II SA/Rz 678/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Piotr Godlewski Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk /spr./ WSA Maciej Kobak Protokolant referent Patrycja Bar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lipca 2020 r. sprawy ze skargi P. P. i M. W. na decyzję A. z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry -skargę oddala- Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] (dalej: "DIAS", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno – Skarbowego w [...] (dalej: "Naczelnik" lub "organ I instancji") z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...], wydaną w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. Wydanie decyzji poprzedzało postępowanie administracyjne o następującym przebiegu: Decyzją z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego w [...] wymierzył solidarnie MW PP jako wspólnikom spółki cywilnej [...], karę pieniężną w wysokości 12 000 zł za urządzanie gier na automacie [...], w lokalu [...]. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, że w dniu 21 grudnia 2015 r. funkcjonariusze celni przeprowadzili kontrolę w lokalu "[...]. W ramach czynności kontrolnych funkcjonariusze zatrzymali dwa automaty do gier, w tym automat [...]. Na podstawie przeprowadzonego eksperymentu polegającego na odtworzeniu możliwości prowadzenia gier oraz na podstawie opinii Wydziału Laboratorium Celnego Izby Celnej w [...] z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] ustalono, że sporne urządzenie umożliwiało odpłatne rozgrywanie gier, których wynik miał charakter losowy – gracz nie miał żadnego wpływu na końcowy układ symboli. Jednocześnie ustalono, że automaty umożliwiają uzyskiwanie wygranych rzeczowych, gdyż za punkty uzyskane przez gracza we wcześniejszych etapach gry możliwa była kontynuacja gry bez konieczności uiszczania dodatkowej opłaty, co zawiera się w definicji wygranej rzeczowej. Zdaniem organu zgromadzony materiał dowodowy pozwolił ustalić, że gry rozgrywane na kwestionowanym urządzeniu odpowiadały definicji art. 2 ust. 3, 4 i 5 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 847 z późn. zm.) - dalej: "u.g.h.". Sporne urządzenie jest urządzeniem elektronicznym, a urządzane na nich gry miały charakter komercyjny. Z danych zawartych w rejestrach organu celnego nie wynikało, aby jakikolwiek podmiot mógł legalnie prowadzić taką działalność w ww. lokalu. Zdaniem organu, w realiach opisywanej sprawy za urządzającego gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. należało natomiast uznać MW PP – wspólników spółki cywilnej. Na podstawie zeznań świadków oraz umowy w zakresie obsługi urządzeń zawartej w dniu 2 stycznia 2015 r. pomiędzy J sp. z o.o. z/s w [...] a [...] ustalono, że MW PP zobowiązali się do świadczenia na rzecz J sp. z o.o. odpłatne (200 zł brutto miesięcznie od każdego aktywnego w danym miesiącu urządzenia): – usług transportowych, tj. zapewnienia dostarczenia urządzeń z magazynu do punktu gier, przemieszczania urządzeń do innego punktu gier oraz zwrotu urządzeń do magazynu po zakończeniu eksploatacji; – pobierania gotówki z urządzeń co najmniej raz w miesiącu i przekazania jej zleceniodawcy, a ponadto do sporządzenia protokołu wyjęcia gotówki dla każdego punktu gier; – prowadzenia stałego serwisu urządzeń zapewniającego utrzymanie urządzeń do gier rozrywkowych w dobrym stanie technicznym. Serwis obejmował stały nadzór nad stanem technicznym urządzeń, przegląd stanu technicznego i estetycznego urządzeń – nie rzadziej niż raz w miesiącu, usuwanie wszelkich awarii lub uszkodzeń oraz pozostawanie w gotowości do świadczenia tych usług na każde żądanie zleceniobiorcy. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, w tym zeznań świadków ustalono, że MW PP zajmowali się serwisowaniem spornego urządzenia, dokonywali niezbędnych napraw, otwierali je za pomocą posiadanych kluczy i opróżniali z pieniędzy wrzuconych przez grających, jak również wypłacali czynsz władającemu lokalem. Dbali więc nie tylko aby automat funkcjonował prawidłowo i umożliwiał graczom prowadzenie gier, lecz również zobowiązali się do wykonywania czynności wykraczających zakres umowy w zakresie obsługi urządzeń do gier. Tym samym organ uznał wspólników spółki cywilnej [...]" – MW PP, realizujących jeden wspólny cel gospodarczy i prowadzący jedno przedsiębiorstwo, za urządzających gry na automacie poza kasynem gry. MW PP wnieśli odwołanie od powyższej decyzji, domagając się jej uchylenia i umorzenia postępowania w sprawie. Odwołujący się zarzucili skierowanie decyzji do osoby nie będącej stroną w sprawie, jako że świadczenie usługi serwisowej nie może być podstawą do uznania, że serwisujący urządzenia elektroniczne są podmiotem "urządzającym gry" w rozumieniu u.g.h. Organ nie wyjaśnił w uzasadnieniu decyzji dlaczego odwołujących uznał za podmiot podlegający odpowiedzialności administracyjnej za naruszenie zakazu prowadzenia gier na automatach poza kasynem gry. Decyzją z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] utrzymał w mocy opisaną wyżej decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...], uznając ją za zgodne z prawem. W ocenie organu odwoławczego sporny automat umożliwiał przeprowadzenie gier losowych, gdyż ich wyniki były nieprzewidywalne (zależały od przypadku), a zatem zawierały element losowości. Nie były to urządzenia wyłącznie zręcznościowe, a umożliwiały uzyskanie wygranych rzeczowych. Również w pełni zasadnie organ I instancji uznał odwołujących się za podmiot urządzający gry na automacie poza kasynem gry. Umowa łącząca spółkę cywilną [...] z J sp. z o.o. była elementem szerszego przedsięwzięcia, w ramach którego H sp. z o.o. udostępniała graczom należące do siebie automaty do gier, a J sp. z o.o. odpowiedzialna była za logistyczną stronę tego przedsięwzięcia, korzystają przy tym we wskazanym przez organ I instancji zakresie z usług spółki cywilnej [...]. Działalność skarżących stanowiła bardzo istotny element mechanizmu funkcjonowania przedsięwzięcia oraz co nie mniej istotne – mieli świadomość jego nielegalnego charakteru. W skargach do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, MW PP wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji, względnie stwierdzenie jej nieważności oraz o umorzenie postępowania administracyjnego. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 247 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 900 z późn. zm.) poprzez skierowanie decyzji do osoby nie będącej stroną w sprawie. Organ odwoławczy nie wskazał definicji legalnej "urządzającego" gry, co w ocenie skarżących jest sprzeczne z zasadami państwa prawa. Nie wskazano również jakie konkretnie czynności wykonywały strony, a które zostały zakwalifikowanie jako "urządzanie gier". Sam fakt bycia wspólnikiem spółki nie pozwala zaś na nałożenie kary. Tym bardziej, że w materiale dowodowym nie ma żadnego dowodu na działania MW w opisywanej sprawie. W odpowiedzi na skargi Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o ich oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko. Postanowieniem z dnia 5 listopada 2019 r. II SA/Rz 1059/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargi MW PP. Postanowieniem z dnia 19 maja 2020 r. II GZ 124/20 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił ww. postanowienie i przekazał sprawę do powolnego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie. Zdaniem NSA, skoro przedmiotem wniesionych skarg była jedna decyzja o wymierzeniu kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem, skierowana do PP MW – to charakter współuczestnictwa wyżej wymienionych osób nie powinien budzić wątpliwości. Nawet więc gdyby przyjąć, że miało miejsce wniesienie dwóch odrębnych skarg przez PP MW - a kwestie z tym związane będą jeszcze przedmiotem uwag, szczególnie wobec twierdzeń skarżących o przekształceniu ich spółki cywilnej w spółkę jawną - Sąd I instancji nie miał podstaw do stwierdzenia, że uiszczenie wpisu wyłącznie przez MW uzasadniało odrzucenie skargi PP. Odnosząc się natomiast do braków formalnych skargi związanych z nieprzedłożeniem wymaganej liczny odpisów NSA podniósł, że w sprawie istnieją braki co do jednoznacznego określenia strony skarżącej. W konsekwencji jako przedwczesne ocenić należało stwierdzenie przez WSA, że - mimo wezwania - nie uzupełniono braków formalnych skarg, a niedołączenie dalszych odpisów uniemożliwia nadanie skargom/skardze prawidłowego biegu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 § 1 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Zgodnie z art. 151 P.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części Sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. W niniejszej sprawie zastosowanie znajduje ponadto art. 153 P.p.s.a., zgodnie z którym, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli zgodności z prawem w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno – Skarbowego w [...] z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...], wydaną w przedmiocie wymierzenia skarżącym kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. Na wstępie należy wskazać, stosownie do art. 153 P.p.s.a. oraz rozważań NSA zawartych w postanowieniu z dnia 19 maja 2020 r. II GZ 124/20, że skargi MW PP jako nieobarczone brakami formalnymi, podlegały rozpoznaniu przez Sąd. Skargi spełniają wymagania stawiane art. 57 § 1 w zw. z art. 46 § 1 i § 2 pkt 1 lit. b) P.p.s.a., a nadto poprzez uiszczenie wpisu sądowego usunięto braki fiskalne skarg. Brak jest przy tym podstaw do przyjęcia, że w zaistniałej konfiguracji procesowej – w chwili wydania decyzji organu I instancji obydwoje skarżący byli wspólnikami tej samej spółki cywilnej, zaś kara pieniężna została nałożona na nich solidarnie – każdy ze skarżących winien złożyć odpisy skargi celem doręczenia pozostałym stronom postępowania. Poza skarżącymi stroną w niniejszym postępowaniu jest jedynie DIAS w Rzeszowie, za pośrednictwem którego wniesiono skargi do Sądu, a zatem organ zapoznał się z treścią skarg. Tym samym Sąd nie stwierdził, aby skargi MW PP były obarczone brakami uniemożliwiającymi nadanie sprawie dalszego biegu. Przechodząc do kontroli legalności stanowiska wyrażonego w zaskarżonej decyzji należy wskazać, że zgodnie z art. 3 u.g.h. urządzanie gier i prowadzenie działalności w zakresie gier losowych, zakładów, zakładów wzajemnych i gier na automatach jest dozwolone wyłącznie na zasadach określonych w ustawie. Zasady te określają art. 6 ust. 1 oraz art. 14 ust. 1 u.g.h., stanowiące, że działalność w zakresie gier na automatach może być prowadzona na podstawie udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna gry i dozwolona jest wyłącznie w kasynach gry. Stosownie zaś do treści art. 2 ust. 3 u.g.h. grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. Zakres definicji legalnej gry na automatach został poszerzony w art. 2 ust. 5 u.g.h., według którego grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy. W rozpoznawanej sprawie z ustaleń faktycznych organów wynika, że w lokalu [...], który nie był kasynem gry, znajdował się automat do gier [...]. Automat ten, będący urządzeniem elektronicznym, pozwalał na rozgrywanie gier hazardowych (losowych), których wynik był nieprzewidywalny i niezależny od woli ani zręczności uczestnika gry. W ocenie Sądu, orzekające organy zasadnie uznały, że gry prowadzone na urządzeniu w zawierają się w definicji gier na automatach, określonej w art. 2 ust. 3 u.g.h. Jak bowiem wykazano w trackie przeprowadzonego na urządzeniu eksperymentu procesowego w postaci rozegrania gry kontrolnej, w celu rozpoczęcia gry konieczne jest jego zakredytowanie poprzez wprowadzenie banknotów do akceptora banknotów. Zatrzymanie w zamierzonym przez gracza układzie obracających się bębnów z kolorowymi symbolami z prędkością wielokrotnie przekraczającą ludzką percepcję jest niemożliwe do przewidzenia. Grający pozbawiony jest zatem możliwości wywierania jakiegokolwiek realnego wpływu na przebieg gier, których wyniki pozostawały dla niego nieprzewidywalne i nie zależały od jego woli lub zręczności. Jak wskazał organ, a co nie budzi wątpliwości Sądu biorąc pod uwagę materiał dowodowy zgromadzony w aktach administracyjnych, rola prowadzącego grę ograniczała się jedynie do wyboru wysokości stawki i uruchomienia gier. Sporne urządzenie zostało również poddane badaniu certyfikowanej jednostki badającej, jaką niewątpliwie jest Wydział Laboratorium Izby Celnej w [...]. Jak wynika ze sporządzonego przez nią sprawozdania z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...], automat do gier [...] jest urządzeniem elektronicznym i w okresie jego funkcjonowania dokonano przy jego użyciu operacji z wykorzystaniem akceptorów monet i banknotów wpłat i wypłat pieniężnych. Budowa urządzenia umożliwia uzyskanie wygranej pieniężnej, gdyż automat został wyposażony w urządzenie wypłacające, tzw. hopper. Ponadto automat umożliwia uzyskanie wygranych rzeczowych pozwalających na rozpoczęcie nowych gier przez wykorzystanie wygranych punktów otrzymanych w poprzednich grach. Organy obydwu instancji prawidłowo przyjęły, że prowadzone na zakwestionowanym automacie gry miały charakter losowy. W języku polskim określony stan rzeczy ma charakter "losowy", jeśli dotyczy nieprzewidzianych wydarzeń, jest oparty na przypadkowym wyborze lub na losowaniu, zależny jest od losu (por. M. Bańko, Słownik języka polskiego, Warszawa 2007, tom 2, s. 424; M. Szymczak, Słownik języka polskiego, Warszawa 1988, tom 2, s. 53; E. Sobol, Mały słownik języka polskiego, Warszawa 1994, s. 396). Ta językowa definicja koresponduje z przyjętą w orzecznictwie wykładnią użytego w art. 2 ust. 3 u.g.h. sformułowania "element losowości", że taką cechę ma gra, której wynik jest nieprzewidywalny dla grającego, czyli nie zależy od jego umiejętności fizycznych i psychicznych, tj. zręczności, woli czy wiedzy (por. wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2014 r., sygn. akt II GSK 1713/13, wszystkie powoływane orzeczenia dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Prowadzona działalność w zakresie gier na automatach miała przy tym charakter komercyjny, gdyż automat udostępniony był w lokalu dostępnym dla bliżej nieokreślonej liczby osób, nie będącym kasynem, a udział w grze uzależniony był od wpłaty gotówki. Zdaniem Sądu, podzielić należy również stanowisko organów o zakwalifikowaniu skarżących do kręgu podmiotów urządzających gry hazardowe, a w konsekwencji nałożenia na niego kary pieniężnej w oparciu o art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. W ocenie składu orzekającego, zachowanie skarżących, jako wspólników wskazuje, że włączyli się aktywnie w proces zorganizowania przedsięwzięcia polegającego na umożliwieniu osobom postronnym rozgrywania gier hazardowych na automatach poza kasynem gry, co stanowi warunek przypisania odpowiedzialności administracyjnoprawnej, o której mowa w ww. przepisie. Odwołać się w tym miejscu należy do stanowiska tutejszego Sądu zaprezentowanego w wyroku z dnia 24 maja 2016 r. w sprawie II SA/Rz 1335/15, że działalność polegająca na nielegalnym urządzaniu gier hazardowych może przyjmować różne formy i stopnie intensywności. Współudział w procesie urządzania gier może zatem przyjąć nie tylko zasadniczą formę obejmującą czynności warunkujące zaistnienie całego przedsięwzięcia (np. zakup urządzenia, zapewnienia odpowiedniego oprogramowania, obsługi technicznej lub konserwacji), lecz także może objąć czynności, które stanowią dalsze elementy warunkujące jego bieżącą ("marketingową") realizację. Warunkiem przypisania odpowiedzialności administracyjnoprawnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., jest jednak wyczerpujące wykazanie przez organy, że dany podmiot aktywnie uczestniczył w procesie urządzania nielegalnych gier, a więc podejmował określone czynności, nie tylko związane z procesem udostępniania automatów, lecz także z ich obsługą oraz stwarzaniem technicznych, ekonomicznych i organizacyjnych warunków umożliwiających sprawne i niezakłócone funkcjonowanie samego urządzenia oraz jego używanie do celów związanych z zasadniczo komercyjnym procesem organizowania gier hazardowych. Ustawowy termin "urządzać" stanowi synonim takich pojęć, jak "utworzyć, uporządkować zagospodarować", "zorganizować, przedsięwziąć, zrobić", co oznacza, że normatywne określenie "urządzanie gier" obejmuje podejmowanie aktywnych działań (czynności) dotyczących zorganizowania, utrzymania, nadzorowania i zapewniania ciągłości funkcjonowania przedsięwzięcia w zakresie gier na automatach, w znaczeniu art. 2 ust. 3-5 u.g.h., poza kasynem gry. W orzecznictwie sądów administracyjnych (np. w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie: z dnia 21 czerwca 2016 r., II SA/Rz 1495/15; z dnia 31 maja 2016 r., II SA/Rz 1094/15; z dnia 25 maja 2016 r., II SA/Rz 1416/15; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie: z 24 lutego 2016 r., III SA/Kr 1004/15 i z dnia 8 marca 2016 r., III SA/Kr 1011/15; dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl), trafnie przyjmuje się, że urządzanie gier na automatach obejmuje zachowania aktywne podmiotów zaangażowanych w ten proces, polegające przede wszystkim na organizowaniu i pozyskaniu odpowiedniego miejsca na zamontowanie urządzeń, przystosowania go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego miejsca nieograniczonej ilości graczy, utrzymywanie automatów w stanie stałej aktywności, umożliwiające ich sprawne funkcjonowanie, wypłacanie wygranych (w stosunku do automatów o jakich mowa w art. 2 ust. 3 u.g.h.), związane z obsługą urządzeń czy zatrudnieniem odpowiedniego przeszkolonego personelu, ewentualnie jego szkolenie. W przypadku wielości podmiotów urządzających oraz istnienia współuczestnictwa w tym zakresie konieczne jest, aby organy orzekające odpowiedzialności tego rodzaju podmiotów opierały swoje orzeczenia na niewątpliwych ustaleniach faktycznych, które świadczą o istnieniu pomiędzy podmiotami współurządzającymi pisemnego lub ustnego porozumienia w zakresie podziału zadań i funkcji w procesie urządzania gier. W rozpoznawanej sprawie ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że w proces urządzania gier na spornym urządzeniu zaangażowanych było kilka podmiotów, które na podstawie zawieranych między sobą umów współpracy stworzyły strukturę, w której każdy z nich miał określony udział i czerpał dochód z automatu. Efektem tej współpracy było zainstalowanie przedmiotowego automatu w lokalu i udostepnienie go osobom grającym. Skarżący w dniu 2 stycznia 2015 r. zawarli z J sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie "umowę w zakresie obsługi urządzeń do gier rozrywkowych". Z tytułu zawartej umowy skarżący zobowiązali się do szeroko pojętego świadczenia usług transportowych automatów do gier (§ 3 ust. I umowy), pobierania gotówki z urządzeń, w tym sporządzania protokołów na tę okoliczność (§ 3 ust. II umowy) oraz sprawowania stałego nadzoru nad stanem technicznym urządzeń (§ 3 ust. III umowy). Ponadto skarżący zobowiązali się do ochrony powierzonego im mienia oraz zachowania w tajemnicy informacji branżowych. Z tytułu świadczonej usługi skarżącym przysługiwało wynagrodzenie ryczałtowe liczone od każdego aktywnego w danym miesiącu urządzenia (§ 5 pkt 1 umowy). Nie sposób zatem podzielić argumentacji skarżących, że nie byli oni podmiotem urządzającym gry na spornym urządzeniu, skoro zapewnili podmiotowi będącemu właścicielem urządzenia stałą obsługę automatu w aspekcie techniczno - użytkowym. Nie sposób także pominąć, że wysokość uzyskiwanych z tego tytułu przez skarżących dochodów uzależniona była od ilości aktywnych automatów do gier. W świetle powyższego brak jest również podstaw do zakwestionowania zasadności nałożenia na skarżących solidarnie kary pieniężnej pomimo – jak zarzucając skarżący – braku wykazania udziału MW w procesie urządzania gier. Umowa z dnia 2 stycznia 2015 r została zawarta przez obydwoje ze skarżących, będących wspólnikami spółki cywilnej, a sama kara pieniężna – jak już wskazano – została nałożona na nich solidarnie. Jeśli chodzi o wysokość nałożonej kary pieniężnej – prawidłowo zastosowano w tym zakresie przepisy obowiązujące w dacie zdarzenia, tj. 5.09.2016r., czyli art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 marca 2017 r. Przepis ten został zmieniony z dniem 1 kwietnia 2017 r. przez art. 1 pkt 67 ustawy z dnia 15 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 88), a ustawa nowelizująca nie zawierała przepisów intertemporalnych. Nielegalne urządzanie gier na automatach, poza kasynem gry, przed dniem 1 kwietnia 2017 roku objęte było względniejszą sankcją, gdyż urządzający gry na automatach poza kasynem gry podlegał karze pieniężnej w wysokości 12.000 zł od każdego automatu, aktualnie kara ta wysokości 100.000 złotych od każdego automatu. Z tego też względu właściwie zastosowano przepisy dla skarżącego korzystniejsze. W związku z powyższym, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd skargę oddalił.