I OSK 379/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie: Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska (spr.) Sędzia del. WSA Maciej Busz po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Gminy M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 7 listopada 2019 r. sygn. akt II SA/Sz 828/19 w sprawie ze skargi Gminy M. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie rozpatrzenia skargi na działalność Dyrektora Gimnazjum w M. oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 7 listopada 2019 r., sygn. akt II SA/Sz 828/19 oddalił skargę Gminy M. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie rozpatrzenia skargi na działalność Dyrektora Gimnazjum w M. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przyjął następujące okoliczności faktyczne i prawne. Rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...] lipca 2019 r., na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2019 r., poz. 506, dalej: u.s.g.), Wojewoda [...] stwierdził nieważność uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w M. z dnia [...] maja 2019 r. w sprawie rozpatrzenia skargi na działalność Dyrektora Gimnazjum w M. W uzasadnieniu organ nadzoru podał, że 9 kwietnia 2019 r. do Urzędu Miejskiego w M. wpłynęła skarga E.Z. (nauczyciela Gimnazjum w M.) na Dyrektora Gimnazjum w M. Rada Miejska w M. rozpatrzyła ww. pismo i podjęła opisaną na wstępie uchwałę. W § 1 ww. aktu organ stanowiący Gminy stwierdził, że skargę z 9 kwietnia 2019 r., złożoną na działalność Dyrektora Gimnazjum w M. uznać należało za bezzasadną. Rada przyjęła, że jest organem właściwym do rozpatrzenia skargi na podstawie art. 229 K.p.a., jednakże musi uwzględnić szczególną pozycję prawną szkoły publicznej i jej dyrektora będącego nauczycielem. Rada powołała się na art. 57 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 58 ustawy Prawo oświatowe i przyjęła, że przedmiotem merytorycznej analizy i oceny mogłaby być jedynie skarga na działalność Dyrektora Gimnazjum w zakresie spraw finansowych i administracyjnych, w tym przestrzegania przepisów dotyczących organizacji pracy szkoły. Wobec braku kompetencji Rady w zakresie spraw pracowniczych, jak również w sferze pedagogicznej, dydaktycznej, wychowawczej i opiekuńczej merytoryczne rozpatrzenie skargi nie jest możliwe. Wobec powyższego, Rada uznała przedmiotową skargę za bezzasadną nie ze względu na to, że nie zgadza się z zarzutami skarżącej, lecz z powodu niemożności jej merytorycznego rozpatrzenia w zakresie spraw poruszonych w treści skargi. Organ nadzoru nie podzielił ww. stanowiska i wskazał, że w niniejszej sprawie należało rozdzielić postępowanie w sprawie rozpatrzenia skargi od postępowania wynikającego z nadzoru sprawowanego przez organ prowadzący szkołę. Skarga, o której mowa w art. 227 K.p.a. ma bowiem bardzo szeroki zakres, a wymienione kategorie spraw mają charakter przykładowy. Przedmiotem skargi może być zatem każda negatywna ocena działalności podmiotu powołanego do wykonywania zadań państwa lub innego podmiotu, któremu zlecono zadania z zakresu administracji publicznej oraz ich pracowników i funkcjonariuszy. Osoba wnosząca skargę powinna wskazać jedynie powód swojego niezadowolenia i podmiot, którego jej zdaniem błędne lub nieprawidłowe działania leżą u podstaw złożenia skargi. Katalog naruszeń określony w art. 227 K.p.a. nie jest zamknięty, bowiem określenie "w szczególności" oznacza, że katalog ten ma charakter otwarty. Przedmiotem skargi mogą być więc również inne okoliczności, z których wynika niezadowolenie z działania lub zaniechania organu. Organ nadzoru stwierdził, że Rada w uzasadnieniu do uchwały zawarła wyjaśnienie przyjętego przez nią stanowiska, jednakże, przy uznaniu, że merytoryczne rozpatrzenie skargi nie jest możliwe, w rezultacie zarzuty, które wskazała skarżąca wobec Dyrektora Gimnazjum, dotyczące niefrasobliwości, nieznajomości prawa oświatowego, poważne i celowe naruszenie dóbr osobistych, a także wnioski, z którymi zwróciła się do organu nie zostały pod względem merytorycznym rozpatrzone. Organ podkreślił, że z treści art. 23 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 57 ustawy Prawo oświatowe wynika, że w przypadku szkół i placówek prowadzonych przez jednostki samorządu terytorialnego zadania i kompetencje organu prowadzącego, w zakresie spraw finansowych i administracyjnych, wykonuje wójt (burmistrz, prezydent miasta). Zaakceptowanie rozumowania ustalonego przez Radę prowadziłoby nie tylko do naruszenia ww. przepisów, ale i do uznania, że ustawodawca w sprawach rozpatrywania skarg przyzwolił - w określonych kategoriach - na dowolne wskazywanie organów właściwych do rozpatrzenia złożonej w trybie K.p.a. skargi. W ocenie organu nadzoru, Rada zobowiązana była do rozpatrzenia merytorycznego zarzutów zaprezentowanych w skardze E.Z. Nie jest dopuszczalne rozstrzygnięcie przyjęte przez Radę, która poprzestała na wyjaśnieniu, że nie jest możliwe merytoryczne rozpatrzenie skargi E.Z. Wojewoda uznał, że takie postępowanie organu jednostki samorządu terytorialnego nie tylko stoi w sprzeczności z art. 229 pkt 3 K.p.a., ale także narusza zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Powyższe rozstrzygnięcie nadzorcze Gmina M. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym rozstrzygnięciu nadzorczym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Za nietrafne uznał stanowisko skarżącej, że przedmiotem złożonej w trybie art. 227 K.p.a. skargi na kierownika gminnej jednostki organizacyjnej, w tym przypadku dyrektora gimnazjum, mogą być wyłącznie działania dyrektora w zakresie prowadzenia spraw finansowych i administracyjnych szkoły. Wskazał, że przepis art. 57 ust. 1 i ust. 2 ustawy Prawo oświatowe, na który powołuje się Rada, przyznaje organowi prowadzącemu placówkę nadzór w zakresie dotyczącym spraw finansowych i administracyjnych. Zdaniem Sądu I instancji, z brzmienia tego przepisu wynika jednak tylko, że organ prowadzący szkołę może dokonywać jej kontroli we wskazanym zakresie w ramach przyznanych kompetencji, niezależnie od tego czy złożona została skarga, czy też nie. Jest to bowiem uprawnienie przyznane przepisem ustawy Prawo oświatowe. Z przepisu art. 57 ust. 1 i ust. 2 ustawy Prawo oświatowe, nie wynika natomiast, że również skarga złożona w trybie art. 227 K.p.a. może dotyczyć tylko tego zakresu. Przedmiotem skargi, stosownie do tego artykułu, może być zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników. Katalog przykładów stanowiących przedmiot skargi jest otwarty, ale z punktu widzenia możliwości zakwalifikowania danego przypadku jako skargi konieczne jest sformułowanie zarzutu wadliwej działalności organu lub jego pracownika. Sąd I instancji wskazał, że w niniejszej sprawie, pismo z dnia 9 kwietnia 2019 r. zawiera zarzuty dotyczące działalności dyrektora Gimnazjum w M., które objęte są zakresem przedmiotowym art. 227 K.p.a. WSA zgodził się z organem nadzoru, że fragment ww. pisma mówiący o niefrasobliwości, nieznajomości prawa oświatowego oraz poważnego i celowego naruszenia dóbr osobistych przez dyrektora Gimnazjum stanowi skargę w rozumieniu art. 227 K.p.a., do rozpatrzenia której zobowiązana była Rada. Zwrócił uwagę, że zawiadomienie o załatwieniu skargi w trybie postępowania skargowego wyrażone w formie uchwały przez radę gminy powinno obowiązkowo zawierać wszystkie składniki wymienione w art. 238 § 1 K.p.a., w tym również uzasadnienie faktyczne i prawne. Zawarcie w uzasadnieniu uchwały wyczerpującego i prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego jest zatem obowiązkiem organu. Tego rodzaju akt wydany przez Radę Gminy winien zatem w pełni przedstawiać wszystkie przesłanki, które doprowadziły do jego powzięcia. Organ musi zawsze w sposób niebudzący wątpliwości wykazać bezzasadność skargi wyjaśnić stronie składającej skargę prawne podstawy tego rozstrzygnięcia. Brak wyczerpującego uzasadnienia faktycznego i prawnego uniemożliwia także sądową kontrolę legalności tego aktu przez sąd administracyjny. Sąd I instancji wskazał, że w rozpoznawanej sprawie Rada wprawdzie podjęła uchwałę w sprawie skargi na działanie dyrektora Gimnazjum, lecz uzasadnienie uchwały pozbawione jest merytorycznych rozważań. Uchwała nie zawiera uzasadnienia spełniającego wymogi określone w art. 238 § 1 K.p.a., co kwalifikować należy jako istotne naruszenie prawa. Wprawdzie organ nadzoru nie zarzucił Radzie naruszenia tego przepisu, jednak, zdaniem Sądu, jest to uchybienie nie mające wpływu na końcowy wynik sprawy. W konsekwencji zaś, wobec prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego, Sąd I instancji uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie i oddalił ją na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: P.p.s.a.). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła Gmina M. wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ewentualnie – o uchylenie zaskarżonego wyroku, rozpoznanie skargi i uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego, a w każdym przypadku – zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu orzeczeniu Gmina zarzuciła: I. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię, a także niewłaściwe zastosowanie, tj. 1. art. 91 ust. 1 i ust. 3 u.s.g. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, art. 148 oraz art. 151 P.p.s.a., przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że rozstrzygnięcie nadzorcze niespełniające wymogów ustawowych wynikających z tych przepisów, nie narusza istotnie prawa i może pozostać w obrocie prawnym; 2. art. 223, art. 229 pkt 3 i art. 231 K.p.a. oraz art. 51 ust. 1, art. 55 ust. 1 i 2, art. 57 ust. 1 i art. 58 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe (Dz. U. z 2019 r. poz. 1148 z późn. zm.), art. 75 ust. 1 i art. 80 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz.967, z późn. zm.), art. 1 K.p.c w związku z art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, art. 148 oraz art.151 P.p.s.a. przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie wskazanych przepisów K.p.a. oraz niewłaściwe zastosowanie (niezastosowanie, pominięcie) w niniejszej sprawie wskazanych przepisów Prawa oświatowego, Karty Nauczyciela, Kodeksu postępowania cywilnego prowadzące do błędnego przyjęcia, że Rada Miejska jest zawsze właściwa i zobowiązana do merytorycznego załatwienia każdej skargi spełniającej kryteria art. 227 K.p.a. na dyrektora gimnazjum prowadzonego przez gminę w zakresie spraw niemieszczących się w kompetencjach organu prowadzącego szkołę, przy czym zaniechanie odniesienia się do zarzutów podniesionych w tym zakresie w skardze do WSA stanowi naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a.; 3. art. 238 § 1 K.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, art. 148 oraz art. 151 P.p.s.a. przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że uchwała rozpoznająca skargę na działalność dyrektora gimnazjum prowadzonego przez gminę w zakresie spraw nie mieszczących się w kompetencjach organu prowadzącego szkołę musi zawierać merytoryczne ustosunkowanie się do skargi nawet w sprawach niepodlegających kompetencjom kontrolnym Rady Miejskiej, podczas gdy żaden rodzaj wykładni art. 238 § 1 K.p.a. nie prowadzi do takich wniosków; II. naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy w postaci niewłaściwego zastosowania przez Sąd I instancji: 1. art. 141 § 4 P.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 148 oraz art. 151 P.p.s.a., polegające na braku wskazania w uzasadnieniu wydanego wyroku podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśniania, co nie pozwala skarżącemu na sformułowanie w tym zakresie zarzutów kasacyjnych, w szczególności brak odniesienia się do zawartych w skardze do WSA argumentów dotyczących zastosowania wskazanych przepisów Prawa oświatowego, Karty Nauczyciela i braku zajęcia stanowiska w przedmiocie wykładni i zastosowania art. 229 pkt 3 K.p.a. w powiązaniu z regulacją Prawa oświatowego, podczas gdy jeśli uznać Prawo oświatowe za odrębną regulację prawną w stosunku do art. 229 K.p.a., to reszta argumentacji WSA zawarta w uzasadnieniu wyroku staje się bezprzedmiotowa, jak również naruszenie w/w przepisów polegające na błędnych ustaleniach w zakresie stanu faktycznego sprawy, mianowicie w zakresie przyjęcia, że przedmiotowa skarga na dyrektora Gimnazjum zawiera zarzuty podlegające rozpatrzeniu przez Radę Miejską jako organ prowadzący oraz że kwestionowana uchwała Rady nie zawiera uzasadnienia faktycznego i uzasadnienia prawnego stanowiska Rady w zakresie rozpatrzenia skargi bez odniesienia się do treści uchwały Rady, co skutkowało niewłaściwym zastosowaniem art. 238 § 1 K.p.a.; 2. przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 148 oraz art. 151 P.p.s.a. w powiązaniu z art. 91 ust. 1 i 3 u.s.g. poprzez nieuchylenie wadliwego aktu nadzoru, niezawierającego właściwego uzasadnienia prawnego, które spełniałoby wymogi art. 91 ust. 3 u.s.g. i stwierdzającego nieważność zgodnej z prawem uchwały z naruszeniem z art. 91 ust. 1 u.s.g. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Na uwzględnienie nie zasługiwał zasadniczy zarzut dotyczący naruszenia prawa materialnego wskazany w pkt I ppkt 2 petitum skargi kasacyjnej, dotyczący naruszenia art. 223, art. 229 pkt 3 i art. 231 K.p.a. oraz art. 51 ust. 1, art. 55 ust. 1 i 2, art. 57 ust. 1 i art. 58 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe (Dz. U. z 2019 r. poz. 1148 z późn. zm.), art. 75 ust. 1 i art. 80 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela (Dz. U. z 2018 r. poz. 967, z późn. zm.), art. 1 K.p.c w związku z art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, art. 148 oraz art. 151 P.p.s.a. Według art. 227 K.p.a. "przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwienie spraw". Zgodnie z art. 229 pkt 3 K.p.a., jeżeli przepisy szczególne nie określają innych organów właściwych do rozpatrzenia skarg, organem właściwym do rozpatrzenia skargi dotyczącej zadań lub działalności burmistrza i kierowników gminnych jednostek organizacyjnych jest rada gminy. Należy zgodzić się z Sądem I instancji, że pismo z dnia 9 kwietnia 2019 r. zawiera zarzuty odnoszące się do działalności dyrektora Gimnazjum w M., które objęte są zakresem przedmiotowym art. 227 K.p.a. Świadczy o tym fragment mówiący o niefrasobliwości, nieznajomości prawa oświatowego, poważnym i celowym naruszeniu dóbr osobistych. Zarzuty te dotyczą nienależytego wykonywania zadań przez kierownika gminnej jednostki organizacyjnej, więc skarga w tym względzie podlegała rozpatrzeniu przez właściwą radę gminy i nie było podstaw do jej przekazania innemu organowi w trybie art. 231 § 1 K.p.a. Wskazane zarzuty wymagały ze strony Rady Gminy zbadania i wyjaśnienia z punktu widzenia normy art. 227 K.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego, że w niniejszej sprawie należy rozdzielić postępowanie w sprawie rozpatrzenia skargi od postępowania wynikającego z nadzoru sprawowanego przez organ prowadzący szkołę. Powołane w skardze kasacyjnej przepisy art. 51 ust. 1, art. 55 ust. 1 i 2, art. 57 ust. 1 i art. 58 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe, regulujące zakres kompetencyjny nadzoru sprawowanego przez organ prowadzący szkołę (działalność w zakresie spraw finansowych i administracyjnych) i kuratora lub dyrektora placówki (nadzór pedagogiczny) nie kreują, odmiennej od uregulowanej w art. 229 pkt 3 K.p.a., właściwości organu do rozpoznania skargi powszechnej, przewidzianej art. 227 K.p.a. Wskazana w powyższych przepisach działalność nadzorcza organu prowadzącego szkołę oraz kuratora nie ma charakteru konkurencyjnego względem uprawnienia rady gminy do rozpatrywania skarg na sposób działania kierownika jednostki organizacyjnej gminy, jakim jest dyrektor szkoły. Istotą skargi powszechnej jest bowiem zwrócenie uwagi właściwym organom na wszelkie nieprawidłowości powstałe w wyniku działania lub zaniechania organu bądź jego pracowników, stąd zakres przedmiotowy działalności kierownika jednostki organizacyjnej gminy (tu: dyrektora szkoły) podlegający kontroli rady gminy w trybie postępowania skargowo-wnioskowego nie ulega ograniczeniu na podstawie powołanych w skardze przepisów. Jak słusznie wskazał Sąd I instancji, z punktu widzenia możliwości zakwalifikowania danego przypadku jako skargi, konieczne jest sformułowanie zarzutu wadliwej działalności organu lub jej pracownika. W analizowanym przypadku zarzuty, jakie podniesiono w skardze z dnia 9 kwietnia 2019 r., dotyczą nieprawidłowości w działaniu kierownika jednostki organizacyjnej gminy i w takim kontekście winny zostać ocenione przez radę gminy. Należy pamiętać, że skarga przewidziana w art. 227 K.p.a. jedynie uzupełnia środki ochrony wolności i praw konstytucyjnych ale ich nie zastępuje. Stanowisko zajęte przez organ rozpatrujący skargę nie zastąpi oceny pracy dyrektora szkoły przewidzianej w art. 6a ust. 6 w zw. z art. 91 d pkt 3 Karty Nauczyciela, jak również postępowania dyscyplinarnego, któremu na mocy art. 75 ust. 1 Karty Nauczyciela, podlegają nauczyciele. Wyrażając stanowisko co do zasadności skargi na działalność dyrektora szkoły, rada gminy nie wejdzie w kompetencje zastrzeżone dla organów wskazanych w tych przepisach, gdyż jej ocena nie wywoła skutków przypisanych tym instytucjom prawnym. Nie można również zgodzić się ze stanowiskiem autora skargi kasacyjnej, że zarzuty stawiane Dyrektorowi Szkoły w skardze z dnia 9 kwietnia 2019 r. dotyczące relacji pracodawca-pracownik i naruszenia dóbr osobistych, podlegają rozstrzygnięciu przez sąd powszechny. Postępowanie przed sądem pracy, sądem cywilnym i postępowanie skargowe także nie są postępowaniami konkurencyjnymi, ze względu na odrębny przedmiot. Postępowanie skargowo-wnioskowe ukierunkowane jest na sposób działania organu lub pracownika organu, mający na celu ujawnienie zarzucanych nieprawidłowości i ich ocenę przez inny organ wyznaczony przepisami K.p.a. Postępowanie skargowe nie zmierza zatem do wiążącego strony rozstrzygnięcia sprawy cywilnej czy pracowniczej. Skarżący decydując się na złożenie skargi na podstawie art. 227 K.p.a., poddaje zarzuty w niej podniesione pod ocenę w trybie i przez organ określany w tej ustawie, a nie sąd powszechny w ramach procedury określonej przepisami Kodeksu postępowania cywilnego. Opisana niekonkurencyjność postępowania sądowego i postępowania skargowo-wnioskowego powoduje, iż spod materii art. 227 K.p.a. nie są wyłączone skargi na działania organu lub pracownika organu nawet jeżeli odnoszą się do materii pracowniczej. Załatwienie takiej skargi następuje na podstawie art. 238 § 1 K.p.a. poprzez zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi, które stanowi prawną formę działania organu administracji. Zgodnie z powołanym art. 238 § 1 K.p.a zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi powinno zawierać: oznaczenie organu, od którego pochodzi, wskazanie, w jaki sposób skarga została załatwiona, oraz podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego osoby upoważnionej do załatwienia skargi lub, jeżeli zawiadomienie sporządzone zostało w formie dokumentu elektronicznego, powinno być opatrzone kwalifikowanym podpisem elektronicznym. Zawiadomienie o odmownym załatwieniu skargi powinno zawierać ponadto uzasadnienie faktyczne i prawne oraz pouczenie o treści art. 239 K.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że uzasadnienie uchwały Rady Miejskiej w M. z dnia [...] maja 2019 r. tych wymagań nie spełnia. Jak już wyżej wskazano treść skargi nie wykraczała poza zakres art. 227 K.p.a., stąd zawiadomienie o jej odmownym załatwieniu winno zawierać merytoryczną wypowiedź co do podniesionych w niej zarzutów. Rada Miejska nie mogła więc poprzestać na wyjaśnieniu, że nie jest możliwe merytoryczne rozpatrzenie skargi. Taka argumentacja uchwały prowadzi do wniosku, że organ stanowiący gminy w istocie nie przedstawił przesłanek, które doprowadziły go do uznania skargi za bezzasadną. Brak merytorycznych rozważań co do zasadności skargi słusznie zatem Sąd I instancji zakwalifikował jako istotne naruszenie art. 238 § 1 K.p.a., które stanowiło wystarczającą przesłankę do stwierdzenia nieważności uchwały z dnia [...] maja 2019 r. na podstawie art. 91 ust. 1 u.s.g. Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się przy tym w uzasadnieniu rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2019 r. uchybienia wymogom art. 91 ust. 3 u.s.g., które miałoby wpływ na jego treść. W konsekwencji należało podzielić ocenę Sądu Wojewódzkiego, że zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze jest zgodne z prawem materialnym i procesowym, co przesądza o niezasadności zarzutu wskazanego w pkt I ppkt 2 petitum skargi kasacyjnej, jak i zarzutów dotyczących: naruszenia art. 91 ust. 1 i ust. 3 u.s.g. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, art. 148 oraz art. 151 P.p.s.a.; naruszenia art. 238 § 1 K.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, art. 148 oraz art. 151 P.p.s.a.; naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 148 oraz art. 151 P.p.s.a. w powiązaniu z art. 91 ust. 1 i 3 u.s.g. Równie nieusprawiedliwiony jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 148 oraz art. 151 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego, odnosząc się zarówno do argumentów Wojewody jak i do argumentów skargi, tych które mogły mieć wpływ na wynik sprawy. W wystarczający sposób wyjaśnił podstawy prawne wyroku. Przedstawione w uzasadnieniu wyroku argumenty pozwalają na odtworzenie motywów, którymi kierował się Sąd I instancji wydając zaskarżony wyrok oraz ocenę prawidłowości zajętego przez Sąd stanowiska w kwestii legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego. Z uwagi na powyższe, skargę kasacyjną należało oddalić na podstawie art. 184 P.p.s.a.