II OSK 3273/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) Sędzia del. NSA Jerzy Stankowski Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Szpojankowski po rozpoznaniu w dniu 19 września 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. S. i J. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 21 lipca 2020 r. sygn. akt II SA/Ol 199/20 w sprawie ze skargi M. S. i J. S. na decyzję Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Olsztynie z dnia 7 lutego 2020 r. nr P.7721.2.2020 18KK w przedmiocie rozbiórki obiektu oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 21 lipca 2020 r., sygn. akt II SA/Ol 199/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę M. S. i J. S. (dalej jako "Skarżący") na decyzję Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 7 lutego 2020 roku, nr P.7721.2.2020 18KK w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego. Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym w sprawie. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Piszu (dalej również jako: "PINB", "organ pierwszej instancji"), w ramach czynności kontrolnych ustalił, iż na działce nr [...], położonej w obrębie geod. S., gm. P., znajduje się budynek rekreacji indywidualnej o wymiarach 6,0 m x 5,0 m (zasadnicza bryła budynku) z pomieszczeniem pomocniczym o wymiarach 1,50 m x 2,56 m i zadaszonym tarasem o 6,0 m x 3,00 m przedstawionych na szkicu załączonym do protokołu kontroli. Obiekt został wykonany w konstrukcji drewnianej z dachem dwuspadowym pokrytym blachodachówką, posadowiony na bloczkach betonowych. M. S. oświadczyła do protokołu, iż budowla powstała wiosną 2014 r. i nie posiada na nią pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia. W związku z tym, że na wybudowanie przedmiotowego budynku wymagane było uzyskanie pozwolenia na budowę, rozpoczęto procedurę legalizacyjną i PINB, postanowieniem z dnia 18 października 2017 r., wydanym w trybie art. 49 b ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2019 r., poz. 1186 z późn. zm.) – dalej jako: "P.b.", wstrzymał prowadzenie dalszych robót budowlanych przy budowie przedmiotowego budynku oraz nałożył na skarżących obowiązek przedstawienia w terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia niniejszego postanowienia: 1. informacji określającej rodzaj, zakres i sposób wykonania robót budowlanych; 2. oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; 3. rysunków: rzutu przyziemia, elewacji; 4. projektu zagospodarowania działki; 5. zaświadczenia Burmistrza P. o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Piszu, postanowieniem z dnia 14 listopada 2017 r., zawiesił przedmiotowe postępowanie (do czasu rozstrzygnięcia sprawy ustalenia warunków zabudowy działki [...]). Decyzją z dnia 6 lutego 2018 r., Burmistrz P. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na dokonaniu procesu legalizacji budynku pełniącego funkcję obiektu letniskowego, zlokalizowanego na działce nr [...], położonego w obrębie S., gmina P.. W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżących, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie, decyzją z dnia 25 maja 2018 r., utrzymało w mocy ww. decyzję Burmistrza P.. Następnie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, wyrokiem z dnia 9 października 2018r. sygn. akt II SA/Ol 580/18, oddalił skargę na decyzję organu odwoławczego. W związku z powyższym, organ pierwszej instancji, postanowieniem z dnia 27 maja 2019 r., podjął z urzędu zawieszone postępowanie legalizacyjne i decyzją z dnia 2 grudnia 2019 r,. nakazał skarżącym rozbiórkę przedmiotowego budynku rekreacji indywidualnej. Organ I instancji wskazał, że wobec braku możliwości legalizacji przedmiotowego budynku letniskowego (ostatecznej i prawomocnej odmowy ustalenia warunków zabudowy), stosownie do art. 48 ust. 1 P.b., zobligowany był do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę budynku. Po rozpatrzeniu odwołania stron, Warmińsko – Mazurski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z 7 lutego 2020 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzją organu I instancji. Organ odwoławczy mając na uwadze przebieg dotychczasowego postępowania wskazał, że odmowa ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na dokonaniu procesu legalizacji budynku pełniącego funkcję obiektu letniskowego, stanowiła przesłankę do nakazu rozbiórki spornego obiektu. WINB zauważył, że podstawą ustalenia powierzchni zabudowy jest zapis normy P-ISO 9836:1997 pkt 5.1.2.2, "Właściwości użytkowe w budownictwie. Określanie i obliczanie wskaźników powierzchniowych i kubaturowych", zgodnie z którym powierzchnia zabudowy jest wyznaczana przez rzut pionowy zewnętrznych krawędzi budynku na powierzchnię terenu. Powierzchnia całkowita budynku jest sumą powierzchni całkowitych wszystkich kondygnacji budynku. Jako kondygnacja mogą być traktowane kondygnacje znajdujące się całkowicie lub częściowo poniżej poziomu terenu, kondygnacje powyżej poziomu terenu, poddasza, tarasy, tarasy na dachach, kondygnacje techniczne i kondygnacje magazynowe. Organ podkreślił, że z uwagi na powiązanie konstrukcyjne tarasu z budynkiem, a także okoliczność spójności funkcji (taras umożliwia wejście do budynku), zarówno wymiary bryły głównej budynku jak i tarasu należało obliczyć jako łączną powierzchnię zabudowy (jest to całość jednego obiektu). Skarżący zaskarżyli powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. Skarżący zakwestionowali ustalenia organu dotyczące powierzchni spornego obiektu. W ich ocenie, do powierzchni zabudowy nie powinna być zaliczana powierzchnia tarasu. Według nich błędna interpretacja definicji powierzchni zabudowy przez organ miała fundamentalne znaczenie przy ustalaniu nie tylko podstawy prawnej wydanych decyzji, ale również przy naliczaniu opłaty legalizacyjnej. Skarżący wnieśli jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z 5 maja 2020 r. Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wskazanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę na powyższą decyzję, uznając, że nie naruszała ona przepisów prawa. Sąd mając na uwadze przedmiot zaskarżonej decyzji (decyzja rozbiórkowa) wskazał, że w rozpatrywanej sprawie kwestię sporną stanowiło zaliczenie powierzchni tarasu do powierzchni całkowitej spornego budynku rekreacji indywidualnej. Sąd zauważył, że z ustaleń dokonanych przez organy nadzoru budowlanego bezsprzecznie wynika, że sporny budynek został wybudowany bez wymaganego pozwolenia na budowę. Mając na uwadze treść art. 48 ust. 1 do ust. 3 P.b. Sąd przedstawił kiedy dochodzi do orzeczenia nakazu rozbiórki i jakie są tego przesłanki, jakie są warunki legalizacji i jakie czynności organ podejmuje w toku prowadzonej legalizacji. Sąd zaznaczył, że jeśli inwestor w wyznaczonym terminie nie spełni wskazanych w postanowieniu obowiązków, obliguje to właściwy organ do orzeczenia rozbiórki (art. 48 ust. 4 P.b.). Sąd powołując się na przywołane wcześniej przepisy wywiódł, że samowola budowlana, polegająca na budowie albo wybudowaniu obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganego pozwolenia na budowę, co do zasady skutkuje nakazem rozbiórki. W obowiązującym stanie prawnym nakaz rozbiórki nie jest orzekany bezwzględnie. Ustawodawca zobowiązał bowiem organy nadzoru budowlanego do badania, czy budowa zrealizowana bez wymaganego pozwolenia na budowę jest zgodna z przepisami, w szczególności o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i czy umożliwia doprowadzenie obiektu lub jego części do stanu zgodnego z prawem. Jeśli tak, to właściwy organ jest zobowiązany przeprowadzić postępowanie zmierzające do legalizacji obiektu budowlanego lub jego części. Dopiero wówczas, gdy okaże się, że nie ma prawnych warunków do legalizacji samowoli, organ może orzec rozbiórkę. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, Sąd stwierdził, że kwestionowana decyzja została wydana po prawidłowym przeprowadzeniu procedury legalizacyjnej, a orzeczona decyzją organu drugiej instancji rozbiórka obiektu jest skutkiem nieprzedłożenia przez skarżących dokumentów niezbędnych do legalizacji stwierdzonej samowoli. Sąd wskazał, że decyzją z dnia 6 lutego 2018 r., Burmistrz P. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na dokonaniu procesu legalizacji budynku pełniącego funkcję obiektu letniskowego, zlokalizowanego na działce nr [...], położonego w obrębie S., gmina P.. W wyniku rozpatrzenia odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie, decyzją z dnia 25 maja 2018 r., utrzymało w mocy ww. decyzję Burmistrza P.. Następnie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, wyrokiem z dnia 9 października 2018r. sygn. akt II SA/Ol 580/18, oddalił skargę na decyzję organu odwoławczego. Oddalenie skargi w sprawie decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy jednoznacznie wskazuje, że skarżący nie byli w stanie przedłożyć wymaganej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, co było warunkiem niezbędnym dokonania legalizacji posadowionego obiektu budowlanego. Skoro zaś nie została spełniona przesłanka legalizacji, to organ musiał orzec nakaz rozbiórki rzeczonego budynku. Żaden przepis Prawa budowlanego nie przewiduje bowiem w takiej sytuacji możliwości odstąpienia od orzeczenia nakazu rozbiórki. Sąd zwrócił uwagę na fakt, że postępowanie dotyczące samowoli budowlanej ma charakter obiektywny, a to oznacza, że dla jego prowadzenia nieistotne są inne okoliczności, niż fakt istnienia samowoli. Organ nie miał zatem podstaw do zalegalizowania przedmiotowego budynku w oparciu o inne dokumenty, niż wymienione w art. 48 ust. 3 P.b. Organ nadzoru budowlanego prawidłowo zatem zastosował ten przepis w niniejszej sprawie. Ponadto Sąd wskazał, że przepisy Prawa budowlanego, nie określają definicji powierzchni zabudowy. Pojęcie to określone zostało w Polskiej Normie PN-ISO 9836 (publ. przez Polski Komitet Normalizacyjny w październiku 1997 r., uchwała nr 33/97-o) i jest jednym z charakterystycznych parametrów użytkowych w budownictwie, który znajduje również zastosowanie w przepisach prawa budowlanego (zob. art. 3 pkt 7a, ustawy). Polskie Normy nie są przepisami prawa, jednak z celów i zasad, dla których utworzono zbiór Polskich Norm, jak również z unormowań prawnych, zawartych w art. 2 pkt 3, 4 i 5 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o normalizacji (Dz. U. Nr 169, poz.1386 ze zm.) wynika, iż pod pojęciem normy rozumie się dokument przyjęty w drodze konsensusu i zatwierdzony przez upoważnioną jednostkę, ustalający - do powszechnego i wielokrotnego stosowania - zasady, wytyczne lub charakterystyki odnoszące się do różnych rodzajów działalności lub ich wyników i zmierzających do uzyskania optymalnego stopnia uporządkowania w określonym zakresie (wyrok NSA z dnia 6 maja 2008 r. sygn. akt I OSK 785/07, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). Powyższe oznacza, że niezdefiniowanemu w ustawie pojęciu "powierzchnia zabudowy" należy przypisywać dokładnie takie znaczenie, jakie dla tego parametru przyjęto oficjalnie we właściwej Polskiej Normie. Zgodnie z punktem 5.1.2.2 Normy, "powierzchnia zabudowy jest wyznaczona przez rzut pionowy zewnętrznych krawędzi budynku na powierzchnię terenu. Do tej powierzchni nie wlicza się powierzchni obiektów budowlanych, ani ich części niewystających ponad powierzchnię terenu, powierzchni elementów drugorzędnych, np. schodów zewnętrznych, ramp zewnętrznych, daszków, markiz, występów dachowych, oświetlenia zewnętrznego, powierzchni zajmowanej przez wydzielone obiekty pomocnicze (np. szklarnie, altany, szopy)". Mając powyższe na uwadze, Sąd przyjął, że powierzchnia zabudowy łącznie z tarasem przedmiotowego budynku została prawidłowo ustalona. Zdaniem Sądu, w kontrolowanym postępowaniu organy dokonały prawidłowych ustaleń w zakresie przesłanek wydania nakazu rozbiórki w stosunku do spornego obiektu o charakterze rekreacyjnym. W ocenie Sądu, organ nadzoru budowlanego drugiej instancji nie naruszył przy tym przepisów art. 7, art. 77 § 1 K.p.a., bowiem prawidłowo oparł się na wyczerpująco zebranym przez organ pierwszej instancji materiale dowodowym, zaś jego ocena jest logiczna, niedowolna i w związku z tym zgodna z art. 80 K.p.a., czemu prawidłowo dano wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Natomiast sposób prowadzenia postępowania przez organ odwoławczy czynił w pełni zadość zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej (art. 8 K.p.a.). Skarżący wnieśli skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucili naruszenie przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 3 § 1 P.p.s.a., art. 106 § 3 P.p.s.a., art. 113 § 1 P.p.s.a., art. 135 P.p.s.a. i art. 133 § 1 P.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c), poprzez brak kontroli rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Olsztynie i wydanie rozstrzygnięcia na podstawie stanu faktycznego, który nie wynikał z akt sprawy, tj. uznaniu, iż powierzchnia tarasu winna być doliczona do powierzchni zabudowy budynku oraz, że taras jest powiązany konstrukcyjnie z budynkiem, podczas gdy jest on osobną konstrukcją, posiadającą własne fundamenty, a nadto w żadnym punkcie nie jest powiązany konstrukcyjnie z budynkiem, a w konsekwencji utrwalenie uchybień procesowych powstałych w postępowaniu przed organem administracyjnym, w szczególności art. 6 K.p.a., art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 § 1 K.p.a., art. 105 § 1 K.p.a. i art. 107 § 1 pkt 4 i 6 oraz § 3 K.p.a. Na podstawie tak sformułowanych zarzutów skarżący kasacyjnie wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawione zostały argumenty mające, zdaniem skarżących kasacyjnie, potwierdzać zasadność podniesionych zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 259 ze zm., dalej jako "P.p.s.a."), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez M. S. i J. S. nie miała usprawiedliwionych podstaw. Zasadniczą kwestią do rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie było ustalenie, czy do obliczonej przez organ powierzchni zabudowy przedmiotowego budynku rekreacji indywidualnej powinna zostać doliczona powierzchnia tarasu. Ma to o tyle znaczenie, że główna bryła budynku wraz z pomieszczeniem pomocniczym znajdująca się pod jednym dachem ma wymiary 6,00 m x 5,00 m oraz 1,50 m x 2,65 m, co daje łączną powierzchnię 33,975 m. Powyższe świadczyłoby o tym, że na budowę takiego obiektu, przyjmując, że stanowi wolnostojący parterowy budynek rekreacji indywidualnej przeznaczony do okresowego wypoczynku o powierzchni zabudowy do 35 m2, w myśl art. 29 ust. 1 pkt 2a ustawy Prawo budowlane wymagane byłoby jedynie zgłoszenie. Jak wynika z akt sprawy inwestorzy nie dokonali również zgłoszenia. Jednak w przedmiotowej sprawie taka kwalifikacja okazałaby się niewłaściwa z uwagi na rzeczywisty stan faktyczny. Ustalono bowiem w protokole kontroli z 3 października 2017 r. (treść i załącznik nr 1 legenda pkt 2), że do budynku dołączony jest zadaszony taras o powierzchni zabudowy 6,00 m x 3,00 m, co daje dodatkową powierzchnię zabudowy 18,00 m. Sumarycznie więc powierzchnia zabudowy wyznaczana, jak stanowi norma PN-ISO 9836;1997 pkt 5.1.2.2. "Właściwości użytkowe w budownictwie. Określanie i obliczanie wskaźników powierzchniowych i kubaturowych", przez rzut pionowy zewnętrznych krawędzi budynku na powierzchnię terenu wynosiłaby 51,975 m2. Wynika to z tego, że według wspomnianej normy powierzchnia całkowita budynku jest sumą powierzchni całkowitych wszystkich kondygnacji budynku. Jako kondygnacje mogą być traktowane kondygnacje znajdujące się całkowicie lub częściowo poniżej terenu, kondygnacje powyżej poziomu terenu, poddasza, tarasy, tarasy na dachach, kondygnacje techniczne i kondygnacje magazynowe. Norma rozróżnia wśród powierzchni kondygnacje zamknięte i przykryte ze wszystkich stron (a), kondygnacje, które nie są zamknięte ze wszystkich stron do ich pełnej wysokości i które są przykryte np. loggie )b), kondygnacje, które są ograniczone elementami budowlanymi (np. balustradami, osłonami zabezpieczającymi, poręczami) lecz nie są przykryte, np. balkony. Powierzchnia całkowita kondygnacji mierzona jest na poziomie posadzki po obrysie zewnętrznym budynku z uwzględnieniem tynków, okładzin i balustrad (pkt 5.1.3. normy). Wobec tego poza kondygnacją głównej były budynku wraz z pomieszczeniem pomocniczym (zamknięta ze wszystkich stron) jako kolejną kondygnację tegoż budynku należało doliczyć taras jako powierzchnię kondygnacji nie zamkniętej ze wszystkich stron do pełnej jej wysokości, która jest przykryta. Zdaniem NSA, twierdzenie skarżących kasacyjnie o braku dowodów i podstaw do formułowania tezy o konstrukcyjnym powiązaniu tarasu z bryłą budynku jest niezasadne. O ile faktycznie organy przyjęły tę okoliczność bez odwoływania się do konkretnych dowodów, to posługując się choćby zdjęciem przedmiotowego budynku przedstawiającego połączony z nim taras z daty przeprowadzenia kontroli 3 października 2017 r. wynika jednoznacznie, że takie powiązanie konstrukcyjne istniało. Przykrywający taras dach poza oparciem na zlokalizowanych od frontu drewnianych słupach tylną swą część opiera bezpośrednio na ścianie frontowej budynku. Można przyjąć, że belki stropowe dachu są konstrukcyjnie powiązane z budynkiem bowiem nie widać słupów, które podtrzymywałyby tylną jego część. Dodatkowo występują elementy balustrady na tarasie, które są dla swojej stabilności przytwierdzone do ściany frontowej budynku. Ponadto występuje już tylko funkcjonalne powiązanie budynku z tarasem, który stanowi drogę wejściową do budynku. Owe połączenie konstrukcyjne i funkcjonalne uzasadniało obliczenie całkowitej powierzchni obiektu budowlanego zlokalizowanego na działce skarżących kasacyjnie z uwzględnieniem tarasu. Pozbawione podstaw są twierdzenia zawarte w skardze kasacyjnej, że ów taras jest samodzielny a w ogóle to stanowi wiatę, która nie wymaga pozwolenia na budowę a jedynie zgłoszenia i jej legalność powinna być oceniana w odrębnym postępowaniu przez organu nadzoru budowlanego. Taras nie jest zlokalizowany w bliskiej odległości od budynku lecz jest powiązany z budynkiem konstrukcyjnie. Powiązanie to dotyczy przede wszystkim tylnej części dachu tarasu, który bez podparcia runąłby na ziemię. Nie sposób twierdzić, że taras jest drewnianą wiatą usytuowaną nie zależnie od bryły głównego budynku z samonośną konstrukcją dachu. Można przy tym zaakceptować pogląd, że taras ma osobne fundamenty w postaci stóp betonowych bowiem sam budynek zdaje się mieć fundament na całej swojej długości i szerokości. Taras by jego powierzchni nie wliczać do całkowitej powierzchni zabudowy budynku powinien być oddzielony i samodzielny konstrukcyjnie. Wobec powyższego Sąd I instancji słusznie nie dopatrzył się naruszenia przez organy przepisów postępowania dotyczących zgromadzenia i oceny materiału dowodowego w sprawie. Stan faktyczny został ustalony w sposób prawidłowy i właściwie zastosowano odpowiadające mu przepisy prawa. Organy nadzoru wbrew stanowisku skarżących kasacyjnie wyjaśniły wszystkie istotne dla sprawy okoliczności, w szczególności to, że przeprowadzenie legalizacji tego budynku nie będzie możliwe wobec braku możliwości uzyskania decyzji o warunkach zabudowy (ostateczna i prawomocna decyzja SKO w Olsztynie z 25 maja 2018 r. z uwagi na oddalenie skargi przez WSA w Olsztynie prawomocnym wyrokiem z 9 października 2018 r., sygn. akt II SA/Ol 580/18). W tych okolicznościach wydanie nakazu rozbiórki całego budynku wraz z tarasem w trybie art. 48 ustawy Prawo budowlane było nie tylko uzasadnione ale i konieczne z uwagi na kategoryczny charakter treści tegoż przepisu. Przeprowadzenie legalizacji nie było możliwe bowiem niemożliwie okazało się dostarczenie przez skarżących dokumentów wymaganych przez art. 48 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. W tym stanie sprawy Sąd I instancji postąpił prawidłowo oddalając skargę. Ustalony przez organy stan faktyczny i prawny w sprawie nie dawał podstaw do innego rozstrzygnięcia. Postępowanie legalizacyjne było konieczne gdyż skarżący nie dysponowali wymaganym pozwoleniem na budowę budynku rekreacji indywidualnej o wskazanych parametrach. Legalizacja zaś zakończyła się niepowodzeniem gdyż właściwe organy planistyczne odmówiły wydania decyzji o warunkach zabudowy. Był to warunek konieczny do ukończenia legalizacji zgodnie z wolą inwestorów. W jego braku organy musiały wydać nakaz rozbiórki stosownie do art. 48 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.