IV SA/Wa 2926/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Szymańska, Sędziowie sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr.), asesor WSA Agnieszka Wąsikowska, Protokolant spec. Joanna Ziółkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lipca 2020 r. sprawy ze skargi Z. T. i K.C. na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę Przedmiotem skargi wniesionej przez Z. T. i K. C. (dalej: skarżące) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest uchwała Rady Gminy [...] z [...] maja 2019r. nr [...] w sprawie Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działek nr ewidencyjny [...], [...], [...], [...] w miejscowości [...]. Skarżące wskazanej wyżej uchwale zarzuciły naruszenie: 1. art. 9 ust 4 w z w. z art. 15 ust. 1 i art. 20 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskutek : 1. określenia innego przeznaczenia działek ewidencyjnych o numerze [...] i [...] w planie miejscowym, aniżeli wskazany w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy ( zmiana przeznaczenia z terenów zabudowy mieszkalnej i usługowej na zabudowę usługową); 2. nieokreślenia dla nieruchomości objętych planem miejscowym szczególnych warunków zagospodarowania terenów oraz ograniczeń w ich użytkowaniu, pomimo wyznaczenia w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy osi widokowej, co obligowało do określeniach takich ograniczeń w zakresie umieszczania reklam, oraz innych elementów przesłaniających czytelność struktur historycznego układu miejscowości. 2. art. 15 ust 1 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 3 ust. 22 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie — wskutek ustalenia w § 4 pkt 6 zaskarżonego planu, definicji powierzchni biologicznie czynnej jako gruntu rodzimego pokrytego roślinnością oraz wodę powierzchniową na działce budowlanej w sytuacji, gdy jest to niezgodnie z definicją obowiązującą w przedmiotowym rozporządzeniu; 3. art. 1 ust. 1 pkt 1, 2, 3, 6 i 7 oraz art. 15 ust. 2 pkt 1 i 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nieuwzględnienie w planie: ochrony prawa własności skarżących, a tym samym naruszenie władztwa planistycznego, wymagań ład przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury, a także walorów architektonicznych i krajobrazowych; 4. art. 1 ust. 2 pkt 3 w zw. z art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez naruszenie zasady ochrony środowiska, w tym braku odpowiednich zapisów w planie dotyczących ograniczenia hałasu oraz wadliwych zapisów planu, które sprzyjają pogorszeniu warunków akustycznych na terenach mieszkaniowych; 5. art. 46 ust. 1 pkt. 1 w zw. z art. 48 pkt 1 w zw. z art. 57 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, wskutek odstąpienia od przeprowadzenia strategicznej oceny oddziaływania na środowisko bez uzgodnienia tego odstąpienia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska; Podnosząc wskazane zarzuty skarżące wniosły na podstawie art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym o stwierdzenie nieważności ww. uchwały Rady Gminy [...] o nr [...] w całości zarówno w zakresie części tekstowej oraz części graficznej. W uzasadnieniu skargi skarżące szeroko ją umotywowały w szczególności wskazując, iż uchwalony Plan pozostaje w sprzeczności z zapisami uchwalonego dla tego terenu Studium, gdyż w Studium obszar, który został objęty zaskarżonym Planem (działki nr ew. [...], [...], [...] i [...]) został przeznaczony pod rozwój obiektów produkcyjnych, składów, magazynów i usług (PU) oraz zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usług (MNU). Tymczasem zgodnie z uchwalonym Planem objęte nim działki znalazły się w obszarze przeznaczonym pod obiekty produkcyjne, składy, magazyny i usługi oraz tereny usług. Podkreślono również, że pomimo informacji Wójta Gminy [...] o przystąpieniu do sporządzenia strategicznej oceny oddziaływania na środowisko, to ocena ta nie została sporządzona. Wskazując na interes prawny do zaskarżenia w/w uchwały skarżące wskazały że są właścicielkami działek nr ew. [...] – Z. T. i [...] – K. C., które bezpośrednio graniczą z terenem objętym zaskarżonym Planem i które są zabudowane zabudową mieszkaniową jednorodzinną. A w ich ocenie Plan narusza ich interes poprzez nadmierne ograniczenie prawa własności w skutek zmiany przeznaczenia funkcji terenów sąsiadujących z działkami skrzących z funkcji mieszkaniowej jednorodzinnej i usług na funkcję usługową. Zdaniem skarżących przedmiotowa zmiana przeznaczenia terenu w rzeczywistości sprowadza się do faworyzowania właściciela realizującego funkcje usługowe, kosztem skarżących co stanowi przejaw przekroczenia władztwa planistycznego. Podkreśliły również, że wskazane naruszenie będzie miało wpływ na wzmożenie ruchu komunikacyjnego, zwiększenie hałasu, zwiększenie zanieczyszczenia środowiska i znaczne utrudnienie bytowania dla mieszkańców z najbliższej okolicy – w tym skarżących - tymczasem uchwała nie zawiera odpowiednich zapisów dotyczących ograniczenia hałasu, co będzie sprzyjać pogorszeniu warunków akustycznych na terenach mieszkaniowych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując że Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy określa politykę przestrzenną gminy a zatem określone obszary gminy mogą być przeznaczane w miejscowym planie pod zabudowę lub funkcje danego rodzaju jeśli w Studium są wskazane pod taką zabudowę lub funkcję. Dla działek ewidencyjnych Nr [...], [...] w Studium wskazano kierunek zagospodarowania "tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usług" Zgodnie z opisem w tekście Studium jest to obszar o dominacji funkcji mieszkaniowej realizowanej w formie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz usług, w tym rzemiosła. Takie określenie dopuszcza zatem zarówno realizację zabudowy mieszkaniowej jak i usługowej, co znalazło odzwierciedlenie w ustaleniach planu. Organ wskazał, że w Studium osie widokowe zostały wyznaczone wzdłuż ul. [...]. W zaskarżonym Planie została zaś określona nieprzekraczalna linia zabudowy od linii rozgraniczającej ulicy, tym samym określono warunek zagospodarowania terenu pozwalający na zachowanie ukształtowanego wglądu, nie przesłaniający czytelności struktur historycznego układu miejscowości (obszar objęty planem położony poza historycznym układem przestrzennym wpisanym do GEZ). Wyjaśniono również, że wprowadzone do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zmiany nie pozwalają na określanie w planie miejscowym zasad sytuowania reklam. Wyjaśniono także, że powyższe ustalenia mogą być wprowadzone odrębną uchwałą Rady Gminy (art. 37a ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Organ podniósł również, że zastosowana w zaskarżonym Planie definicja powierzchni biologicznie czynnej nie jest z sprzeczna z definicją zawartą w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury' z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2019r. poz. 1065). Zdaniem organu zarzut o nieuwzględnieniu w planie art. 1 ust. 1 pkt 3. 6 i 7 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest nieuzasadniony, ponieważ wspomniany ustęp zawiera tylko 2 punkty. Wskazano że określone w planie parametry i zasady zagospodarowania terenu oraz kształtowania zabudowy zostały ustalone w odniesieniu do wielkości występujących w sąsiedztwie oraz biorąc pod uwagę parametry i wskaźniki podane w Studium. Nadto prawo własności sąsiednich działek nie zostało naruszone, gdyż Plan nie ingeruje w ich zagospodarowanie, a w stosunku do terenów objętych planem ustala zasadę ograniczenia uciążliwości do granic terenu, do którego inwestor ma tytuł prawny. W zakresie zarzutu odnoszącego się do ustalonych w Planie zasad ochrony środowiska, organ uznał że wskazany zarzut jest niezasadny bowiem w Planie zawarte zostały zapisy mające na celu ochronę środowiska w tym również zabezpieczenie nieruchomości graniczących z teren Planu w tym również w zakresie akustycznym. Organ wystąpił również do odpowiednich organów o uzgodnienie odstąpienia od przeprowadzenia strategicznej oceny oddziaływania na środowisko. Możliwość taką określił ustawodawca w przepisie art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Regionalny dyrektor dokonał uzgodnienia w formie "milczącej zgody". Natomiast na etapie opiniowania projektu planu uzyskano pozytywne opinie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Skarga złożona została w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (jt.Dz.U. z 2019 poz. 506 z późn. zm. -dalej: u.s.g.), według którego każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. W pierwszej kolejności należy zatem rozważyć dopuszczalność złożenia skargi w kontekście spełnienia kryteriów określonych w powołanym art 101 ust. 1 u.s.g., a więc czy zaskarżona uchwała jest aktem z zakresu administracji publicznej i czy narusza interes prawny lub uprawnienie skarżącej. Zaskarżona uchwała Rady Gminy [...] z [...] maja 2019r. nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działek nr ew. [...], [...], [...] [...] w miejscowości [...], jest aktem prawa miejscowego, co wynika wprost z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP oraz art. 14 ust. 8 ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (jt. Dz.U.2018, poz. 1945 z póżn. Zm. – dalej: u.p.z.p.), i co w konsekwencji przesądza, iż stanowi akt z zakresu administracji publicznej. Do ustalenia pozostaje zatem, czy powołana uchwała dotyczy interesu prawnego skarżących i czy narusza ten interes prawny. Skarżące wywodzą swój interes prawny z faktu przysługiwania im prawa własności do działek nr ew. [...] i [...], które bezpośrednio graniczą z terenem objętym planem przylegając do działek które w Planie przeznaczone zostały pod funkcję usługową (U) i produkcyjną, składów, magazynów i usług (PU) objętych ustaleniami zaskarżonego Planu (uchwała z [...] maja 2019r. nr [...] Rady Gminy [...][...] – dalej: Plan,) na które będzie oddziaływał sposób zagospodarowania tych działek w szczególności w zakresie hałasu. Z treści przytoczonego wyżej przepisu wynika, iż skargę w trybie art. 101 u.s.g. może wnieść skutecznie tylko ten, kto wykaże naruszenie przez zaskarżoną uchwałę własnego interesu prawnego lub uprawnienia. Zaskarżeniu w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. podlega zatem uchwała organu gminy nie tylko niezgodna z prawem, ale i jednocześnie godząca w sferę prawną podmiotu, który wnosi skargę - wywołująca dla niego negatywne konsekwencje prawne np. zniesienia, ograniczenia, czy też uniemożliwienia realizacji jego uprawnienia lub interesu prawnego. Składając skargę, musi on zatem wykazać naruszenie własnego interesu prawnego, polegające na istnieniu bezpośredniego związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a własną, indywidualną i prawnie chronioną sytuacją. Dla uznania legitymacji skargowej podmiotu nie jest zatem wystarczające wykazanie, że uchwała podjęta przez organ gminy narusza jego pojmowany w sposób subiektywny interes faktyczny. Ponieważ do wniesienia skargi nie legitymuje stan jedynie zagrożenia naruszeniem, przeto w skardze należy wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia prawem chronionego interesu lub uprawnienia podmiotu wnoszącego skargę. Skarga złożona w trybie powyższego przepisu nie ma bowiem charakteru actio popularis, zatem do jej wniesienia nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia (wyroki NSA z dnia 3 września 2004 r., sygn. akt OSK 476/04, ONSA i WSA 2005/1/2; z dnia 4 lutego 2005 r., OSK 1563/04, Lex nr 171196; z dnia 1 marca 2005 r, sygn. akt OSK 1437/2004, Wokanda 2005 r. nr 7-8, str. 69). W orzecznictwie i doktrynie eksponuje się przede wszystkim bezpośredniość, konkretność i realny charakter interesu prawnego strony kształtowanego aktem stosowania prawa materialnego (wyrok NSA z dnia 18 września 2003 r., sygn. akt li SA 2637/02, Lex nr 80699). O naruszeniu interesu prawnego można mówić wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego wynikające z przepisów prawa materialnego lub procesowego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący. Podmiot wykazać zatem powinien, że interes ten znajduje ochronę w obiektywnie pojmowanym porządku prawnym. Interes prawny, o którym stanowi art 101 ust. 1 u.s.g., to interes chroniony prawem. Dla jego wykazania wskazać należy zatem normę prawa materialnego lub procesowego, z których wynikają określone indywidualne prawa lub obowiązki tego podmiotu. Wobec powyższego, stwierdzić należy, że o skuteczności skargi przesądza wykazanie przez podmiot, który wniósł tą skargę naruszenia przez zaskarżoną uchwałę jego interesu prawnego lub uprawnienia. Skarżące interes do zaskarżenia ww. Planu wywodzi z prawa własności ("praw właścicielskich"). Jak wskazano bowiem w skardze są ona właścicielkami dwóch działek położonych w bezpośrednim sąsiedztwie terenu który został objęty uchwałą z [...] maja 2019r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działek nr ewid. [...], [...], [...], [...] w miejscowości [...]. Obecnie część terenu objętego planem jest wykorzystywana pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną tak jak i działki skarżących. Plan jedna przewiduje zmianę przeznaczenia tych terenów pod zabudowę usługową- co pogorszy sposób korzystania z zabudowy mieszkaniowej skarżących, zmniejszy atrakcyjność nieruchomości skarżących oraz negatywnie wpłynie na otoczenie nieruchomości. W szczególności wskazano na uprawnienia skarżących wynikające z ochrony przez uciążliwymi immisjami w tym przed hałasem, gdyż Plan nie przewiduje rozwiązań minimalizujących uciążliwy hałas, który wzrośnie po dokonaniu zainwestowania terenu objętego planem zgodnie z przewidywaną przez Plan funkcją. Nadto zdaniem skarżących studium na tym terenie przewiduje zabudowę mieszkaniowo-usługową, co oznacza że zapisy Planu są niezgodne ze Studium. Należy zatem ponownie zauważyć, że przepis art. 101 u.s.g. przyznaje legitymację skargową podmiotowi, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone wskazanymi aktami. Zatem nie chodzi tutaj jedynie o oddziaływanie na interes prawny (uprawnienie), ale o stan dalej idący, polegający na takim oddziaływaniu, które powoduje jego naruszenie. Można założyć, że zachodzą tego rodzaju sytuacje, kiedy uchwała (zarządzenie) organu gminy oddziałuje na interes prawny (uprawnienie) określonego podmiotu, jednak interesu tego nie narusza. Owo naruszenie interesu, jak i sam interes prawny, będzie jednak podlegało badaniu w trakcie postępowania sądowego. Wstępna ocena dokonana w tym zakresie nie upoważniała bowiem Sądu do odrzucenia skargi. Stąd Sąd w niniejszej sprawie, gdzie skarżące powołały się na swoje prawo własności oraz uciążliwości związane z planowaną funkcją, nie znalazł podstaw do jej odrzucenia. Przechodząc do badania podnoszonych w skardze zarzutów należy zauważyć, że do zadań własnych gminy należy kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w szczególności poprzez uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (art. 3 ust. 1 u.p.z.p.). Powołana regulacja potwierdza samodzielność gminy w zakresie władczego przeznaczania i określania warunków zagospodarowania terenów (władztwo planistyczne gminy). Jednakże gmina nie ma absolutnej władzy w określaniu przeznaczenia terenów i ich warunków zagospodarowania. Granice władztwa planistycznego gminy wyznaczają ograniczenia określone w ustawach, w tym w przepisach ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności dotyczące zasad sporządzania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Podnieść należy przy tym, że zgodnie z poglądem wyrażonym przez NSA w wyroku z dnia 18 września 2012 r., sygn. akt II OSK 1575/12, - z który to pogląd Sąd orzekający w niniejszej sprawie w całości podziela- "przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym upoważniają gminę do uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, w których gminy ustalają przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenów (art. 4 u.p.z.p.), w konsekwencji ograniczając sposób wykonywania prawa własności (...). Organy planistyczne uchwalając plan, nie naruszają więc norm ogólnych regulujących prawo własności, choć oczywiście ingerują w samo prawo własności i interesy prawne właścicieli. Ingerencja ta jest jednak dozwolona na gruncie obowiązujących przepisów, jeśli nie godzi w istotę prawa własności." Przy tym, "Działając w ramach określonych przez granice prawa i stosując zasadę proporcjonalności, organy gminy mogą w tworzonym planie zagospodarowania przestrzennego ograniczać uprawnienia właścicieli w celu pełniejszej realizacji innych wartości, które uznały za ważniejsze" (wyrok NSA z 21 marca 2017 r., sygn. II OSK 1656/15). Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia art. 9 ust. 4 w zw. z art. 15 ust. 1 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p., to należy wskazać, że nie zasługują one na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że Studium jest aktem określającym jedynie kierunki polityki przestrzennej gminy jego zapisy powinny określać ogólne postanowienia tej polityki, co ma podlegać doprecyzowaniu na etapie sporządzania planu. Dopiero plan ustala przeznaczenie terenów, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określa sposoby zagospodarowania i warunków zabudowy terenów (art. 4 ust. 1 tej ustawy). Gminy nie muszą uchwalić plan miejscowy jednocześnie dla wszystkich wskazanych obszarów studium. Ma na to wpływ aspekt techniczny, jak i finansowy. Studium jest obligatoryjnie sporządzane dla całego obszaru gminy, w przeciwieństwie do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który może być sporządzony dla obszaru o dowolnej, nawet niewielkiej, powierzchni – w niniejszej sprawie dla 4 działek. Wskazać również należy, że regulacje planu miejscowego nie muszą być kopią zapisów studium, gdyż wówczas brak byłoby racjonalnego uzasadnienia dla ustawowego rozróżniania studium i planu miejscowego, jako aktu precyzującego władczo i konkretnie ustalenia studium. Ustalenia tego ostatniego aktu obejmują większe obszary terenu i opisują pożądane kierunki zagospodarowania przestrzennego. Sąd uznał, że w zaskarżonej uchwale dokonano prawidłowo konkretyzacji postanowień studium, które były dość szerokie i nie doszło do sprzeczności z jego ustaleniami. Z kolei samo Studium nie było tu przedmiotem kontroli pod względem legalności, gdyż temu służy odrębna procedura. Należy wyjaśnić też, że przewidziane w Studium przeznaczenie terenu powinno się bilansować w odniesieniu do danej jednostki terenowej a nie konkretnej działki ewidencyjnej. W związku z tym prawie zawsze dochodzi do sytuacji, w której nie na wszystkich działkach ewidencyjnym dla danej jednostki terenowej będzie występować przewidziany w Studium sposób przeznaczenia, tj. przeznaczenie dominujące bądź uzupełniające. Takie zapisy Studium nie gwarantują zatem każdemu właścicielowi możliwości zabudowy w pełnym zakresie w odniesieniu do każdej z działek ewidencyjnych. Plan jest tego rodzaju dokumentem, który ma przedstawiać obraz zagospodarowania przestrzennego całego, objętego postanowieniami planu, obszaru. Oznacza to, że na danym terenie muszą występować różne formy zagospodarowania (budynki mieszkaniowe, usługowe, produkcyjne i magazynowe, handlowe, zieleń urządzona, tereny rolnicze czy drogi). Mając na uwadze powyższe, należy również zauważyć, że nie jest możliwe jednakowe zagospodarowanie każdej działki na terenie obszaru objętego planem (działki nr ew. [...], [...], [...] i [...]) w sposób jaki przewiduje studium, tj. np. jako funkcję dominującą uznać zabudowę mieszkaniową a uzupełniającą usługową. Przedmiotem oceny organu planistycznego jest dany obszar objęty planem a nie konkretna działka ewidencyjna. To obszar w warunkach określonych w planie musi być zagospodarowany w sposób gwarantujący ład przestrzenny na danym terenie, a nie każda działka z osobna. W Studium teren objęty zaskarżonym Planem został oznaczony symbolem MNU – tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usług oraz PU- tereny obiektów produkcyjnych, składów, magazynów i usług. Nie ulega również wątpliwości, że objęte zaskarżonym Planem działki nr ew. [...], [...],[...] i [...] znajdowały się częściowo w obszarze MNU a częściowo PU przy czym działki [...] i [...] w całości zarówno w Planie jak i w Studium znajdowały się w obszarze PU i w tym zakresie nie nastąpiła żadna zmiana zapisów Planu w stosunku do studium w zakresie przewidywanej funkcji obszaru. Skarżące zdają się jednak w skardze skupiać głównie na działkach nr [...] i [...] objętych planem gdzie zgodnie ze Studium przewidywana była zabudowa mieszkaniowo jednorodzinna i usług. Tymczasem w Planie na wskazanym terenie przewidziana została tylko funkcja usługowa. Z powyższego skarżące wyciągają wniosek, iż Plan jest niezgodny ze Studium. Skarżące nie zauważają jednak, iż określenie obszaru jako MNU ( obszar o dominującej funkcji mieszkaniowej realizowanej w formie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz usług, w tym rzemiosła) w Studium nie oznacza, że zostanie on tak samo określony w Planie. Takie określenie dopuszcza bowiem zarówno realizację zabudowy mieszkaniowej jak i usługowej w obszarze. Uchwałodawca w ramach tak określonego w Studium obszaru może dokonać uściślenia funkcji na poszczególnych nieruchomościach lub niedużych obszarach przewidując, że część z nich będzie np. mieszkaniowa jednorodzinna a część np. tylko usługowa. W niniejszej sprawie doszło do takiej konkretyzacji w Planie poprzez określenie, że obszar działek [...] i [...] przewidziany jest pod funkcję usługową (U). Tym samym zapisy Planu nie pozostają w sprzeczności z zapisami Studium szczególnie, że pozostała część obszaru określonego w Studium jako MNU a nie objęta niniejszym Planem może zostać określona jako mieszkaniowa jednorodzinna. Analizując również pozostałe stawiane w skardze zarzuty Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa, które dawałyby postawę do stwierdzania nieważności zaskarżonej uchwały w całości czy też w części. Racje ma bowiem organ wskazując w odpowiedzi na skargę, że: - w Planie zostały określone szczególne warunki zagospodarowania terenu i ograniczenia w ich użytkowaniu w związku z wyznaczeniem w Studium osi widokowej. Należy bowiem zauważyć, że w Planie od strony ul. [...] określono nieprzekraczalną linię zabudowy od linii rozgraniczającej ulicy jako przedłużenie wykształconej linii zabudowy. Określony został zatem w Planie warunek pozwalający na zachowanie ukształtowanego już widoku, nie przesłaniający czytelności historycznego układu miejscowości; - w Planie nie mogły być zawarte ograniczenia w zakresie umieszczania reklam. Należy bowiem wskazać, że ustawą z 24 kwietnia 2015r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem narzędzi ochrony krajobrazu (Dz.U. poz.774) oraz ustawą z dnia 9 października 2015r. o rewitalizacji (Dz.U. poz. 1777) ustawodawca dokonał zmiany ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zmiana nie pozwala na określenie w planie miejscowym zasad sytuowania reklam. Ustalenia w tym zakresie mogą być natomiast zgodnie z art. 37a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wprowadzone odrębną uchwałą rady gminy. - nie został również naruszony przepis art. 15 ust.1 pkt 6 u.p.z.p. w związku z §3 ust.22 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie — wskutek ustalenia w § 4 pkt 6 zaskarżonego Planu, definicji "powierzchni biologicznie czynnej" – przez którą należy rozumieć "grunt rodzimy pokryty roślinnością oraz wodą powierzchniową na działce budowlanej". Należy bowiem zwrócić uwagę, że §3 ust.22 rozporządzenia Ministra Infrastruktury definiuje nie termin "powierzchnia biologicznie czynna" o jakim jest mowa w art. 15 ust.1 pkt 6 ustawy oraz w § 4 pkt 6 Planu lecz termin "teren biologicznie czynny". Nadto obydwa terminy zdefiniowane zostały w sposób zbliżony i nie pozostający ze sobą w sprzeczności, bowiem w rozporządzeniu "teren powierzchni biologicznie czynnej" został zdefiniowany jako "teren o nawierzchni urządzonej w sposób zapewniający naturalną wegetację roślin i retencję wód opadowych, a także 50% powierzchni tarasów i stropodachów z taką nawierzchnią oraz innych powierzchni zapewniających naturalną wegetację roślin, o powierzchni nie mniejszej niż 10 m2, oraz wodę powierzchniową na tym terenie". Tym samym stawiany przez skarżące zarzut istotnego naruszenia zasad sporządzania planu uznać należy za niezasadny. W § 4 pkt 6 Planu określono bowiem definicję jedynie powierzchni biologicznie czynnej; - nie doszło do naruszenia art. 1 ust. 1 pkt 1, 2, (pozostałe punkty wskazane w skardze w zarzutach nie występują w redakcji tego przepisu) oraz art. 15 ust. 2 pkt 1 i 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż jak słusznie wskazał organ w odpowiedzi na skargę, a co wynika wprost z zapisów uchwalonego Planu (Rozdział 3 Planu) określone w Planie parametry i zasady zagospodarowania terenu oraz kształtowania zabudowy zostały ustalone w odniesieniu do wielkości występujących w sąsiedztwie z uwzględnieniem wskaźników i parametrów określonych w Studium. Nadto Plan nie ingeruje bezpośrednio w sposób zagospodarowania działek skarżących. Nie są one bowiem objęte tym planem a w stosunku do terenów objętych Planem ustala on zasadę ograniczenia uciążliwości do granic terenu, do którego inwestor ma tytuł prawny ( § 10 pkt 7 Planu – dla terenów bezpośrednio sąsiadujących z działkami skarżących obszar oznaczony w Planie symbolem U); - niezasadnym jest również zarzut naruszenia art. 1 ust. 2 pkt 3 w zw. z art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez naruszenie zasady ochrony środowiska. Plan w swej treści ustala bowiem m. in. ograniczenie lokalizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, możliwości zastosowania środków ochrony akustycznej, nakazu zabezpieczenia standardów akustycznych dla terenów sąsiedniej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w tym dla działek skarżących), zagospodarowanie pasa terenu ok. 2m na terenie oznaczonym w Planie symbolem PU wzdłuż granicy działki zielenią izolacyjną, co ma na celu zabezpieczenie standardów środowiska w tym również akustycznych. Dodatkowo wymaga zauważenia również, że koncepcja władztwa planistycznego zakłada nie tylko samodzielność gminy, ale i możliwość ingerencji w prawa prywatne (w granicach określonych prawem). Oznacza to zatem, że zainteresowane podmioty (w tym właściciele nieruchomości położonych w granicach planu) nie mogą oczekiwać, że rada gminy nie będzie korzystała z przysługujących jej uprawnień w ramach władztwa z powodu niezgodności ustaleń planu z żądaniami właścicieli nieruchomości znajdujących się na obszarze objętym planem lub w bezpośrednim sąsiedztwie. Zastosowane w niniejszej sprawie rozwiązania planistyczne nie ograniczają więc w sposób nieproporcjonalny praw skarżących; - przy uchwalaniu Planu nie zostały naruszone przepisy art. 46 ust. 1 pkt. 1 w zw. z art. 48 pkt 1 w zw. z art. 57 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Organ wystąpił bowiem do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (dalej: RDOŚ) i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego (dalej PPIS) o uzgodnienie odstąpienia od przeprowadzenia strategicznej oceny oddziaływania na środowisko. Możliwość taka została przewidziana przez ustawodawcę w art. 48 ust. 4 pkt 1 ww. ustawy, gdy projekt zmiany dokumentu dotyczy zmiany stanowiącej niewielką modyfikację przyjętego już dokumentu. Powyższe zostało uzgodnione przez RDOŚ w formie "milczącej zgody" przewidzianej przez art. 25 ust. 2 u.p.z.p. Podkreślić również należy, że na etapie opiniowania projektu Planu organ uzyskał pozytywną opinię RDOŚ i PPIS. Mając powyższe na uwadze, zdaniem Sądu, brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały. Z tych też względów, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę