I OZ 599/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia C. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 listopada 2021 r., sygn. akt II SA/Wa 2114/19 o odrzuceniu zażalenia na postanowienie tego Sądu z dnia 2 września 2021 r. w sprawie ze skargi C. G. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 29 maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie pozbawienia statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku postanawia: oddalić zażalenie Wyrokiem z dnia 1 grudnia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę C. G. na opisaną w sentencji decyzję Wojewody Mazowieckiego w przedmiocie pozbawienia statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku. Postanowieniem z dnia 12 maja 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną skarżącego od ww. wyroku, sporządzoną i wniesioną osobiście przez skarżącego. Postanowieniem z dnia 2 września 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie skarżącego na postanowienie w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej (z uwagi na jego sporządzenie osobiście przez skarżącego). Przedmiotowe postanowienie doręczone zostało skarżącemu w dniu 5 października 2021 r. W dniu 12 października 2021 r. skarżący złożył osobiście w biurze podawczym Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie na ww. postanowienie z dnia 2 września 2021 r. Zażalenie to zostało według właściwości przekazane przez Naczelny Sąd Administracyjny (pismo z dnia 15 października 2021 r.) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 18 października 2021 r. (data wpływu do biura podawczego Sądu). Postanowieniem z dnia 5 listopada 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie skarżącego na postanowienie z dnia 2 września 2021 r. Sąd I instancji wskazał, że wbrew wymogom ustanowionym w art. 177 § 1 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej P.p.s.a.), o których został pouczony, skarżący wniósł zażalenie bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który przekazał je do właściwego WSA w dniu 18 października 2021 r. W tej sytuacji, zażalenie skarżącego zostało wniesione do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w dniu przekazania go przez Naczelny Sąd Administracyjny, a więc już po upływie siedmiodniowego terminu do jego złożenia, który to termin upłynął w dniu 12 października 2021 r. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący podniósł, że zażalenie zostało wniesione w terminie, a błąd co do miejsca jego złożenia nie powinien skutkować jego odrzuceniem. Z ostrożności procesowej skarżący wniósł także o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia na postanowienie z 2 września 2021 r. Naczelny Sąd Administracyjny, zważył co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu. Stosownie do treści art. 177 § 1 w zw. z art. 197 § 2 i art. 194 § 2 P.p.s.a., zażalenie wnosi się do sądu, który wydał postanowienie, w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia; zaś akta sprawy wraz z zażaleniem wojewódzki sąd administracyjny przedstawia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu (art. 195 § 1 P.p.s.a.). Przywołane przepisy przewidują pośredni tryb wnoszenia zażalenia, a ich wykładnia nakazuje uznać, że dla oceny dochowania terminu do wniesienia zażalenia istotna jest data nadania przesyłki na adres sądu, który wydał zaskarżone postanowienie albo data bezpośredniego złożenia środka odwoławczego w siedzibie właściwego sądu wojewódzkiego. Zaznaczyć przy tym należy, że przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zawierają regulacji dotyczącej konsekwencji wniesienia zażalenia bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego z pominięciem właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego. Niemniej jednak w doktrynie oraz w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że w przypadku błędnego skierowania przesyłki do sądu innego aniżeli właściwy sąd, który wydał zaskarżone orzeczenie, datą wniesienia pisma jest data jego przekazania przez sąd niewłaściwy do sądu właściwego. Naczelny Sąd Administracyjny podziela zatem stanowisko Sądu I instancji, zgodnie z którym w przedmiotowej sprawie skarżący nie dochował terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z 2 września 2021 r. Termin ten przysługiwał mu do dnia 12 października 2021 r. Zażalenie na to postanowienie zostało wniesione 15 października 2021 r., bowiem w tym dniu Naczelny Sąd Administracyjny, do którego wpłynęło przedmiotowe zażalenie, wysłał je do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (v. koperta k. 139). Skarżący nie dochował zatem terminu do wniesienia zażalenia, co wypełniło hipotezę art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., a tym samym zasadnym było odrzucenie zażalenia. Ubocznie wskazania wymaga, że Sąd I instancji prawidłowo pouczył skarżącego o sposobie i terminie wniesienia zażalenia na postanowienie z 2 września 2021 r. Pomimo tego zażalenie zostało wniesione niezgodnie z pouczeniem. Odnosząc się do zawartego w zażaleniu wniosku o przywrócenie terminu wskazać trzeba, że żądanie to stanowi odrębny wniosek procesowy, który nie mógł zostać rozpoznany w ramach niniejszego postępowania. Procedura zmierzająca do przywrócenia terminu, któremu strona uchybiła, może być wdrożona dopiero po stwierdzeniu, że czynność procesowa podjęta przez stronę jest na skutek upływu terminu, bezskuteczna. Wniosek taki będzie podlegał rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Z tego względu, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny, orzekł jak w sentencji.