nadto, zdaniem Kolegium, niedopuszczalne jest, aby organ w decyzji ustalającej jednocześnie stwierdzał, że brak jest podstaw do zwolnienia, co zawarł w uzasadnieniu decyzji. Z treści bowiem art. 64 ustawy o pomocy społecznej wynika, że zwolnienie z opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej może dotyczyć sytuacji, w której określona opłata została ustalona w sposób przewidziany przepisami prawa. Zwolnienie takie musi się bowiem odnosić do skonkretyzowanego obowiązku strony. Nie znając zakresu takiego obowiązku, wnioskodawca nie może nawet stwierdzić, czy mu podoła, czy też powinien wystąpić z wnioskiem o całkowite lub częściowe zwolnienie z nieustalonej jeszcze opłaty. O zasadności żądania organ powinien wypowiedzieć się w odrębnym postępowaniu. Zwolnienie z ponoszenia opłaty, jak również odmowa zwolnienia powinny mieć formę decyzji administracyjnej. Konkludując, organ odwoławczy wskazał, że zaskarżona decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem obowiązujących przepisów proceduralnych i przepisów prawa materialnego, co skutkowało jej uchyleniem w całości i przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Stwierdzone braki w przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego przez organ I instancji nie mogły być usunięte przez organ odwoławczy, gdyż przeprowadzenie postępowania dowodowego w tym zakresie przekraczałoby ramy postępowania odwoławczego (art. 136 k.p.a.). 5. W sprzeciwie wniesionym od całości powyższej decyzji do tutejszego sądu, z zachowaniem warunków formalnych i terminu, pełnomocnik D.K. zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 138 § 2 k.p.a., przez bezpodstawne uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi, pomimo braku przesłanek do zastosowania powołanego przepisu, bowiem w sprawie zachodziły przesłanki do umorzenia postępowania, o co wnioskowała skarżąca w odwołaniu od decyzji. Mając na względzie wskazany zarzut wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania oraz o zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącej, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu sprzeciwu wskazał, że organ drugiej instancji wadliwie wydał decyzję kasatoryjną na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., bowiem podnoszone przez siebie wątpliwości mógł wyeliminować, przeprowadzając uzupełniające postępowanie dowodowe w trybie art. 136 k.p.a. W szczególności podnieść należy, że organ nie odniósł się do podnoszonych przez skarżącą okoliczności, tj. braku uwzględnienia otrzymywania dochodów przez współmałżonka w sposób nierytmiczny, sytuacji zdrowotnej,  ekonomicznej i rodzinnej skarżącej. Okoliczności te mogłyby zostać ustalone w postępowaniu uzupełniającym i wówczas bez wątpienia zaistniałyby okoliczności uzasadniające umorzenie postępowania w przedmiotowej sprawie co do D.K.. Organ jedynie w sposób ogólnikowy wskazał na niemożność usunięcia stwierdzonych braków w postępowaniu odwoławczym, nie wyjaśniając z jakich względów doszedł do takiego przekonania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. 6. Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 ww. przepisu stanowi, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli przepisy nie stanowią inaczej. Natomiast zgodnie z art. 64e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325; dalej p.p.s.a.) rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Według art. 151a § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając sprzeciw od decyzji uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. Natomiast na podstawie art. 151a § 2 p.p.s.a., w przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji, sąd oddala sprzeciw. 7. Kluczem do kontroli zaskarżonej sprzeciwem decyzji jest prawidłowe zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a., według którego organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W niniejszej sprawie zastosowanie tego przepisu ma ścisły związek z kręgiem osób, których powinno dotyczyć postępowanie, a co za tym idzie ustaleniem wszystkich okoliczności faktycznych w kontekście przesłanek określonych w powołanych przez organ II instancji przepisach prawa materialnego. Mianowicie art. 61 ust. 1 u.p.s. określa krąg osób, w stosunku do których można orzec o obowiązku ponoszenia opłat za pobyt w domu opieki społecznej i jednocześnie kolejność w jakiej wymienione podmioty ponoszą odpłatność za ten pobyt. W zakresie kolejności przechodzenia obowiązku odpłatności wynika, że w pierwszej kolejności opłatę za pobyt ponosi mieszkaniec domu, w sytuacji gdy mieszkaniec domu nie osiąga dochodu lub nie jest on wystarczający, aby pokryć w całości pełną jej wysokość, to obowiązek odpłatności w odpowiedniej wysokości może przejść na małżonka mieszkańca, jego zstępnych i w dalszej kolejności wstępnych. Reguła kolejności nie ma znaczenia w sytuacji wystąpienia obowiązku ponoszenia opłat przez kilkoro zstępnych. Każdy z nich ma taki sam obowiązek ponoszenia opłat, a jedynie różnicować ich może kryterium dochodowe. Z tych względów organ ma prowadzić postępowania jednocześnie w stosunku do wszystkich osób należących do tego samego kręgu osób zobowiązanych do ponoszenia opłaty za pobyt. Osoby te powinny być zawiadamiane o wszczęciu postępowania i powinny być stronami tego postępowania, a także ich wszystkich powinna dotyczyć decyzja w sprawie ustalenia obowiązku odpłatności za pobyt mieszkańca w domu pomocy społecznej. Z przepisów ustawy nie wynika, że organ administracji może w sposób arbitralny dokonać wyboru osoby spośród osób zobowiązanych do ponoszenia tej opłaty, będących zstępnymi i tylko w stosunku do niej prowadzić postępowanie(por. wyroki wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 19 kwietnia 2018 r., II SA/Rz 46/18; WSA w Gliwicach z dnia 14 czerwca 2018 r., IV SA/Gl 56/18, WSA w Warszawie z dnia 27 czerwca 2018 r., VIII SA/Wa 198/18; CBOSA). 8. Wskazana wyżej wada dostrzeżona przez organ odwoławczy jest wystarczającą i zarazem koniczną przesłanką uchylenia decyzji Burmistrza Miasta z dnia [...] grudnia 2019 r., gdyż postępowanie było prowadzone w stosunku jedynie do skarżącej, z pominięciem innych osób zobowiązanych (sióstr skarżącej). Zarzut ten został podniesiony w odwołaniu. W takiej sytuacji nie jest, w ocenie Sądu, dopuszczalne sanowanie takiej wady na etapie postępowania odwoławczego, ponieważ strony nie biorące w nim dotychczas udziału zostałyby pozbawione jednej instancji. Nadto, w postępowaniu przed organem drugiej instancji nie zostały ustalone również okoliczności indywidulane dotyczące pominiętych osób, co wiąże się z praktycznie nowym postępowanie dowodowym w zakresie w ogóle nie prowadzonym przed organem I instancji, co wyczerpuje hipotezę art. 138 § 2 k.p.a. Jeśli chodzi o zarzut, na którym oparta jest skarga, czyli zaistnienie przesłanki do umorzenia postępowania wobec skarżącej, jest on wewnętrznie sprzeczny i przedwczesny. Co do zasady skarżąca pozostaje bowiem osobą zobowiązaną do ponoszenia w jakiejś części opłaty za pobyt jej ojca w DPS. Konkretyzacja i indywidualizacja tego obowiązku wymaga, co wyżej wskazano, przeprowadzenia postępowania jednocześnie w stosunku do wszystkich osób należących do tego samego kręgu osób zobowiązanych do ponoszenia opłaty za ten pobyt. Jasne jest więc, że ocena, czy istnieje podstaw do umorzenia postępowania wobec skarżącej nie może nastąpić w postępowaniu prowadzonym bez udziału innych osób zobowiązanych. Dopiero łączne przeprowadzenie pełnego postępowania wobec wszystkich tych osób stworzy podstawę do indywidualnej oceny zastosowania prawa materialnego w stosunku do każdej ze stron. 9. W konsekwencji przeprowadzenia kontroli decyzji organu odwoławczego w zakresie określonym w art. 64e p.p.s.a. Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki do wydania decyzji kasatoryjnej, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., a wobec tego sprzeciw nie zasługiwał na uwzględnienie. Uchybienia natury procesowej, których dopuścił się organ I instancji, wskazane powyżej, były istotne i tego rodzaju, że usprawiedliwiały one podjęcie rozstrzygnięcia w oparciu o przywołaną wyżej podstawę prawną. W związku z tym, na podstawie art. 151a § 2 p.p.s.a., sprzeciw należało oddalić.