II SA/Sz 1044/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Agnieszka Klimek, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Prezydent Miasta S. decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2017 r, poz. 1332 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017r., poz. 1257 ze zm.) odmówił O. P. SA z siedzibą w W. udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] przy P. M. [...] w S. (działka nr [...] z obrębu [...]). W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ wskazał, że postanowieniem z dnia [...] r. nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia przedłożonych dokumentów i projektu budowlanego do dnia [...] r., między innymi poprzez (pkt 4) uwzględnienie w ocenie oddziaływania na środowisko wszystkich istniejących budynków na trasie każdego kierunku anten oraz możliwości zabudowy działek i stosownie do takich możliwości wyczerpującej oceny odległości miejsc dostępnych dla ludności - odpowiednio do przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawię rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco wpłynąć na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71) dostarczyć decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach oraz rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów. W dniu 21 marca 2018 r. pełnomocnik inwestora złożył wymagane dokumenty określone w pkt 1-3 i 5-11 postanowienia. Natomiast w odniesieniu do pkt. 4 nie została w sposób szczegółowy określona możliwość zabudowy działek na trasie każdego kierunku anten i dokonana stosowna ocena miejsc dostępnych dla ludności. W dniu 17 kwietnia 2018 r. pełnomocnik inwestora przedłożył do akt decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. (nr [...], UNP [...]) umarzającą postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia, ze względu na jego bezprzedmiotowość (art. 105 § 1 Kpa). W dniu 7 maja 2018 r. w siedzibie organu odbyło się spotkanie, na którym pełnomocnik inwestora został poinformowany o konieczności odniesienia się w sposób wyczerpujący i niebudzący wątpliwości do możliwości zabudowy sąsiednich nieruchomości i określenia miejsc dostępnych dla ludzi (protokół ze spotkania w aktach sprawy). W dniu 9 maja 2018 r. pełnomocnik inwestora przedłożył uzupełnienie oceny oddziaływania na środowisko wraz z rysunkami. W uzupełnieniu tym wskazano, że pole elektromagnetyczne o wartościach wyższych, niż graniczna przyjęta w załączniku do rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów, wystąpi na znacznych wysokościach nad terenem - od 15,4 m n.p.t. w sektorach 1 i 3 oraz 17,8 m n.p.t. w sektorze 2, do odległości ok. 39 m od anten, czyli miejscach niedostępnych dla ludzi. Daje to możliwość potencjalnej zabudowy na omawianym terenie o wysokości do ok. 13,3 m do 15,7 m, przy czym maksymalna wysokość istniejącej zabudowy na obszarze oddziaływania planowanej inwestycji kształtuje się w granicach: sektor 1 - 13,4 m; sektor 2 - 15, 8 m; / sektor 3 - 13,4 m. Organ I instancji wyjaśnił, że w świetle utrwalonego orzecznictwa organ administracji architektoniczno-budowlanej bada nie tylko istniejący stan zagospodarowania otoczenia instalacji, lecz również możliwość potencjalnej zabudowy. Z uwagi na brak planu miejscowego na terenie inwestycji należało przyjąć parametry ewentualnej zabudowy w nawiązaniu do zabudowy istniejącej, tj. do budynku przy [...], którego wysokość wynosi ok. 18,50 m. Projektant w projekcie budowlanym nie odniósł się do tej wysokości, uwzględnił potencjalną zabudowę działek ogólnie wskazując możliwość zabudowy do wysokości ok. 13,3 m do 15,7 m, bez przypisania konkretnych parametrów konkretnym działkom ujętym w obszarze oddziaływania. Zdaniem organu I instancji wnioskowane zamierzenie budowlane, w przedstawionym kształcie, nie dawało możliwości potencjalnej nadbudowy dla budynku bezpośrednio sąsiadującego (sektor 2), tj. budynku [...], znajdującego się na działce nr [...] z obrębu [...], przy ul. [...]. Skoro minimalna wysokość osi głównej wiązki promieniowania nad poziomem zabudowy lub terenu znajdować się ma dla wszystkich anten sektorowych, w każdym punkcie swojego przebiegu powyżej 2,0 m nad miejscami dostępnymi dla ludzi (§ 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, Dz. U. z 2016 r. poz. 71 ze zm.) - budynek przy ul. [...] mógłby się nadbudować jedynie o 1 m, gdzie przy założeniu do najwyższego punktu w sąsiedztwie [...] powinien mieć pozostawioną możliwość ok. 3,5 m. Złożone do sprawy wyjaśnienia z dnia 9 maja 2018 r. ani przedłożona dokumentacja techniczna nie zawierała żadnego zapisu ani analizy, które by wskazywały możliwości nadbudowy budynku [...] na działce nr [...], zachowując wymagania rozporządzenia. Wobec nie wywiązania się z obowiązku nałożonego w pkt. 4 postanowienia z dnia [...] r., tj. uwzględnienia w ocenie oddziaływania na środowisko wszystkich istniejących budynków na trasie każdego kierunku anten oraz oceny możliwości zabudowy działek i oceny odległości miejsc dostępnych dla ludności w świetle przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco wpłynąć na środowisko, na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane organ wydał decyzję odmowną. W odwołaniu od tej decyzji pełnomocnik inwestora podniósł następujące zarzuty: 1) naruszenia art. 7, 8 i 77 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez całkowicie dowolne ustalenie stanu faktycznego i prawnego sprawy polegające na bezzasadnym przyjęciu, że parametry zabudowy w zakresie wysokości budynków należy ustalić na 18,50 m, a planowana inwestycja wyłączy taką możliwość, 2) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie dlaczego organ I instancji uznał, że parametry zabudowy w zakresie wysokości budynków należy ustalić na 18,50 m, 3) art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego poprzez wydanie decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy O. P. SA usunął wszystkie nieprawidłowości określone w postanowieniu z dnia [...] r., 4) art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez dokonanie ustaleń odmiennych niż to określono w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Spółka wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji i zatwierdzenie projektu budowlanego oraz udzielenie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Spółka wyjaśniła, że z uwagi na brak planu miejscowego na terenie inwestycji należało przyjąć parametry ewentualnej zabudowy w nawiązaniu do zabudowy istniejącej, tj. do budynku przy P. M. [...] którego wysokość wynosi ok. 18,50 m. Prezydent Miasta S. uznał jednak, że złożone do sprawy wyjaśnienia z dnia 9 maja 2018 r. ani przedłożona dokumentacja techniczna nie zawierają żadnego zapisu ani analizy, które by dotyczyły możliwości nadbudowy budynku [...] na działce nr [...]. W ocenie Spółki decyzja ta jest nietrafna. Jej zdaniem organ I instancji w sposób całkowicie dowolny dokonał ustaleń faktycznych w sprawie, w szczególności w zakresie maksymalnej wysokości ewentualnej zabudowy przy P. M. w S. i de facto nie uzasadnił zaskarżonej decyzji. Nie sposób zrozumieć dlaczego - w ocenie Prezydenta Miasta S. - potencjalna wysokość zabudowy na omawianym terenie wynosi 18,50 m. Organ I instancji nie wyjaśnił przy tym, dlaczego - w odniesieniu do możliwości nadbudowy istniejących budynków - przyjął, że budynek przy ul. [...] powinien mieć pozostawioną możliwość nadbudowy ok. 3,5 m. Nie sposób podzielić zapatrywania organu I instancji, jakoby - ustalając potencjalną wysokość zabudowy na badanym obszarze - należało odnosić się do najwyższego budynku w okolicy. W ocenie inwestora stanowisko takie jest błędne, a organ winien był ustalić, na potrzeby niniejszego postępowania, że w niniejszej sprawie budynek przy ul. [...] może zostać nadbudowany, a zatem inwestor wypełnił wszystkie warunki określone w postanowieniu z dnia [...] r. Ponadto, przy każdej zmianie zagospodarowania terenu, na który może oddziaływać stacja bazowa, dokonuje się weryfikacji parametrów stacji, w szczególności ustawienia i mocy poszczególnych anten. W konsekwencji, nie sposób przyjąć, że planowana inwestycja wyłącza możliwość nadbudowy budynku przy ul. [...]. Inwestor uzasadnił zarzut naruszenia art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w ten sposób, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Okoliczności objęte treścią decyzji lokalizacyjnej nie mogą stanowić przedmiotu rozstrzygnięcia w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Jednocześnie dane dotyczące inwestycji, niezbędne w procesie wydawania pozwolenia na budowę, powinny być czerpane, przy braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z treści decyzji lokalizacyjnej. Organ prowadzący postępowanie dotyczące wniosku o wydanie pozwolenia na budowę jest nie tylko zobowiązany do sprawdzenia zgodności projektu budowalnego z ustaleniami decyzji lokalizacyjnej, ale jest także zobowiązany do podejmowania działań niesprzecznych z decyzją lokalizacyjną. Ustalenia zawarte w decyzji lokalizacyjnej nie polegają tylko na określeniu parametrów samego obiektu kubaturowego, ale na ustaleniu innych warunków i zasad, które powinna spełniać inwestycja. Wynika to z funkcji decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, która polega na określeniu dopuszczalności danego zamierzenia inwestycyjnego z punktu widzenia prawa, oraz na wskazaniu warunków i zasad, którym inwestycja powinna odpowiadać. [...] uzyskała decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego dla planowanego przedsięwzięcia. W decyzji tej ustalono, iż dopuszczalne jest umiejscowienie stacji bazowej telefonii komórkowej na nieruchomości położonej w S. przy P.. M. [...]. W decyzji określono również warunki jakie powinna spełniać planowana stacja bazowa. Spółka podkreśliła, że inwestycja, której dotyczy postępowanie, spełnia kryteria określone w decyzji lokalizacyjnej, a zatem organ I instancji nie był uprawniony do dokonania ustaleń w kwestionowanym w odwołaniu zakresie. Wojewoda Z. decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia wskazał, że zgodnie z art. 32 ust. 4 oraz 33 ust. 2 ustawy Prawo budowlane do wniosku o pozwolenie na budowę inwestor musi załączyć cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami i pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz aktualnym zaświadczeniem projektanta o przynależności do właściwego samorządu zawodowego. Przepis art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego nakłada na organ obowiązek, aby przed wydaniem decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę dokonał zbadania kompletności projektu budowlanego, zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy, a także zgodności projektu zagospodarowania terenu z innymi przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. W przypadku inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej, ze względu jej wpływ na środowisko, konieczne jest zweryfikowanie inwestycji pod kątem zgodności z przepisami rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska z dnia 30 października 2003 roku w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. z 2003 r., poz. 1883), oraz pod kątem kwalifikacji pod względem konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 roku, poz. 71). Jeżeli organ stwierdzi, że przedłożona przez wnioskodawcę dokumentacja nie spełnia wymogów określonych w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, nakłada w drodze postanowienia wydanego na podstawie art. 35 ust. 3 tej ustawy obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości zakreślając w tym celu stosowny termin. Jeżeli wskazane braki lub nieprawidłowości nie zostaną przez wnioskodawcę usunięte w zakreślonym terminie organ jest zobligowany do wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Jeżeli jednak spełnione są wymogi określone w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, właściwy organ zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Ze względu na emitowanie przez stację bazową telefonii komórkowej silnych pól elektromagnetycznych, mogących stwarzać zagrożenie dla zdrowia ludzi, konieczne było sprawdzenie inwestycji pod kątem spełniania norm ochrony przed szkodliwym promieniowaniem, ustalonych w rozporządzeniu Ministra Ochrony Środowiska z dnia 30 października 2003 roku w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów. Zakres emisji pól elektromagnetycznych ma być mniejszy niż określony w § 3 ust. 1 pkt 8 w klasyfikacji zawartej w rozporządzeniu Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Realizacja stacji bazowej na danym obszarze może stanowić zagrożenie dla zdrowia ludzi czyli podstawowym zadaniem organu przed wydaniem pozwolenia na budowę takiej inwestycji jest sprawdzenie czy przedstawiony projekt budowlany spełnia wymogi obowiązujących dla tego przedsięwzięcia przepisów dotyczących ochrony środowiska - art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Wytyczne jakie winna spełnić dana inwestycja odnośnie warunków ochrony środowiska (w tym zdrowia ludzi) zawierają się w szczególności w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach - art. 71 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. 2013 r., poz. 1235 ze zm.). Zgodnie z ust. 2 ww. art. 71 tej ustawy przeprowadzenie postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach uzależnione jest od kwalifikacji danego przedsięwzięcia bądź do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Takiej kwalifikacji przedsięwzięcia dokonuje się na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Według § 2 ust. 1 pkt 7 tego rozporządzenia instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 5000 W (w projekcie anteny sektorowe mają moc [...], [...], [...] czyli nie mniej niż 5000 W), a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, należy zaliczyć do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Według § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 5000 W (w projekcie anteny sektorowe mają moc nie przekraczającą 10 000 czyli nie mniej niż 5 000 W), a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, należy zaliczyć do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie z definicją zawartą w art. 124 ust. 2 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r., Nr 25, poz. 150 ze zm.) miejsca dostępne dla ludności to wszelkie miejsca z wyjątkiem takich miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. Wiązka główna emitowana przez antenę nie może się znaleźć w żadnym punkcie swojego przebiegu niżej niż 2,0 m nad powierzchnią dostępną dla ludności zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów. Z danych zawartych w przedłożonej dokumentacji wynika, że planowana inwestycja polegać będzie na montażu dwóch stalowych masztów na dachu budynku znajdującego się przy P. M. [...] w S. na działce nr [...] i instalacji 3 anten sektorowych. Środek anten znajdować się ma na wysokości 22,0 m nad poziomem terenu. Anteny sektorowe rozmieszczone mają być w trzech sektorach: 45°, 140° i 250° i mają pracować w systemie [...] MHz. Wiązki osi promieniowania znajdować się będą na wysokości od 22,0 m do 12,2 m, zaś pole elektromagnetyczne promieniowania rozsiewczego występować ma na wysokościach od 17,8 m do 15,4 m nad poziomem terenu. Istniejąca zabudowa usytuowana pod przewidywanym zasięgiem promieniowania emitowanego przez planowaną stację bazową ma wysokość w przedziale od 13,4 do 15,8 m nad poziomem terenu. Jednakże w sąsiedztwie istniejącej zabudowy występują budynki o wysokości 18,50 m ,do której to wysokości będzie mógł się nadbudować np. budynek na działce nr [...] z obrębu [...]. Na obszarze, na którym położona jest działka inwestycyjna nr [...], nie obowiązują ustalenia jakiegokolwiek miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego co oznacza, że zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 199 ze zm.), przy budowie nowego czy nadbudowie istniejących budynków konieczne będzie uprzednie uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie zaś z § 7 i 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1588) wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki oraz całkowitą wysokość dla planowanego budynku ustala się w odniesieniu do zabudowy istniejącej w obszarze analizowanym, wyznaczanym w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Z powyższych przepisów wynika zatem, że przy ustalaniu mogącej w przyszłości powstać zabudowy należy uwzględnić zabudowę już istniejącą. W przedłożonej przez inwestora dokumentacji brak było szczegółowego odniesienia się do kwestii przewidywanego oddziaływania promieniowania emitowanego przez przedmiotową stację bazową przy uwzględnieniu nie tylko zabudowy już istniejącej, ale również mogącej powstać w przyszłości. Odnosząc się do podniesionego w odwołaniu zarzutu w tej kwestii organ odwoławczy wyjaśnił, że przy dokonywaniu kwalifikacji przedsięwzięcia pod kątem konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy uwzględnić nie tylko zabudowę istniejącą, ale również zabudowę mogącą powstać w przyszłości (tak NSA w wyroku z 07.10.2015 r., sygn. akt: II OSK 323/14). W ocenie Wojewody Z. Prezydent Miasta S. zasadnie nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia przedłożonej dokumentacji o uszczegółowienie kwalifikacji przedsięwzięcia pod kątem ewentualnej konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i uwzględnienia przy tej kwalifikacji również zabudowy mogącej powstać w przyszłości. Ponadto, dla oceny oddziaływania inwestycji na środowisko istotne znaczenie ma wyjaśnienie kwestii, czy moc anten planowanych do zainstalowania w ramach zamierzonego przedsięwzięcia nie kumuluje się wzajemnie lub z innymi urządzeniami wytwarzającymi pole elektromagnetyczne. Jak wyjaśniono w wyroku NSA sygn. akt II OSK 243/18 z 28 lutego 2018 r., przepisu § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia nie należy mylić z § 3 ust. 1 pkt 8 tegoż rozporządzenia, gdzie jest mowa o wyznaczaniu równoważnej mocy promieniowanej izotropowo dla pojedynczej anteny. Przepis § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia (sumowanie parametrów planowanego przedsięwzięcia i parametrów realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju) wchodzi w grę, gdy planowane przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko nie osiąga progów określonych w ustępie 1 § 3 rozporządzenia. Dla poczynienia prawidłowych ustaleń niezbędne jest zatem określenie nie tylko mocy poszczególnych anten, ale i rozważenie ewentualnego nakładania się (nachodzenia) wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny i to przy uwzględnieniu możliwości zmian nachylenia anten. Nie można wykluczyć, że ewentualne nakładanie lub nachodzenie się wiązek spowoduje, że moc promieniowania znacznie przekroczy wielkości dopuszczalne. Z tych względów niezbędne dla prawidłowej oceny, czy dana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jest dokładne określenie parametrów zarówno poszczególnych anten, jak i całego przedsięwzięcia. W skardze na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. Spółka wniosła o jej uchylenie oraz o uchylenie decyzji organu I instancji. Podniosła następujące zarzuty: I. naruszenia prawa materialnego, tj.: 1) art, 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane poprzez utrzymanie w mocy decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy [...] usunęła wszystkie nieprawidłowości określone w postanowieniu z dnia [...] r., 2) art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez dokonanie ustaleń sprzecznych z ustaleniami zawartymi w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, 3) § 3 ust. 2 pkt 3 w zw. z § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez ich niewłaściwą wykładnię polegającą na uznaniu, że w świetle tych przepisów konieczne jest ustalanie mocy promieniowania z uwzględnieniem ewentualnego nakładania się wiązek promieniowania przez poszczególne anteny; II. zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj.: 1) art. 7, art, 77 § 1 i art. 80 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego poprzez dowolne ustalenie stanu faktycznego i prawnego sprawy polegające na bezzasadnym przyjęciu, że: a) parametry zabudowy w zakresie wysokości budynków należy ustalić na 18,50 m, a planowana inwestycja wyłączy taką możliwość, b) przedłożone przez inwestora dokumenty w postaci kwalifikacji przedsięwzięcia pod względem konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, analizy środowiskowej oraz projektów technicznych i budowlanych, nie są wystarczające do dokonania prawidłowej oceny planowanej inwestycji z wymaganiami ochrony środowiska; 2) art. 107 § 3 w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie podstawy faktycznej i prawnej wydanych w sprawie decyzji i nie odniesienie się do zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji. W uzasadnieniu skargi Spółka wskazała, że organ odwoławczy nie odniósł się do zarzutu naruszenia art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Tymczasem pominięcie, w uzasadnieniu decyzji, kwestii wykładni i zastosowania tego przepisu pozbawiło Spółkę faktycznej możliwości zweryfikowania prawidłowości decyzji. Ponadto, organy obu instancji dokonały dowolnych ustaleń stanu faktycznego sprawy, ponieważ dokumentacja przedłożona przez inwestora dawała podstawy do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Zdaniem [...] zarówno kwalifikacja przedsięwzięcia pod względem konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, jak i analiza środowiskowa pozwalały na dokonanie jednoznacznych ustaleń faktycznych i wydanie decyzji uwzględniającej wniosek inwestora. Spółka oświadczyła, że nie zgadza się ze stanowiskiem organów co do ograniczenia możliwości potencjalnej zabudowy i podtrzymuje swoją argumentację zawartą w odwołaniu. Ponadto, zdaniem Spółki, inwestor jest zobowiązany uzyskać decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach tylko w odniesieniu do urządzeń o wskazanej mocy jeżeli miejsca dostępne dla ludzi znajdują się w odległościach wskazanych w rozporządzeniu, w linii prostej biegnącej od nadajnika w osi jego wiązki. Wykładnia przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, zaprezentowana w zaskarżonej decyzji nie jest trafna. Z treści § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia wynika, że równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. W konsekwencji nie powinno ulegać wątpliwości, że prawodawca podkreślił możliwość wyznaczania równoważnej mocy promieniowanej izotropowo odnoszącej się do każdej pojedynczej anteny. W niniejszej sprawie właściwa interpretacja i zastosowanie przepisów rozporządzenia, winna prowadzić do konkluzji, iż planowana inwestycja nie stanowi przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, albowiem § 3 ust. 2 pkt 3 nie powinien znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie, ponieważ wykluczają to § 2 ust. 1 pkt 7 oraz w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia. Wojewoda Z. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skargi wyjaśnił, że powodem utrzymania w mocy decyzji organu I instancji odmawiającej udzielenia pozwolenia na budowę było to, że inwestor nie przedłożył wystarczających dokumentów pozwalających zakwalifikować planowaną inwestycję do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Co prawda z przedłożonych przez inwestora opracowań wynikało, że inwestycja nie będzie zaliczać się ani do przedsięwzięć zawsze znacząco oddziałujących na środowisko, ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jednakże w obu tych opracowaniach pominięto okoliczność, że na trasie osi głównych wiązek promieniowania elektromagnetycznego może powstać w przyszłości zabudowa o wysokości kolidującej ze wspomnianymi wiązkami promieniowania. Od tego, czy promieniowanie będzie występowało w miejscach dostępnych dla ludności zależy odpowiednie zakwalifikowanie przedsięwzięcia ze względu na ochronę środowiska, a w dalszej konsekwencji czy konieczne będzie uprzednie uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wojewoda podkreślił, że przy dokonywaniu kwalifikacji tego typu przedsięwzięć należy uwzględnić nie tylko zabudowę już istniejącą pod trasą wiązek promieniowania, ale również zabudowę mogąca powstać w przyszłości (tak NSA w wyroku z 7 października 2015 r., sygn. akt II OSK 323/14). Istniejąca zabudowa usytuowana pod przewidywanym zasięgiem promieniowania emitowanego przez planowaną stację bazową ma wysokość od 13,4 do 15,8 m nad poziomem terenu, ale w jej sąsiedztwie występują budynki o wysokości 18,50 m do której to wysokości będzie mógł się nadbudować np. budynek na działce nr [...] z obrębu [...], nad którym m. in. przebiegać ma jedna z wiązek promieniowania. Tej okoliczności inwestor nie uwzględnił i dlatego został wezwany przez organ I instancji do uzupełnienia przedłożonych dokumentów, bo od rozstrzygnięcia tej kwestii zależało, czy konieczne jest jeszcze przedłożenie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wobec tego, że inwestor nie uzupełnił przedłożonych dokumentów w tym zakresie, Prezydent Miasta S. zmuszony był wydać decyzję odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Niezasadny jest też zarzut naruszenia przepisu art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, które to naruszenie polegać ma na dokonaniu ustaleń sprzecznych z ustaleniami określonymi w decyzji Nr [...] Prezydenta Miasta S. z [...] r. nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W decyzji tej Prezydent Miasta S. uznał, że planowana inwestycja nie wymaga uprzedniego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, ponieważ zakres emisji pól elektromagnetycznych, jest mniejszy niż określony w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W świetle art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dla organu wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę wiążące jest jednak samo rozstrzygnięcie decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego, a nie analizy będące podstawą wydania decyzji. Uznanie przez organ właściwy w sprawie wydania decyzji lokalizacyjnej, że inwestycja nie wymaga uprzedniego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie zwalnia organu wydającego decyzję w przedmiocie pozwolenia na budowę z obowiązku zweryfikowania planowanej inwestycji pod kątem zgodności z innymi przepisami. Stanowi o tym przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska. W niniejszej sprawie organ I instancji zasadnie uznał, że przy ustalaniu występowania ponadnormatywnego promieniowania w miejscach dostępnych dla ludności należy uwzględnić nie tylko wysokość zabudowy istniejącej pod planowaną trasą wiązek promieniowania, ale także wysokość sąsiedniej zabudowy. Planowana inwestycja zaprojektowana została nad budynkami, które nie są najwyższymi budynkami na badanym obszarze. Ponieważ na obszarze objętym inwestycją nie obowiązuje plan miejscowy, istniejąca zabudowa może zostać nadbudowana do wysokości zabudowy już istniejącej w sąsiedztwie. Co do zarzutu naruszenia § 3 ust. 2 pkt 3 w związku z § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko Wojewoda wskazał, że w skarżonej decyzji niejako na marginesie zwrócono inwestorowi uwagę, iż w sprawie należało także przeanalizować kwestię ewentualnej kumulacji występującego i planowanego promieniowania. Jak bowiem wskazano w decyzji dla oceny oddziaływania inwestycji na środowisko istotne znaczenie ma wyjaśnienie kwestii, czy moc anten planowanych do zainstalowania w ramach zamierzonego przedsięwzięcia nie kumuluje się wzajemnie lub z innymi urządzeniami wytwarzającymi pole elektromagnetyczne. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 243/18 przepisu art. 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia nie należy mylić z § 3 ust. 1 pkt 8 tegoż rozporządzenia, gdzie jest mowa o wyznaczaniu równoważnej mocy promieniowanej izotropowo dla pojedynczej anteny. Przepis § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia (sumowanie parametrów planowanego przedsięwzięcia i parametrów realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju) wchodzi w grę, gdy planowane przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko nie osiąga progów określonych w ustępie 1 § 3 rozporządzenia. Dla poczynienia prawidłowych ustaleń niezbędne jest zatem określenie nie tylko mocy poszczególnych anten, ale i rozważenie ewentualnego nakładania się (nachodzenia) wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny i to przy uwzględnieniu możliwości zmian nachylenia anten. Nie można bowiem wykluczyć, że ewentualne nakładanie lub nachodzenie się wiązek spowoduje, że moc promieniowania znacznie przekroczy wielkości dopuszczalne. Z tych względów niezbędne jest dla prawidłowej oceny, czy dana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dokładne określenie parametrów zarówno poszczególnych anten, jak i całego przedsięwzięcia. Zdaniem organu odwoławczego zarzut niedostatecznego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy czy też nieprawidłowej oceny zebranego materiału dowodowego, nie jest uzasadniony. Przedłożona przez inwestora dokumentacja zawierała braki, a wobec ich nieusunięcia mimo nałożenia takiego obowiązku, nie było innej możliwości niż wydanie decyzji odmownej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną i stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 134 § 1 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.). Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, zgodnie z którym organ odwoławczy wydaje decyzję w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzja organu I instancji została wydana na podstawie 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2017 r., poz.1332 ze zm.), zgodnie z którym organ administracji budowlanej w razie stwierdzenia naruszeń w zakresie określonym w ust. 1, nakłada na inwestora obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego. Art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane nakłada na organ administracji architektoniczno-budowalnej, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, obowiązek zbadania m.in. zgodności rozwiązań projektowych z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2017 r., poz. 1405 ze zm.) zwanej dalej "ustawą o udostępnianiu informacji o środowisku". Zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W ramach postępowania poprzedzającego wydanie takiej decyzji przeprowadza się ocenę oddziaływania przedsięwzięcia, która ma przede wszystkim na celu zweryfikowanie, czy przedsięwzięcie nie będzie powodować negatywnego oddziaływania na środowisko. Organ właściwy do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę może więc uwarunkować wydanie pozwolenia na budowę od przedłożenia przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach tylko w przypadkach, gdy taka inwestycja spełnia cechy przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco bądź potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Badania powyższej kwestii organ dokonuje w oparciu o przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r., poz. 71). Przedmiotem wniosku inwestora była budowa stacji bazowej telefonii komórkowej na dachu budynku mieszkalnego przy P. M. [...] w S. składającej się z dwóch masztów antenowych wraz z osłoną maskującą, trzech anten sektorowych i niezbędnej infrastruktury technicznej. Organ I instancji uznał, że przedłożony przez inwestora projekt budowlany i dołączone dokumenty nie spełniają wymogów określonych w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, dlatego na podstawie art. 35 ust. 4 tej ustawy nałożył na inwestora m. in. obowiązek uzupełniania przedłożonej dokumentacji poprzez uwzględnienie w ocenie oddziaływania inwestycji na środowisko wszystkich istniejących budynków na trasie każdego kierunku anten oraz możliwości zabudowy działek i stosownie do ustaleń dokonanie oceny zachowania odległości projektowanych anten od miejsc dostępnych dla ludności, stosownie do przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i w razie konieczności dostarczenie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Organ uznał, że przy ustalaniu występowania ponadnormatywnego promieniowania w miejscach dostępnych dla ludności należy uwzględnić nie tylko wysokość istniejącej zabudowy pod trasą wiązek promieniowania, ale także wysokość zabudowy sąsiedniej. Projektowana stacja bazowa została bowiem zaplanowana nad budynkami, które nie są najwyższymi budynkami na tym obszarze. A ponieważ nie obowiązuje tam plan miejscowy, istniejąca zabudowa będzie mogła zostać nadbudowana do wysokości zabudowy już istniejącej. Najwyższy budynek w sąsiedztwie projektowanej stacji ma wysokość 18,5 m nad poziom terenu i do takiej wysokości będą mogły być nadbudowane budynki sąsiednie. Z dokumentów przedłożonych przez inwestora wynika, że zabudowa istniejąca ma wysokość od 13,4 m n.p.t. do 15,8 m n.p.t. Inwestor, mimo nałożenia na niego takiego obowiązku, nie odniósł się do sąsiedniego budynku o wysokości 18,50 m, ani do potencjalnej przyszłej zabudowy o takiej wysokości. Tymczasem na trasie osi głównych promieniowania elektromagnetycznego może powstać w przyszłości zabudowa o wysokości kolidującej z wiązkami promieniowania jakie emitowałaby stacja bazowa. Ponieważ w przedłożonym projekcie inwestor okoliczności tej nie uwzględnił, uniemożliwiło to ustalenie, czy projekt budowalny spełnia wymogi ochrony środowiska. Co do zarzutu naruszenia art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należy stwierdzić, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Oznacza to, że organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę nie może kształtować odmiennie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu od tych, które zostały określone w tej decyzji. Organ administracji architektoniczno-budowlanej jest również związany przedmiotowym zakresem rozstrzygnięcia decyzji lokalizacyjnej. Nie może obejmować pozwoleniem na budowę terenu, który nie został pozytywnie wskazany w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego czy decyzji o warunkach zabudowy. Ponadto związanie dotyczy tych warunków decyzji, które określają parametry planowanego obiektu, jak również warunków i zasad, które powinna spełniać inwestycja (zob. wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2006 r., II OSK 783/05, LEX nr 212239; wyrok NSA z dnia 19 kwietnia 2012 r., II OSK 94/11, LEX nr 1219178). Konsekwencję związania stanowi obowiązek organu architektoniczno-budowlanego sprawdzenia projektu budowlanego pod kątem zachowania wymogów wynikających z decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego czy decyzji o warunkach zabudowy. Organ architektoniczno-budowlany nie może kwestionować tych decyzji, nie może także zatwierdzić projektu budowlanego w razie ustalenia jakichkolwiek odstępstw w projekcie od warunków w nich zawartych. Innymi słowy pozwolenie na budowę nie może przekraczać ustaleń zawartych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego bądź decyzji o warunkach zabudowy. Jednak związanie decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego organu wydającego pozwolenie na budowę, wynikające z art. 55, nie polega na tym, że organ ten jest obowiązany wydać decyzję, dla której ustalono lokalizację. Związanie to oznacza, że nie może wydać pozwolenia na budowę dla inwestycji, której warunki nie odpowiadałyby warunkom ustalonym w tej decyzji. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, a także decyzja o warunkach zabudowy stanowią potwierdzenie zgodności zamierzenia inwestycyjnego z przepisami prawa i ich ustalenia nie mogą być przedmiotem postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Jednakże okoliczność, że decyzji środowiskowej nie wydano przed podjęciem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla projektowanej inwestycji nie oznacza automatycznie, iż w tej sprawie organ architektoniczno-budowlany ma zaniechać ustalenia wymagalności takiej decyzji środowiskowej, na tym etapie procesu inwestycyjnego. Skoro obowiązkiem organu w sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę jest konieczność oceny zgodności przedłożonego projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezasadne jest twierdzenie, że w sytuacji gdy decyzji środowiskowej nie wydano, organ administracji architektoniczno-budowlanej jest zwolniony z tego obowiązku. W rozpoznawanej sprawie organy orzekające uznały, że dokumenty przedłożone przez inwestora nie pozwalały na ocenę, czy planowana inwestycja jako całość nie spełnia warunków określonych w § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Nie można bowiem wykluczyć, że ewentualne nakładanie lub nachodzenie się wiązek promieniowania spowoduje, iż moc promieniowania znacznie przekroczy wielkości dopuszczalne. Odmienna interpretacja § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia prowadziłaby do możliwości obejścia prawa przez potencjalnych inwestorów, co z pewnością nie było intencją ustawodawcy. Przyjęcie bowiem, że dla ustalenia, czy przedsięwzięcie oddziałuje potencjalnie znacząco na środowisko, niezbędne jest ustalenie mocy promieniowania jedynie pojedynczej anteny może doprowadzić do planowania takich przedsięwzięć, które składać się będą z kilku a nawet kilkunastu anten, z których każda posiadać będzie moc promieniowania niewpływającą ujemnie na środowisko, zaś po przecięciu z inną, co najmniej na linii nakładania się lub przecinania, stworzy moc znacznie przekraczającą wartości dopuszczalne. Zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych - wydawanych na podstawie ustawy Prawo budowlane, a także decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wydawanej na podstawie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Oznacza to, że na każdym z tych etapów realizacji przedsięwzięcia odpowiednie organy zobowiązane są przed wydaniem decyzji badać, czy zachodzą okoliczności uzasadniające przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko. Zatem organ administracji architektoniczno-budowalnej nie był w tym zakresie związany decyzją Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja, oraz decyzja poprzedzająca jej wydanie nie naruszają prawa. W postępowaniu poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji Sąd nie dopatrzył się też naruszania przepisów postępowania administracyjnego wskazanych w skardze, ani innych przepisów postępowania, uzasadniających uchylenia zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.