II SAB/Ol 66/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie sędzia WSA Adam Matuszak sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 1 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi W. S. na przewlekłe prowadzenie przez Dyrektora Zakładu Karnego w B. postępowania w sprawie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. Wnioskiem z 8 lipca 2020 r. W. S. (dalej jako: wnioskodawca lub skarżący), na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity na dzień złożenia wniosku - Dz.U. z 2019 r., poz. 1429 ze zm., dalej jako: u.d.i.p.) oraz art. 61 Konstytucji RP, zwrócił się do Dyrektora Zakładu Karnego w B. (dalej jako: Dyrektor ZK lub organ) o udostępnienie informacji publicznej w postaci dokumentacji odpowiedzi na skargi osadzonych dotyczące Zakładu Karnego w B. uznane za zasadne i częściowo zasadne przez Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w O. w okresie od 1 stycznia 2015 r. do 31 grudnia 2015 r. w formie papierowej i przesłania pocztą żądanej informacji. Jednocześnie na podstawie art. 13 ust. 1 u.d.i.p. wnioskodawca wniósł o poinformowanie go, kiedy informacja zostanie mu udzielona. W uzasadnieniu złożonego wniosku skarżący przytoczył treść art. 23 u.d.i.p. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, podniósł, że odpowiedzi na skargi osadzonych stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p. oraz są dokumentami urzędowymi zawierającymi w swojej treści podlegający udostępnieniu akt administracyjny lub rozstrzygnięcie w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. Ponadto wskazał, że zgodnie z pismem Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z 17 czerwca 2020 r. informacja publiczna w postaci odpowiedzi na skargi osadzonych dotyczące jednostek penitencjarnych, uznane za zasadne przez wszystkie instytucje, stanowi informację, która spełnia kryteria informacji przetworzonej w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. W odpowiedzi na powyższy wniosek organ pismem z 28 lipca 2020 r. poinformował wnioskodawcę, że z uwagi na konieczność zgromadzenia i dokonania analizy znacznej ilości dokumentów z szerokiego zakresu czasowego przedmiotowa odpowiedź będzie udzielona w terminie, o którym mowa w art. 13 ust. 2 u.d.i.p., tj. w ciągu 2 miesięcy od dnia złożenia wniosku. Następnie pismem z 18 sierpnia 2020 r. wnioskodawca, na podstawie art. 21 u.d.i.p., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania w sprawie rozpoznania wniosku z 8 lipca 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej. Skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 13 ust. 1 u.d.i.p. poprzez nieudostępnienie informacji publicznej bez zbędnej zwłoki i wniósł o wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi lub przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a także o stwierdzenie, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa i zobowiązania organu do udostępnienia informacji publicznej w określonym terminie na podstawie art. 149 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu wniesionej skargi skarżący zwrócił uwagę na fakt, że prowadzona w systemie informatycznym Centralna Baza Danych Osób Pozbawionych Wolności zawiera między innymi dane statystyczne dotyczące załatwionych próśb, skarg i wniosków osadzonych. W związku z tym, udzielenie przez organ żądanej przez skarżącego informacji publicznej poprzez zgromadzenie oraz zanonimizowanie (według statystyk 12 sztuk) kopii odpowiedzi na skargi osadzonych dotyczących Zakładu Karnego w B., uznane za zasadne i częściowo zasadne przez Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w O. w okresie od 1 stycznia 2015 r. do 31 grudnia 2015 r., wbrew twierdzeniom organu, nie wymaga konieczności zebrania i dokonania analizy znacznej ilości dokumentów z szerokiego zakresu czasowego, jak również nie wymaga podjęcia działań organizacyjnych i zaangażowania środków osobowych, które zakłócą normalny tok działania organu i utrudnią wykonywanie przez niego zadań określonych w art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej. Reasumując, organ nie udostępnił żądanej informacji niezwłocznie, co wynika z przepisów u.d.i.p., lecz jedynie poinformował, kiedy informacja zostanie udzielona oraz błędnie powiadomił skarżącego o powodach opóźnienia odnośnie udzielenia żądanych informacji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W ocenie organu w niniejszej sprawie nie można stwierdzić, że organ dopuścił się przewlekłości lub też pozostaje w bezczynności. Podkreślono, że organ prawidłowo zastosował procedurę określoną w art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Nie wszystkie bowiem sprawy o udzielenie informacji publicznej będą na tyle proste, aby mogły być rozstrzygnięte niezwłocznie, niektóre mogą wymagać postępowania wyjaśniającego. Dopiero nieudzielenie informacji publicznej oraz niepowiadomienie w trybie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. o powodach i terminie, w jakim informacja zostanie udostępniona, oznacza bezczynność podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia. Wskazano również, że przedział czasowy, którego dotyczy wniosek skarżącego, nie jest krótki i organ musi poświęcić niezbędny czas na odnalezienie odpowiedzi, zapoznanie się z nimi oraz zanonimizowanie, a działanie takie wymaga od organu zaangażowania odpowiednich osób, które na rzecz czynności mających umożliwić udostępnienie informacji publicznej będą musiały zrezygnować z wykonywanych przez siebie obowiązków i zająć się wyłącznie tymi czynnościami. Ponadto organ musi ustalić, czy po stronie skarżącego zachodzi szczególny interes publiczny, który przemawiałby za przygotowaniem i udzieleniem wnioskowanej informacji. Podkreślono, że skarga na bezczynność ma na celu doprowadzenie do wydania przez organ administracji oczekiwanego przez stronę aktu lub podjęcia określonej czynności, przy czym, na chwilę obecną nie można uznać, że po stronie organu doszło do bezczynności lub przewlekłości w prowadzeniu niniejszego postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jednolity Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W myśl art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a oraz bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Kontrola sądu sprowadza się w tym wypadku do oceny, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności. Uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1 i § 1a p.p.s.a.). Ponadto - w myśl art. 149 § 2 p.p.s.a. - sąd, w przypadku, o którym mowa w art. 149 § 1 p.p.s.a., może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd ją oddala (art. 151 p.p.s.a.). Wyjaśnić należy, że przedmiotowa skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Oznacza to, że w przypadku takiej skargi w obecnym stanie prawnym skierowanie jej do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od wniosku strony. Przechodząc do meritum sprawy należy wskazać, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (zob. T. Woś, H. Krysiak-Molczyk i M. Romańska, Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2005, s. 86; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 14 stycznia 2010 r., sygn. akt IV SAB/Wr 66/09). Wniesienie skargi na "milczenie władzy" jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 37). Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności. Natomiast przewlekłe prowadzenie postępowania, w świetle orzecznictwa, wystąpi z reguły wówczas, gdy w określonym przepisami terminie organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadzi postępowanie w sprawie, jednakże mimo ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności, ponieważ prowadzi postępowanie w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu lub podejmuje czynności pozorne czy też zbędne. O przewlekłości postępowania można mówić, gdy postępowanie jest prowadzone opieszale, niesprawnie i nieskutecznie, w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym. W związku z tym, w postępowaniu sądowoadministracyjnym w sprawie ze skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej sąd administracyjny bada, czy podejmowane przez organ czynności zmierzają do należytego i szybkiego załatwienia sprawy, w jakich odstępach czasu są one podejmowane, a także czy nie są to czynności pozorne, przedłużające postępowanie i nie prowadzące w istocie do wydania stosownego rozstrzygnięcia. Oceniając zwłokę organu w załatwieniu konkretnej sprawy administracyjnej nie można abstrahować od jej charakteru (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 lipca 2013 r., sygn. akt I SAB/Wa 202/13, CBOSA). Rozsądny termin postępowania musi zostać określony w świetle wszystkich okoliczności danej sprawy oraz w oparciu o następujące kryteria: złożoność sprawy, postawa samego skarżącego i właściwych organów, znaczenie przedmiotu postępowania dla skarżącego. W sprawach o skomplikowanym stanie faktycznym, w których zachodzi konieczność przeprowadzenia wielu dowodów, obowiązkiem organu jest sprawne prowadzenie postępowania dowodowego (co nie zawsze znaczy szybkie), zmierzające do ustalenia stanu faktycznego pozwalającego na prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy. W rozpoznawanej sprawie skarżący domagał się udostępnienia informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ustawa ta, stanowiąc generalną zasadę udostępniania informacji publicznej, reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. Stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Natomiast podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji są m.in. władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Należy w tym miejscu wskazać, że ustawa o dostępie do informacji publicznej przewiduje różne sposoby udostępniania informacji publicznych, a jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej, zgodnie z art. 10 u.d.i.p., na wniosek. W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni, za wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie zaś z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnym z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast w myśl art. 16 ust. 1 i art. 17 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. następuje w drodze decyzji administracyjnej. Ponadto, organ może poprzestać na pisemnym zawiadomieniu wnioskodawcy, gdy nie jest podmiotem zobowiązanym w świetle art. 4 u.d.i.p., gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, gdy nie dysponuje on przedmiotową informacją albo wnioskowane dane są dostępne w publikatorze oraz gdy w zakresie żądanej informacji publicznej przepisy prawa wprowadzają odrębny tryb dostępu. Jak wynika z akt rozpoznawanej sprawy skarżący pismem z 8 lipca 2020 r. na podstawie przepisów u.d.i.p. skierował do organu wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakresie odpowiedzi na skargi osadzonych dotyczące Zakładu Karnego w B. uznane za zasadne i częściowo zasadne przez Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w O. w okresie od 1 stycznia 2015 r. do 31 grudnia 2015 r. w formie papierowej i przesłania pocztą żądanej informacji. Wniosek ten wpłynął do organu 14 lipca 2020 r. W odpowiedzi na powyższy wniosek organ pismem z 28 lipca 2020 r. poinformował wnioskodawcę, że z uwagi na konieczność zgromadzenia i dokonania analizy znacznej ilości dokumentów z szerokiego zakresu czasowego przedmiotowa odpowiedź będzie udzielona w terminie, o którym mowa w art. 13 ust. 2 u.d.i.p., tj. w ciągu 2 miesięcy od dnia złożenia wniosku. Mimo to, skarżący pismem z 18 sierpnia 2020 r. (data nadania pocztowego – 19 sierpnia 2020 r.) wniósł do tut. Sądu skargę na przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania w sprawie udostępnienia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem z 8 lipca 2020 r. W pierwszej kolejności należy wskazać, że w myśl art. 4 ust. 1 u.d.i.p. nie budzi wątpliwości, że adresat wniosku, tj. Dyrektor ZK, jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, a żądana informacja stanowi informację publiczną, bowiem dotyczy funkcjonowania jednostki organizacyjnej, która wykonuje zadania publiczne i dysponuje majątkiem publicznym. Zatem organ winien był załatwić przedmiotowy wniosek w trybie przewidzianym przepisami u.d.i.p., a mianowicie w sytuacji, gdy wniosek dotyczy informacji będącej informacją publiczną, organ ma obowiązek: 1) udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej, co winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku oraz w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem; 2) wydać, na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., decyzję o odmowie jej udostępnienia w razie uznania, że zachodzą podstawy do takiej odmowy, 3) udzielić informacji, o których mowa w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 u.d.i.p., wyjaśniając przyczyny braku możliwości udostępnienia informacji w terminie bądź zgodnie z wnioskiem, przy jednoczesnym wskazaniu, w jakim terminie, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie lub 4) poinformować pisemnie wnioskodawcę, że nie posiada żądanej informacji. W ocenie Sądu analiza zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału aktowego prowadzi do wniosku, że organ prawidłowo zastosował procedurę określoną w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Tym samym, na dzień wniesienia skargi nie można mówić o przewlekłości postępowania w rozpoznaniu wniosku skarżącego z 8 lipca 2020 r. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej we wskazanym zakresie. Zgodnie bowiem z powołanym przepisem, jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Należy zauważyć, że art. 13 ust. 2 u.d.i.p. posługuje się otwartą formułą "jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie", co pozwala na zindywidualizowanie zastosowania tej regulacji do okoliczności konkretnej sprawy (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 19 lutego 2020 r., sygn. akt II SAB/Po 4/20, LEX nr 2837704). Dopuszczalne jest zatem wydłużenie 14-dniowego terminu w przypadku braku możliwości udzielenia informacji publicznej, przy czym organ jest zobligowany do powiadomienia wnioskodawcy, przed upływem tych 14 dni, o powodach opóźnienia oraz do wyznaczenia dodatkowego terminu udostępnienia informacji. Jednocześnie przepisy u.d.i.p. nie wskazują jakie powody opóźnienia są dopuszczalne, należy jednak uznać, że muszą to być powody bezpośrednio związane z opóźnieniem w udostępnieniu konkretnej informacji publicznej. Jak podnosi się w orzecznictwie bezczynność podmiotu obowiązanego do rozpoznania wniosku ma miejsce wówczas, gdy organ w terminach wskazanych w art. 13 ust. 1 w związku z ust. 2 u.d.i.p. nie komunikuje stronie w żaden sposób, jak zakwalifikował żądanie, jak zamierza w stosunku do niego procedować oraz tego, co strona powinna uzupełnić, wyjaśnić i wskazać, aby nadać wnioskowi prawidłowy bieg, ewentualnie (gdy powziął wątpliwości) nie wzywa strony do określenia rodzaju trybu, w jakim występuje ona o udostępnienie informacji publicznej (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 19 czerwca 2019 r., sygn. akt II SAB/Bk 33/19, dostępne w CBOSA). W niniejszej sprawie wniosek skarżącego z 8 lipca 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej wpłynął do organu 14 lipca 2020 r., zaś organ pismem z 28 lipca 2020 r., a zatem przed upływem 14 dni od dnia złożenia wniosku, poinformował skarżącego – stosownie do treści art. 13 ust. 2 u.d.i.p. - że z uwagi na konieczność zgromadzenia i dokonania analizy znacznej ilości dokumentów z szerokiego zakresu czasowego przedmiotowa odpowiedź będzie udzielona w ciągu 2 miesięcy od dnia złożenia wniosku. W tej sytuacji, termin do udzielenia przez organ żądanej przez skarżącego informacji publicznej upływał dopiero z dniem 14 września 2020 r. Natomiast skarżący wniósł skargę na przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania już 18 sierpnia 2020 r. Zatem w momencie wniesienia skargi organ nie pozostawał w bezczynności ani też nie można zarzucić mu przewlekłości postępowania, bowiem wydłużenie terminu w udzieleniu skarżącemu żądanej informacji publicznej wynikało z zastosowania procedury określonej w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. W ocenie Sądu skorzystanie przez organ z możliwości wydłużenia terminu na rozpatrzenie wniosku skarżącego o udzielenie informacji publicznej nie budzi wątpliwości, bowiem podane przez organ przyczyny opóźnienia są jasne i logiczne. Niewątpliwie zgromadzenie niezbędnych dokumentów w celu udzielenia skarżącemu informacji w żądanym zakresie, a mianowicie przesłania w formie papierowej odpowiedzi na skargi osadzonych dotyczące Zakładu Karnego w B. uznane za zasadne i częściowo zasadne przez Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w O. w okresie od 1 stycznia 2015 r. do 31 grudnia 2015 r., może wymagać znacznego nakładu czasu pracy przez pracowników organu, którzy jednocześnie zobowiązani są do wykonywania bieżących obowiązków. W świetle powyższych rozważań należy zatem stwierdzić, że prowadzone przez organ postępowanie na dzień składania skargi nie miało charakteru przewlekłego, jak również nie można uznać, że organ pozostawał w bezczynności, bowiem określona w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. procedura została zastosowana prawidłowo. W tym stanie rzeczy, Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.