III OSK 6443/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Teresa Zyglewska Sędziowie: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak sędzia NSA Piotr Korzeniowski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 5 maja 2021 r., sygn. akt III SA/Po 66/21 w sprawie ze skargi Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 16 listopada 2020 r. nr WR.ZUO.2.4700.549.2020.MD w przedmiocie określenia opłaty stałej za odprowadzanie wód opadowych lub roztopów 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz Dyrektora Zarządu Zlewni [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z 5 maja 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (dalej: Sąd I instancji), sygn. III SA/Po 66/21, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 maja 2021 r. sprawy ze skargi Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział [...] (dalej: GDDKiA, strona) na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej: Dyrektor, organ) z 16 listopada 2020 r. nr WR.ZUO.2.4700.549.2020.MD w przedmiocie określenia opłaty stałej za odprowadzanie wód opadowych lub roztopów, oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że Dyrektor decyzją z 16 listopada 2020 r. – na podstawie art. 273 ust. 6 w zw. z art. 271 ust. 1, art. 14 ust. 2 i 6 pkt 2 ustawy z 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2020 r. poz. 310 ze zm., dalej: Prawo wodne) oraz art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2020 r. poz. 256, dalej: k.p.a.) – określił GDDKiA za okres 3 czerwca 2020 r. – 31 grudnia 2020 r. opłatę stałą w wysokości 90,00 zł za odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych do wód. GDDKiA Oddział złożyła reklamację, kwestionując ustalenie wysokości opłaty stałej za usługi wodne oraz wniosła o uznanie reklamacji poprzez naliczenie opłaty tylko dla dwóch wylotów. PGW WP Zarząd Zlewni [...] nie uznał powyższej reklamacji, albowiem przedmiotowe pozwolenie wodnoprawne (decyzja z 12 maja 2020 r.) stanowi jedną usługę wodną i ustalana jest wobec tego jedna opłata w ramach tego pozwolenia wodnoprawnego, stanowiąca sumę jednostkowych opłat (wylotu W-106, W-107 i W-108). Dyrektor stwierdził w uzasadnieniu swojej decyzji z 16 listopada 2020 r., że GDKiA korzysta z usługi wodnej na podstawie pozwolenia wodnoprawnego – decyzji z 12 maja 2020 r. na odprowadzanie wód opadowych i roztopowych do wód w ilości: W-106 – 0,017 m³/s, W-107 – 0,062 m³/s, W-108 – 0,090 m³/s i wobec tego na podstawie art. 298 pkt 1 ustawy - Prawo wodne jest zobowiązana do ponoszenia opłaty za usługi wodne. W skardze do WSA w Poznaniu strona, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła o uchylenie decyzji w całości zarzucając jej naruszenie: - art. 271 ust. 4 ustawy Prawo wodne oraz § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, - art. 279 a ust. 1 ustawy Prawo wodne poprzez jego niezastosowanie w sprawie. Zdaniem strony skarżącej, decyzja wodnoprawna zakłada odprowadzanie do wód wylotami wód opadowych i roztopowych w ilościach: W-106 – 0,017 m³/s, W-107 – 0,062 m³/s, W-108 – 0,090 m³/s. Z tego względu opłata wynosi za poszczególne wyloty: W-106 – 9,01 zł, W-107 – 32,86 zł, W-108 – 47,70 zł. W przypadku wylotu W-106 wysokość opłaty wyliczonej za usługę wodną, realizowana wylotem, nie przekracza 20 zł, a zatem opłata ta – zgodnie z art. 279a ust. 1 ustawy - Prawo wodne nie powinna być wnoszona. W decyzji wodnoprawnej wszystkie wyloty w niej wskazane zostały potraktowane jako odrębne pozwolenia wodnoprawne na usługi wodne – zgodnie z art. 398 ust. 3 i 4 ustawy - Prawo wodne. Strona stwierdziła, że nie zgadza się z tezą organu, że odprowadzanie wód opadowych wylotami W-106, W-107 i W-108 stanowi jedną usługę wodną. Jej zdaniem, w przypadku każdego wylotu mamy do czynienia z odrębną usługą wodną. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wskazał, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Sąd I instancji oddalając skargę GDDKiA w uzasadnieniu wyroku wskazał, że w przedmiotowej sprawie w dniu 6 października 2020 r. Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie Zarząd Zlewni [...] na podstawie art. 271 ust. 1 ustawy - Prawo wodne, ustalił w formie informacji rocznej GDDKiA za okres 3 czerwca 2020 r. – 31 grudnia 2020 r. opłatę stałą w wysokości 90,00 zł za odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych do wód. Zdaniem Sądu I instancji w przedmiotowej sprawie prawidłowe były ustalenia organu w zakresie konieczności określenia stronie skarżącej opłaty stałej za odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych do wód w wysokości 90,00 zł. W ocenie Sądu I instancji, prawidłowo wskazał bowiem PGW WP Zarząd Zlewni [...] – nie uznając reklamacji strony skarżącej - że pozwolenie wodnoprawne - decyzja z 12 maja 2020 r. – stanowi w istocie jedną usługę wodną, a zatem na tej podstawie należało ustalić jedną opłatę w ramach tego pozwolenia wodnoprawnego, stanowiącą sumę jednostkowych opłat (wylotu W-106, W-107 i W-108). W skardze kasacyjnej GDDKiA (dalej: skarżąca kasacyjnie), reprezentowana przez r.pr. W.W., zaskarżyła w całości wyrok Sądu I instancji. Na podstawie "art. 174 § 1 p.p.s.a." zarzucono mu naruszenie art. 271 ust. 4 pkt 1 ustawy Prawo wodne oraz § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne przez ich niewłaściwe zastosowanie w okolicznościach niniejszej sprawy oraz art. 279a ust. 1 ustawy - Prawo wodne przez jego błędną wykładnię i niezastosowanie w okolicznościach niniejszej sprawy pomimo podstaw ku temu, co w konsekwencji doprowadziło do określenia GDDKiA za okres od dnia 3 czerwca 2020 r. do dnia 31 grudnia 2020 r. opłaty stałej w wysokości 90,00 złotych za odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych do wód. Wskazując i zarzucając powyższe, wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy właściwemu sądowi do ponownego rozpoznania (art. 185 § 1 p.p.s.a.) oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego w wysokości prawem przepisanej (art. 203 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.). Jednocześnie na podstawie przepisu art. 176 § 2 p.p.s.a. złożono oświadczenie, o zrzeczeniu się rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono co zostało również wskazane w złożonej w niniejszej sprawie reklamacji, że za wydanie wskazanej powyżej decyzji wodnoprawnej GDDKiA została obciążona opłatą za wydanie pozwolenia wodnoprawnego w wysokości maksymalnej, tj. 4.426,80 zł (co jest wskazane w adnotacji dotyczącej opłaty pod pouczeniem do decyzji), traktując wszystkie wyloty w niej wskazane (tj. 78 szt. w tym: 11 wylotów do wód i 67 wylotów do urządzeń wodnych), za pomocą których są odprowadzane wody opadowe do odbiorników jako odrębne pozwolenia wodnoprawe na usługi wodne - zgodnie z przepisem art. 398 ust. 3 i 4 ustawy - Prawo wodne. Organ w decyzji z 16 listopada 2020 r. w uzasadnieniu odmowy uznania reklamacji wskazał, że odprowadzanie wód opadowych wyżej wskazanymi wylotami, tj. W-106, W-107 i W-108 - stanowi jedną usługę wodną, z czym nie można zgodzić się z uwagi na treść samej decyzji wodnoprawnej. W decyzji tej bowiem orzeczono o wydaniu na rzecz GDDKiA (w pkt II) pozwolenia wodnoprawnego na usługi wodne obejmujące odprowadzanie istniejącymi wylotami do wód i urządzeń wodnych (...) - wymienionymi w załączonych tabelach. W tabeli w pkt a) wymieniono 11 wylotów, a w tabeli w pkt b) kolejne 67 wylotów. Według skarżącej kasacyjnie, wyloty oznaczone jako W-106, W-107 i W-108 zostały w tabeli wymienione odrębnie, podając dla każdego z nich szczegółowe dane wymagane dla urządzeń wodnych tego typu (m.in.: powierzchnie zlewni odwadnianej danym wylotem, ilości wód opadowych odprowadzane tymi wylotami, sposób podczyszczania wód, czy współrzędne geograficzne), co oznacza, że w przypadku każdego z nich mamy do czynienia z odrębną usługą wodna. Zdaniem skarżącej kasacyjnie, w zaistniałej sytuacji zachodzi zatem oczywista sprzeczność, ponieważ z jednej strony organ wydający decyzję wodnoprawną traktuje każdy z wylotów jako odrębne pozwolenie wodnoprawne, którym zachodzi usługa wodna i za wydanie tych pozwoleń nalicza odrębnie opłaty. Z drugiej strony natomiast ten sam organ - przy wyliczeniu opłat stałych z tytułu tej samej decyzji - sumarycznie dla wszystkich wylotów liczy opłatę stałą za usługi wodne, w uzasadnieniu wskazując, że "przedmiotowe pozwolenie wodnoprawne stanowi jedną usługę wodną". Skarżący nie zgadza się z oceną wskazaną w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że "można zaprojektować większą liczbę odpływów o mniejszej przepustowości zamiast mniejszej liczby odpływów o większej przepustowości, co prowadzić może do uniknięcia opłaty", a "w przypadku ustalenia na podstawie pozwolenia wodnoprawnego - decyzji z dnia 12 maja 2020 r. - opłaty stałej oddzielnie doszłoby do uzyskania przez podmiot nieuzasadnionej korzyści". Z operatu wodnoprawnego, na podstawie którego wydano decyzję wodnoprawną z 12 maja 2020 r. znak: WR.RUZ.421.257.2019.TP na usługi wodne realizowane za pomocą m.in. wylotów W-106, W-107 i W-108 z odprowadzaniem wód opadowych drogi [...] do Potoku B. wynika wprost, że na poszczególnych wylotach ciążą odrębne zlewnie, leżące po obu stronach drogi względem odbiornika oraz z fragmentu drogi zjazdowej. Każdy z wylotów ma w decyzji wskazaną odrębną lokalizację, wielkość odwadnianej powierzchni, sposób podczyszczania oraz prognozowaną wielkość odpływu wód opadowych. O sposobie odwodnienia drogi decyduje skuteczne odprowadzanie wód opadowych z jezdni i co za tym idzie - zachowanie warunków bezpieczeństwa użytkowników drogi. Wskazany sposób odwodnienia został zaprojektowany przez zespół projektantów posiadających właściwe w tym zakresie uprawnienia, co następnie zostało zatwierdzone wydanymi decyzjami administracyjnymi, tj. pierwotnym pozwoleniem wodnoprawnym oraz pozwoleniem na budowę. Tym samym dokonywanie wyżej opisanych ocen przez organ, a dalej ich podzielanie przez Sąd jest całkowicie nieuprawnione. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor reprezentowany przez adw. W.D. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz zasądzenie od skarżącego na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę kasacyjnej organ przedstawił argumenty, w których nie zgadza się z zarzutami skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Niniejsza sprawa podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym. Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że w tej sprawie zgodnie wnioskiem skarżącej kasacyjnie, sprawa została skierowania do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. W świetle art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Rozpoznana w tych granicach skarga kasacyjna nie podlega uwzględnieniu. Zarzuty skargi kasacyjnej oraz ich uzasadnienia nie zasługują na uwzględnienie. Skarga kasacyjna w stopniu oczywistym pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu. Kwalifikowane wymogi formalne skargi kasacyjnej unormowane w art. 174 -176 p.p.s.a., wiążą się z tym, że ten środek zaskarżenia nie tylko inicjuje postępowanie przed sądem administracyjnym drugiej instancji, ale także wyznacza jego merytoryczny zakres. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi kasacyjnej i nie może zastępować strony w wyrażaniu, precyzowaniu, czy też uzasadnianiu jej zarzutów. Zarzuty, jak i ich uzasadnienie, powinny być ujęte ściśle i zrozumiale, zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę wymóg sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika (art. 175 p.p.s.a.). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 1 marca 2017 r., II FSK 3133/16 "w przypadku skargi kasacyjnej - będącej kwalifikowanym środkiem zaskarżenia - czytelność sformułowanego w niej komunikatu jest o tyle istotna, że ustawa wiąże powstanie określonych skutków procesowych nie tylko z samym faktem wniesienia tego pisma (jak w przypadku skargi czy zażalenia), ale także z jego treścią. Określenie podstaw zaskarżenia, wymienionych w art. 174 p.p.s.a., sprecyzowanie zarzutów skargi kasacyjnej oraz ich uzasadnienie w drodze racjonalnej argumentacji prawniczej, determinuje bowiem zakres zaskarżenia w postępowaniu kasacyjnym, co w konsekwencji wpływa na zakres kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego.". Powyższe uwagi są konieczne, gdyż sposób sformułowania rozpoznawanej skargi kasacyjnej wyraźnie odbiega od uregulowanego w przepisach p.p.s.a. oraz ugruntowanego w praktyce sądowoadministracyjnej wzorca, uniemożliwiając Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu merytoryczne odniesienie się do podniesionych w niej zarzutów. Jako podstawę zarzutów skargi kasacyjnej jej autor wskazał "art. 174 § 1 p.p.s.a." Wyjaśnić należy, że przepis art. 174 p.p.s.a. nie zawiera jednostek redakcyjnych w postaci § (paragrafów). Naczelny Sąd Administracyjny może - korzystając z przytoczonych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej jednostek redakcyjnych tekstu prawnego - spróbować samodzielnie zidentyfikować zarzut naruszenia prawa przez Sąd pierwszej instancji i tak przedstawiony zarzut rozpoznać merytorycznie. Do Naczelnego Sądu Administracyjnego nie należy jednak wyciąganie z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej przytoczonych tam zarzutów i wiązanie ich z powołanymi tam przepisami w celu uzupełnienia przytoczonej w petitum skargi kasacyjnej podstawy kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku formułowania za stronę zarzutów kasacyjnych na podstawie uzasadnienia skargi kasacyjnej. Należy bowiem mieć na uwadze, że wyodrębnianie zarzutów z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej zawsze niesie ryzyko nieprawidłowego odczytania intencji strony wnoszącej skargę kasacyjną. Konieczne jest przy tym oddzielenie podstawy kasacyjnej od jej uzasadnienia, które jest niezbędnym elementem skargi kasacyjnej. W skardze kasacyjnej wskazano również art. 173 p.p.s.a., który składa się z dwóch jednostek redakcyjnych w postaci paragrafów. Skarga kasacyjna jako zasadniczy środek odwoławczy służy przede wszystkim ochronie interesów prawnych stron postępowania, umożliwiając im weryfikację orzeczenia wydanego przez sąd pierwszej instancji. Z uwagi na fakt, że stronami w postępowaniu przed sądami administracyjnymi są także organy, za pomocą skargi kasacyjnej chroniony jest również interes publiczny poprzez kształtowanie zgodnego z prawem orzecznictwa tych organów. Jednocześnie ze względu na przyznanie prawa do jej wnoszenia także niektórym organom państwa, odpowiedzialnym za strzeżenie praworządności lub stanie na straży wolności i praw człowieka i obywatela czy praw dziecka (prokuratorowi, Rzecznikowi Praw Obywatelskich i Rzecznikowi Praw Dziecka oraz Rzecznikowi Małych i Średnich Przedsiębiorców), stanowi ona środek prawny, za pomocą którego realizowane są szczególnie chronione wartości konstytucyjne (zob. M. Niezgódka-Medek [w:] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, LEX/el. 2021, art. 173). W niniejszej sprawie skarga kasacyjna nie została wniesiona przez jeden z organów państwa wymienionych w art. 173 § 2 p.p.s.a. Oznacza to, że art. 173 § 2 p.p.s.a. nie stanowił podstawy wniesienia skargi kasacyjnej przez GDDKiA. W odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z: paragrafów, ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu. Art. 174 p.p.s.a. wyraźnie stanowi, że kwestionowanie orzeczenia sądu administracyjnego pierwszej instancji w ramach postępowania kasacyjnego może zasadzać się na zarzucie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), lub też na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Tymczasem autor wniesionego w niniejszej sprawie środka zaskarżenia, powołał w podstawie kasacyjnej "art. 174 § 1 p.p.s.a.". Taki przepis prawa nie występuje w ustawie z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.). Wskazując jako naruszone przepisy prawa materialnego, autor skargi kasacyjnej nie wskazał również żadnego publikatora aktów prawnych, w których te przepisy występują. Natomiast skuteczne podważanie kontroli legalności dokonanej przez Sąd I instancji wymagało precyzyjnego określenia zarzutów, przypisania ich do właściwej podstawy kasacyjnej i poparcia stosowną argumentacją prawną. Można domyślać się, że skarga kasacyjna w swojej podstawie odwołuje się do art. 174 pkt 1 p.p.s.a., a nie jak mylnie wskazano "art. 174 § 1 p.p.s.a." W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor wskazał, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd nie odniósł się do kluczowego w ocenie skarżącego, argumentu - wydania decyzji wodnoprawnej przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z 12 maja 2020 r. znak WR.RUZ.421.257.2019.TP. Według GDDKiA, przedmiotowa decyzja stanowi odrębne pozwolenie wodnoprawne za usługi wodne, tj. odprowadzanie wód opadowych z drogi [...] za pomocą w sumie 78 sztuk wylotów - co zostało potwierdzone określoną przez organ opłatą za wydanie pozwolenia wodnoprawnego w wysokości maksymalnej, na podstawie przepisu art. 398 ust. 3 i 4 ustawy Prawo wodne. Zdaniem autora skargi kasacyjnej, w zaistniałej sytuacji zachodzi zatem oczywista sprzeczność, ponieważ z jednej strony organ wydający decyzję wodnoprawną traktuje każdy z wylotów jako odrębne pozwolenie wodnoprawne, którym zachodzi usługa wodna i za wydanie tych pozwoleń nalicza odrębnie opłaty. Z drugiej strony natomiast ten sam organ - przy wyliczeniu opłat stałych z tytułu tej samej decyzji - sumarycznie dla wszystkich wylotów liczy opłatę stałą za usługi wodne, w uzasadnieniu wskazując, że "przedmiotowe pozwolenie wodnoprawne stanowi jedną usługę wodną". Według GDDKiA, z operatu wodnoprawnego, na podstawie którego wydano decyzję wodnoprawną z 12 maja 2020 r. na usługi wodne realizowane za pomocą m.in. wylotów W-106, W-107 i W-108 z odprowadzaniem wód opadowych drogi [...] do Potoku B. wynika wprost, że na poszczególnych wylotach ciążą odrębne zlewnie, leżące po obu stronach drogi względem odbiornika oraz z fragmentu drogi zjazdowej. Każdy z wylotów ma w decyzji wskazaną odrębną lokalizację, wielkość odwadnianej powierzchni, sposób podczyszczania oraz prognozowaną wielkość odpływu wód opadowych. O sposobie odwodnienia drogi decyduje skuteczne odprowadzanie wód opadowych z jezdni i co za tym idzie - zachowanie warunków bezpieczeństwa użytkowników drogi. Z cytowanego wyżej fragmentu uzasadnienia wynika, że strona skarżąca kasacyjnie uważa, że zaakceptowane przez Sąd I instancji ustalenia faktyczne są błędne. Jeżeli strona skarżąca kasacyjnie uważa, że ustalenia faktyczne we wskazanym wyżej zakresie są błędne, to zarzut naruszenia prawa materialnego obejmującego: "art. 271 ust. 4 pkt 1 ustawy Prawo wodne oraz § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne" poprzez błędne ich zastosowanie jest co najmniej przedwczesny. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może opierać się na wadliwym (kwestionowanym przez stronę) ustaleniu faktu. Błędne zastosowanie (bądź niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych (również jako następstwo ich błędnej wykładni) zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też szerzej - dowiedzenia ich wadliwości. Gdy skarżący nie podważa skutecznie okoliczności faktycznych sprawy w ramach zarzutów naruszenia przepisów postępowania - jak to miało miejsce w realiach niniejszej sprawy - zarzuty niewłaściwego zastosowania prawa materialnego są zarzutami zasadniczo bezpodstawnymi. Jeżeli strona skarżąca kasacyjnie uważa, że ustalenia faktyczne są błędne, ponieważ wadliwie oceniono treść złożonego wniosku, to zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędne jego zastosowanie jest co najmniej przedwczesny. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może opierać się na wadliwym (kwestionowanym przez stronę) ustaleniu faktu. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia. Jednocześnie należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (zob. wyrok NSA 16 grudnia 2022 r., III OSK 5394/21, LEX nr 3447023). Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd I instancji nie może następować przez zarzut naruszenia prawa materialnego. Powyższa konstrukcja zarzutu podniesionego w ramach pierwszej podstawy kasacyjnej skutkowała zatem jego nieskutecznością, skoro nie podważono w ramach tego zarzutu ani błędnej wykładni ani niewłaściwego zastosowania przepisów powołanych w jego treści. Nieskuteczność zarzutów skargi kasacyjnej skutkowała jej oddaleniem na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt 2 wyroku, na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. poz. 1800 z późn. zm.). Koszty te wynoszą 240 zł i obejmują wynagrodzenie dla pełnomocnika organu za sporządzenie i wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjną z zachowaniem terminu przewidzianego w art. 179 p.p.s.a.