II GSK 109/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia del. WSA Karolina Kisielewicz-Sierakowska (spr.) Protokolant asystent sędziego Tomasz Dąbrowski po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 5 maja 2021 r. sygn. akt II SA/Ol 922/20 w sprawie ze skargi A. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie z dnia 19 listopada 2020 r. nr 2801-IOA.4246.27.2020 w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier hazardowych bez koncesji 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A. W. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie 8.100 (osiem tysięcy sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 5 maja 2021 r. sygn. akt II SA/Ol 922/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę A. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie z dnia 19 listopada 2020 r. (nr 2801-IOA.4246.27.2020) w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania bez wymaganej koncesji gier na automatach. Ze stanu faktycznego sprawy, przyjętego przez Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia wynika, że w dniu 23 lutego 2018 r. funkcjonariusze Urzędu Celno-Skarbowego w Olsztynie przeprowadzili kontrolę w lokalu przy ul. [...] w N., podczas której stwierdzili, że znajdują się w nim dwa aktywne i przygotowane do gier automaty o nazwie Apollo Games (bez numerów). W celu ustalenia zasad działania ujawnionych automatów, kontrolujący dokonali ich oględzin oraz przeprowadzili eksperyment procesowy, polegający na doświadczalnym odtworzeniu przebiegu gier dostępnych na automatach oraz przesłuchali w charakterze świadków osoby przebywające w lokalu i grające na automatach. W wyniku tych czynności stwierdzono losowy charakter urządzanych gier. Naczelnik Warmińsko-Mazurskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Olsztynie decyzją z dnia 13 sierpnia 2020 r. (nr 378000-COP.4246.28.2020.IL.SZD), na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2018 r., poz. 165 ze zm.), dalej jako: "u.g.h." nałożył na A. W. karę pieniężną w wysokości 200.000 zł. z tytułu urządzania bez wymaganej koncesji gier na dwóch automatach Apollo Games znajdujących się przy ul. [...] w N. Organ I instancji odwołując się do ustaleń z kontroli oraz wyroku Sądu Rejonowego w N. z dnia 12 lutego 2020 r., sygn. akt II K 304/19 o uznaniu A. W. za winnego popełnienia przestępstwa prowadzenia gier hazardowych, wbrew przepisom ustawy, o którym mowa w art. 107 § 1 ustawy z dnia 10 wrześni 1999 r. Kodeks karny skarbowy (Dz. U. z 2019 r., poz. 19), dalej jako: "k.k.s", a także materiału dowodowego zebranego w tym postępowaniu, stwierdził, że gry prowadzone na automatach są grami o których mowa w art. 2 ust. 3 u.g.h., możliwość prowadzenia nowych gier za punkty uzyskane we wcześniejszej wygranej mieści się w definicji wygranej rzeczowej, określonej w art. 2 ust. 4 u.g.h., a A. W. był osobą urządzającą gry, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy. Po rozpatrzeniu odwołania A. W., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie decyzją z dnia 19 listopada 2020 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że A. W. wypełnił przesłanki "urządzającego gry", o których mowa w art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h., ponieważ zorganizował przedsięwzięcie polegające na urządzaniu gier hazardowych na wspomnianych automatach. DIAS w Olsztynie podał, że świadkowie wyjaśnili, że skarżący zarządza automatami wstawionymi do lokalu, sprawuje nad nimi opiekę, zajmuje się ich obsługą, napełnia monetami, do niego zgłaszają się osoby wygrywające w razie niewypłacenia przez maszynę wygranej, wreszcie dokonuje wypłat wygranych, dystrybuuje karty magnetyczne służące do wejścia do lokalu z automatami. DIAS w Olsztynie podzielił także argumentację organu I instancji, że nie ma znaczenia w sprawie, kto był właścicielem automatów i wyjaśnił, że do uznania A. W. za urządzającego gry wystarczające było to, że zajmował się wstawieniem automatów do lokalu, obsługą lokalu (poprzez wydawanie kart magnetycznych do drzwi wejściowych) oraz samych automatów (napełniał je monetami, wypłacał wygrane). Podejmował więc aktywne działania dotyczące organizacji warunków umożliwiających sprawne funkcjonowanie tych urządzeń oraz ich używanie do celów związanych z komercyjnym procesem organizowania gier na automatach. Organ odniósł się także do wyroku Sądu Rejonowego w Nidzicy z dnia 12 lutego 2020 r. o sygn. akt II K 304/19, w którym skarżący upatrywał pozytywnego wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. DIAS podał, że w art. 89 ust. 1 pkt 1 i 2 u.g.h. stypizowano delikt administracyjny, polegający wyłącznie na urządzaniu gier hazardowych; nie obejmuje on prowadzenia takich gier. Z kolei, opis ustawowy czynu zabronionego z art. 107 k.k.s. operuje dwoma znamionami czasownikowymi: urządza i prowadzi. W konsekwencji stwierdził, że zmiana znamienia czasownikowego (prowadzi a nie urządza), którą zastosował Sąd Rejonowy w Nidzicy, przy jednoczesnym uznaniu skarżącego za winnego popełnienia przestępstwa skarbowego z art. 107 § 1 k.k.s., pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 5 maja 2021 r., sygn. akt II SA/Ol 922/20 oddalił skargę A. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie z dnia 19 listopada 2020 r. Sąd I instancji podzielił zapatrywanie orzekających w sprawie organów (nie kwestionowane przez skarżącego), że A. W. nie legitymował się ani koncesją na prowadzenie kasyna, ani zezwoleniem na urządzanie gier hazardowych, a ujawnione w lokalu urządzenia są automatami do gier hazardowych, gdyż cechuje je cel komercyjny, gry mają charakter losowy, a automaty realizują samodzielnie wygrane pieniężne, o których mowa w art. 2 ust. 3 i ust. 5 u.g.h. WSA w Olsztynie podzielił przedstawioną przez organy wykładnię przepisów u.g.h., w tym zawartego w art. 89 ust. 1 pkt 1 ustawy pojęcia "urządzającego gry hazardowe" i wywiódł, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym dotyczącym tej problematyki jednolicie przyjęto, że chodzi o ogół czynności i działań umożliwiających przeprowadzenie takich gier, w szczególności: zorganizowanie i pozyskanie odpowiedniego miejsca na zamontowanie urządzeń, przystosowanie go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego miejsca nieograniczonej liczbie graczy, utrzymywanie automatów w stanie stałej aktywności, umożliwiającej ich sprawne funkcjonowanie, wypłacanie wygranych, obsługa urządzeń, zatrudnienie i odpowiednie przeszkolenie personelu, zapewniające graczom możliwość uczestniczenia w grze. Odnosząc powyższe do okoliczności sprawy, Sąd stwierdził, że organy administracyjne prawidłowo dokonały niezbędnych ustaleń faktycznych oraz prawidłowo zastosowały przepis art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. Nie ulega wątpliwości, że czynności skarżącego, takie jak udostępnianie kart magnetycznych umożliwiających dostęp do lokalu, w którym znajdowały się automaty, napełnianie ich monetami czy wypłacanie graczom wygranych świadczą o jego aktywności w działalności polegającej na organizowaniu gier hazardowych. Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku stwierdził, że wbrew twierdzeniom skarżącego, organy administracyjne nie pominęły w swoich rozstrzygnięciach wyroku Sądu Rejonowego w Nidzicy z dnia 12 lutego 2020 r. sygn. akt II K 304/19, którym A. W. został skazany za prowadzenie gier hazardowych (a nie za urządzanie gier hazardowych). WSA w Olsztynie zwrócił uwagę na różne przesłanki odpowiedzialności karno-skarbowej i odpowiedzialności administracyjnej i podał, że przepisy u.g.h. nie rozróżniają pojęć "prowadzenia gier" i "urządzania gier", posługując się tylko tym ostatnim, rozumianym w orzecznictwie jako zespół wszelkich czynności stwarzających warunki funkcjonowania urządzeń do gier hazardowych. W przepisie art. 107 § 1 k.k.s. natomiast wyróżnione są dwie postacie przestępstwa karnoskarbowego. W konsekwencji, zdaniem Sądu I instancji, pojęcie urządzania gier hazardowych wbrew przepisom u.g.h., realizujące znamiona przestępstwa skarbowego opisanego w art. 107 § 1 k.k.s., wykładać należy w ten sposób, że określone znamię czasownikowe jest ściśle związane z miejscem, w którym urządzanie gier następuje. Sprawca dopuszcza się tylu odrębnych pod względem karnoprawnego wartościowania zachowań polegających na urządzaniu gier, w ilu odrębnych od siebie miejscach gry są urządzane. Ocena taka wynika z miejsca, jakie w strukturze przestępstwa skarbowego z art. 107 § 1 k.k.s zajmuje automat do gier. Urządzenie takie pełni funkcję narzędzia służącego do popełnienia czynu zabronionego; automat służy sprawcy do realizacji czynności sprawczej "urządza" i bez jego pomocy sprawca nie jest w stanie swoim zachowaniem zrealizować znamienia czasownikowego czynu z art. 107 § 1 k.k.s. w analizowanej formie przestępstwa. Natomiast sprawca prowadzący gry hazardowe w jednym miejscu dopuszcza się jednego zachowania polegającego na urządzaniu gier w rozumieniu art. 107 § 1 k.k.s niezależnie od tego, ile konkretnych automatów do gier w tym miejscu się znajduje (zob. J. Kluza, Ł. Juszczyk, Problematyka tożsamości i wielości czynów w odniesieniu do przestępstwa nielegalnego urządzania gier hazardowych na automatach, "Prokuratura i Prawo" 2019, nr 10, str. 81-93). Oznacza to, że rozróżnienie tych dwóch pojęć na gruncie odpowiedzialności karnoskarbowej nie ma wpływu na odpowiedzialność administracyjną przewidzianą ustawą o grach hazardowych. W postępowaniu administracyjnym organy mają bowiem obowiązek zbadania, czy w sprawie doszło do urządzania gier z naruszeniem przepisów u.g.h. W tym celu mogą one, a nawet powinny, prowadzić własne ustalenia z zastosowaniem wszelkich dostępnych środków dowodowych, co w niniejszej sprawie uczyniły. Z tych wszystkich względów, Sąd I instancji stwierdził, że organy podatkowe zasadnie uznały, że w sprawie zaistniały przesłanki do wymierzenia skarżącemu kary pieniężnej na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 pkt 1 lit. a u.g.h., za urządzanie gier na automatach bez koncesji (zezwolenia, zgłoszenia). A. W. złożył od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 5 maja 2021 r., sygn. akt II SA/Ol 922/20 skargę kasacyjną, zaskarżając go w całości. Skarżący wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia na podstawie art. 185 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325), dalej jako: "p.p.s.a." oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący zarzucił zaskarżonemu wyrokowi: 1. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 89 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 pkt 1 a u.g.h., poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że zachowanie skarżącego wyczerpuje znamię czasownikowe "urządzania gier" i przyjęcie, że skarżący może być uznany za osobę urządzającą grę w rozumieniu u.g.h., albowiem na gruncie u.g.h., rozróżnia się pojęcia "urządzania gier" i "prowadzenia gier", co doprowadziło do bezpodstawnego wymierzenia skarżącemu kary pieniężnej, w sytuacji gdy skarżący zachowaniem swym nie wyczerpał znamienia czasownikowego pojęcia "urządzania gier"; 2. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. poprzez pominięcie przez Sąd naruszenia przez organy podatkowe art. 89 u.g.h. poprzez błędną jego wykładnię i przyjęcie, że zachowanie wnoszącego skargę kasacyjną wyczerpuje znamię czasownikowe sformułowania "urządzania gier" i w konsekwencji niezasadne oddalenie skargi; b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez pominięcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie naruszenia przez organy przepisów postępowania, mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: • art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2020 r., poz. 1325), dalej jako: "O.p.", poprzez uchylanie się przez organ I i II instancji od wszechstronnego działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy, • art. 180 § 1 O.p. poprzez brak zebrania przez organy I i II instancji pełnego materiału dowodowego, • art. 187 § 1 O.p. poprzez wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o niepełny i nie w pełni rozpatrzony materiał dowodowy, brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, zaniechanie ustalenia treści zapadłego orzeczenia Sądu Rejonowego w Nidzicy Wydział II Karny wydany w dniu 12 lutego 2020 r. sygn. akt II K 304/19, • art. 120 O.p. w zw. z art. 11 p.p.s.a. poprzez pominięcie ustaleń wyroku Sądu Rejonowego w Nidzicy Wydział II Karny z 12 lutego 2020 r. sygn. akt II K 304/19, którym związany jest organ administracyjny oraz sąd administracyjny, • art. 191 O.p. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny materiału dowodowego i w konsekwencji jego dowolną ocenę, • art. 210 § 4 O.p. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności; a w konsekwencji naruszenie art. 121 O.p. poprzez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie obywateli do organów podatkowych, skutkujące błędnym przyjęciem, że A. W. wypełnił znamiona czasownikowe "urządzania gier", mimo że jego rola ograniczała się do "prowadzenia gier", za co został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Nidzicy z 12 lutego 2020 r. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację na poparcie zasadności stawianych zarzutów. Podniesiono m. in., że nie można zgodzić się ze stanowiskiem Sądu I instancji, że wnoszący skargę kasacyjną "urządzał gry" hazardowe na automatach w rozumieniu u.g.h. A. W. zarzucił, że nie jest prawidłowe zapatrywanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, że pojęcie "urządzania gier" ma inną definicję na gruncie art. 107 § 1 k.k.s. niż na gruncie u.g.h. Odwołując się do orzecznictwa i piśmiennictwa ((wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 września 2018 r., V KK 415/18 (OSNKW 2018, z. 10, poz. 71), Radowicki Stanisław (red.), Wierzbowski Marek (red.), Komentarz do art. 89 u.g.h., WKP 2019)), podał, że przestępstwo z art. 107 § 1 k.k.s. jest przestępstwem wieloodmianowym i obejmuje zarówno "urządzanie" jak i "prowadzenie" wbrew przepisom ustawy lub warunkom koncesji albo zezwolenia gier na automacie lub zakładów wzajemnych. "Urządzanie gier" jest pojęciem bardzo szerokim, ma na celu rozpoczęcie działalności (zorganizowanie lokalu, zaplecza technicznego umożliwiającego uruchomienie gier hazardowych, ustalenie regulaminu gry) i czasowo poprzedza "prowadzenie gier" na automatach, które to pojęcie jest pojęciem węższym, ograniczającym się zazwyczaj do wykonywania bezpośrednich czynności przy grze, a więc dotyczy działalności już "urządzonej". W konsekwencji, nie można, zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, uznać za urządzającego gry podmiotu, który nie wykonuje żadnych czynności związanych z obsługą urządzenia, wypłacaniem wygranych. To zaś wchodzi w zakres "prowadzenia" gier, za co został skazany prawomocnym wyrokiem. Odnosząc powyższe rozumienie przepisów prawa, do okoliczności rozpatrywanej sprawy, wnoszący skargę kasacyjną podniósł, że w postępowaniu administracyjnym nie wykazano, że aktywnie uczestniczył w procesie urządzania nielegalnych gier, a więc że stwarzał odpowiednie warunki techniczne, ekonomiczne i organizacyjne umożliwiające ich sprawne funkcjonowanie. W konkluzji autor skargi kasacyjnej odwołał się do zawartej w art. 11 p.p.s.a. zasady związania sądu administracyjnego ustaleniami wyroku karnego i stwierdził, że dla przypisania mu odpowiedzialności administracyjnej nie wystarczy sama okoliczność uprzedniego skazania za przestępstwo karno-skarbowe polegające na prowadzeniu gier. DIAS w Olsztynie w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie od skarżącego na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. W rozpatrywanej sprawie wnoszący skargę kasacyjną wywodzi, że nie mógł być uznany za "urządzającego gry" w sytuacji, gdy został skazany prawomocnym wyrokiem za przestępstwo z art. 107 § 1 k.k.s., polegające na "prowadzeniu gier", a nie na ich "urządzaniu". Skoro więc sąd karny nie skazał go za urządzenie gier losowych wbrew przepisom ustawy lecz jedynie za nielegalne prowadzenie takich gier, to sąd administracyjny mając na względzie art. 11 p.p.s.a,, według którego ten sąd jest związany ustaleniami wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa, nie mógł zaakceptować stanowiska organów w kwestii urządzania przez skarżącego kasacyjnie gier hazardowych bez wymaganej koncesji. W powyższym zakresie, w złożonej skardze kasacyjnej, A. W. formułuje zarówno zarzuty dotyczące naruszenia prawa procesowego, przez nieprawidłowe ustalenie i ocenę okoliczności faktycznych sprawy, jak i naruszenia prawa materialnego tj. art. art. 89 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 pkt 1 a u.g.h. przez jego błędną wykładnię. Naczelny Sąd Administracyjny uznaje te zarzuty za nieuzasadnione. Przede wszystkim należy zauważyć, że z art. 11 p.p.s.a. wynika, że moc wiążącą dla sądu administracyjnego mają jedynie ustalenia co do popełnienia przestępstwa zawarte w sentencji wyroku skazującego. Sąd administracyjny jest związany tylko zawartymi w sentencji wyroku skazującego ustaleniami okoliczności związanych ze sprawą i typem czynu przypisanego sprawcy (wyroki NSA: z dnia 13 czerwca 2014 r., sygn. akt II FSK 93/14, LEX nr 1519073; z dnia 30 kwietnia 2013 r., sygn. akt I FSK 914/12, LEX nr 1336111; z dnia 13 marca 2009 r., sygn. akt II OSK 355/08, LEX nr 530047). Sąd karny orzekł o popełnieniu przestępstwa polegającego na prowadzeniu gier hazardowych bez zezwolenia. Nie orzekał natomiast w sprawie urządzania takich gier bez zezwolenia. Jest zatem oczywiste, że nie można powoływać się na związanie wyrokiem sądu karnego w zakresie wykraczającym poza zawarte w nim rozstrzygnięcie. Nie ma więc podstaw do przyjęcia, z powołaniem się ten wyrok sądu karnego, w sposób wiążący dla organów w sprawie administracyjnej o nałożenie kary pieniężnej z tytułu urządzania bez wymaganej koncesji gier na automatach (art. art. 89 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 pkt 1 lit. a u,g,h.,). że działalność wnoszącego skargę kasacyjną nie ma cech "urządzania" gier losowych. Sąd administracyjny nie jest też związany ustaleniami zawartymi w uzasadnieniu wyroku sądu karnego. Oznacza to, że w postępowaniu administracyjnym organy orzekające obowiązane są ocenić - tak jak inne dowody w sprawie - ustalenia sądu karnego zawarte w uzasadnieniu wyroku (por. wyrok NSA z dnia 8 grudnia 2000 r., sygn. akt III SA 3097/99, LexPolonica nr 361869). Należy podkreślić, że pojęcia "urządzanie" i "prowadzenie" gier losowych występują zarówno w ustawie Kodeks karny skarbowy (art.107 § 1, 107b § 1, 108 § 1, 109), jak i w ustawie o grach hazardowych (art. 3). W żadnej z tych ustaw nie ma jednak definicji tych pojęć. Na podstawie znaczeń przypisywanych im w języku polskim (Wielki słownik języka polskiego PAN, w wersji elektronicznej) można stwierdzić, że działania czy czynności do których te pojęcia się odnoszą mogą być zbieżne treściowo i czasowo. "Urządzać" to m. in. zorganizować coś, zapewnić jakiemuś przedsięwzięciu odpowiednie warunki do funkcjonowania. Są to zatem działania które mogą zarówno poprzedzać podjęcie określonego przedsięwzięcia, jak i takie, które towarzyszą jego prowadzeniu. "Urządzanie" w tym znaczeniu nie jest aktywnością jednorazową, przejściową, jedynie poprzedzającą prowadzenie określonej działalności. Skoro "urządzanie" to m. in. stworzenie warunków do działania określonego przedsięwzięcia, to utrzymanie tego stanu "urządzania" czyli zorganizowania gier na automatach albo inaczej – zapewnienia odpowiednich warunków do prowadzenia gier niewątpliwie wymaga aktywności również podczas prowadzenia (trwania) tej działalności. Wynika z tego, że "urządzanie" gier ma znaczenie szersze od "prowadzenia" gier, ponieważ obejmuje działania oraz czynności zmierzające do przeprowadzenia gier ale również towarzyszące ich prowadzeniu. W ugruntowanym orzecznictwie NSA dotyczącym omawianej problematyki wskazuje się, że "urządzanie gier hazardowych" to ogół czynności i działań stanowiących zaplecze logistyczne (techniczne, organizacyjne) dla umożliwienia realizowania w praktyce działalności w zakresie gier hazardowych, w szczególności: zorganizowanie i pozyskanie odpowiedniego miejsca na zamontowanie urządzeń, przystosowanie go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego miejsca nieograniczonej liczby graczy, utrzymywanie automatów w stanie stałej aktywności, umożliwiającym ich sprawne funkcjonowanie, wypłacanie wygranych, obsługa urządzeń, zatrudnienie i odpowiednie przeszkolenie personelu, zapewniające graczom możliwość uczestniczenia w grze (por. np. wyroki NSA z 26 września 2023 r. sygn. akt II GSK 1719/22, z 30 października 2023 r. sygn. akt II GSK 764/20 i z 11 września 2014 r. sygn. akt II GSK 762/21 i powołane tam orzecznictwo). W świetle tego orzecznictwa "urządzanie gier" to zatem podejmowanie aktywnych działań i czynności polegających m. in. na tworzeniu i zapewnieniu warunków jego działania, przy czym wystarczające jest wykazanie nawet niewielkiej aktywności w tym zakresie tj. wykonywania tylko niektórych spośród wymienionych czynności. Wnoszący skargę kasacyjną nie podważył skutecznie ustaleń faktycznych, poczynionych w postępowaniu administracyjnym, z których wynika, że zajmował się m. in. zarządzaniem automatami, sprawowaniem opieki i obsługą tych urządzeń, dystrybuowaniem kart wstępu do lokalu z automatami, napełnianiem automatów monetami, wypłacaniem wygranych. Podejmował więc działania, które mieszczą się także w pojęciu "urządzania" gier. A zatem zarzuty wnoszącego skargę kasacyjną, że obsługiwanie przez niego automatów to "prowadzenie" gier hazardowych, a nie ich "urządzanie" i że czynności "prowadzenia" mają charakter następczy w stosunku do "urządzania takich gier" , nie są uzasadnione, nie znajdują również potwierdzenia na gruncie językowym. W konkluzji można stwierdzić, że przesłanką przypisania odpowiedzialności na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h., jest wykazanie, że dany podmiot podejmował określone czynności związane bądź z procesem zorganizowania i wyposażenia określonego miejsca przeznaczonego do prowadzenia gier na automatach, bądź też zajmował się "obsługą" tego miejsca, czyli zapewnieniem warunków umożliwiających prowadzenie takich gier. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa materialnego i prawa procesowego nie są uzasadnione. Nie jest uzasadniony zarzut błędnej wykładni art. 89 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 pkt 1 lit. a u.g.h., polegającej na przyjęciu, że zachowanie skarżącego wyczerpuje pojęcie "urządzania gier", a nie "prowadzenia gier. Sąd nie podziela również zarzutów dotyczących naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania administracyjnego (Ordynacji podatkowej) przez niezebranie pełnego materiału dowodowego i brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym nieuwzględnienie zapadłego orzeczenia Sądu Rejonowego w Nidzicy z dnia 12 lutego 2020 r. sygn. akt II K 304/19, którym związany jest organ administracyjny oraz sąd administracyjny. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji prawidłowo uznał, że A. W. jest podmiotem urządzającym bez wymaganego zezwolenia gry hazardowe w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h., w związku z czym organy podatkowe na podstawie art. 89 ust. 4 pkt 1 lit. a tej ustawy zasadnie wymierzyły mu administracyjną karę pieniężną. Dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd orzekł w oparciu o art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a i § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 ze zm.).