II SA/Wa 1822/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.), Asesor WSA Karolina Kisielewicz, , Bogumiła Kobierska, Protokolant starszy specjalista, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lipca 2020 r. sprawy ze skargi A.G., K.G. i M.G. na decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania decyzji o opróżnieniu lokalu mieszkalnego oddala skargę Komendant [...] Policji (dalej K[...]P/organ) decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] (dalej decyzja z dnia [...] czerwca 2019 r.) po rozpatrzeniu odwołania A.G., K.G. oraz M.G. (dalej skarżący), reprezentowanych przez r.pr. L.J., od decyzji Komendanta Powiatowego Policji w P. (dalej KPP w P.) z dnia [...] lutego 2019 r., nr [...] (dalej decyzja z dnia [...] lutego 2019 r.) uchylił w całości decyzję z dnia [...] lutego 2019 r. i umorzył postępowanie w sprawie opróżnienia lokalu mieszkalnego. Decyzje wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym. Zastępca Burmistrza Urzędu Gminy w B. pismem z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] wskazał, że budynek położony w B. przy ulicy B. [...] w latach 1948-1988 był objęty szczególnym trybem najmu lokali i budynków. Pismem z dnia [...] września 1980 r. Urząd Miasta i Gminy B. poinformował Komendę Dzielnicową w W., że w dniu [...] kwietnia 1980 r. protokołem zdawczo-odbiorczym został przekazany lokal mieszkalny nr [...] przy ul. B. [...] w B. (dalej lokal mieszkalny) na rzecz Komendy [...] Milicji Obywatelskiej w W., z przeznaczeniem jako lokal funkcyjny, dla skarżącego - funkcjonariusza Komisariatu MO w B. Na podstawie rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] października 1993 r. Komendant [...] Policji w W. zwolnił skarżącego ze służby w Policji, w związku z jego pisemnym żądaniem rozwiązania stosunku służbowego, bowiem nabył uprawnienia do policyjnej emerytury. Z akt sprawy wynika, iż na podstawie aktu notarialnego Rep. A nr [...] z dnia [...] kwietnia 1993 r. małżonkowie A. i B. M. nabyli do majątku wspólnego, udział wynoszący V części zabudowanej nieruchomości położonej w B. przy ul. B. [...]. Następnie na podstawie aktu notarialnego Rep. A nr [...] z dnia [...] czerwca 1994 roku, małżonkowie A. i B. M. nabyli udział w nieruchomości zabudowanej nieruchomości położonej w B. przy ul. B. 3. Umową darowizny (akt notarialny Rep. A nr [...] z dnia [...] września 2009 roku) Pan A.M. darował żonie Pani B. M. cały przysługujący mu udział wynoszący części we współwłasności lokalu mieszkalnego nr [...] położonego w B. przy ulicy B. [...], skutkiem czego stała się ona wyłączną właścicielką niniejszego lokalu. Na skutek umowy (akt notarialny Rep. A nr [...] z dnia [...] września 1994 r) o ustanowieniu odrębnej własności lokali w budynku tym wyodrębnione zostały dwa samodzielne lokale mieszkalne tj. nr [...] i nr [...], który faktycznie składa się z dwóch oddzielnych lokali nr [...] i [...]. W dniu [...] listopada 2018 r. Pani B.M. (dalej uczestnik) reprezentowana przez adw. K.K. zwróciła się do Komendanta Powiatowego Policji z wnioskiem o wydanie decyzji administracyjnej nakazującej skarżącemu (emerytowi policyjnemu) wraz z rodziną, opróżnienie i opuszczenie lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. B. [...] w B. (dalej lokal). Wskazała, że przedmiotowy lokal mieszkalny bezzasadnie pozostaje w dyspozycji Policji mimo skutecznie dokonanego przez właścicielkę wypowiedzenia umowy najmu lokalu a bez wydania decyzji administracyjnej na podstawie art. 95 ust. 3a ustawy o Policji, uczestniczka jego właścicielka nie może odzyskać władztwa nad lokalem. Komendant Powiatowy Policji w P. decyzją z dnia [...] lutego 2019 r. odmówił wydania decyzji o opróżnieniu lokalu mieszkalnego przydzielonego do użytkowania skarżącemu. Odwołanie od tej decyzji wniosła uczestniczka, wskazując, że KPP w P. naruszył prawo materialne, tj. art. 95 ust. 3a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (dalej ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji) w zw. z art. 11 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (dalej ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów). Wskazała, że skutecznie wypowiedziała umowę najmu ww. lokalu, co obligowało organ pierwszej instancji do wydania decyzji o jego opróżnieniu. Wobec powyższego, na podstawie art. 138 § 1 ust. 2 Kpa. wnosiła o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez orzeczenie obowiązku opróżnienia lokalu przez skarżącego wraz z rodziną. K[...]P po ponownym rozpatrzeniu sprawy, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096) decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r. uchylił w całości decyzję z dnia [...] lutego 2019 r. i umorzył postępowanie w sprawie opróżnienia lokalu mieszkalnego. Uznał, że w niniejszej sprawie KPP w P. prawidłowo ustalił stan faktyczny i prawny w sprawie zarówno w zakresie praw i obowiązków skarżących jak i uczestniczki. Stwierdził, że bezspornym jest, że skarżący jest emerytem policyjnym od dnia [...] października 1993 r. zamieszkującym w lokalu, który na mocy decyzji Naczelnika Wydziału Inwestycji i Remontów KSMO w W. nr [...] z dnia [...] stycznia 1981 roku został przydzielony wymienionemu jako mieszkanie funkcyjne. Jak również fakt, że wskazany lokal mieszkalny został przekazany na rzecz Komendy [...] MO w W. przez Naczelnika Miasta i Gminy w B., na podstawie protokołu zdawczo-odbiorczego z dnia [...] kwietnia 1980 roku, z przeznaczeniem dla funkcjonariusza Komisariatu MO w B. – skarżącego. Jego zdaniem bezspornym w sprawie jest również, że uczestniczka jest właścicielką lokalu mieszkalnego nr [...] przy ulicy B. [...] w B., jak również, że wymieniona skutecznie wypowiedziała umowę najmu ww. lokalu Panu A.G. (skuteczne względem wszystkich domowników wskazanego lokalu), co zostało potwierdzone w postępowaniu przed sądem powszechnym w sprawie z powództwa uczestniczki p-ko skarżącym, zakończonej prawomocnie wyrokiem Sądu Okręgowego w W. [...] Wydział Cywilny Odwoławczy z dnia [...] czerwca 2017 roku o sygn. akt [...]. Wskazał, że kwestia, czy lokal pozostaje w dyspozycji organów Policji stanowi ocenę prawną, którą sądy powszechne powinny rozstrzygać w każdej sprawie dotyczącej lokalu w oparciu o posiadany materiał dowodowy, oraz przy uwzględnieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 września 2008 r" sygn. akt K 7/07 (Dz. U. Nr 171, poz. 1065), który orzekł o niezgodności art. 90 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w zakresie, w jakim odnosi się do dalszego bezterminowego dysponowania przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych oraz podległe mu organy użytkowanymi dotychczas lokalami mieszkalnymi w domach stanowiących własność prywatną z art. 64 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Podniósł, że przepis art. 90 ustawy o Policji, w zakresie uznanym za niekonstytucyjny powoduje jednocześnie, że lokale mieszkalne w domach stanowiących własność prywatną, będące w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych oraz podległych mu organów, z chwilą wejścia w życie niniejszego wyroku Trybunału Konstytucyjnego podlegają regulacji prawnej zamieszczonej w ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1234 – dalej ustawa o ochronie praw lokatorów). W dniu [...] kwietnia 2019 r. do organu odwoławczego zostało przesłane faxem pismo KPP w P. z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] o zrzeczeniu się dyspozycji lokalem mieszkalnym, którego adresatami byli - Burmistrz Gminy B., pełnomocnik uczestniczki, pełnomocnik skarżących oraz skarżący. Następnie KPP w P. pismem z dnia [...] kwietnia 2019 roku znak [...] w załączeniu przesłał do organu odwoławczego oryginał wymienionego powyżej pisma, celem dołączenia do akt sprawy. K[...]P uznał, że zaszła istotna zmiana stanu faktycznego w rozpatrywanej sprawie, w okresie między wydaniem orzeczenia pierwszej instancji, a wydaniem orzeczenia w postępowaniu odwoławczym i organ obowiązany jest ją uwzględnić. Organ stwierdził, że KPP w P. mógł w każdej chwili zrzec się dyspozycji przedmiotowym lokalem, bowiem to jemu przysługiwało prawo do dysponowania lokalem, tj. podejmowania decyzji z nim związanych. Stwierdził, że istniejący wpis do księgi wieczystej nieruchomości, potwierdzający jednoznacznie własność uczestniczki do lokalu uniemożliwia uwzględnienie wniosku pełnomocnika skarżących o zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania przez Prokuraturę Rejonową w G. w sprawie prawidłowości nabycia prawa własności przedmiotowego lokalu przez uczestniczkę. Wskazał, że zrzeczenie się przez organ Policji prawa do dysponowania lokalem nie następuje w drodze decyzji administracyjnej lub postanowienia. W przepisach prawa powszechnie obowiązującego brak również umocowania do rozstrzygania tego rodzaju kwestii w drodze innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej. Tym bardziej upoważnienia do wydania takiego aktu nie można znaleźć w art. 90 ustawy o Policji. Uznał, że w przedmiotowej sprawie odpadła, podstawa prawna wynikająca z przepisów ustawy pragmatycznej (art. 95 ust. 3a ustawy o Policji) do decydowania o jego opróżnieniu przez właściwy w sprawie organ Policji, gdyż brakuje któregoś z elementów stosunku prawnego, co powoduje, że nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Istotą umorzenia postępowania jest jego przerwanie, uchylenie wszystkich dokonanych w nim czynności oraz orzeczenie o dalszym jego nieprowadzeniu. Podniósł, że w niniejszej sprawie konieczne było umorzenie postępowania, bowiem organ podejmuje takie rozstrzygnięcie wówczas, gdy bezprzedmiotowość wystąpiła w toku postępowania, również w trakcie postępowania odwoławczego. Brak przedmiotu stosunku prawnego oznacza, że elementy badanego stanu prawnego i faktycznego są tego rodzaju, że niepotrzebne jest postępowanie mające na celu wyjaśnienie wszystkich okoliczności w sprawie. Jego zdaniem przepis art. 105 § 1 Kpa. nie budzi wątpliwości i gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Jego zdaniem postępowanie administracyjne dotyczące opróżnienia lokalu mieszkalnego stało się bezprzedmiotowe. Uznał, że przedmiotowa sprawa nie jest już sprawą administracyjną, a sprawą podlegającą rozpoznaniu na drodze postępowania cywilnego przed sądem powszechnym. Wskazał, że organ uprawniony jest do umorzenia postępowania pierwszej instancji na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 in fine Kpa. w sytuacji, gdy brak jest podstaw prawnych lub faktycznych do prowadzenia postępowania administracyjnego i do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Podniósł, że istota bezprzedmiotowości postępowania polega na nastąpieniu takiego zdarzenia prawnego lub faktycznego, które spowodowało, że przestała istnieć ta szczególna relacja między faktem (sytuacją faktyczną danego podmiotu), a prawem (sytuacją prawną danego podmiotu), z którą prawo łączy obowiązek konkretyzacji normy w postaci wydania decyzji administracyjnej. W ocenie organu w sytuacji, kiedy na etapie postępowania odwoławczego zajdą okoliczności faktyczne czyniące postępowanie w sprawie bezprzedmiotowym (art. 105 § 1 Kpa.), organ tak jak w tym wypadku wydaje decyzję na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa. Mając na uwadze powyższe, organ uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umarzył postępowanie pierwszej instancji w całości (art. 138 § 1 pkt 2 Kpa.), ponieważ postępowanie pierwszej instancji stało się bezprzedmiotowe (art. 105 § 1 Kpa.), w wyniku zrzeczenia się przez Komendanta Powiatowego Policji w P. dyspozycji przedmiotowym lokalem mieszkalnym. W ocenie organu odwoławczego brak jest podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia niniejszej sprawy.  Skargę na powyższą decyzję wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący, zarzucając: 1) wydanie jej z rażącym naruszeniem art. 127 § 1, art. 128 i art. 19 w zw. z art. 32 i art. 33 § 1 i § 3 Kpa., bowiem została wydana po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez niewłaściwie umocowanego pełnomocnika strony, który ponadto złożył organowi kopię dokumentu pełnomocnictwa potwierdzoną za zgodność z oryginałem w sposób nieodpowiadający wymogom określonym przepisem art. 4 ust. 1b ustawy - Prawo o adwokaturze, bowiem brakowało daty sporządzenia poświadczenia, a zatem zdaniem skarżących decyzja organu odwoławczego jest nieważna na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa.; 2) naruszenie przepisów o właściwości organów, bowiem zgodnie z art. 6a ust. 2 pkt. 1 ustawy o Policji w postępowaniu administracyjnym organem wyższego stopnia w odniesieniu do komendanta powiatowego Policji jest komendant wojewódzki Policji. Komendant [...] Policji jest w postępowaniu administracyjnym organem wyższego stopnia wyłącznie w odniesieniu do komendanta rejonowego Policji - art. 6a ust. 2 pkt. 1a ustawy o Policji. Wskazali, że zgodnie z art. 6 ust. 4 i 3 ustawy o Policji, Komendant [...] Policji wykonuje zadania i kompetencje komendanta wojewódzkiego Policji na obszarze m.in. powiatu [...]. Zdaniem skarżących, wykonywanie zadań i kompetencji komendanta wojewódzkiego nie jest równoznaczne z wykonywaniem tychże w postępowaniu administracyjnym, skoro ustawodawca uregulował zagadnienie właściwości instancyjnej organów Policji w sposób szczególny w przepisie art. 6a ustawy o Policji. Uważają, że wykładnia z systematyki ustawy wskazuje na to, że art. 6a ust. 2 pkt. 1 ustawy o Policji jest przepisem o innym zakresie regulacji, dotyczącym właściwości Komendanta [...] Policji jako organu administracji publicznej, a nie jako organu Policji, w związku z czym, decyzja jest nieważna w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 1 Kpa.; 3) wydanie decyzji z naruszeniem art. 110 § 1 Kpa., bowiem uwzględniono przy jej wydaniu pismo Komendanta Powiatowego Policji w P. oświadczenia z dnia [...] kwietnia 2019 r. [...] o zrzeczeniu się dyspozycji lokalem mieszkalnym nr [...] położonym w B. przy ul. B. [...] sporządzone wbrew art. 110 § 1 Kpa., stanowiącemu, że organ jest związany wydaną przez siebie decyzją od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia. Ponadto, oświadczenie to nie było skuteczne wobec złożenia go niewłaściwie umocowanemu pełnomocnikowi właścicielki przedmiotowego lokalu, co za tym idzie, nie zostało skierowane do właściwego adresata i nie wywołało skutków prawnych. W związku z powyższym wnosili o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest decyzja organu z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] uchylająca w całości decyzję z dnia [...] lutego 2019 r. KPP w P. i umarzająca postępowanie w sprawie opróżnienia lokalu mieszkalnego. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, w świetle kryteriów opisanych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.; dalej: P.p.s.a.), Sąd nie dopatrzył się w działaniu organów rozstrzygających w niniejszej sprawie nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. W sprawie ustalono bezspornie, że budynek położony w B. przy ulicy B. [...] w latach 1948-1988 był objęty szczególnym trybem najmu lokali i budynków. W dniu [...] kwietnia 1980 r. doszło do protokolarnego przekazania przez Naczelnika Miasta i Gminy w B. na rzecz Komendy [...] Milicji Obywatelskiej w W. ww. lokalu mieszkalnego. Jako przyjmujący lokal mieszkalny z przeznaczeniem na lokal funkcyjny został wskazany skarżący - pracownik Komisariatu Milicji Obywatelskiej w B. Na podstawie rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] października 1993 r. Komendant [...] Policji w W. zwolnił skarżącego ze służby w Policji, bowiem nabył on uprawnienia do policyjnej emerytury. Wnioskiem z dnia [...] listopada 2018 r. uczestniczka zwróciła się do KPP w P. o wydanie decyzji administracyjnej nakazującej skarżącemu opróżnienie i opuszczenie lokalu mieszkalnego. KPP w P. decyzją z dnia [...] lutego 2019 odmówił wydania decyzji o opróżnieniu lokalu mieszkalnego przydzielonego do użytkowania skarżącemu. Na skutek odwołania wniesionego przez uczestniczę sprawa była procedowana przez organ. Pismem z dnia [...] kwietnia 2019 r. KPP w P. przesłał do organu oryginał pisma o zrzeczeniu się dyspozycji lokalem mieszkalnym nr [...] położonym w B. przy ulicy B. [...], którego adresatami byli - Burmistrz Gminy B., pełnomocnik Pani B.M., pełnomocnik Pana A.G. oraz Pan A.G. K[...]P uznał, że zaszła istotna zmiana stanu faktycznego w rozpatrywanej sprawie, w okresie między wydaniem orzeczenia pierwszej instancji, a wydaniem orzeczenia w postępowaniu odwoławczym i w związku z tym obowiązany jest ją uwzględnić i decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r. uchylił w całości decyzję z dnia [...] lutego 2019 r. KPP w P. i umorzył postępowanie w sprawie opróżnienia lokalu mieszkalnego. W ocenie Sądu zarzuty podniesione w skardze są niezasadne. Sąd nie podziela stanowiska skarżących w zakresie dotyczącym działania niewłaściwie umocowanego pełnomocnika uczestnika i wynikającego z tego wniosku, że decyzja organu odwoławczego jest nieważna na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Należy zauważyć, że wbrew twierdzeniom skarżących dokument pełnomocnictwa znajdujący się w posiadaniu organów Policji, z dnia [...] listopada 2018 r., umocowuje pełnomocnika uczestnika - adw. K.K., do działania w postępowaniu administracyjnym. Udzielenie pełnomocnictwa jest czynnością prawną. w jej wyniku mocodawca upoważnia inną osobę do działania w jego imieniu. Instytucje pełnomocnictwa reguluje kodeks cywilny, który wskazuje określone wymogi co do jego treści i formy. Istnieją trzy rodzaje pełnomocnictw: ogólne, rodzajowe i szczegółowe. Faktycznie pełnomocnictwo jest bardzo szerokie niemniej jednak podjęte przez pełnomocnika działania dotyczyły sprawy związanej z lokalem mieszkalnym. W dniu [...] listopada 2018 roku uczestniczka ustanowiła pisemnie adwokata K.K. z Kancelarii Adwokackiej w B., pełnomocnikiem w sprawie uczestniczki przed sądami i innymi organami państwowymi z prawem substytucji. Uczestniczka złożyła jednostronne oświadczenie woli, którego treścią jest upoważnienie adwokata K.K. do dokonania w jej imieniu i ze skutkiem prawnym dla mocodawczyni czynności prawnych w szerokim zakresie. To ona zdecydowała o szerokim umocowaniu pełnomocnika w swoją sferę prawną, niemniej jednak nie jest to pełnomocnictwo notarialne, które mogło by być uznane za bardzo szerokie i umożliwiające ingerencję w sferę majątkową mocodawcy. W związku z tym, wniosek o wydanie decyzji o opróżnieniu lokalu, złożony przez adwokata K.K. do KPP w P., dysponenta spornego lokalu, był złożony w imieniu właścicielki lokalu w świetle udzielonego przez nią pełnomocnictwa ogólnego. W kwestii naruszenia przepisów o właściwości organów należy zauważyć, że organ działając w oparciu o przepisy art. 19 i art. 20 Kpa. przestrzega z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. Powołane przepisy nakładają na organy administracji publicznej obowiązek kontroli właściwości do rozstrzygnięcia danej sprawy administracyjnej. Art. 6a ust. 2 pkt 1 ustawy o Policji stanowi, że w postępowaniu administracyjnym organem wyższego stopnia nad komendantem powiatowym Policji jest wojewódzki komendant Policji. Natomiast Komendant [...] Policji jest organem wyższego stopnia nad komendantami rejonowymi, którzy są organami pierwszej instancji w postępowaniach administracyjnych prowadzonych na terenie [...] W. (art. 6a ust. 1 i ust. 2 pkt 1a ustawy o Policji). Zgodnie z art. 6 ust. 4 ustawy o Policji, K[...]P wykonuje na obszarze, o którym mowa w art. 6 ust. 3 (m.in. miasto P., które jest odrębną gminą od gminy [...] W.), zadania i kompetencje odpowiadające zadaniom i kompetencjom komendanta wojewódzkiego Policji. W ocenie Sądu nie można podzielić stanowiska skarżących dotyczącego wydania decyzji z naruszeniem art. 110 § 1 Kpa., z uwagi na to, że wbrew jego postanowieniom uwzględniono przy jej wydaniu pismo Komendanta Powiatowego Policji w P. – oświadczenie z dnia [...] kwietnia 2019 r. [...] o zrzeczeniu się dyspozycji lokalem mieszkalnym. Niekwestionowanym poglądem w orzecznictwie sądowym oraz doktrynie, jest stanowisko, że organ odwoławczy jest obowiązany uwzględniać zmiany stanu prawnego i faktycznego, jakie zaszły w sprawie po wydaniu zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji. Kompetencje orzecznicze organu odwoławczego nie sprowadzają się jedynie do kontroli zasadności zarzutów podniesionych w stosunku do decyzji organu pierwszej instancji, ale organ ten ponownie rozpoznaje sprawę od początku stosując wszystkie rygory wynikające z przepisów Kpa. Organ pierwszej instancji stosuje przepisy prawa materialnego, obowiązujące w dniu wydania przezeń decyzji, a organ odwoławczy powinien z kolei ocenić sprawę według przepisów prawa materialnego obowiązujących w dniu wydania przez ten organ decyzji odwoławczej. Jeżeli podstawa działania organu pierwszej instancji odpadła, organ odwoławczy nie był już uprawniony do dokonania oceny zasadności decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 maja 2002 r. sygn. akt III RN 59/01). Zrzeczenie się prawa do dyspozycji lokalem mieszkalnym (pismo KPP w P. z dnia [...] kwietnia 2019 r.) powoduje, że przedmiotowa sprawa nie jest już sprawą administracyjną (a taką była przed pismem KPP w P. z dnia [...] kwietnia 2019 r.), a sprawą podlegającą rozpoznaniu na drodze postępowania cywilnego przed sądem powszechnym w świetle przepisów z ustawy o ochronie praw lokatorów. Zgodnie z art. 105 § 1 Kpa., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Bezprzedmiotowość postępowania oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty (por. J. Borkowski, Komentarz do Kodeksu postępowania administracyjnego, Warszawa 2006, s. 489). Ponadto, jak podkreśla orzecznictwo sądowe, sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 105 § 1 Kpa. wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracyjnego. Wówczas jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne pozytywne, czy negatywne staje się prawnie niedopuszczalne (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lutego 2006 r. sygn. akt I OSK 967/05). Istota bezprzedmiotowości postępowania polega na nastąpieniu takiego zdarzenia prawnego lub faktycznego, które spowodowało, że przestała istnieć ta szczególna relacja między faktem (sytuacją faktyczną danego podmiotu), a prawem (sytuacją prawną danego podmiotu), z którą prawo łączy obowiązek konkretyzacji normy w postaci wydania decyzji administracyjnej. W ocenie Sądu, w sytuacji, kiedy na etapie postępowania odwoławczego zajdą okoliczności faktyczne czyniące postępowanie w sprawie bezprzedmiotowym (art. 105 § 1 Kpa), organ tak jak w tym wypadku wydaje decyzję na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa. W tym stanie rzeczy w ocenie Sądu należy stwierdzić, że w sytuacji, gdy brak jest podstaw prawnych lub faktycznych do prowadzenia postępowania administracyjnego i do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy organ zobowiązany jest do umorzenia postępowania pierwszej instancji na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 in fine Kpa. Mając to na uwadze w ocenie Sądu, organ zasadnie uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie pierwszej instancji w całości (art. 138 § 1 pkt 2 Kpa.), ponieważ postępowanie pierwszej instancji stało się bezprzedmiotowe (art. 105 § 1 Kpa.), w wyniku zrzeczenia się przez Komendanta Powiatowego Policji w P. dyspozycji przedmiotowym lokalem mieszkalnym. Zdaniem Sądu należy uznać, iż organ wyczerpująco zbadał istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, oparł się na materiale prawidłowo zebranym, i dokonał jego wszechstronnej oceny a wyrażone w zaskarżonej decyzji stanowisko uzasadnił w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 Kpa. Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.