II SA/Gd 671/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak (spr.) po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi L. J. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 3 września 2019 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem oddala skargę. L. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądy Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 3 września 2019 r. w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wszczął postępowanie w sprawie zwężenia drogi dojazdowej obejmującej działkę nr [...] w miejscowości R. stanowiącej własność Gminy G. w związku z wybudowaniem ogrodzenia z bramą wjazdową na działce nr [..]. Decyzją z dnia 15 czerwca 2016 r. organ orzekł o braku podstaw do podjęcia rozstrzygnięcia na podstawie art. 51 w zw. z art. 50 ustawy Prawo budowlane. Decyzją z dnia 30 grudnia 2016 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 4 października 2017 r., sygn. akt II SA/Gd 146/17, uchylił obie powyższe decyzje. Sąd uznał bowiem, że organy dokonały błędnej oceny ustalonego stanu faktycznego obejmującego wybudowanie na działce nr [..] ogrodzenia w 2014 r. nie według przepisów obowiązujących w dacie budowy, ale według przepisów obowiązujących od 28 czerwca 2015 r. Nie ustalono zatem kluczowej okoliczności, czy przedmiotowe ogrodzenie wymagało dokonania zgłoszenia, którego brak uzasadniałby przeprowadzenie procedury legalizacyjnej i weryfikację robót budowlanych m.in. pod kątem zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia oraz zgodności z przepisami, w tym technicznymi. Sąd zwrócił także uwagę na konieczność oceny zarzutów podniesionych w odwołaniu, zupełnie pominiętych przez organ odwoławczy, a dotyczących naruszenia § 42 ust. 1 i § 14 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 26 września 2018 r., sygn. akt II OSK 109/18, oddalił skargę kasacyjną wniesioną przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego od wyroku Sądu I instancji. Po ponownie przeprowadzonym postępowaniu decyzją z dnia 19 kwietnia 2019 r., nr [..], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, w związku z wykonaniem ogrodzenia działki nr [..] położonej w miejscowości R., gmina G., bez wymaganego zgłoszenia budowy, nałożył na B. U. obowiązek wykonania, w terminie do dnia 31 lipca 2019 r., robót budowlanych w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem, tj. dostosowania bramy w istniejącym ogrodzeniu tak, aby jej skrzydła otwierały się do wewnątrz działki nr [..]. Z uzasadnienia decyzji wynika, że organ I instancji podczas kontroli stwierdził, że droga dojazdowa zlokalizowana na działce nr [..] na odcinku 3 m posiada szerokość 2,19 m. Ogrodzenie działki nr [..] zostało wykonane w całości na działce [..], co stwierdzono po odsłonięciu kamieni granicznych. Ogrodzenie wykonane w 2014 r. przez B. U. posiada wysokość w najwyższym punkcie 1,60 m. Brama ogrodzenia posiada szerokość w świetle 4,07 m oraz furtkę o szerokości 1,10 m. Furtka ogrodzenia otwiera się do wewnątrz działki. Brama składa się z dwóch skrzydeł. Jedno ze skrzydeł otwiera się do wewnątrz działki, natomiast drugie otwiera się na całą szerokość na zewnątrz działki i tylko częściowo do wewnątrz działki. Ogrodzenie nie posiada żadnych elementów mogących stwarzać zagrożenie dla bezpieczeństwa ludzi i zwierząt. Jedynie skrzydło, które otwiera się na zewnątrz działki, może stwarzać niebezpieczeństwo dla przejeżdżających samochodów oraz pieszych. Organ uznał, że w rozpatrywanej sprawie decydujące znaczenie ma stan prawny z 2014 r., tj. z daty budowy ogrodzenia, czyli obowiązujący w tym czasie art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, w myśl którego zgłoszenia właściwemu organowi wymagała, z zastrzeżeniem art. 29 ust. 3, budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych oraz ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m. Od dnia 28 czerwca 2015 r. podstawowym kryterium stwierdzającym, czy budowa ogrodzenia wymaga dokonania zgłoszenia, czy też nie, jest jego wysokość, a nie jak to było w poprzednim stanie prawnym, jego lokalizacja. W konsekwencji stwierdzono, że wybudowane przez B. U. ogrodzenie na działce nr [..] w 2014 r. wymagało dokonania zgłoszenia, gdyż zostało wybudowane od strony drogi zlokalizowanej na działce nr [..]. Inwestor takiego zgłoszenia nie posiadał, dlatego stwierdzono, że przedmiotowe ogrodzenie stanowi samowolę budowlaną. Organ przywołał opinię NSA, który stwierdził, że sama okoliczność, czy dany obiekt stanowi samowolę budowlaną, podlega ocenie według przepisów z daty jego budowy (realizacji), natomiast możliwość legalizacji oceniana jest na datę wydania decyzji w procedurze sanacyjnej. Z uwagi na zmianę przepisów ustawy Prawo budowlane organ rozstrzygnął w sprawie wykonanej samowoli budowlanej na podstawie przepisów art. 50 i 51. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego organ uznał, że wykonana w ogrodzeniu brama może stwarzać zagrożenie dla bezpieczeństwa, gdyż jej sposób otwierania jest niezgodny z § 42 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W niniejszej sprawie ma zastosowanie art. 50 ust. 1, gdyż dotyczy robót budowlanych wykonywanych w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, a także w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach. Odnośnie zarzutu dotyczącego dostępu do drogi publicznej organ zauważył, że H. i L. J. budując w 1986 r. budynek na działce nr [..] dostęp taki posiadali. Jedynie wskutek wznowienia granic działki nr [..] i postawienia ogrodzenia zmieniła się szerokość dojazdu na odcinku 3 m. Odnosząc się zatem do argumentów wysuwanych przez ich pełnomocnika, a dotyczących naruszonego prawa przejazdu przez działkę nr [..], organ wyjaśnił, że kwestia ta wykracza poza właściwość organów nadzoru budowlanego i może być dochodzona na drodze postępowania przed sądem powszechnym. Po rozpatrzeniu odwołania L. J. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 3 września 2019 r., nr [..], uchylił zaskarżoną decyzję w zakresie terminu wykonania nałożonego obowiązku i wyznaczył nowy termin do dnia 15 października 2019 r., w pozostałym zakresie utrzymując zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji i stwierdził, że nałożony obowiązek dostosowania bramy do stanu zgodnego z prawem jest prawnie uzasadniony, a zmiany wymagał jedynie termin. Organ uwzględniając wyroki sadów administracyjnych wydane w niniejszej sprawie stwierdził, że zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 23 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dacie wykonania robót budowlanych, wybudowanie ogrodzenia m.in. od strony dróg wymaga zgłoszenia. Stwierdził również, że w niniejszej sprawie inwestor takiego zgłoszenia nie dokonał, co uzasadniało uznanie wybudowanego ogrodzenia na działce nr [..] za samowolę budowlaną i wdrożenie procedury z art. 50 i art. 51 Prawa budowlanego. Ponadto, organ ustalił, na podstawie dokumentów z postępowania o wznowienie punktów granicznych m.in. działek [..] i [..] w R., że kwestionowane ogrodzenie B. U. wybudowała na działce nr [..], co nie spowodowało zawężenia działki drogowej o nr [..] stanowiącej dojazd do działki [..] w R. W związku z tym jednak, że brama wjazdowa przedmiotowego ogrodzenia otwiera się na zewnątrz działki, co jest sprzeczne z § 42 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, i zagraża bezpieczeństwu ludzi i mienia, organ zobowiązał inwestora do dostosowania bramy w ogrodzeniu do stanu zgodnego z prawem. Weryfikując zarzut odwołania dotyczący publicznego charakteru drogi dojazdowej nr [..] organ ustalił, na podstawie informacji Burmistrza Miasta i Gminy, że działka ta należąca do gminy nie ma charakteru drogi publicznej, a jest drogą wewnętrzną. W konsekwencji organ uznał, że wymóg szerokości 3 m nie dotyczy wskazanej drogi. Wyjaśniono przy tym, że szerokość tej drogi zależy od szerokości działki i organ nadzoru budowlanego nie ma prawnych możliwości nakazania poszerzenia drogi, gdyż to wiązałoby się ze zmianą granic działek. Poza tym podkreślono, że sądy administracyjne orzekające w niniejszej sprawie nie kwestionowały szerokości drogi. W skardze na powyższą decyzję zarzucono, że nie można zalegalizować samowoli budowlanej, gdyż samowola ta nie jest zgodna z przepisami prawa budowlanego a jej pozostawienie w dotychczasowym miejscu zagraża higienie oraz ochronie środowiska. Skarżący zwrócił uwagę, że z powodu braku dojazdu nie ma możliwości wywozu nieczystości, przez co zostało zalane mieszkanie. Skarżący przywołał art. 5 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego i stwierdził, że organ odwoławczy nie stosował się do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 305/2011 z dnia 9 marca 2011 ustanawiającego zharmonizowane warunki wprowadzenia do obrotu wyrobów budowlanych i uchylającego dyrektywę Rady 89/106/EWG oraz do obwieszczenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 17 lipca 2015 r. Skarżący zarzucił organom gminy poświadczanie nieprawdy co do stanu prawnego przedmiotowej drogi, gdyż droga ta została przekazana przez Wojewodę decyzją z dnia 10 października 1991 r. Gminie. Podkreślił, ze zgodnie z § 14 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, szerokość drogi nie może być mniejsza niż 3 m. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu, albowiem kontrola zaskarżonej decyzji wykazała, że nie narusza ona prawa w sposób i w stopniu uzasadniającym konieczność jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej i obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne w myśl art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Niniejsza sprawa była już przedmiotem kontroli zarówno Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku (wyrok z dnia 4 października 2017 r., sygn. akt II SA/Gd 146/17), jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok z dnia 26 września 2018 r., sygn. akt II OSK 109/18). Stosownie zaś do art. 153 p.p.s.a., który stanowi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie, organy administracji rozpoznające sprawę ponownie związane były oceną prawną oraz wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 4 października 2017 r., w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 146/17, oraz w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2018 r., w sprawie o sygn. akt II OSK 109/18, którym oddalono skargę kasacyjną. We wskazanym wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w pierwszej kolejności w sposób precyzyjny określił przedmiot postępowania, który w niniejszej sprawie ograniczony jest do zbadania legalności wybudowanego na działce nr [..] ogrodzenia zwężającego, w ocenie skarżącego, drogę dojazdową na działce nr [..]. Sąd wojewódzki wyraźnie podkreślił, że poza zakresem rozpoznania i rozstrzygnięcia organów pozostawała kwestia zwężenia drogi zlokalizowanej na działce nr [..] w miejscowości R. spowodowanego wznowieniem granic (wyznaczeniem punktów granicznych). Sąd I instancji stwierdzając, że przeprowadzona przez organy nadzoru budowlanego ocena wystąpienia samowoli budowlanej została oparta na błędnie przyjętym stanie prawnym, wskazał, że oceny tej należało dokonać według przepisów prawa budowlanego obowiązujących w dacie wykonania robót budowlanych, tj. w 2014 r. Powyższe stanowisko zostało potwierdzone przez Naczelny Sąd Administracyjny. Oznacza to, że organy nadzoru budowlanego oceniając zaistnienie samowoli budowlanej miały obowiązek sięgnięcia do przepisów Prawa budowlanego obowiązujących w dacie realizacji obiektu. Analiza uzasadnień decyzji organów obu instancji prowadzi do wniosku, że z obowiązków swoich organy wywiązały się prawidłowo weryfikując wybudowane ogrodzenie na działce nr [..] w świetle stanu prawnego z daty jego budowy, a więc z 2014 r., tj. w świetle obowiązującego w tym czasie art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), zwanej dalej Prawem budowlanym, w myśl którego zgłoszenia właściwemu organowi wymagała, z zastrzeżeniem art. 29 ust. 3, budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych oraz ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m. Organy uznały, że skoro ogrodzenie na działce nr [..] znajduje się od strony drogi to jego budowa wymagała zgłoszenia organom architektoniczno – budowlanym. Stanowisko organów w pełni zasługuje na aprobatę, choć w tym kontekście organy w uzasadnieniu nie odniosły się do charakteru drogi dojazdowej stanowiącej działkę nr [..], która nie jest drogą publiczną, ale drogą wewnętrzną w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 470), zwanej dalej u.d.p. Zgodnie z art. 1 u.d.p. drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie niniejszej ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych. Przepis art. 7 ust. 1 u.d.p. stanowi, że do dróg gminnych zalicza się drogi o znaczeniu lokalnym niezaliczone do innych kategorii, stanowiące uzupełniającą sieć dróg służących miejscowym potrzebom, z wyłączeniem dróg wewnętrznych. Zaliczenie do kategorii dróg gminnych następuje w drodze uchwały rady gminy po zasięgnięciu opinii właściwego zarządu powiatu (art. 7 ust. 2 u.d.p.). Z ujawnionych w sprawie okoliczności faktycznych, potwierdzonych pismem Burmistrz Miasta i Gminy z dnia 7 sierpnia 2018 r. wynika, że działka nr [..] stanowiąca własność Gminy nie jest drogą publiczną tylko drogą wewnętrzną. Droga ta komunikuje działki położone w bezpośrednim jej sąsiedztwie, w tym działkę skarżącego o nr [..], z drogą publiczną, i w tym znaczeniu można jej przypisać funkcję drogi dojazdowej, ogólnodostępnej. Jest to istotna okoliczność z punktu widzenia art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, w brzmieniu obowiązującym w dacie popełnienia samowoli. Jak wynika wprost z treści art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, przepis ten uzależnia obowiązek dokonania zgłoszenia budowy ogrodzeń nie tylko od strony dróg ale także od strony "innych miejsc publicznych". Ustawodawcy chodziło zatem o drogę w rozumieniu miejsca publicznego (powszechnie dostępnego), a nie tylko o drogę w rozumieniu przepisów u.d.p. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęto, że prawidłowa wykładnia normy prawnej art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego może i powinna prowadzić do wniosku, że także droga nie zaliczona do żadnej kategorii dróg publicznych, stanowi "inne miejsce publiczne". Jeżeli bowiem do istniejącej drogi, w tym drogi wewnętrznej, która nie jest drogą publiczną, ma dostęp nieograniczona ilość osób korzystających z tej drogi, a nawet wystarczy, iż korzysta z niej mniejsza liczba osób, to nie sposób przyjąć, że droga ta nie stanowi miejsca publicznego. Staje się nim z woli właściciela, ze względu na ustanowiony przez niego sposób użytkowania (por. wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2018 r., II OSK 741/16, LEX nr 2467412, oraz powołane tam orzecznictwo). Z ustaleń poczynionych w niniejszej sprawie wynika, że działka nr [...] służy jako dojazd do określonych nieruchomości i w związku z tym budowa ogrodzenia od strony tej działki usytuowanego na działce nr [..] wymagała dokonania zgłoszenia, czego inwestor zaniedbał. Odrębnym zagadnieniem jest natomiast ocena możliwości legalizacji samowoli budowlanej, której dokonać należało według przepisów obowiązujących w dacie orzekania, skoro celem regulacji jest doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem (a więc w czasie teraźniejszym). W sytuacji, gdy w dacie orzekania przez organ, objęty postępowaniem obiekt budowlany nie podlega reglamentacji Prawa budowlanego, tj. nie wymaga zarówno uzyskania pozwolenia na budowę, jak i zgłoszenia, powinno się ten fakt uwzględnić w ramach prowadzonego postępowania legalizacyjnego, którego celem jest doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z obowiązującymi w tym czasie przepisami. W przypadku obiektów budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę i zgłoszenia brak jest podstawy prawnej do orzeczenia nakazu rozbiórki na podstawie art. 48 Prawa budowlanego. Nie oznacza to jednak, wyłączenia takich obiektów spod nadzoru budowlanego w ogóle, bowiem mieszczą się one w hipotezie art. 50 i art. 51 Prawa budowlanego, które znajdują tutaj zastosowanie (por. uchwała NSA z dnia 3 października 2016 r., sygn. akt II OPS 1/16). Przepis art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego przewiduje, że w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych nie tylko wykonywanych bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia (pkt 1) bądź na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1 (pkt 3), ale również w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska (pkt 2) i w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, projekcie budowlanym lub w przepisach (pkt 4). W kontrolowanej sprawie organy obu instancji oceniając możliwość legalizacji samowolnie wybudowanego ogrodzenia w świetle przepisów art. 29 ust. 1 pkt 23 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego obowiązujących w dacie orzekania prawidłowo ustaliły, że budowa ogrodzenia nie wymaga aktualnie ani pozwolenia na budowę ani zgłoszenia. Zgodnie jednak ze wskazaniami sądów administracyjnych orzekających w niniejszej sprawie, organy zbadały, czy wybudowane ogrodzenie może powodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska oraz czy nie zostało wybudowane w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach. W tym zakresie organy sięgnęły do przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1065 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem, którego § 42 ust. 1 stanowi, że bramy i furtki w ogrodzeniu nie mogą otwierać się na zewnątrz działki. Tymczasem w niniejszej sprawie stwierdzono, że brama w ogrodzeniu usytuowanym na działce nr [..] otwiera się na zewnątrz działki, co jest niezgodne z powołanym przepisem rozporządzenia i może powodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia. W konsekwencji, organ prawidłowo zastosował dyspozycję art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, jako podstawę nałożenia obowiązku podjęcia działań dostosowujących bramę do wymogów technicznych, tj. do sytuacji, w której brama będzie otwierała się do wewnątrz działki nr [..]. Sąd uznał w konsekwencji, że zaskarżona decyzja została podjęta po prawidłowym przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, które pozwoliło na zgromadzenie kompletnego materiału dowodowego i ustalenie na jego podstawie okoliczności faktycznych istotnych z punktu widzenia przepisów Prawa budowlanego mających zastosowanie w sprawie. Biorąc pod uwagę przedmiot kontrolowanego postępowania ograniczony wyłącznie do kwestii legalności wybudowania ogrodzenia na działce nr [..] zarzuty skargi odnoszące się do zwężenia drogi zlokalizowanej na działce nr [..] spowodowanego wznowieniem granic (wyznaczenie punktów granicznych) nie mogły podważyć dokonanej przez Sąd oceny legalności ogrodzenia. Organy nadzoru budowlanego nie są upoważnione do kontrolowania przebiegu granicy pomiędzy nieruchomościami, a fakt zlokalizowania ogrodzenia w całości na działce nr [..] nie został podważony w toku postępowania. Z podobnych przyczyn szerokość działki nr [..] oraz utrudnienia w korzystaniu z niej wynikające ze wznowienia granic m.in. działki nr [..] pozostają bez wpływu na dokonaną przez Sąd ocenę. Powoływanie się przez skarżącego na podstawowe wymagania dotyczące obiektów budowlanych określone w załączniku I do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 305/2011 z dnia 9 marca 2011 r. ustanawiającego zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych i uchylającego dyrektywę Rady 89/106/EWG (Dz. Urz. UE L 88 z 04.04.2011, str. 5, z późn. zm.) m.in. w zakresie higieny, zdrowia i środowiska służyło skarżącemu w istocie do potwierdzenia tezy o negatywnym wpływie usytuowania ogrodzenia na działce nr [..] na możliwości prawidłowego korzystania z drogi dojazdowej. Zdaniem Sądu, organy orzekające w sprawie, zgodnie ze wskazaniami tutejszego Sądu sformułowanymi w wyroku z dnia 4 października 2017 r., dokonały prawidłowej weryfikacji spełnienia przez ogrodzenie wybudowane na działce nr [..] wymogów technicznych, nie uchybiając przepisom rozporządzenia. Tym samym zadośćuczyniły dyspozycji art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego, który stanowi o projektowaniu oraz budowie obiektu budowlanego jako całości oraz jego poszczególnych części w sposób określony w przepisach szczególnych, w tym m.in. techniczno-budowlanych z uwzględnieniem uwarunkowań wynikających z jego przeznaczenia. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę. Sąd orzekał w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym, na które sprawa została skierowana na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374), oraz w związku z zarządzeniem Nr 25/2020 Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 maja 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wstrzymania przyjmowania interesantów i ograniczenia obsad kadrowych w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gdańsku w związku z istotnym zagrożeniem wirusem SARS-CoV-2, którym odwołano rozprawę wyznaczoną na dzień 27 maja 2020 r.