II SA/Wr 142/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Alicja Palus Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn Protokolant: sekretarz sądowy Daria Laskowska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 października 2020 r. sprawy ze skargi B. L. i T. L. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku rekreacji indywidualnej oddala skargę w całości. B. i T. L. (dalej – skarżący) oprotestowali skargą wywiedzioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we [...] decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, (dalej – DWINB) z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...]/[...] utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku rekreacji indywidualnej. Z przedłożonych łącznie ze skargą akt administracyjnych wynika, że zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w następujących uwarunkowaniach prawnych i faktycznych. Pismem z dnia [...] lipca 2010 r. L. K. i M. K. zwrócili się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie [...] (dalej PINB) o podjęcie działań "W sprawie naruszenia prawa budowlanego i warunków technicznych budowy domku całorocznego wraz infrastrukturą techniczną zlokalizowanego na działce nr [...] położonej w [...] przy ul. [...] [...]", stanowiącej własność B. i T. L. Do pisma wnioskodawcy dołączyli pismo z Wydziału Administracji Architektoniczno-Budowlanej Starostwa Powiatowego w [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. znak: [...], informujące, że organ administracji architektoniczno-budowlanej, po sprawdzeniu zasobów archiwalnych począwszy od 2005 r. nie udzielił pozwolenia na budowę dla wyżej opisanego zadania, co, zdaniem wnioskodawców, stanowi potwierdzenie popełnienia samowoli budowlanej na działce nr [...]. W związku z powyższym, zawiadomieniem z dnia [...] listopada 2010 r. PINB wszczął postępowanie administracyjne w sprawie legalności oraz zgodności z przepisami Prawa budowlanego wybudowania domku wraz z infrastrukturą techniczną pod wskazanym powyżej adresem. W dniu [...] stycznia 2011 r. PINB przeprowadził oględziny obiektu, w trakcie których stwierdzono, że na działce nr [...] przy ul. [...] [...] w [...] zlokalizowany jest domek parterowy, letniskowy, wykonany w konstrukcji drewnianej, kryty blachą falistą. Wewnątrz znajdują się dwa pokoje, kuchnia oraz pomieszczenie gospodarcze. Do obiektu doprowadzony jest prąd oraz woda ze studni znajdującej się na działce nr [...], należącej także do B. i T. L. W domku letniskowym nie ma pomieszczenia wc, ścieki ze zlewozmywaka odprowadzane są do pojemnika pod zlewozmywakiem o pojemności ok. 50 litrów. Ogrzewanie domku elektryczne. B. L. podała do protokołu, że domek został wybudowany około 1995 r. przez poprzedniego właściciela nieruchomości – M. W. Podczas oględzin B. i T. L., którzy nabyli nieruchomość przy ul. [...] [...] w 2004 r., nie okazali dokumentów potwierdzających legalność wybudowania domku. W dniu oględzin stwierdzono także, że na terenie działki nr znajdują się 3 drewniane pomieszczenia gospodarcze. Stan faktyczny w dniu oględzin udokumentowano na zdjęciach. Uczestniczący w oględzinach M. K. wniósł między innymi do protokołu, że obiekt zlokalizowany jest za blisko granic jego nieruchomości oraz, że domek używany jest przez cały rok. Z załączonego do akt sprawy aktu notarialnego Rep. A nr [...] (karta nr 132 akt sprawy administracyjnej), wynika, że w dniu [...] września 2004 r. M. i K. W. sprzedali małżonkom B. i T. L. dwie działki gruntowe, niezabudowane, położone w [...], tj: a) działkę gruntu nr [...] o powierzchni [...] ha, oraz b) działkę gruntu nr [...] o powierzchni [...] ha. Z dalszej treści aktu notarialnego wynika (strona 2 akt sprawy administracyjnej), że "na działce gruntu nr [...] opisanej w pkt "a" posadowiona jest wiato - altanka" oraz, że opisane nieruchomości małżonkowie W. nabyli umowami sprzedaży zawartymi w 1995 r. i 1996 r. od osób fizycznych. Pismem z dnia [...] lutego 2011 r. Wójt Gminy [...], w odpowiedzi na zapytanie PINB, poinformował, że nie posiada dokumentacji związanej z wydaniem pozwolenia na budowę domku letniskowego parterowego na działce nr [...] położonej w [...]. Pismem z dnia [...] lipca 2011 r. PINB wezwał B. i T. L. do przedłożenia stosownych dokumentów potwierdzających legalność wybudowania domku. Ponadto pismem tym PINB zażądał od skarżących przedłożenia mapy sytuacyjno-wysokościowej z naniesionym aktualnym pomiarem geodezyjnym powykonawczym domku letniskowego wraz z infrastrukturą na działce nr [...] w [...] z zaznaczeniem odległości obiektu od granic z działką nr [...]. W odpowiedzi skarżący za pismem z dnia [...] sierpnia 2011 r. przesłali: - oryginał oświadczenia z dnia [...] sierpnia 2011 r. byłego zięcia poprzedniej właścicielki nieruchomości przy ul. [...] [...] w [...], od której poprzedni właściciele nabyli nieruchomość, zamieszkałego od 1976 r. przy ul. [...] [...], o treści: "...potwierdzam, że domek znajdujący się na działce nr [...] położony w [...] na ul. [...] [...] został wybudowany i użytkowany przez p.p. W. w 1994 r." (karta 59 akt sprawy administracyjnej), - oryginał oświadczenia z dnia [...] sierpnia 2011 r. Z. K. o treści: "oświadczam, że wiadomo mi, że Państwo B. i T. L. nabyli działkę nr [...] położoną przy ul. [...] [...] w [...] wraz ze znajdującym się na niej domkiem letniskowym wybudowanym w 1994 r. Wiedzę tą opieram na znajomości faktów, z pamięci oraz z widzenia" (karta nr 61 akt sprawy administracyjnej), - kserokopię skróconego projektu technicznego instalacji elektrycznej, sporządzonego w maju 1996 r. przez inż. B. G., posiadającego uprawnienia do kierowania i nadzoru robót elektrycznych. Z treści strony tytułowej wynika, że projekt ten sporządzono dla domku letniskowego przy ul. [...] obok nr [...] w [...] na zlecenie inwestora – M. W., (karta nr 73 akt sprawy administracyjnej). W opracowaniu tym na stronie 2 w podpunkcie 1.2 jako podstawę opracowania wskazano między innymi "zgodę Urzędu Gminy na zagospodarowanie działki nr [...], pismo [...] z dnia [...] marca 1995 r." (karta nr 71 akt sprawy administracyjnej), a na stronie 9 w punkcie 4, tj. we wnioskach końcowych, autor projektu wskazał, iż "zasilanie domku letniskowego przy ul. [...] obok nr [...] w [...] wykonać zgodnie z przepisami PBUE oraz obowiązującymi normami" (karta nr 64 akt sprawy administracyjnej). Do projektu załączono ,,Ogólne warunki przyłączenia" o znaku: [...] wydane dla domku letniskowego w [...] [...] przez Zakład Energetyczny Rejon Energetyczny [...] Oddział Technicznej Obsługi Odbiorców w dniu [...] listopada 1995 r. W dokumencie tym, adresowanym do M. W., zobowiązano inwestora do wykonania projektu - skróconego. Ważność warunków ustalono na okres 1-roku. Pismem z dnia [...] sierpnia 2011 r. PINB zwrócił się do Wydziału Administracji Architektoniczno-Budowlanej Starostwa Powiatowego o sprawdzenie, czy w rejestrze pozwoleń na budowę przekazanym przez Gminę [...] Staroście [...], znajduje się pozwolenie na budowę domku letniskowego przy ul. [...] [...] w [...]. W odpowiedzi Starosta [...] poinformował, że w zasobach archiwalnych Starostwa Powiatowego nie odnaleziono akt sprawy dotyczących pozwolenia na budowę domku letniskowego. Pismem z dnia [...] sierpnia 2011 r. geodeta - mgr inż. A. G., przekazał do PINB: - szkic polowy nr [...] z listopada 1999 r. (karta nr 80 akt sprawy administracyjnej), sporządzony przez geodetę J. H., na którym widnieje obiekt opisany jako "dacza", o wymiarach 4,2m x 5,05m = 21,21m2 oraz - szkic polowy nr [...] z sierpnia 2011 r. (karta nr 75), sporządzony przez siebie, stanowiący aktualizację mapy sytuacyjno-wysokościowej pomiar powykonawczy budynku, na którym przedmiotowy obiekt opisany został jako "istniejący" o wymiarach: 4,28m x 5,15m (już z dociepleniem) = 22,04m2 oraz dwie dobudówki: pierwsza od strony południowej o wymiarach 2,00m x 1,90m = 3,8m2, druga od strony zachodniej opisana jako drewniana o wymiarach 1,95m x 1,93m = 3,76m2. Łączna powierzchnia zabudowy domku wynosi zatem: 22,04m2 + 3,80m2 + 3,76m2= 29,60m2. Bryła podstawowa obiektu od strony północnej usytuowana jest po skosie w stosunku do granicy z działką nr [...]. Narożniki obiektu od tej strony znajdują się odpowiednio w odległości 2,54m (4,00m-1,46m) i 3,00m od granicy z działką nr [...], natomiast od strony zachodniej narożniki dobudówki w odległości odpowiednio 2,0m (3,95m - 1,95m) i 2,17m (4,10m - 1,93m). W związku z tym, że skarżący nie przedłożyli decyzji o pozwoleniu na budowę domku, PINB uznał, że został on wybudowany w warunkach samowoli budowalnej. Wdrożono więc procedurę wynikającą z art. 48-49 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlanego. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2012 r., wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i ust. 3 ustawy Prawo budowlane, PINB wstrzymał prowadzenie robót budowlanych oraz nałożył na B. i T. L. obowiązek przedłożenia do dnia [...] września 2012 r. dokumentów przewidzianych art. 48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane, umożliwiając tym samym zalegalizowanie samowoli budowlanej. W dniu [...] kwietnia 2013 r. zobowiązani dołączyli do akt sprawy kserokopię oświadczenia byłego zięcia poprzedniego właściciela nieruchomości z dnia [...] sierpnia 2011 r. oraz kserokopię pisma Urzędu Gminy [...] z dnia [...] marca 1995 r. o znaku: [...] kierowanego do K. i M. W. o treści: ,,Urząd Gminy w [...] na podstawie Prawa budowlanego z dnia 27 lipca 1994 r. /Dz.U. Nr. 89 poz. 414/ Art. 29 pkt. 4 Urząd Gminy w [...] wyraża zgodę na zagospodarowanie działki Nr. [...] w [...] wg załączonego szkicu". Pismo podpisała z up. Wójta – H. T. , Sekretarz Gminy. Wobec nieprzedłożenia przez zobowiązanych dokumentów wymaganych postanowieniem nr [...], PINB decyzją z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] wydaną na podstawie art. 48 ustawy Prawo budowlane, nakazał skarżącym rozbiórkę domu letniskowego przy ul. [...] [...] w [...]. Na skutek odwołania DWINB decyzją z dnia [...] października 2013 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozstrzygnięcia przez organ I instancji. Wedle organu odwoławczego w toku dotychczasowego postępowania organ I instancji nie przeprowadził w sposób właściwy postępowania wyjaśniającego, nadto zwrócono uwagę na ewentualną zmianę kwalifikacji prawnej inwestycji w kontekście właściwej procedury naprawczej. PINB badając ponownie sprawę, pismem z dnia [...] października 2013 r. zwrócił się do Wójta Gminy [...] o udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy pismo Urzędu Gminy [...] z dnia [...] marca 1995 r. można traktować jako wyrażenie przez Urząd Gminy [...] zgody na wybudowanie domku letniskowego na działce nr [...] w [...]. W odpowiedzi z dnia [...] listopada 2013 r. o znaku: [...] Wójt Gminy [...] poinformował, że w jego ocenie pismo z dnia [...] marca 1995 r. nie jest równoznaczne z uzyskaniem zgody na wybudowanie domku letniskowego, ponieważ powołany w nim przepis prawny (art. 29 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane) przewiduje możliwość realizacji inwestycji, które nie wymagają pozwolenia na budowę. Wymienione w tym przepisie inwestycje tworzą katalog zamknięty i nie wynika z niego, że istniała wówczas możliwość budowy domku letniskowego bez uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Decyzją z dnia [...] maja 2014 r., nr [...] PINB ponownie, na podstawie art. 48 ustawy Prawo budowlane, nakazał B. i T. L. rozbiórkę domu letniskowego przy ul. [...] [...] w [...]. Na skutek odwołania DWINB decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...] ponownie uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, wskazując, że pomimo ponowionego postępowania, PINB nie usunął niejasności wskazanych w poprzedniej decyzji kasacyjnej. Organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji wskazał, że już uprzednio, po analizie kserokopii pisma z Urzędu Gminy [...] z dnia [...] marca 1995 r. oraz kserokopii skróconego projektu technicznego instalacji elektrycznej dla przedmiotowego obiektu z maja 1996 r. autorstwa inż. B. G. - można stwierdzić, iż zachodzi uzasadnione domniemanie, że przy budowie przedmiotowego obiektu nie doszło do samowoli budowlanej. Nie budzi też wątpliwości to, że autorowi pisma z dnia [...] marca 1995 r. chodziło o przepis art. 29 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego w kształcie obowiązującym w chwili jego zredagowania, w tej dacie ww. przepis nie zawierał bowiem wyłącznie punktów, lecz był podzielony na ustępy. W myśl natomiast ww. przepisu pozwolenia na budowę nie wymagały obiekty malej architektury. Oczywistym wydaje się być zatem to, że przedmiotowy obiekt uznany został za obiekt małej architektury. W innym przypadku po co w skróconym projekcie technicznym z maja 1996 r. dotyczącym instalacji elektrycznej dla domku letniskowego powoływano by się na pismo Urzędu Gminy [...] z dnia [...] marca 1995 r. Powyższe stwierdzenie co do stanu faktycznego sprawy, zdaniem organu II instancji, obalone być natomiast może jedynie poprzez ewentualne pozyskanie z Urzędu Gminy w [...] oryginałów dokumentacji sprawy, która wskazywałaby na to, że odnosi się ona do innej inwestycji niż inwestycji niż przedmiotowa (co wydaje się być mało prawdopodobne) lub w efekcie zeznań poprzednich właścicieli przedmiotowej działki, którzy stwierdziliby, że zgłoszony przez nich obiekt to nie przedmiotowy dom letniskowy. W ocenie DWINB pismo Wójta Gminy [...] z dnia [...] listopada 2013 r. w żaden sposób natomiast nie podważa logicznego wniosku wynikającego z analizy zebranego materiału. Wskazano w nim bowiem wyłącznie to, że w oparciu o powołany w piśmie z dnia [...] marca 1995 r. przepis, nie można było zaakceptować budowy takiego obiektu budowlanego jak przedmiotowy. Tymczasem taka błędna akceptacja jest przecież możliwa. Mogła ona nastąpić w wyniku błędnego rozumienia obowiązujących w dacie sporządzenia pisma przepisów. W piśmie Wójta Gminy [...] nie wskazano natomiast żadnych okoliczności, które taką ewentualność by wykluczały - nie podano czego zatem miała dotyczyć akceptacja. Zdaniem organu odwoławczego w przypadku gdy ww. stwierdzenie nie zostanie obalone, bezpodstawnym będzie rozważanie przedmiotowej sprawy w kontekście art. 48-49 Prawa budowlanego. Zasadnym będzie natomiast zbadanie jej w świetle przepisów art. 50-51 ustawy. Art. 50 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego obliguje bowiem organy nadzoru budowlanego do ingerencji w przypadku realizacji robót budowlanych na podstawie niesłusznie przyjętego zgłoszenia (tj. przyjętego w przypadku gdy roboty budowlane wymagały uzyskania pozwolenia na budowę). Ingerencja ta sprowadza się natomiast do oceny zgodności z prawem tych robót i ewentualne wydanie w stosunku do nich decyzji naprawczej na podstawie art. 51 ustawy Prawo budowlane. Po otrzymaniu decyzji nr [...], organ nadzoru budowlanego I instancji podjął dalsze czynności wyjaśniające polegające między na tym, że pismem z dnia [...] października 2014 r. wezwał K. W. i M. W., poprzednich właścicieli działki numer [...], do złożenia zeznań w charakterze świadków w sprawie wybudowania domu letniskowego przy ul. [...] [...] w [...]. Wezwani nie stawili się w wyznaczonym dniu w siedzibie PINB w [...], złożyli natomiast pisemne wyjaśnienia w przedmiotowej sprawie. W swoim piśmie z dnia [...] października 2014 r. poinformowali, że działkę nr [...] kupili w 1994 r. i w 1994 r. wystąpili do Urzędu Gminy [...] o wyrażenie zgody na budowę małego domku. Ze złożonego przez nich oświadczenia wynikało, że: "Przyszła pani z Urzędu Gminy na wizję lokalną, po zapoznaniu się z działką orzekła, że Gmina [...] nie wyrazi zgody na budowę domu murowanego. Podpowiedziała nam na co Urząd może wyrazić zgodę, określiła wymiary oraz materiał z którego ma być oraz ogólny zarys obiektu. Mieliśmy też wykonać projekto-szkic i przedstawić do akceptacji. Wykonaliśmy kilka projektów. Jeden z tych projekto-szkiców został zaakceptowany i w 1995 r. dostaliśmy zgodę na budowę obiektu (zagospodarowanie działki). W trakcie budowy, kilka razy mieliśmy kontrolę, czy wykonujemy to zgodnie z projektem. Po zakończeniu budowy i zgłoszeniu do Przedstawiciela z Urzędu Gminy, sprawdziła obiekt na zgodność z zaakceptowanym projektem, wszystko było zgodne i dlatego obiekt został naniesiony na mapkę geodezyjną". Nadto poinformowali, że dokumenty znajdują się w Urzędzie Gminy [...]. Oni posiadają tylko ksero zgody Urzędu Gminy [...] z dnia [...] marca 1995 r. na zagospodarowanie działki, którą dołączyli do pisma z dnia [...] października 2014 r. Z uwagi na upływ czasu, w dniu [...] listopada 2014 r. PINB przeprowadził oględziny, stwierdzając, że przedmiotowy obiekt wykonany jest w konstrukcji drewnianej obitej listewkami, docieplony styropianem. Dach dwuspadowy kryty płytą onduline. Obiekt składa się z dwóch pokoi, kuchni, pomieszczenia gospodarczego, wiatrołapu oraz tarasu. Wyposażony jest w instalację elektryczną. Ścieki ze zlewozmywaka w kuchni odprowadzane są do pojemnika znajdującego się pod zlewozmywakiem. Woda do celów gospodarczych czerpana jest ze studni znajdującej się na działce nr [...]; woda do celów spożywczych jest przywożona. Taras zlokalizowany po prawej stronie domku (widok od wejścia na nieruchomość) jest nietrwale związany z gruntem oraz z budynkiem. Wody opadowe rozprowadzane są po terenie działki nr [...]. Na działce tej znajduje się także inny obiekt - drewniany, w którym mieści się toaleta przenośna, pozostała część służy do przechowywania narzędzi. Urządzenie toalety nie jest nigdzie podłączone, nieczystości wywożone są przez właścicieli nieruchomości. Oględziny w dniu [...] listopada 2014 r. potwierdziły ustalenia z dnia [...] stycznia 2011 r. oraz je uszczegółowiły. Stan faktyczny w dniu [...] listopada 2014 r. udokumentowano na zdjęciach. W dniu [...] listopada 2015 r. PINB zwrócił się do Wójta Gminy [...] o udostępnienie oryginałów dokumentacji sprawy, w ramach której Gmina [...] wystosowała w dniu [...] marca 1995 r. pismo do K. i M. W. ówczesnych właścicieli działki nr [...], wyrażając zgodę na zagospodarowanie działki nr [...] w [...] wg załączonego szkicu. Pismem z dnia [...] lutego 2016 r. o znaku: [...] Wójt Gminy [...] poinformował, że w archiwum urzędu nie zachowała się dokumentacja z 1995 r. dotycząca zgody na zagospodarowanie działki nr [...] położonej w [...] przez ówczesnych jej właścicieli. W dniu [...] października 2017 r. w siedzibie PINB przesłuchano pracownika Gminy [...], który zeznał, że nie posiada wiedzy na temat akt sprawy z 1995 r. dotyczących udzielonej zgody na wybudowanie obiektu. Organ nadzoru budowlanego zamierzał także przesłuchać projektanta instalacji elektrycznej, jednakże zmarł on w listopadzie 2015 r. W dniu [...] października 2017 r. organ przeprowadził kolejne oględziny, w celu ustalenia aktualnego stanu faktycznego na nieruchomości przy ul. [...] [...] w [...]. Podczas oględzin T. L. oświadczył, że z chwilą zakupu nieruchomości na nieruchomości zlokalizowany był domek letniskowy z dachem dwuspadowym z dobudowanym gankiem wejściowym oraz obiektem gospodarczym, który na chwilę obecną w części służy do przechowywania sprzętów gospodarczych - narzędzi, a w pozostałej części jako toaleta bezodpływowa (toaleta turystyczna). Toaleta ta wykorzystywana jest od ok. 10 lat. W dacie zakupu od strony nieruchomości [...] [...] istniało zadaszenie nad przyczepą, w obrębie którego znajdowało się również boczne wejście do budynku. Ok. 10 lat temu przestrzeń pod zadaszeniem została obudowana elementami drewnianymi na fundamencie kamiennym. Budynek wyposażony jest w rynny i rury spustowe, wody opadowe rozprowadzane są po terenie nieruchomości. Od strony potoku ok. 10 lat temu wykonano taras z podłogą drewnianą. Taras ma wymiary ok. 2,4m x 3,15m. Nieruchomość jest ogrodzona ogrodzeniem drewnianym, od strony wejścia i wjazdu na nieruchomość - ogrodzeniem z siatki na słupkach stalowych. Ogrodzenie istniało w dacie zakupu nieruchomości i do chwili obecnej było jedynie przez aktualnych właścicieli naprawiane. W domku jest instalacja elektryczna, na wykonanie której była opracowana dokumentacja projektowa. W pomieszczeniu kuchennym stwierdzono zainstalowany zlewozmywak, pod którym znajduje się zbiornik plastikowy na wodę z mycia naczyń o pojemności ok. 60 litrów. Woda do celów bytowych przywożona jest w pojemnikach. Budynek wyposażony jest w butlę na gaz propan-butan. Budynek nie posiada ogrzewania paliwem stałym, w razie potrzeby właściciele korzystają z przenośnych elektrycznych urządzeń grzewczych. Domek wykorzystywany jest sezonowo. W kuchni wentylacja mechaniczna (wentylator zamontowany w ścianie budynku). Stwierdzono również gaśnicę 6 kg. Mając wątpliwości co do prawidłowości wykonanych robót budowlanych związanych z budową przedmiotowego obiektu, w kontekście spełnienia podstawowych wymagań dotyczących bezpieczeństwa pożarowego, higieny, zdrowia i środowiska, bezpieczeństwa użytkowania, w tym odległości obiektu od granic działek sąsiednich, użycie w obiekcie butli gazowej na gaz propan-butan, wykonanej wentylacji nawiewno-wywiewnej - PINB postanowieniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2018 r., na podstawie art. 81c ust.2 ustawy Prawo budowlane, nałożył na skarżących obowiązek dostarczenia ekspertyzy technicznej dotyczącej wybudowanego domku letniskowego wraz z infrastrukturą techniczną przy ul. [...] [...] w [...] (dz. nr [...], obręb [...] [...]) wraz z oceną wykonanych robót budowlanych pod kątem zgodności z obowiązującymi przepisami, w tym techniczno- budowlanymi, oraz zasadami wiedzy technicznej, o których mowa w art. 5 ustawy Prawo budowlane, w szczególności w zakresie spełnienia podstawowych wymagań dotyczących bezpieczeństwa pożarowego, higieny, zdrowia i środowiska, bezpieczeństwa użytkowania, sporządzonej przez osoby właściwie uprawnione w specjalności konstrukcyjno-budowlanej i instalacyjnej. Ponadto wskazano, aby ekspertyza zawierała inwentaryzację wybudowanego domku letniskowego, a w przypadku stwierdzenia braku zgodności z przepisami budowlanymi oraz zasadami wiedzy technicznej, określała zakres niezbędnych robót budowlanych, które doprowadzą istniejący stan faktyczny do stanu zgodnego z prawem. Dnia [...] października 2018 r. do organu nadzoru budowlanego dostarczono opracowanie pn. "Ekspertyza techniczna w sprawie wybudowanego budynku gospodarczego wraz z infrastrukturą techniczną przy ul. [...] [...] w [...] (dz. nr [...], obręb [...] [...])", sporządzone w dniu [...] września 2018 r. przez mgr inż. S. S., posiadającego uprawnienia budowlane w specjalności konstrukcyjno-budowlanej do projektowania i kierowania robotami budowlanymi (upr. nr [...], upr. nr [...]). Po analizie opracowania jak wyżej, organ nadzoru budowlanego uznał, że obiekt wybudowany na działce nr [...] nie nosi cech budynku gospodarczego, lecz budynku rekreacji indywidualnej, potocznie nazywanego domkiem letniskowym. Zawiadomieniem z dnia [...] lipca 2019 r. PINB doprecyzował ostatecznie przedmiot postępowania, nadając mu brzmienie: w sprawie wybudowania budynku rekreacji indywidualnej na dz. nr [...] obręb [...] [...] przy ul. [...] [...] w [...]. Organ nadzoru budowlanego nie podzielił stanowiska autora opracowania, że wybudowany obiekt na dz. [...] jest budynkiem gospodarczym, co wynika z treści strony tytułowej ekspertyzy. Nazwa obiektu musi być spójna z funkcją jaką pełni. W dalszej części ekspertyzy we wnioskach zawartych w pkt 4, przedmiotowy budynek opisano jako budynek gospodarczy z funkcją pomocniczą wypoczynkową. Ustawa Prawo budowlane nie zawiera ustawowej definicji budynku gospodarczego czy budynku rekreacji indywidualnej. Natomiast zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 1422 z późn. zm.) przez budynek gospodarczy należy rozumieć budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia, a w zabudowie zagrodowej przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych (§ 3 pkt 8 rozporządzenia jak wyżej), a przez budynek rekreacji indywidualnej - należy rozumieć budynek przeznaczony do okresowego wypoczynku (zgodnie z § 3 pkt 7 rozporządzenia jak wyżej) W przedstawionej ekspertyzie funkcję pomieszczeń obiektu określono w sposób następujący: - ganek - powierzchnia użytkowa - 3,07m2; - holl z wnęką kuchenną - powierzchnia użytkowa - 7,10m2; - pokój wypoczynkowy - powierzchnia użytkowa - 6,14m2; - magazyn narzędzi - powierzchnia użytkowa - 6,20m2; - magazyn płodów rolnych - powierzchnia użytkowa - 4,41 m2; Łącznie - powierzchnia użytkowa - 26,92 m2 oraz taras o powierzchni 7,56m2. Udział powierzchni magazynowej na narzędzia i płody rolne (6,20m2 + 4,41m2) wynosi 39,4 % w stosunku do łącznej powierzchni użytkowej budynku. W ocenie organu nadzoru budowlanego obiektu o podanych wyżej funkcjach pomieszczeń, nie można uznać za obiekt gospodarczy. Ponadto pomieszczenie, nazwane magazynem narzędzi, na przestrzeni lat pełniło de facto funkcję pokoju wypoczynkowego, czego dowodem jest materiał zdjęciowy z przeprowadzonych oględzin. W świetle aktualnie obowiązujących przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1186) - budowa wolno stojących parterowych budynków rekreacji indywidualnej, rozumianych jako budynki przeznaczone do okresowego wypoczynku, o powierzchni zabudowy do 35m2 - nie wymaga pozwolenia na budowę (art. 29 ust. 1 pkt 2a), lecz jedynie zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej (art. 30 ust. 1 pkt 1). Jednakże - zdaniem organu - w niniejszej sprawie miały zastosowanie przepisy ustawy - Prawo budowlane obowiązujące do dnia 27 czerwca 2015 r., w związku z art. 6 ust.1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych ustaw (Dz.U. z 2015 r., poz. 443), który stanowi, że do spraw wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie (...), tj. do dnia 28 czerwca 2015 r. - stosuje się przepisy dotychczasowe. Z analizy art. 29 ust. 1 Prawa budowlanego obowiązującego do dnia 27 czerwca 2015 r. wynika, że budynki rekreacji indywidualnej (domki letniskowe) nie były zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, tj. od dnia 1 stycznia 1995 r. W związku z tym, że w niniejszej sprawie budynek rekreacji indywidualnej przy ul. [...] [...] w [...] na działce nr [...], obręb nr [...] o powierzchni zabudowy [...] m², został wybudowany pod rządami ustawy - Prawo budowlane z 1994 r. na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust.1 (art. 50 ust.1 pkt 3 Prawa budowlanego) oraz w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach (art. 50 ust.1 pkt 4 Prawo budowlane), tj. niezgodnie z przepisami prawa miejscowego, jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - należało nakazać rozbiórkę przedmiotowego obiektu w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane. Wszystkie wskazane wyżej okoliczności stanowiły uzasadnienie decyzji PINB z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...]. Nie godząc się z wydanym nakazem skarżący za pośrednictwem swojego pełnomocnika oprotestowali decyzję złożonym w terminie odwołaniem, nie precyzując w niej jednakże żadnych zarzutów. W odwołaniu kwestionowano jedynie uznanie przedmiotu prowadzonego postępowania za "budynek rekreacji indywidualnej", podczas gdy w ocenie skarżących nie jest on w ogóle budynkiem w rozumieniu prawa budowlanego, a tzw. "wiato-altanką". Decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] DWINB utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W pierwszej kolejności organ II instancji wskazał, że decyzja wydana na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 57 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane nakazująca rozbiórkę obiektu budowlanego jest decyzją związaną, którą organ zobowiązany jest wydać gdy nastąpiło niedające się usunąć naruszenie prawa i wykonane roboty budowlane nie mogą być doprowadzone do stanu zgodnego z prawem w inny sposób (np. na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, czy też w inny sposób wskazany w art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego - poprzez zaniechanie robót, rozbiórkę części obiektu budowlanego, doprowadzenie do stanu poprzedniego). W przedmiotowej sprawie – w ocenie organu odwoławczego - mamy do czynienia w robotami budowlanymi polegającymi na wybudowaniu budynku rekreacji indywidualnej na podstawie zgłoszenia wraz z projektem zagospodarowania terenu, konsekwencją czego było wydanie przez Gminę [...] zgody na zagospodarowanie działki z dnia [...] marca 1995 r. o znaku: [...], o czym świadczą wielokrotnie przedstawiane kopie ww. zgody zawarte w materiale dowodowym przedmiotowej sprawy oraz oświadczenie ówczesnych właścicieli działki nr [...] przy ul. [...] w [...] tj. K. i M. W. (k. 228 akt sprawy), w której to opisują jak wyglądała kwestia zgody na wybudowanie przedmiotowego obiektu budowlanego. W tym miejscu zaznaczyć należy, że powołana podstawa prawna w ww. zgodzie (art. 29 ust. 4 Prawo budowlane) oraz relacja poprzednich właścicieli działki przesądzają o tym, iż budynku nie wybudowano w warunkach samowoli budowlanej przez, co nie zasadnym było wdrożenie w niniejszym postępowaniu trybu przewidzianego w art. 48, czy też 49b Prawa budowlanego. Zgoda organu administracji architektoniczno-budowlanej (Gminy [...]) dotyczyła obiektu małej architektury o bliżej nieokreślonym kształcie, a powołanie w niej art. 29 ust. 4 Prawo budowlane było oczywistym błędem, gdyż organowi chodziło o art. 29 ust. 1 pkt 4 Prawo budowlane, gdyż ust. 4 tego artykułu nie istniał. W dacie wybudowania przedmiotowego obiektu tj. w roku 1995 (co zostało bezsprzecznie ustalone na podstawie ww. dowodów) właśnie gminy były właściwe do przyjmowania zgłoszeń takich zamierzeń budowlanych. To na co została wydana zgoda i w jakim kształcie miał być wybudowany przedmiotowy budynek obrazuje szkic polowy nr [...] z listopada 1999 r. (k. 80 akt sprawy administracyjnej), sporządzony przez geodetę mgr inż. A. G., w którym obiekt określono jako "daczę", a jego przybliżone wymiary to [...] m2 oraz oświadczenie poprzednich właścicieli jak i sąsiadów nieruchomości, z których wynika, iż obiekt w takim kształcie istniał do sprzedaży przedmiotowej działki. Stwierdzono zatem, że przedmiotowy obiekt budowlany nigdy nie był obiektem małej architektury, jak stanowił art. 3 pkt 4 Prawa budowlanego w brzmieniu z 1995 r. takim obiektem mogły być małe obiekty, a w szczególności: a) kultu religijnego, jak: kapliczki, krzyże przydrożne, figury, b) posągi, wodotryski i inne obiekty architektury ogrodowej, c) użytkowe, służące rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku, jak: piaskownice, huśtawki, drabinki, śmietniki. Tak samo stanowi również art. 3 pkt 4 w aktualnie obowiązującej ustawie Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 z późn. zm.). Zatem wybudowanie tego obiektu nastąpiło w sposób określony w art. 50 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego tj. na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego. Powołany przepis art. 30 Prawa budowlanego stanowi o tym, jakie zamierzenia budowlane wymagają zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej, a są zwolnione z uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ II instancji nie miał wątpliwości, że obiekt budowlany objęty przedmiotowym postępowaniem jest budynkiem rekreacji indywidualnej, o takiej kwalifikacji i funkcji jaką budynek pełni przesądzają oświadczenia i zeznania B. i T. L., M. K. oraz poprzednich właścicieli K. i M. W. oraz protokoły z dokonywanych oględzin. Budynek ten jest użytkowany czasowo (w mniejszych lub większych okresach), B. i T. L. nie mieszkają w nim na stałe, również poprzedni właściciele tak tego obiektu nie użytkowali, obiekt pozbawiony jest podstawowych instalacji jak kanalizacyjna, ogrzewcza, doprowadzony został jedynie prąd i woda z pobliskiej studni, w pobliżu obiektu użytkownicy działki uprawiają ogród, a w jego pomieszczeniach przechowują narzędzia i płody rolne, jak również inne rzeczy służące do czasowego wypoczynku. Nie bez znaczenia pozostaje również fakt, iż dla budowy budynku rekreacji indywidualnej w dacie budowy tj. w 1995 r. wymagane było uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę, zgodnie z ustawą Prawo budowlane obowiązującą w roku 1995, gdzie art. 29 nie przewidywał wyłączenia w takim zakresie, zatem tym bardziej koniecznym było stosowanie warunków technicznych dla takich budynków. W aktualnym brzmieniu ustawy Prawo budowlane budowa budynków rekreacji indywidualnej o powierzchni zabudowy do 35m2 została wyłączona z obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, jednakże zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego takie zamierzenie inwestycyjne wymaga zgłoszenia odpowiedniemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej i również podlega ocenie pod względem warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ponadto zaznaczono, że wybudowanie przedmiotowego obiektu, było niezgodne z obowiązującym w dacie budowy miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy [...] z dnia [...] czerwca 1992 r. (przedmiotowa działka znajdowała się na terenie zabudowy zagrodowej), jak i z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy [...] nr [...] z dnia [...] października 2001 r., gdzie przewidywano zabudowę mieszkaniową (dla budynku rekreacji indywidualnej nie można przyjąć takiego kryterium skoro przebywa się w nim czasowo) oraz aktualnie obowiązującym planem uchwalonym uchwałą Rady Gminy [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2012 r., w którym przedmiotowa działka znajduje się na terenie przeznaczonym pod zabudowę zagrodową z uzupełniającym przeznaczeniem pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, usługową i nieuciążliwą działalność gospodarczą oraz możliwością sytuowania obiektów gospodarczych (np. garaży). Żaden z powyższych miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, uchwalonych w okresie istnienia przedmiotowego budynku rekreacji indywidualnej nie przewidywał możliwości budowy takich obiektów na przedmiotowej działce nr [...] w [...] przy ul. [...]. Równocześnie umiejscowienie, usytuowanie przedmiotowego budynku jest niezgodne zarówno z rozporządzeniem Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w szczególności z § 12 ust. 4, jak i z aktualnie obowiązującym rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. - w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przede wszystkim z § 12 ust. 1. Przedmiotowy budynek został natomiast posadowiony w odległościach: ścianą od strony północnej w odległości od 2,54m do 3m, a od strony zachodniej w odległości od 2m do 2,17m (rozbudowana część). Tym samym zarówno w dacie budowy, jak i aktualnie w takiej odległości od granicy z sąsiednią działką przedmiotowy budynek rekreacji indywidualnej nie powinien być sytuowany. Zdaniem organu w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, nie było możliwe, wydanie innego orzeczenia jak nakazu rozbiórki przedmiotowego obiektu na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z uwagi na jego niezgodność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz niewłaściwe usytuowanie nie dające się usunąć w inny sposób jak rozbiórka części obiektu, czy wykonanie innych robót budowlanych w celu doprowadzenia budynku do stanu zgodnego z prawem. Powyższa decyzja została zaskarżona przez B. i T. L. Występując ze skargą osobiście skarżący nie sformułowali zarzutów naruszenia konkretnych przepisów prawa, wyrazili jedynie niezadowolenie z wydanej decyzji, powtórzyli kwestie podnoszone już w toku postępowania przed organami obu instancji, a także wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę DWINB podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu podjął orzeczenie w sprawie po rozważeniu następujących okoliczności faktycznych i prawnych: Stosownie do art. 184 (in limine) Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne sprawują w zakresie określonym w ustawie kontrolę działalności administracji publicznej. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych oznaczonych konstytucyjnie jako inne sądy administracyjne, określone zostały m.in. treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej - p.p.s.a.) i polegają na kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem tj. kontroli zaskarżonego aktu z przepisami procedury administracyjnej, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Stwierdzenie, że zaskarżona decyzja (postanowienie albo inny akt) została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (postanowienia albo innego aktu) na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.. Ponadto zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, a stosownie do art. 135 p.p.s.a. Sąd może stosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, Sąd skargę oddala - odpowiednio - w całości lub części (art. 151 ustawy p.p.s.a.). Dokonując w rozpoznawanej sprawie kontroli zaskarżonej decyzji z uwzględnieniem wskazanego wcześniej kryterium legalności Sąd uznał, że decyzja ta oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji są słuszne i jako takie nie powinny zostać wzruszone. Art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego stanowi, iż w przypadku gdy roboty budowlane zostały wykonane w sposób określony w art. 50 ust. 1, przepisy art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 należy stosować odpowiednio. Jak stanowi natomiast art. 50 ust. 1 pkt 1 w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 luba w art. 49b ust. 1 organ nadzoru budowlanego wstrzymuje prowadzenie robót budowlanych wykonywanych bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia. Natomiast art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego stanowi o możliwości wydania decyzji przez organ nadzoru budowlanego nakazującej zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Za organem II instancji należy podkreślić, że decyzja wydana na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 57 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane nakazująca rozbiórkę obiektu budowlanego jest decyzją związaną, którą organ zobowiązany jest wydać, gdy nastąpiło niedające się usunąć naruszenie prawa i wykonane roboty budowlane nie mogą być doprowadzone do stanu zgodnego z prawem w inny sposób (np. na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, czy też w inny sposób wskazany w art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez zaniechanie robót, rozbiórkę części obiektu budowlanego, doprowadzenie do stanu poprzedniego). W wyroku z 13 września 2017 r., (sygn. akt VII SA/Wa 2359/16 (LEX nr 2355349), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zauważył, że nakaz rozbiórki w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 51 ust. 1 nie ma charakteru bezwzględnego; w pierwszej kolejności właściwy organ powinien wyczerpać możliwości zmierzające do legalizacji wykonanych robót budowlanych, natomiast nakazy wymienione w art. 51 ust. 1 pkt 1 mogą być zastosowane, gdy nastąpiło niedające się usunąć naruszenie prawa i wykonane roboty budowlane nie mogą być doprowadzone do stanu zgodnego z prawem. W niniejszej sprawie jednakże taka sytuacja nie może mieć miejsca. Jak wynika z poczynionych w toku postępowania administracyjnego ustaleń, a także ze zgromadzonej w aktach sprawy dokumentacji wybudowanie przedmiotowego obiektu, było niezgodne z obowiązującym w dacie budowy miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy [...] z dnia [...] czerwca 1992 r. (przedmiotowa działka znajdowała się na terenie zabudowy zagrodowej), jak i z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy [...] nr [...] z dnia [...] października 2001 r. gdzie przewidywano zabudowę mieszkaniową (dla budynku rekreacji indywidualnej nie można przyjąć takiego kryterium skoro przebywa się w nim czasowo) oraz aktualnie obowiązującym planem uchwalonym uchwałą Rady Gminy [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2012 r., w którym przedmiotowa działka znajduje się na terenie przeznaczonym pod zabudowę zagrodową z uzupełniającym przeznaczeniem pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, usługową i nieuciążliwą działalność gospodarczą oraz możliwością sytuowania obiektów gospodarczych (np. garaży). Żaden z powyższych miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, uchwalonych w okresie istnienia przedmiotowego budynku rekreacji indywidualnej nie przewidywał możliwości budowy takich obiektów na przedmiotowej działce nr [...] w [...] przy ul. [...]. Już zaistnienie tylko tej okoliczności obligowało organ do wydania decyzji o nakazie rozbiórki przedmiotowego obiektu. Równocześnie dokumentacja techniczna wskazuje, że umiejscowienie przedmiotowego budynku jest niezgodne zarówno z rozporządzeniem Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. - w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w szczególności z § 12 ust. 4, jak i z aktualnie obowiązującym rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przede wszystkim z § 12 ust. 1. Przedmiotowy budynek został natomiast posadowiony w odległościach: ścianą od strony północnej w odległości od 2,54 m do 3m, a od strony zachodniej w odległości od 2m do 2,17m (rozbudowana część). Tym samym zarówno w dacie budowy, jak i aktualnie, w takiej odległości od granicy z sąsiednią działką przedmiotowy budynek rekreacji indywidualnej nie powinien być sytuowany. W ocenie Sądu - wbrew twierdzeniom zawartym w skardze – w realiach badanej sprawy spełnione są podstawowe przesłanki warunkujące zastosowanie art. 50 Prawa budowlanego, tj. wybudowanie przedmiotowego obiektu bez wymaganego pozwolenia, a nadto wbrew miejscowemu planowi zagospodarowania przestrzennego, oraz wbrew przepisom rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. - w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ilość nieprawidłowości, których dopuszczono się w związku ze wznoszeniem obiektu będącego przedmiotem niniejszego postępowania, jak i związany charakter decyzji, do której wydania zobowiązany jest organ administracji, nie mogło skutkować podjęciem innej decyzji jak tej nakazującej rozbiórkę przedmiotowego obiektu. Na marginesie, przychylając się do zdania organu II instancji wskazać należy, że wobec obowiązujących przepisów Prawa budowlanego nie ma znaczenia dla przedmiotowej sprawy, czy ktoś zakupił nieruchomość w dobrej wierze, również dla organów administracji publicznej orzekających na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane nie ma znaczenia terminologia używana przez strony postępowania, zobowiązanych, pełnomocników, czy też inne organy dla nazwania jakiegoś obiektu budowlanego. Za każdym razem jest on kwalifikowany na podstawie ww. ustawy i to ona wyznacza kwalifikację obiektu budowlanego i tego czy jest to budynek, budowla czy też obiekt małej architektury. Okoliczność posiadania, czy też nie posiadania fundamentów przez jakiś obiekt budowlany nie przesądza o jego kwalifikacji jako budynku, jest to jeden z czynników wyróżniających obiektów, które są budynkami, jednakże nie przesądzający o kwalifikacji takiego obiektu na gruncie Prawa budowlanego. Również Sąd rozpatrując każdą sprawę administracyjną nie jest związany kwalifikacją obiektu przyjętą przez organy administracyjne orzekające w sprawie, bowiem sam ma obowiązek dokonać takiego zakwalifikowania opierając się na własnej ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i zasadzie swobodnego uznania sędziowskiego. Po analizie przedstawionego przez organ materiału dowodowego nie sposób zgodzić się ze skarżącymi, iż znajdujący się na będącej ich własnością nieruchomości gruntowej obiekt budowlany nie jest budynkiem w rozumieniu Prawa budowlanego. Sąd, podobnie jak organ I i II instancji, nie zgodził się z ekspertyzą biegłego uznającą przedmiotowy budynek jako budynek gospodarczy z funkcją pomocniczą wypoczynkową. Zgodnie z przywołanym już uprzednio rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 1422 z późn. zm.) przez budynek gospodarczy należy rozumieć budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia, a w zabudowie zagrodowej przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych (§ 3 pkt 8 rozporządzenia jak wyżej), a przez budynek rekreacji indywidualnej należy rozumieć budynek przeznaczony do okresowego wypoczynku (zgodnie z § 3 pkt 7 rozporządzenia jak wyżej). W ocenie Sądu przyznać rację należy organom nadzoru budowlanego, bowiem parametry obiektu o funkcjach pomieszczeń określonych precyzyjnie w wydanej ekspertyzie nie pozwalają uznać przedmiotowego obiektu za budynek gospodarczy. Również zeznania skarżących i świadków popierają poczynione ustalenia, świadczące o tym, że obiekt ten stanowi budynek rekreacji indywidualnej i jaki taki powinien być kwalifikowany. Konkludując, uznać należy, iż w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy też innego naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko takie uchybienia uprawniają sąd administracyjny do wyeliminowania z obrotu prawnego wadliwego aktu administracyjnego. Mając powyższe na względzie Sąd oddalił skargę na zasadzie art. 151 p.p.s.a.