II SA/Ol 199/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Osipuk po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2020 na posiedzeniu niejawnym wniosku M. S. i J. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. S. i J. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie rozbiórki obiektu postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. M. S. i J. S. (dalej jako "skarżący" lub "strona) wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]", utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]", która nakazano skarżącym rozbiórkę budynku rekreacji indywidualnej z zadaszonym tarasem i pomieszczenia pomocniczego, ,zlokalizowanego na działce nr geod. "[...]", położonej w obrębie geod. "[...]" gm. "[...]", wybudowanego w warunkach samowoli budowlanej. W skardze, złożonej do tut. Sądu, skarżący zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy. W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie skarżący podnieśli, że rozbiórka przedmiotowego obiektu budowlanego wiąże się ze znacznymi kosztami, przekraczającymi w tej chwili możliwości finansowe skarżących. Wskazali, że dokonanie rozbiórki budynku letniskowego wiąże się z niebezpieczeństwem powstania szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, takich jak utrata nakładów finansowych poniesionych na jego realizację, jak również poniesionych nakładów finansowych w celu wykonania nałożonego obowiązku, w przypadku gdyby okazało się, że decyzja o nakazie rozbiórki jest wadliwa. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2020 r. poz. 2325, z późn. zm. ), dalej jako: "p.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi może on na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 tego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaznaczyć przy tym należy, że szkoda nie musi mieć charakteru materialnego, natomiast trudne do odwrócenia skutki, to skutki faktyczne lub prawne, które raz zaistniałe spowodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nie nastąpić, albo nastąpić po długim czasie oraz przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Podkreślić należy, że do oceny zaistnienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, wystarczające jest samo uprawdopodobnienie wystąpienia takich okoliczności. Uwzględnienie wniosku o udzielenie tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zatem uwarunkowane uprzednim stwierdzeniem, że spełniona została któraś z określonych w powyższym przepisie przesłanek (okoliczności faktycznych o charakterze nadzwyczajnym). Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu, Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Nie jest dopuszczalne w ramach tych przesłanek dokonywanie merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w skardze. Na tym etapie postępowania sądowego nie dokonuje się oceny zasadności zarzutów, jak również legalności decyzji będącej przedmiotem wniesionej skargi. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane przed rozpoznaniem skargi. Celem instytucji wstrzymania wykonania decyzji jest przede wszystkim ukształtowanie stosunków do czasu prawomocnego rozpoznania skargi, w zakresie zapobieżenia znacznej szkodzie lub trudnym do odwrócenia skutkom. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej do realiów danej sprawy. Sąd rozpoznając wniosek skarżących uznał, że w sprawie wystąpiła okoliczność uzasadniająca wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wykonanie decyzji przed rozpoznaniem sprawy przez sąd może bowiem spowodować trudne do odwrócenia skutki. Przyjąć należy, że trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OZ 752/14, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia,nsa.gov.pl). Wskazać więc należy, że sama istota dokonania rozbiórki obiektu przed merytorycznym rozpatrzeniem skargi, pociąga za sobą trudne do odwrócenia skutki, na które zasadnie skarżący wskazali w uzasadnieniu wniosku, co wypełnia dyspozycję art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 16 maja 2019 r., sygn. akt II OZ 429/19, publ. na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe na uwadze Sąd uwzględnił wniosek i wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji.