III SA/Gl 637/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jużków Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 lutego 2021 r. sprawy ze skargi Wojewody [...] na uchwałę Rady Miejskiej W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasad wypłacania diet radnym oraz zwrotu kosztów podróży służbowych oddala skargę. Rada Miejska W. [...] r. podjęła uchwałę nr [...], w sprawie zasad wypłacania diet radnym oraz zwrotu kosztów podróży służbowych. W podstawie prawnej uchwały Rada Miejska powołała art. 25 ust. 4 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 506, ze zm., dalej jako: u.s.g.), rozporządzenie Rady Ministrów z 26 lipca 2000 r. w sprawie maksymalnej wysokości diet przysługujących radnemu gminy (Dz. U. z 2000 r. nr 61, poz. 710), rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 31 lipca 2000 r. w sprawie sposobu ustalania należności z tytułu zwrotu kosztów podróży służbowych radnych gminy (Dz. U. z 2000 r. nr 66, poz. 800 ze zm.) i rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów nie będących własnością pracodawcy (Dz. U. z 2002 r. nr 27, poz. 271, ze zm). Wojewoda [...] (dalej: organ nadzoru) na podstawie art. 93 ust. 1 u.s.g. wystąpił ze skargą do sądu administracyjnego o stwierdzenie nieważności tej uchwały - jako sprzecznej z art. 25 ust. 4 u.s.g. w związku z art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r. nr 78, poz. 483 ze zm., dalej jako "Konstytucja") oraz § 2 ust. 2 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania należności z tytułu zwrotu kosztów podróży służbowych radnych gminy. W uzasadnieniu skargi organ nadzoru stwierdził, że uchwała została podjęta z istotnym naruszeniem prawa. Następnie przywołując treść art. 25 ust. 4 u.s.g., organ wyjaśnił, że dieta może zostać ustalona w formie kwotowej, za udział w każdym posiedzeniu rady lub komisji albo w formie zryczałtowanej, płatnej w ustalonych okresach, najczęściej miesięcznie. Z tym, że Rada gminy, ustalając diety w formie ryczałtu, musi ustalić zasady potrącania diet z tytułu nieobecności radnego na sesjach i podczas prac komisji. W przeciwnym razie dieta traci charakter rekompensacyjny, a przyjmuje charakter stałego, miesięcznego wynagrodzenia, niezależnego od kosztów związanych z pełnieniem funkcji. Ponadto dieta nie jest wynagrodzeniem za pracę, a ma stanowić ekwiwalent utraconych korzyści, jakich radny nie uzyskuje w związku z wykonywaniem mandatu przedstawicielskiego (np. z tytułu przerwy w prowadzeniu działalności gospodarczej, utraty wynagrodzenia za pracę). Do zasad należy też regulacja uzależniająca wysokość diety od zakresu obowiązków oraz ograniczenie wysokości z powodu nie uczestnictwa w pracach rady. Rada gminy ma pozostawioną swobodę w ustaleniu zasad na jakich radnemu przysługuje dieta. Organ nadzoru przywołał też treść art. 2 Konstytucji oraz wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 22 maja 2002 r. sygn. akt K 6/02, podnosząc, że przepisy prawne muszą być formułowane w sposób poprawny, precyzyjny i jasny. Oceniając pod tym kątem zaskarżoną uchwałę organ nadzoru stwierdził, że w § 2 uchwały określona została zryczałtowana dieta miesięczna w stałej wysokości - bez względu na ilość odbywających się sesji Rady Miejskiej lub komisji Rady Miejskiej. Organ przyznał, że w § 4 uchwały Rada Miejska wskazała trzy przypadki potrąceń diety w stosunku do ustalonego w § 2 uchwały comiesięcznego ryczałtu diety, jednakże Rada nie przewidziała sytuacji, kiedy w danym miesiącu sesja Rady lub posiedzenie komisji w ogóle się nie odbędzie. Radny pomimo tego, że nie poniesie żadnych kosztów związanych z pełnieniem swojej funkcji to i tak otrzyma dietę. W świetle powyższego, organ nadzoru stwierdził, że uprawnienie Rady gminy do przyznawania diet nie może odbywać się na jakichkolwiek zasadach, lecz jedynie na takich, które respektują prawo. Samodzielność podejmowania decyzji przez organy samorządu terytorialnego nie jest bowiem tożsama z dowolnością podejmowanych przez nie działań. Dlatego też zakresem regulacji uchwały podjętej na podstawie art. 25 ust. 2 u.s.g. winna być objęta również sytuacja, gdy na terenie gminy w danym miesiącu nie odbędzie się sesja Rady i posiedzenie Komisji Rady. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, dieta stanowi rekompensatę za utracone przez radnego zarobki, a zatem nie jest świadczeniem pracowniczym. Brak w niniejszej uchwale regulacji pozbawiającej radnych diety w sytuacji, gdy w danym miesiącu nie odbyły się obrady sesji Rady lub posiedzenia Komisji spowoduje, że dieta radnego nie ulegnie zmniejszeniu mimo niewykonywania swoich obowiązków, a to - zdaniem organu nadzoru - sprzeczne jest z rekompensacyjnym charakterem tego świadczenia. A tym samym sprzeczne z art. 25 ust. 4 ustawy w związku z art. 2 i art. 7 Konstytucji RP. Zdaniem organu również § 4 ust. 3 uchwały wprowadzający limit kwoty potrąceń za nieobecność radnego na sesji Rady Miejskiej i posiedzeniu Komisji Rady Miejskiej nie realizuje prawidłowo delegacji z art. 25 ust. 4 u.s.g. Zastosowanie powyższego przepisu spowoduje bowiem, że po przekroczeniu ustalonego tam limitu dieta radnego również przybierać będzie postać ryczałtu niezwiązanego z aktywnością radnego w pracach Rady i rzeczywistego wykonywania obowiązków związanych z pełniona funkcją. W praktyce przepis ten oznacza zatem, iż po potrąceniu radnemu nieobecności na sesji i posiedzeniach komisji Rady Miejskiej otrzyma on dietę pomimo tego, że w miesiącu nie uczestniczył on w żadnym posiedzeniu rady i komisji. Organ zauważył też, ze wprowadzony § 4 ust. 3 uchwały limit umożliwia potrącenie radnemu diety tylko np. za jedną nieobecność na sesji i dwóch posiedzeniach komisji. Natomiast Radny, który jest członkiem 3 komisji Rady Miejskiej w przypadku nieobecności na posiedzeniach komisji będzie mógł mieć potrącone tylko za nieobecność na dwóch komisjach, żeby nie przekroczyć ustalonego uchwałą limitu potrąceń. Zdaniem organu nadzoru wskazane wyżej istotne naruszenie przepisu art. 25 ust. 2 u.s.g. rzutuje na ocenę legalności całości badanego aktu. Ponadto w ocenie organu nadzoru, poza zakresem delegacji ustawowej znajduje się unormowanie ustalające sposób wypłaty diety (§ 5 uchwały). Na podstawie art. 25 ust. 4 u.s.g. Rada gminy jest upoważniona do ustalenia zasad, na podstawie których radnemu przysługują diety oraz zwrot kosztów podróży służbowych. Z brzmienia tego przepisu wynika, że radni mają ustawowo zagwarantowane prawo zarówno do diety, jak i do zwrotu kosztów podróży służbowych. Rada gminy natomiast jest obowiązana ustalić zasady, na jakich świadczenia te będą przyznawane. A zatem Rada Miejska uprawniona jest do ustalenia zasad przyznawania diet przysługujących radnym, a nie do ustalenia zasad wypłaty tychże diet. Za niezgodny z prawem organ uznał też § 8 uchwały, zgodnie z którym "polecenie wyjazdu służbowego w stosunku do Przewodniczącego Rady Miejskiej podpisuje Wiceprzewodniczący Rady Miejskiej wskazany z imienia i nazwiska. Zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2000 r. termin i miejsce wykonywania zadania oraz miejscowość rozpoczęcia i zakończenia podróży służbowej określa przewodniczący rady gminy w poleceniu wyjazdu służbowego. Z przepisu § 2 ust. 2 rozporządzenia wynika, że czynności, o której mowa w ust. 1, w stosunku do przewodniczącego rady dokonuje wiceprzewodniczący wskazany przez radę. W ocenie organu nadzoru nie jest możliwe wskazanie przez organ stanowiący gminy z imienia i nazwiska wiceprzewodniczącego właściwego do określania terminu i miejsca wykonywania zadań. Uchwała w sprawie diet oraz zwrotu kosztów podróży nie dotyczy bowiem imiennie wskazanych radnych, a wszystkich, każdoczesnych radnych Rady Miejskiej. Zasady w niej określone obowiązują, aż do dnia uchylenia bądź unieważnienia uchwały. Akt ten nie ma też określonego terminu obowiązywania, wobec czego nie wygasa wraz z upływem kadencji organu stanowiącego. W uchwale podejmowanej na podstawie art. 25 ust. 4 ustawy oraz § 2 ust. 2 rozporządzenia należy wskazać funkcję (np. pierwszy wiceprzewodniczący, czy wiceprzewodniczący najstarszy wiekiem), a nie osobę pełniącą daną funkcję. Skutkiem tego jest, że upoważniona do wskazywania przewodniczącemu terminu i miejsce wykonywania zadania oraz miejscowości rozpoczęcia i zakończenia podróży służbowej będzie każdorazowo osoba pełniąca funkcję wiceprzewodniczącego. Zmiana wiceprzewodniczącego nie będzie powodować wygaśnięcia uprawnienia z § 2 ust. 2 rozporządzenia. Będzie ono nadal ważne, gdyż nie zostanie przyznane żadnej indywidualnie określonej osobie, lecz wiceprzewodniczącemu. W ocenie organu nadzoru Rada Miejska przyznając w § 8 uchwały uprawnienie do wskazywania terminu i miejsca wykonywania zadania oraz miejscowości rozpoczęcia i zakończenia podróży służbowej imiennie wskazanemu Wiceprzewodniczącemu Rady, w sposób istotny naruszyła § 2 ust. 2 w związku z ust. 1 rozporządzenia. W ocenie organu nadzoru, uchybienia w przedmiotowej uchwale należy zaliczyć do kategorii istotnych naruszeń prawa, prowadzących do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym. W odpowiedzi na skargę organ samorządu wniósł o jej oddalenie. Zdaniem organu przepisy art. 23 i 24 u.s.g. regulują zakres wykonywania funkcji radnego. Ustalając przysługujące radnemu diety, rada gminy powinna mieć na uwadze zakres wszystkich stawianych przed radnym zadań. Zatem stanowisko skarżącego, wyrażone w skardze, że diety należą się radnemu tylko wówczas kiedy w danym miesiącu odbyła się sesja lub posiedzenie komisji, uwzględnia jedynie wycinek z zakresu czynności wykonywanych przez radnych, czym pozbawia radnych diety w przypadku wykonywania innych czynności, niż udział na sesji i posiedzeniach. Uzależniając wysokość przysługującej radnemu diety tylko od odbycia się posiedzenia lub sesji, rada gminy nie uwzględniałaby sytuacji, że do posiedzenia lub sesji mogłoby nie dojść do skutku z różnych przyczyn, mimo, że radni stawiliby się na wyznaczony termin, co miałoby wpływ na możliwość uzyskania przez nich w tym czasie dochodu. W ocenie organu zapis § 5 zaskarżonej uchwały dot. sposobu wypłaty diety stanowi zaś przejaw dyskrecjonalnego działania rady gminy mieszczącego się w zakresie delegacji zawartej w art. 25 ust. 4 u.s.g. Jeżeli chodzi o zapis § 8 uchwały to zdaniem organu nie pozostaje on w sprzeczności z § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie sposobu ustalania należności z tytułu zwrotu kosztów podróży służbowych radnych gminy, zgodnie z którym czynności polecenia wyjazdu służbowego w stosunku do przewodniczącego rady dokonuje wiceprzewodniczący wskazany przez radę. W związku z tą regulacją w ocenie organu po stronie rady powstaje obowiązek do podjęcia odpowiedniej uchwały upoważniającej konkretnego wiceprzewodniczącego do podejmowania tych czynności, zaś imienne wskazanie wiceprzewodniczącego ze strony rady nie zaprzecza temu obowiązkowi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: P.p.s.a.) w związku z art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne właściwe są do kontroli zgodności z prawem uchwał organów jednostek samorządu terytorialnego oraz aktów organów administracji rządowej stanowiących przepisy prawa miejscowego. Na zasadzie art. 147 § 1 P.p.s.a., uwzględniając skargę na uchwałę, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 P.p.s.a, sąd stwierdza nieważność tej uchwały w całości lub w części albo stwierdza, że została wydana z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie jej nieważności. Odnośnie aktów organów gmin, przepis ten pozostaje w związku z art. 91 ust. 1 u.s.g., stosownie do którego nieważna jest uchwała organu gminy sprzeczna z prawem. Na podstawie argumentacji a contrario do postanowień art. 91 ust. 4 tej ustawy, stanowiącego, iż w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały, ograniczając się do wskazania, że uchwałę wydano z naruszeniem prawa, należy przyjąć, że każde "istotne naruszenie prawa" uchwałą organu gminy oznacza jej nieważność. (por. T. Woś [w:] T. Woś., H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. LexisNexis, Warszawa 2012, s. 761-762). Pojęcie "istotne naruszenie prawa" nie zostało zdefiniowane w żadnej z ustaw samorządowych, tak samo jak i pojęcie "sprzeczność z prawem". W literaturze przedmiotu wypracowano pogląd, aprobowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że do istotnych wad, prowadzących do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym, zalicza się między innymi naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego, a także przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał. Sprzeczność z prawem uchwały organu jednostki samorządu terytorialnego zachodzi w sytuacji, gdy doszło do jej wydania z naruszeniem przepisów wyznaczających kompetencję do podejmowania uchwał, podstawy prawnej podejmowania uchwał, przepisów prawa ustrojowego, przepisów prawa materialnego przez wadliwą ich wykładnię, a także z naruszeniem przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał (por. M. Stahl, Z. Kmieciak, "Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego (w świetle orzecznictwa NSA i poglądów doktryny)", Samorząd Terytorialny 2001 r., z. 1-2, s. 101-102). W rozpoznawanej sprawie zaskarżona uchwała nie została objęta w wymaganym terminie rozstrzygnięciem nadzorczym. Natomiast skarga, zawarta w piśmie z [...] r., została wniesiona do Sądu przez właściwy organ, zatem jest ona prawnie skuteczna i podlega rozpoznaniu. Sporna uchwała w sprawie ustalenia wysokości diet oraz zwrotu kosztów podróży służbowych radnych, podjęta została przez Radę Miejską na podstawie art. 25 ust. 4 u.s.g. Zgodnie z tym przepisem, na zasadach ustalonych przez radę gminy radnemu przysługują diety oraz zwrot kosztów podróży służbowych. W myśl art. 25 ust. 6 u.s.g., wysokość diet przysługujących radnemu nie może przekroczyć w ciągu miesiąca łącznie półtorakrotności kwoty bazowej określonej w ustawie budżetowej dla osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe na podstawie przepisów ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 2288). Z przepisów tych wynika, że radnemu przysługują diety, które mogą być różnicowane z powodu pełnionych przez radnego funkcji, o czym stanowi art. 25 ust. 8 u.s.g. Ustawodawca określił też miesięczny limit diet, których wysokość nie może przekroczyć łącznie wysokości podanej w art. 25 ust. 6 cytowanej ustawy. Utrwalone jest stanowisko, że z użytego przez ustawodawcę sformułowania "na zasadach ustalonych przez radę" wynika, że pozwala on radzie jednostki samorządu terytorialnego na dyskrecjonalne działanie, co nie oznacza jednak dowolności. W pojęciu "zasady" mieści się zarówno tryb rozliczeń diet i kosztów podróży, jak i sposób określenia ich wysokości (por. wyrok NSA z 17 grudnia 1999 r., III SA 1580/99, publ. CBOSA). Posługując się terminem "dieta" ustawodawca nie sformułował legalnej definicji tego pojęcia. Są to zatem "pieniądze przeznaczone na koszty utrzymania pracownika w podróży służbowej, a także wynagrodzenie dzienne dla ludzi pełniących funkcje społeczne, np. parlamentarzystów, radnych" (por. "Uniwersalny słownik języka polskiego" pod red. St. Dubisza, Wyd. Naukowe PWN, Warszawa 2003, t. 1, s. 612). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny, dieta stanowi rekompensatę za utracone przez radnego zarobki, a zatem nie jest świadczeniem pracowniczym (por. wyrok NSA z 26 czerwca 2014 r., II OSK 406/14, LEX nr 1519403). Tym samym przyjąć należy, że art. 25 ust. 4 u.s.g. zawiera upoważnienie dla organu stanowiącego powiatu do sprecyzowania reguł (zasad), na jakich przysługiwać będzie rekompensata (wyrównanie wydatków i strat) w związku z wykonywaniem mandatu radnego (por. wyrok WSA w Poznaniu z 14 sierpnia 2019 r., sygn. akt IV SA/Po 401/19, publ.: CBOSA). Zauważyć należy przy tym, że ustawodawca nie konkretyzuje jakie działania realizowane przez radnych wymagają przyznania diet. Ustawodawca wskazuje tylko, że radnemu przysługują diety. Słusznie wskazał organ samorządowy w odpowiedzi na skargę, że u.s.g. określa zakres funkcji radnego, które nie ograniczają się jedynie do udziału w posiedzeniach sesji i komisji. W myśl art. 23 u.s.g. radny utrzymuje stałą więź z mieszkańcami oraz ich organizacjami, a w szczególności przyjmuje zgłaszane przez mieszkańców gminy postulaty i przedstawia je organom gminy do rozpatrzenia. Zgodnie z art. 24 ust. 1 tej u.s.g. radny jest obowiązany brać udział w pracach rady gminy i jej komisji oraz innych instytucji samorządowych, do których został wybrany lub desygnowany. Stosownie do art. 24 ust. 2 u.s.g. w wykonywaniu mandatu radnego radny ma prawo, jeżeli nie narusza to dóbr osobistych innych osób, do uzyskiwania informacji i materiałów, wstępu do pomieszczeń, w których znajdują się te informacje i materiały, oraz wglądu w działalność urzędu gminy, a także spółek z udziałem gminy, spółek handlowych z udziałem gminnych osób prawnych, gminnych osób prawnych, oraz zakładów, przedsiębiorstw i innych gminnych jednostek organizacyjnych, z zachowaniem przepisów o tajemnicy prawnie chronionej. Z kolei art. 24 ust. 3 u.s.g. stanowi, iż w sprawach dotyczących gminy radni mogą kierować interpelacje i zapytania do wójta. Powyższe przepisy ustawy o samorządzie gminnym regulują zakres wykonywania funkcji radnego. Uprawniony jest zatem pogląd, że ustalając przysługujące radnemu diety, rada gminy powinna mieć na uwadze zakres wszystkich stawianych przed radnym zadań. (Porównaj: wyrok WSA z 7 listopada 2019 r. sygn. akt II SA/Ol 763/19, publ.: CEBOIS) W tym stanie rzeczy prawidłowo Rada Miejska w § 2 zaskarżonej uchwały ustaliła miesięczny ryczałt diety, bez względu na ilość odbywających się sesji Rady Miejskiej i komisji Rady Miejskiej, uwzględniając całokształt zakresu czynności wykonywanych przez radnych, o których mowa w w.w. przepisach u.s.g. Prawidłowo też w § 4 określiła zasady procentowego potrącenia kwoty diety za nieobecność radnego na posiedzenia Rady Miejskiej i komisji Rady, albowiem skoro dieta jest ekwiwalentem za utracone korzyści w związku z wykonywaniem mandatu, to nieobecność na tych posiedzeniach, oznacza brak podstaw do wypłacania diety. Nie zasługują również na uwzględnienie zarzuty skargi, upatrujące istotne naruszenie prawa poprzez taką regulację, iż po potrąceniu radnemu nieobecności na sesji i posiedzeniach komisji Rady Miejskiej otrzyma on dietę pomimo tego, że w miesiącu nie uczestniczył on w żadnym posiedzeniu rady i komisji. Jak już wcześniej wspomniano, zakres czynności radnego został określony w u.s.g., zatem nie ogranicza się on tylko do uczestniczenia w posiedzeniach Rady Miejskiej i komisji. Stąd bez względu na to czy radny uczestniczy w tych czynnościach należy mu się dieta. Nie ma też racji organ, że doszło do istotnego naruszenia prawa w § 4 ust. 3 uchwały, gdyż limit umożliwia potrącenie radnemu diety tylko np. za jedną nieobecność na sesji i dwóch posiedzeniach komisji. Natomiast radny, który jest członkiem 3 komisji Rady Miejskiej w przypadku nieobecności na posiedzeniach komisji będzie mógł mieć potrącone tylko za nieobecność na dwóch komisjach, żeby nie przekroczyć ustalonego uchwałą limitu potrąceń. Z treści art. 25 ust. 4, ust. 6, ust. 7 i ust. 8 nie wynika, aby gmina ustalając zasady przysługujących radnym diet miała obowiązek do stosowania wskazanych przez organ nadzoru zasad. Zresztą sam organ nie wskazał z jakich przepisów prawa te zasady mają wynikać. Nie można też zgodzić się z organem nadzoru, że doszło do istotnego naruszenia prawa tj.: § 2 ust. 2 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania należności z tytułu zwrotu kosztów podróży służbowych radnych gminy, poprzez wskazanie w § 8 uchwały imiennie osoby wiceprzewodniczącego Rady Miejskiej uprawnionego do podpisywania polecenia służbowego wyjazdu dla przewodniczącego Rady Miejskiej. Stosownie do treści § 2 ust. 2 w.w. rozporządzenia, czynności polecenia wyjazdu służbowego w stosunku do przewodniczącego rady dokonuje wiceprzewodniczący wskazany przez radę. Wobec tak sformułowanego przepisu wskazanie w uchwale imiennie wiceprzewodniczącego do podejmowania tych czynności, nie stanowi istotnego naruszenia prawa. Mając na uwadze powyższe niezasadne okazały się zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 7 Konstytucji, gdyż organ samorządu podejmując zaskarżoną uchwałe działał w granicach prawa i na podstawie prawa. Reasumując w oparciu o art. 151 P.p.s.a. Sąd oddalił skargę.