VII SA/Wa 687/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędzia WSA Grzegorz Antas (spr.), Sędzia WSA Andrzej Siwek, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 września 2020 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. znak: [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia wykonania robót budowlanych oddala skargę Zaskarżoną decyzją z [...] stycznia 2020 r. nr [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.), dalej: k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm.), dalej: p.b., w wyniku rozpatrzenia odwołania [...] [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] września 2019 r. nr [...] wnoszącą sprzeciw do zgłoszenia budowy ogrodzenia działki nr ew. [...] z obrębu [...] od strony ul. [...]. W odniesieniu do ustaleń faktycznych i prawnych, które stały za wydanym rozstrzygnięciem, Wojewoda [...] wyjaśnił, że pismem z [...] lipca 2019 r. [...] zgłosił zamiar wykonania ogrodzenia działki nr ew. [...] z obrębu [...] od strony ul. [...] o wysokości 3,20 m na słupkach stalowych zabetonowanych w gruncie. Prezydent [...] postanowieniem z [...] lipca 2019 r. nr [...] nałożył na zgłaszającego roboty budowlane obowiązek uzupełnienia zgłoszenia w zakresie określonym w art. 30 ust. 2 i 3 p.b. W związku z bezskutecznym upływem wyznaczonego 21-dniowego terminu Prezydent [...] decyzją z [...] września 2019 r. na podstawie art. 30 ust. 5 p.b. wniósł sprzeciw do przedmiotowego zgłoszenia. Pismem z [...] października 2019 r. [...] wniósł odwołanie od powyższej decyzji. Odwołując wskazał, że od dnia zgłoszenia, tj. [...] lipca 2019 r., do dnia doręczenia postanowienia nr [...], tj. [...] sierpnia 2019 r. upłynęło 37 dni, co stanowi o przekroczeniu ustawowego terminu 21 dni uregulowanego w art. 30 ust. 5 p.b. na wniesienie przez organ sprzeciwu w drodze decyzji lub podjęcia przez organ innych kroków. Strona zaznaczyła, że przyczyna tak znacznego wydłużenia terminu doręczenia pisma leży wyłącznie po stronie organu i jest wynikiem skierowania korespondencji na nieprawidłowy adres, tj. inny niż wskazany na formularzu zgłoszenia z [...] lipca 2019 r. (ul. [...]). Zapoznanie się przez odwołującego z postanowieniem nr [...] nie było w żadnym stopniu uzależnione od osobistej decyzji odbioru korespondencji od operatora pocztowego w danym terminie, gdyż na wskazany w zgłoszeniu adres nie wpłynęła żadna korespondencja. Skuteczne doręczenie postanowienia nr [...] nastąpiło dopiero w wyniku nadania pisma drogą elektroniczną przez organ [...] sierpnia 2019 r. Powstrzymywanie się przez odwołującego przez okres 21 dni od działań związanych z budową ogrodzenia, a następnie bezskuteczny upływ tego terminu, nie daje organowi prawa do wniesienia sprzeciwu [...] września 2019 r. Odwołujący stwierdził, że nakładanie na niego obowiązku uzupełnienia kompletnego zgłoszenia w zakresie przekraczającym wymogi ustawowe dotyczące budowy ogrodzenia działki jest w pełni bezzasadne. Zakładając nawet, że organ chciał nałożyć obowiązek uzupełnienia zgłoszenia, to powinien to uczynić w stosownym terminie, zanim odwołujący z mocy prawa mógł rozpocząć budowę ogrodzenia. Wskazaną wyżej decyzją z [...] stycznia 2020 r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, stwierdzając, że została ona wydana zgodnie z prawem. Organ odwoławczy wskazał, że roboty budowlane objęte zgłoszeniem podlegają reglamentacji p.b., zgodnie bowiem z treścią art. 30 ust. 1 pkt 3 p.b., zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej wymaga budowa ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m. Ogrodzenie mieści się w pojęciu budowli, a więc w szerszej kategorii obiektu budowlanego w rozumieniu art. 3 pkt 1 p.b. Działka nr ew. [...], jak wyjaśnił organ, znajduje się m.in. w bezpośrednim sąsiedztwie działki nr ew. [...] (według danych z rejestru gruntów stanowiącej ul. [...] drogę publiczna gminną – k. [...] akt), działki nr ew. [...] (według danych z rejestru gruntów stanowiącej drogę - ul. [...]t), działki nr ew. [...] (według danych z rejestru gruntów stanowiącej drogę - ul. [...]), działki nr ew. [...] (według danych z rejestru gruntów stanowiącej tereny kolejowe – k. 12 akt). Organ zauważył, że zgłoszenie zostało złożone [...] lipca 2019 r., o czym świadczy data zamieszczona na potwierdzeniu wpływu do Urzędu [...] Zatem bieg terminu, o którym mowa w art. 30 ust. 5 p.b., rozpoczął się [...] lipca 2019 r. Postanowieniem z [...] lipca 2019 r. nr [...] Prezydent [...], na podstawie art. 30 ust. 5c p.b., nałożył na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia zgłoszenia. Jak wyjaśnił organ, postanowienie powyższe zostało nadane w urzędzie pocztowym na adres pełnomocnika wskazany w nagłówku pełnomocnictwa [...] sierpnia 2019 r., zgodnie z datownikiem placówki nadawczej na zwrocie korespondencji (k. 15 akt). Organ odwoławczy stwierdził, że nie kwestionuje konieczności uzupełnienia braków zgłoszenia, wobec wymogu art. 30 ust. 2 p.b. z tego względu, iż w zgłoszeniu nie doprecyzowano w sposób wyraźny zakresu i sposobu wykonywania robót budowlanych. W zgłoszeniu należy określić w sposób precyzyjny rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych, a składane przez inwestora dokumenty powinny zawierać konkretne dane o planowanej inwestycji w zakresie umożliwiającym ich skonfrontowanie z przepisami technicznymi i dokonanie oceny, czy zamierzenie jest zgodne z prawem. Organ I instancji słusznie wezwał inwestora do uzupełnienia zgłoszenia poprzez uzupełnienie danych na urzędowym formularzu zgłoszenia. Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] sierpnia 2016 r. (Dz. U. z 2016 r. poz. 1493) określono m. in. wzory zgłoszenia i oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zawierające dane niezbędne do podjęcia rozstrzygnięcia. Braki wymaganych danych na formularzu uzasadniały wezwanie organu o ich uzupełnienie. Treść samego zgłoszenia, jak podał Wojewoda [...], nie pozwalała na określenie rzeczywistego zakresu robót budowlanych. Działka inwestycyjna, co wynika z akt sprawy, położona jest przy ul. [...]. Część ogrodzenia planowana jest przy drodze publicznej posiadającej status drogi gminnej. Zgodnie z art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2068 ze zm.), dalej: u.d.p., obiekty budowlane przy drogach powinny być usytuowane w odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni co najmniej 6 m w terenie zabudowy i 15 m poza terenem zabudowy. Słusznie zatem organ I instancji wezwał inwestora do wykazania granic pasa drogowego. Wskazanie odległości na rysunku umożliwiłoby bowiem właściwe skonfrontowanie zamierzenia z ww. przepisami. Wezwanie do dostarczenia rysunków/szkiców ogrodzenia z określeniem wymiarów, opisu sposobu wykonania robót budowlanych wraz z opisem konstrukcyjno-materiałowym było uzasadnione, jak podkreślił Wojewoda [...], wobec zamiaru wykonania części robót od strony graniczącej z działką nr ew. [...] stanowiącej tereny kolejowe. Zgodnie z § 4 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2008 r. w sprawie wymagań w zakresie odległości i warunków dopuszczających usytuowanie drzew i krzewów, elementów ochrony akustycznej i wykonywania robót ziemnych w sąsiedztwie linii kolejowej, a także sposobu urządzania i utrzymywania zasłon odśnieżnych oraz pasów przeciwpożarowych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1227), dalej: rozporządzenie [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r., roboty ziemne mogą być wykonywane w odległości nie mniejszej niż 4 m od granicy obszaru kolejowego. Wykonywanie robót ziemnych w odległości od 4 do 20 m od granicy obszaru kolejowego powinno być każdorazowo uzgadniane z zarządcą infrastruktury. Należy zauważyć, że roboty ziemne obejmują także wykonywanie fundamentów pod budowle nadziemne. Dokładne wskazanie usytuowania ogrodzenia wraz z opisem sposobu powiązania z gruntem, pozwoliłoby tym samym na właściwą kwalifikację robót po względem oceny zasadności zastosowania wymogów § 4 ust. 1 i 3 ww. rozporządzenia. Wojewoda [...] stwierdził, że jeżeli do zgłoszenia nie załączono wszystkich wymaganych dokumentów, to art. 30 ust. 5c p.b. jest podstawą do wdrożenia przez organ trybu usunięcia braków tego zgłoszenia. W ocenie organu odwoławczego, Prezydent [...] spełnił warunek określony w art. 30 ust. 5 p.b., nakładając przed upływem 21 dni od daty dokonania zgłoszenia na inwestora obowiązek uzupełnienia braków zgłoszenia. Zgodnie z art. 30 ust. 5d p.b., nałożenie obowiązku, o którym mowa w ust. 5c, przerywa bieg 21 - dniowego terminu. Dla zachowania terminu z art. 30 ust. 5 p.b. konieczne jest wydanie i wysłanie przed upływem tego terminu albo sprzeciwu, albo postanowienia o nałożeniu obowiązku uzupełnienia zgłoszenia. Akta sprawy wskazują, że doszło do zastępczego doręczenia w trybie art. 44 k.p.a. przesyłki zawierającej postanowienie nr [...]. Według zamieszczonych adnotacji na kopercie, [...] sierpnia 2019 r. zawiadomienie o nadejściu przesyłki pocztowej pozostawiono w oddawczej skrzynce pocztowej. Powtórne awizowanie nastąpiło [...] sierpnia 2019 r. Zatem doręczenie w trybie zastępczym nastąpiło [...] sierpnia 2019 r. Powyższe oznacza, że 21 - dniowy termin na uzupełnienie zgłoszenia wskazany w postanowieniu nr [...]upłynął z dniem [...] września 2019 r. Organ odwoławczy dodał, że nie podziela stanowiska odwołującego, iż korespondencja została skierowana na nieprawidłowy adres, inny niż wskazany w zgłoszeniu. W zgłoszeniu został podany jedynie adres inwestora, natomiast na dołączonym do zgłoszenia dokumencie pełnomocnictwa figurował adres pełnomocnika, na który organ I instancji prawidłowo skierował postanowieniem nr [...]Początkowym dniem biegu terminu, o którym mowa w art. 30 ust. 5 p.b., był w sprawie dzień następny po bezskutecznym upływie terminu wskazanego w postanowieniu, tj. [...] września 2019 r., kończył się on natomiast z dniem [...] października 2019 r. Prezydent [...] decyzją nr [...] wniósł sprzeciw do zgłoszenia, która to decyzja, jak ustalił organ odwoławczy, została nadana w urzędzie pocztowym [...] września 2019 r., a zatem wniesienie sprzeciwu nastąpiło z zachowaniem 21- dniowego terminu, o którym mowa w art. 30 ust. 5 p.b. Wprawdzie organ I instancji przyjął w sprawie za datę doręczenia postanowienia nr [...] dzień [...] sierpnia 2019 r., będący dniem przekazania mailem skanu postanowienia pełnomocnikowi inwestora, który potwierdził odbiór skanu, niemniej w ocenie Wojewody przesłanie skanu nie można uznać za skuteczne doręczenie w rozumieniu art. 39 k.p.a., który nie miał w sprawie zastosowania. Ta wadliwość nie mogła mieć jednakże wpływu na rozstrzygnięcie, albowiem nie wpłynęła na zachowanie terminu do wniesienia sprzeciwu przez organ. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Wojewody [...] z [...] stycznia 2020 r. złożył [...] zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie, jak też uchylenie decyzji ją poprzedzającej. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie: 1) art. 138 k.p.a. poprzez brak zbadania całokształtu okoliczności sprawy w wyniku postępowania wyjaśniającego w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy oraz przyjęcie błędnej wykładni przepisów prawa w zakresie skutecznego doręczenia korespondencji; 2) art. 39 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie wykładni w zakresie skutecznego doręczenia korespondencji; 3) art. 4 pkt 8 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz.U. z 2019 r. poz. 710), dalej: u.t.k. poprzez nieuwzględnienie treści definicji obszaru kolejowego, co ma istotny wpływ na wynik postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że adresat pisma nie powinien ponosić jakichkolwiek negatywnych konsekwencji niezawinionych przez siebie uchybień przy doręczaniu mu korespondencji, będących wynikiem zaniedbań organu lub podmiotu dokonującego doręczenia, a wszelkie pojawiające się w tym zakresie wątpliwości winny być interpretowane i oceniane na jego korzyść. Skarżący podkreślił, że organ doszedł w sprawie do sprzecznych w istocie ze sobą wniosków poprzez wezwanie do uzupełnienia braków zgłoszenia, między innymi w zakresie danych pełnomocnika, przy jednoczesnym uznaniu za słuszne doręczenia korespondencji na adres pełnomocnika ujawniony w nagłówku załączonego do zgłoszenia pełnomocnictwa, zamiast na wskazany adres inwestora w dokumencie zgłoszenia. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji także sam podkreślił, że przepisy nie wymagają wskazania w samej treści pełnomocnictwa adresu do korespondencji, przy czym mimo to uznał za słuszne doręczenie na adres wynikający z nagłówka pełnomocnictwa, a nie ze zgłoszenia, co jest stwierdzeniem pozbawionym logiki. Skarżący stwierdził, że za datę doręczenia postanowienia nr [...] z [...] lipca 2019 r. należy uznać dzień, w którym skarżący mógł zapoznać się z treścią korespondencji, zatem słusznym jest przyjęcie przez organ I instancji, iż miało to miejsce [...] sierpnia 2019 r. w wyniku przekazania mailem skanu postanowienia pełnomocnikowi inwestora. Organ odwoławczy, zdaniem skarżącego, w sposób bezpodstawny potwierdził prawidłowość żądania uzyskania odstępstwa od przepisów rozporządzenia [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. Teren, na którym sytuowane jest ogrodzenie, jest przemysłowym obszarem bocznicy kolejowej, który zawiera się w definicji obszaru kolejowego zgodnie z art. 4 pkt 8 u.t.k. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zamieszczone w decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji z [...] stycznia 2020 r. przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł doprowadziła do uznania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ decyzja Wojewody [...] nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie lub też stwierdzenie jej nieważności. Zdaniem Sądu, poddane kontroli rozstrzygnięcie wnoszące sprzeciw do zgłoszenia budowy przez skarżącego ogrodzenia działki nr ew. [...] stanowi wynik dokonania prawidłowej wykładni oraz prawidłowego zastosowania przepisów k.p.a. oraz przepisów prawa materialnego stanowiących podstawę rozpatrzenia sprawy zainicjowanej wnioskiem (zgłoszeniem) strony z [...] lipca 2019 r. W pierwszym rzędzie stwierdzenia wymaga, że zaplanowane roboty budowlane wymagały ze względu na wysokość projektowanego ogrodzenia przekraczającego wysokość 2,2 m dokonania ich zgłoszenia (art. 30 ust. 1 pkt 3 p.b.). Ta okoliczność ma charakter niesporny. Niespornością jest objęty również fakt wydania przez organ administracji architektoniczno-budowlanej postanowienia, o którym mowa w art. 30 ust. 5c p.b., nakładającego na skarżącego obowiązek uzupełnienia w terminie 21 dni brakujących dokumentów. Sporna tym niemniej pozostaje ocena skuteczności prawnej tego aktu. Jakkolwiek bowiem skarżący nie podważa wydania przez Prezydenta [...] postanowienia z [...] lipca 2019 r. nr [...], to jednakże uznaje to postanowienie za wydane z naruszeniem art. 30 ust. 2 p.b. jako że, jego zdaniem, zgłoszenia nie obarczały jakiekolwiek braki, a ponadto, zostało ono wydane po terminie określonym w art. 30 ust. 5 p.b. z uwagi na konieczność przyjęcia, że biegu 21-dniowego terminu wyznaczonego datą zgłoszenia robót ([...] lipca 2019 r.) nie przerwało wydanie postanowienia nr [...] z powodu błędnego jego zaadresowania. Oba wskazane wyżej wnioski, na których skarżący oparł swoje stanowisko zarzucające zaskarżonej decyzji naruszenie prawa, pozostają, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w całości błędne, co ma związek z zaaprobowaniem przez Sąd zarówno poglądu zamieszczonego w treści zaskarżonej decyzji odnośnie do zastosowania w sprawie art. 30 ust. 2, art. 30 ust. 5 i 6a p.b. w zw. z art. 44 § 4 k.p.a., jak i wspierającej go argumentacji ujawniającej skarżącemu w sposób odpowiadający celowi art. 107 § 3 k.p.a. powody wydania decyzji nieuwzględniającej zgłoszonego żądania (poprzez odstąpienie przez organ od milczącego załatwienia sprawy). Odnosząc się do pierwszej kwestii, nie może budzić wątpliwości, że dokumentacja towarzysząca zgłoszeniu mająca za zadanie określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych była niewystarczająca do stwierdzenia, czy zamierzenie spełnia wszystkie wymagania określone przepisami. Przesłanka, o której mowa w art. 30 ust. 2 p.b., ma charakter ocenny, wymagający analizy uwarunkowań konkretnej sprawy, niemniej nie odbiera jej to normatywnego znaczenia. W kontrolowanym postępowaniu Wojewoda [...] zasadnie wskazał na zaistnienie potrzeby sprecyzowania rzeczywistego zakresu i sposobu robót budowlanych, uwzględniając, że wskazanie przebiegu planowanego ogrodzenia zostało określone mało precyzyjnie, kolorowe podkreślenie uwidocznione na mapie wykraczało poza opis znajdujący się w zgłoszeniu (od strony ul. Zesłańców Polskich), ponadto część projektowanego ogrodzenia miałaby zostać umieszczona przy drodze publicznej, co wymagało sprawdzenia zgodności robót z art. 43 ust. 1 u.d.p. Powyższe odnosić należy również do oceny niesprzeczności budowy ogrodzenia z § 4 ust. 1 i 3 rozporządzenia [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r., wobec tego, że roboty zaplanowane zostały na terenie graniczącym z działką nr ew. [...]stanowiącą teren kolejowy. W złożonej skardze skarżący sprzeciwił się temu ostatniemu wnioskowi, twierdząc, że teren, na którym miało być usytuowane ogrodzenie, jest przemysłowym obszarem bocznicy kolejowej, który zawiera się w definicji obszaru kolejowego zgodnie z art. 4 pkt 8 u.t.k., a na takim terenie nie jest możliwe sytuowanie jakichkolwiek budowli. Jest to jednak zarzut całkowicie niezasadny, mając na względzie definicję obszaru kolejowego, zgodnie z którą jest nim powierzchnia gruntu określona działkami ewidencyjnymi, na której znajduje się droga kolejowa, budynki, budowle i urządzenia przeznaczone do zarządzania, eksploatacji i utrzymania linii kolejowej oraz przewozu osób i rzeczy. Z faktu, że określony teren jest przemysłowym obszarem bocznicy kolejowej, jak określa go skarżący, co ma związek z tym, że znajdują się na nim dwa tory kolejowe (nr [...] i [...][...]) o długości 1200 m wraz z bocznicą, nie można wywodzić, że jest on jednocześnie "obszarem kolejowym" w rozumieniu art. 4 pkt 8 u.t.k. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą skargę w całości podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarty w postanowieniu z [...] września 2011 r. sygn[...], w którym Sąd ten, odwołując się do analizy przeprowadzonej przez Sąd Najwyższy w wyroku z [...] października 2008 r. sygn. [...], przyjął, że za obszar kolejowy należy uznać tylko takie grunty zajęte pod infrastrukturę kolejową, które służą funkcjonowaniu linii kolejowej. Pomimo, że stan prawny odnoszony do definicji zamieszczonych w u.t.k., który miał na uwadze NSA, podlegał w kolejnych latach znaczącym modyfikacjom, to sens normatywny obszaru kolejowego, zdaniem Sądu, nie uległ zmianie. Kluczowe znaczenie przypisać bowiem trzeba temu, że wskazane w art. 4 pkt 8 u.t.k. elementy infrastruktury kolejowej mają na celu zarządzanie, eksploatację i utrzymanie linii kolejowej, której definicja w art. 4 pkt 2 u.t.k. odwołująca się do wyznaczonej przez zarządcę infrastruktury drogi kolejowej przystosowanej do prowadzenia ruchu pociągów równocześnie z jej zakresu wyłącza bocznicę kolejową. W rozumieniu art. 4 pkt 10 u.t.k. bocznicą kolejową jest wyznaczona przez zarządcę infrastruktury droga kolejowa, połączona bezpośrednio lub pośrednio z linią kolejową, służąca do wykonywania czynności ładunkowych, utrzymaniowych lub postoju pojazdów kolejowych albo przemieszczania i włączania pojazdów kolejowych do ruchu po sieci kolejowej. Jakkolwiek bocznicę kolejową i linię kolejową łączy to, że jej elementem koniecznym jest droga kolejowa, to bocznica wyłącznie łączy się z linią kolejową, nie pozostając jednakże jej częścią (por. wyrok NSA z 19 lutego 2014 r. sygn. II OSK 2309/12). Leży zatem poza obrębem linii kolejowej i nie pełniąc względem niej funkcji przewidzianych w art. 4 pkt 8 u.t.k. nie znajduje się w obszarze kolejowym, przez co mylne pozostaje uznawanie przez skarżącego, że przemysłowy obszar bocznicy kolejowej wyłącznie z uwagi na zlokalizowanie na nim, jak podaje skarżący, torów kolejowych posiada wskazany szczególny status prawny. Powyższe determinuje uznanie, że w sprawie zachodziła faktyczna podstawa do wydania przez Prezydenta [...] postanowienia nr [...] i nawet, jeżeli – tak jak przyjął Wojewoda [...] – nie wszystkie braki wskazane w tym postanowieniu stanowiły uchybienia wymagające uzupełnienia przez skarżącego, to ewentualna częściowa wadliwość, jaką można przypisać z tego powodu organowi I instancji, nie ma wpływu na wynik sprawy, albowiem zagadnieniem przesądzającym o prawidłowości wydanego rozstrzygnięcia było przerwanie z mocy prawa biegu 21-dniowego terminu, które korespondowało, co kluczowe, z odstąpieniem przez inwestora od zastosowania się do wezwania zamieszczonego w postanowieniu z [...] lipca 2019 r., motywowanym uznawaniem tego postanowienia za wydany po terminie określonym w art. 30 ust. 5 p.b. Ta ostatnia kwestia, zdaniem Sądu, została błędnie rozważona przez skarżącego. Skarżący trafnie wycofał się ze stawianego w odwołaniu od decyzji Prezydenta [...] z [...] września 2019 r. zarzutu, że termin wydania postanowienia, o którym mowa w art. 30 ust. 5c p.b., powinien być odnoszony do daty doręczenia postanowienia dokonującemu zgłoszenia, czemu towarzyszyło powoływanie orzeczeń sądów administracyjnych wydanych w stanie prawnym sprzed nowelizacji p.b. dodającej do rozdziału 4 ustawy art. 30 ust. 6a p.b. Podtrzymał tym niemniej pogląd, który wadliwość działania Prezydenta [...] wiąże z nadaniem postanowienia na niewłaściwy adres. Tak formułowany zarzut jest jednakże nieuzasadniony, jeżeli się weźmie pod uwagę to, że towarzysząca zgłoszeniu budowy ogrodzenia działki nr ew. [...] czynność równoczesnego przedłożenia dokumentu pełnomocnictwa procesowego (k. 1 akt) nakładała na organ I instancji obowiązek podjęcia dalszych czynności w sprawie z udziałem ustanowionego pełnomocnikiem inwestora adw. [...] Od dnia powiadomienia organu o ustanowieniu pełnomocnika powinien mieć on zapewniony czynny udział w postępowaniu i jego pominięcie przy doręczaniu pism stronie stanowiłoby oczywiste naruszenie dyspozycji art. 40 § 2 k.p.a. Przez prymat tego przepisu należy, zdaniem Sądu, również oceniać czynność nadania spornego postanowienia nr [...] w placówce pocztowej operatora wyznaczonego na adres pełnomocnika skarżącego (Kancelaria Adwokacka Adwokat [...]) uwidoczniony w nagłówku złożonego przez niego dokumentu pełnomocnictwa, jeżeli wraz z włączeniem się do sprawy nie podał on w sposób wyraźny innego adresu, na który powinna być doręczana dalsza korespondencja kierowana do inwestora. Zastrzeżenie dotyczące obowiązku wyraźnego wskazania, że pisma w sprawie powinny z pominięciem pełnomocnika w dalszym ciągu być doręczane stronie, wynika z przełamania w takiej sytuacji kodeksowej zasady ustanowionej w art. 40 § 2 k.p.a., wobec czego jedynie jednoznaczne oświadczenie w tym zakresie poczynione przez pełnomocnika mogłoby odwrócić zasady doręczeń, którymi powinien kierować się w toku sprawy organ. Niewątpliwie działanie profesjonalnego pełnomocnika nakłada na niego obowiązek zachowania wysokiego standardu postępowania, toteż nieodebranie skierowanej do inwestora korespondencji pod adresem wynikającym ze złożonego dokumentu pełnomocnictwa musiało prowadzić do zastosowania w sprawie tzw. doręczenia zastępczego i oparcia zapoznania się inwestora z postanowieniem Prezydenta [...] nr [...] na zasadzie fikcji doręczenia (art. 44 § 4 k.p.a.), przy jednoczesnym uznawaniu, że inicjująca to doręczenie czynność nadania postanowienia w placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu art. 30 ust. 6a p.b. była w pełni skuteczna. Nawet, gdyby uznać pogląd Wojewody [...] o nieskuteczności posłużenia się w sprawie pocztą elektroniczną, przez którą została pełnomocnikowi skarżącego przesłany skan postanowienia, którego odbiór tenże potwierdził, jako zbyt formalistyczny, albowiem nierespektujący woli pełnomocnika strony, to i tak nie da się podważyć ogólnej poprawności wniosku, który wywiódł organ odwoławczy z uwagi na to, że tego rodzaju niewłaściwemu doręczeniu pisma adresatowi (za jego akceptacją) mogłoby zostać nadane znaczenie prawne tylko wówczas, gdyby czynność ta poprzedzała doręczenie właściwe dokonane w sprawie na adres podany w dokumencie pełnomocnictwa. Z uwagi na to, że doręczenie to nastąpiło, jak prawidłowo przyjął organ odwoławczy, [...] sierpnia 2019 r., nie mogło być wątpliwości, że to ta data, a nie dzień [...] sierpnia 2019 r., musiała być w sprawie brana pod uwagę pod kątem zachowania przez Prezydenta [...] warunku wydania decyzji wnoszącej sprzeciw przed zakończeniem biegu 21-dniowego terminu wyznaczonego dniem upływu terminu na usunięcie braków zgłoszenia. Na pełną aprobatę jako niewadliwe zasługują ustalenia Wojewody [...], który przyjął, że termin na wniesienie sprzeciwu należy liczyć od dnia nałożenia obowiązku, skoro nałożenie obowiązku przerywa bieg terminu, o którym mowa w art. 30 ust. 5 p.b. Termin ten ponownie biegnie zaś od daty uzupełnienia zgłoszenia lub od dnia upływu terminu do uzupełnienia braków zgłoszenia. Początkowym dniem biegu terminu, o którym mowa w art. 30 ust. 5 p.b., był w sprawie dzień następny po bezskutecznym upływie terminu wskazanego w postanowieniu nr [...], tj. [...] września 2019 r. Uwzględniając, że kończył się on w dniu 1 października 2019 r. Prezydent [...] decyzję nr [...] z [...]września 2019 r. wniósł w przewidzianym w art. 30 ust. 5 p.b. terminie, skoro jej nadanie w sposób określony w przywołanym wcześniej art. 30 ust. 6a p.b., nastąpiło, jak wynika z akt sprawy, 19 września 2019 r. Wydaniu zapadłego rozstrzygnięcia towarzyszyła analiza wszystkich podniesionych przez odwołującego w toku postępowania argumentów, co nie pozwala stwierdzić, że decyzja Wojewody [...] została wydana w sytuacji niewyjaśnienia stronie postępowania zasadności przesłanek, którymi organ postanowił się kierować. Sąd nie dostrzega nielogiczności argumentacyjnej w stanowisku zajętym w sprawie przez organ odwoławczy. Przypisany Wojewodzie pogląd, że przepisy nie wymagają wskazania w treści pełnomocnictwa adresu do korespondencji, miał na celu ustalenie, że złożony wraz ze zgłoszeniem dokument pełnomocnictwa nie posiadał braku formalnego z uwagi na konieczność postrzegania go jako dokumentu niesformalizowanego, dla skuteczności którego wystarczająca jest treść pozwalająca na zidentyfikowanie osoby pełnomocnika. Posłużenie się przez organ w tych warunkach adresem pełnomocnika znajdującym się w nagłówku dokumentu sporządzonym w szczególnej formie graficznej nie pozostawało w sprzeczności ze wskazanym wnioskiem. Z przedstawionych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyjmując, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.