II SA/Gl 555/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Żurawik (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek,, Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Protokolant Katarzyna Czabaj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w B. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości poprzez zezwolenie na założenie i przeprowadzenie gazociągów oddala skargę. Prezydent Miasta B., wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej, decyzją z dnia [...] r., znak [...], wydaną na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie j.t. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 z późn. zm. – dalej k.p.a.) oraz art. 124 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (j.t. Dz. U. z 2020 r., poz. 65 z późn. zm. – dalej u.g.n.), po rozpatrzeniu wniosku: 1) ograniczył sposób korzystania z nieruchomości położonej w B. przy ul. [...], oznaczonej jako dz. 1 obręb A., poprzez udzielenie zezwolenia "B" S.A. z siedzibą w W., Oddział w S., na założenie i przeprowadzenie w zakresie niezbędnym dla realizacji inwestycji celu publicznego gazociągu wysokiego ciśnienia DN300 relacji [...] na długości 15,9 m wraz ze strefą kontrolowaną szerokości 6 m (pokrywającą się z pasem eksploatacyjnym gazociągu) i powierzchnią zajętości terenu 101 m2, wraz z prawem wstępu w celu wykonania prac budowlanych w pasie montażowym o pow. 249 m2, związanych z budową i posadowieniem gazociągu DN300 MOP 6,3 Mpa relacji [...], w tym prawem do dokonania wycinki istniejącego na jego obszarze drzewostanu - w przypadku wystąpienia zakrzewień i zadrzewień w trakcie wykonywanych robót, zgodnie z mapą projektową stanowiącą załącznik do decyzji; 2) zobowiązał "A" S.A. z siedzibą w W. do przywrócenia ww. nieruchomości do stanu poprzedniego niezwłocznie po zakończeniu prac opisanych w pkt. 1 decyzji. Jeżeli przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego byłoby niemożliwe albo powodowało nadmierne trudności lub koszty, każdoczesnemu właścicielowi nieruchomości j.w. przysługuje prawo do odszkodowania za szkody powstałe na skutek prac opisanych w pkt. 1 decyzji, ustalone na podstawie obowiązujących przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami; 3) zobowiązał każdoczesnego właściciela nieruchomości ozn. jako dz. 1 obręb [...] do udostępnienia ww. działki, w celu wykonania czynności związanych z konserwacją oraz usuwaniem awarii na terenie gazociągu. Obowiązek ten podlega egzekucji administracyjnej zgodnie z art. 124 ust. 6 u.g.n. W uzasadnieniu podano m. in., że inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Budowa gazociągu zmniejszy ograniczenia lokalizacyjne dla nowych obiektów budowlanych lokalizowanych w sąsiedztwie gazociągu. Po przebudowie gazociągu szerokość pasa technicznego wolnego od zabudowy będzie zmniejszona z 30 m (po 15 m od osi gazociągu na każdą stronę) do 6 m (po 3 m od osi gazociągu na każdą stronę). Inwestor dążył do uzyskania zgody od właściciela na udostępnienie terenu pod inwestycję, jednakże pomimo zaproponowanych rozwiązań prawnych, jak też finansowych, nie doszło do porozumienia, o czym świadczy załączona do wniosku korespondencja z prowadzonych rokowań. Od powyższej decyzji złożyła odwołanie przez pełnomocnika "A" Sp. z o.o. w B. Wniosła o jej uchylenie i umorzenie postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 124 ust. 3 u.g.n. w związku z art. 72 Kodeksu cywilnego i art. 128 ust. 4 u.g.n. Wojewoda Śląski decyzją z dnia [...] r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu podano m. in., że wnioskodawczyni podejmowała próby uzyskania zgody właścicielki na dobrowolne udostępnienie nieruchomości, jednak (jak wynika z załączonej do wniosku korespondencji) zakończyły się one niepowodzeniem. Działka nr 1 objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla obszaru obejmującego centrum W., zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w B. z dnia [...] r., Nr [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. z [...] r., poz. [...] – dalej m.p.z.p.) i znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem 142_U-18, na którym dopuszcza się możliwość budowy, modernizacji i remontu gazociągu wysokoprężnego oraz infrastruktury technicznej (§ 12 ust. 2 lit. e planu). Skargę na powyższą decyzję złożyła przez pełnomocnika "A" Sp. z o.o. w B., zaskarżając ją w całości. Zarzuciła naruszenie: 1) art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie wyczerpującego wyjaśnienia przez organ administracji wszystkich okoliczności istotnych dla dokonania jak najmniejszej uciążliwości ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości skarżącej i bezzasadne stwierdzenie, że nie jest możliwe przeprowadzenie linii rurociągu po zmienionej trasie, według wniosku skarżącej; 2) art. 124 ust. 1 u.g.n. w zw. z art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 1, art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że organy administracji przy wydawaniu decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości nie są obowiązane do wydania tej decyzji przy uwzględnieniu jak najmniejszej uciążliwości dla nieruchomości, podczas gdy normy wynikające z tychże przepisów nakazują dokonywanie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości w taki sposób, aby nie doprowadziło ono do naruszenia istoty prawa własności, co wymaga przeprowadzenia wskazanej analizy mając na uwadze przeznaczenie danej nieruchomości; 3) art. 7 k.p.a., poprzez przyznanie prymatu interesu publicznego i całkowite pominięcie interesu strony skarżącej przy ustalonym przebiegu rurociągu i uznanie (bez żadnej argumentacji), że spełnienie wniosku o przesunięcie przebiegu rurociągu jest niemożliwe; 4) art. 124 ust. 3 u.g.n. w zw. z art. 72 Kc, poprzez wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego, pomimo nieprzeprowadzenia obligatoryjnego postępowania rokowaniowego i braku dołączenia do wniosku wywłaszczeniowego protokołu z przeprowadzonych rokowań, podczas gdy wnioskodawca nie prowadził rokowań, a jedynie zakomunikował Spółce warunki, na jakich ma nastąpić ograniczenie Spółki w jej prawie własności i po otrzymaniu odpowiedzi nie przeprowadził jakichkolwiek rokowań, co spowodowało, że nie zostały spełnione wszystkie przesłanki warunkujące wydanie decyzji w trybie art. 124 u.g.n.; 5) art. 13 §1 i 2 k.p.a., poprzez zaniechanie przez organ mediacyjnego i polubownego rozstrzygnięcia sprawy z uwzględnieniem interesu skarżącej strony, zwłaszcza w sytuacji, w której Skarżąca nie sprzeciwiała się budowie rurociągu po ich nieruchomości, a kwestionowała jedynie linie przebiegu rurociągu jako zbyt uciążliwą, wskazując równocześnie organowi alternatywne rozwiązanie, którego organ w ogóle nie uwzględnił; 6) art. 124 ust.1 u.g.n., poprzez wyrzeczenie w zakresie wywłaszczenia, przez ograniczenie w zakresie prawa do nieruchomości Spółki, poprzez uznanie, że treść planu zagospodarowania przestrzennego statuuje inwestycję celu publicznego w zakresie pozwalającym na takie wywłaszczenie; 7) art. 138 §1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w całości w mocy wadliwej decyzji organu pomimo, że organ podzielił argumentację skarżącej, iż nie było zasadne orzekanie o treści zawartej w pkt. 2 i 3 decyzji organu I instancji, podczas gdy organ winien uchylić rozstrzygnięcia i umorzyć w tym zakresie postępowanie, ponieważ nie było podstawy prawnej do wydawania takich rozstrzygnięć w decyzji. 8) art. 138 §1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji, w sytuacji, gdy organ II instancji winien był na podstawie art.138 §1 pkt 2 k.p.a. uchylić w całości zaskarżoną decyzję i orzec co do istoty sprawy - poprzez zmianę umiejscowienia linii rurociągu w innym miejscu nieruchomości skarżących. Biorąc pod uwagę powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody Śląskiego i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu podano m. in., że treść obowiązującego m.p.z.p. nie przewiduje zapisów pozwalających na uznanie, że inwestycja, która stanowi podstawę złożonego wniosku o wywłaszczenie, jest inwestycją celu publicznego. Inwestor nie podjął realnych czynności spełniających definicję rokowań. Treść rozstrzygnięcia wykracza poza treść decyzji statuowanej przepisem art. 124 u.g.n. Spółka, przedstawiając swoje stanowisko w sprawie wskazywała, że nie sprzeciwia się poprowadzeniu po jej działce przedmiotowego gazociągu, a jedynie prosi o jego przeprojektowanie tak, aby go przesunąć o kilka metrów, co pozwoli w przyszłości na racjonalne i gospodarczo uzasadnione zagospodarowanie swojej nieruchomości. Niestety inwestor cały czas powtarzał, że ma już gotowy projekt i nie ma możliwości wprowadzenia w tym zakresie jakichkolwiek zmian. Organ powinien przed wydaniem decyzji dokonać analizy jak najmniejszej uciążliwości dla właściciela nieruchomości. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podał, że działał na podstawie i w granicach prawa, a rozstrzygnięcie znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym. W uzasadnieniu powtórzył swą poprzednią argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2019 roku, poz. 2325 ze zm. – dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. W wyniku analizy akt sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza bowiem ani prawa materialnego, ani też organ odwoławczy nie naruszył reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania. Tymczasem, zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadnia uwzględnienie skargi. Zgodnie z art. 124 ust. 1 u.g.n. Starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W świetle ust. 3 tego przepisu udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. W orzecznictwie przyjmuje się, że wynikające z art. 124 u.g.n. uprawnienie organu administracyjnego do ograniczenia prawa właściciela ma charakter wyjątkowy. Może być realizowane tylko wówczas, gdy nie ma zgody właściciela gruntu na przeprowadzenie na jego nieruchomości niezbędnych prac związanych z realizacją określonej inwestycji infrastrukturalnej, a negocjacje między inwestorem, a właścicielem nie doprowadziły do uzgodnienia warunków wejścia inwestora (wnioskodawcy) na daną nieruchomość. Przepisy u.g.n. nie określają przy tym prawnej formy prowadzenia rokowań, na pewno nie jest wymagane przedstawienie tu protokołu, wystarczą "dokumenty" wskazujące, że ten etap został zrealizowany. Spełnienie obowiązku przeprowadzenia rokowań, jako przesłanki wszczęcia postępowania w sprawie uzyskania zgody na zajęcie nieruchomości, oznacza taką sytuację, w której inwestor określił i zaproponował właścicielowi warunki uzyskania zgody na wykonanie prac, o jakich mowa w art. 124 u.g.n. Z kolei niemożność uzyskania zgody właściciela oznacza stan, gdy nie odpowiedział on na zaproszenie do rokowań, sprzeciwił się wyrażeniu zgody albo też strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia. Przepis art. 124 ust. 1 u.g.n. nie uzależnia zatem uzyskania zgody administracyjnej od określenia przez inwestora takiej oferty, która satysfakcjonowałaby właściciela nieruchomości. Dla oceny zasadności podjętego rozstrzygnięcia istotne jest wyłącznie ustalenie, czy strony przedstawiły sobie propozycje, które umożliwiałyby zawarcie porozumienia (zob. wyrok WSA w Białymstoku z 20 września 2016 r., sygn. II SA/Bk 212/16). Tymczasem nawet z uzasadnienia skargi wynika, że Inwestor nie zgodził się na propozycję skarżącej Spółki, by zmienić przebieg inwestycji. Oznacza to, że do porozumienia nie doszło. Skarga więc jedynie potwierdza, iż rokowania nie okazały się skuteczne, skoro żąda się przeniesienia inwestycji w inne miejsce. Rokowania nie oznaczają konieczności osiągnięcia zgodnego stanowiska. Nadto nie można wymagać od strony, aby była zmuszona do respektowania warunków drugiej strony lub prowadzenia rokowań dopóty, dopóki nie zmieni swojego stanowiska. Z kolei nieosiągnięcie zgody pomiędzy właścicielem nieruchomości i inwestorem upoważnia organ administracyjny do wydania zezwolenia wymienionego w art. 124 ust. 1 u.g.n. (np. wyrok WSA w Krakowie z 19 września 2016 r., sygn. II SA/Kr 650/16). Porozumienie, o którym mowa w art. 124 u.g.n. musi pozwolić w sposób sprawny i bezkonfliktowy zrealizować cele publiczne. Dlatego oświadczenie woli właściciela (użytkownika wieczystego) nieruchomości winno być na tyle jasne i czytelne, aby nie wywoływało najmniejszych wątpliwości co do istnienia po jego stronie zgody na odjęcie przysługującego mu prawa bądź jego ograniczenie (wyrok NSA z 30 czerwca 2016 r., sygn. I OSK 3500/15). Postępowanie dowodowe prowadzone przez organ na podstawie art. 124 u.g.n. sprowadza się zatem do ustalenia konieczności realizacji inwestycji celu publicznego w oparciu o art. 124 ust. 1 u.g.n. oraz ustalenia faktu poprzedzenia wniosku rokowaniami prowadzonymi z właścicielami nieruchomości, niezakończonymi powodzeniem. Nie podlegają w tym postępowaniu ocenie same warunki negocjacji, proponowana kwota odszkodowania, jak i okoliczność, czy inwestor zaproponował właścicielowi takie warunki, które są dla niego korzystne, czy takie, które są dla niego nie do przyjęcia (wyrok NSA z 6 lipca 2016 r., sygn. I OSK 179/15). Najistotniejsze dla sprawy argumenty organ przedstawił w uzasadnieniu swej decyzji, które pozwalało na zrekonstruowanie toku jego rozumowania (art. 107 §3 k.p.a.). Decyzję oparto na zgromadzonym w aktach materiale dowodowym, wystarczającym do jej wydania (art. 77 §1 k.p.a., art. 80 k.p.a.). Przedmiotowa inwestycja ma istotne znaczenie z punktu widzenia interesu publicznego i nie było żadnego powodu, by organ zwlekał z wydaniem decyzji. Ma rację organ, że planowane przedsięwzięcie jest zgodne z ustaleniami m.p.z.p. Należy wskazać, że w wyroku NSA z dnia 23 października 2014 r., sygn. I OSK 537/13, stwierdzono: "W doktrynie trafnie wskazuje się, że niektóre plany będą dotyczyć bardzo małego terenu, a niekiedy poszczególnych nieruchomości (red. Z. Niewiadomski, Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, C.H. Beck 2013, s. 160, nb 5). Nie ulega wątpliwości, że szczegółowość nakazów i zakazów, konkretnych postanowień planu, będzie większa w przypadku planu dotyczącego konkretnej nieruchomości bądź bardzo małego terenu, w porównaniu z planem, dotyczącym terenu znaczniejszego, zwłaszcza w zabudowie śródmiejskiej (...). Ani w punkcie 1, i ani w punkcie 10 ustępu 2 art. 15 u.p.z.p. (ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; j.t. Dz. U. z 2020 r., poz. 293 ze zm - przyp. Sądu) ustawodawca nie wprowadził wymogu precyzyjnego ustalenia szczegółowego przebiegu sieci infrastruktury technicznej, zwłaszcza mając na uwadze sieć podziemną, (...) przebiegającą pod powierzchnią ziemi. (...) ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przybierają formę częściowo ogólną (red. Z. Niewiadomski - op. cit., s. 166, nb 12). Trafnie wskazuje się w doktrynie, że im bardziej ogólne postanowienie planu miejscowego w zakresie dopuszczalności inwestycji o charakterze publicznym, tym większy margines swobody dla starosty w toku postępowania z art. 124 u.g.n. Nie zawsze w planach miejscowych wprost wskazuje się na umiejscowienie konkretnych inwestycji liniowych, a jedynie wspomina się o inwestycjach o charakterze publicznym w zakresie infrastruktury przesyłowej. (...) Do precyzyjniejszych unormowań w planach miejscowych dochodzi z reguły, gdy sieci infrastruktury technicznej dotyczą urządzeń o wielkim zasięgu oddziaływania na otoczenie (...)." NSA stwierdza tam zatem, że ustawodawca nie wprowadził wymogu precyzyjnego ustalenia szczegółowego przebiegu sieci infrastruktury technicznej, zwłaszcza mając na uwadze sieć podziemną. Podobnie orzeczono w wyroku WSA w Gliwicach z 30 marca 2016 r., sygn. II SA/Gl 1167/15. Sąd w niniejszym składzie podziela przywołane poglądy. Jednocześnie ww. działka objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla obszaru obejmującego centrum W., zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w B. z dnia [...] r., Nr [...] i znajduje się, jak ustaliły organy, na obszarze oznaczonym symbolem 142_U-18. Na tym terenie dopuszcza się możliwość budowy, modernizacji i remontu gazociągu wysokoprężnego oraz infrastruktury technicznej (§ 12 ust. 2 lit. e m.p.z.p.). Dopuszczalne zatem jest posadowienie sieci na przedmiotowym terenie. Inwestycja ma charakter liniowy i musi spełniać określone wymagania techniczne, zatem nie można dowolnie określać jej przebiegu, zgodnie z życzeniami każdego z właścicieli nieruchomości. Gdyby wszystkie takie życzenia uwzględniać, inwestycja mogłaby nie powstać. Tymczasem ma ona znaczenie m. in. ze względu na bezpieczeństwo, gdyż dotychczas użytkowane instalacje z biegiem czasu zużywają się. Jak deklaruje Inwestor, po wybudowaniu gazociągu szerokość pasa technicznego wolnego od zabudowy będzie zmniejszona, co także jest korzystne. Chodzi również o posadowienie spornego odcinka w zbliżeniu do dotychczasowej instalacji. Znaczenie ma również konieczność zachowania odległości od innych instalacji oraz urządzeń, istniejących i projektowanych. Inwestor zwracał na to uwagę w piśmie do Skarżącej z dnia 5 sierpnia 2019 r. Wyważono zatem interes publiczny z interesem indywidualnym. Przy tym, z art. 6 pkt 2 u.g.n. wprost wynika, że inwestycje tego typu zgodne są z celami publicznymi. Zgodzić się należy z Wojewodą, że istotą regulacji art. 124 u.g.n. jest trwałe ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości na skutek udzielenia w drodze decyzji zezwolenia na założenie i przeprowadzenie na niej urządzenia przesyłowego oraz wynikające z wydania takiej decyzji konsekwencje określone w art. 124 ust. 4 - ust. 6 u.g.n. Dotyczą one: z jednej strony – ciążącego na podmiocie występującym o zezwolenie obowiązku doprowadzenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po zakończeniu prac oraz ewentualnego obowiązku odszkodowawczego (odesłanie do art. 128 ust. 4 u.g.n.), z drugiej natomiast – ciążącego na właścicielu (użytkowniku wieczystym) obowiązku udostępniania nieruchomości w celu wykonania czynności związanych z konserwacją i usuwaniem awarii posadowionych na niej urządzeń oraz ewentualnego obowiązku wypłaty odszkodowania, o którym mowa w art. 128 ust. 4 powołanej ustawy. Obowiązki te wynikają z samej treści przepisów u.g.n., nie było zatem potrzeby orzekania o nich w treści decyzji administracyjnej, jak uczynił to organ I instancji. Wojewoda zaznaczył jednak wyraźnie, że wskazanie ich w rozstrzygnięciu ma jedynie charakter informacyjny, stanowiąc nawiązanie do treści ustawy, poprzez powielenie jej regulacji, a nie stanowi władczego rozstrzygnięcia organu. Świadczy o tych choćby warunkowe wskazanie o ewentualnym prawie do odszkodowania, ustalanym w odrębnym postępowaniu. Nie są to zatem uchybienia, które rodziłyby dla strony negatywne konsekwencje i które winny skutkować uchyleniem decyzji, szczególnie w sytuacji, kiedy szybkie rozpoczęcie prac ma znaczenie dla bezpieczeństwa eksploatacji sieci. Nie doszło zatem do naruszenia art. 7, 13 §1 i 2, 75 §1, 77 §1, 80, 107 §3, 138 §1 pkt 1 i 2 k.p.a., 124 ust. 1 i 3 – 6 u.g.n., art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 1, art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, ww. zapisów m.p.z.p., ani też innych przepisów, w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi. Z powyższych względów skarga nie mogła odnieść skutku i jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Powołane wyżej orzecznictwo sądowo-administracyjne dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.