I GZ 113/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Henryk Wach po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. Sp. z o.o. w Ł. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 11 marca 2021 r., sygn. akt I SA/Sz 81/21 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w Ł. na czynność Prezydenta Miasta Szczecin w przedmiocie wypłaty zaniżonej kwoty dotacji oświatowej postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z 11 marca 2021 r., sygn. akt I SA/Sz 81/21, odrzucił skargę A. Sp. z o.o. w Ł. na czynność Prezydenta Miasta Szczecin w przedmiocie wypłaty zaniżonej kwoty dotacji oświatowej. Przedstawiając stan faktyczny Sąd wskazał, że skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na czynność Prezydenta Miasta Szczecin, polegającą na wypłacie zaniżonej kwoty dotacji oświatowej za listopad 2020 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi lub o jej oddalenie. Odrzucając skargę na powyższą czynność, Sąd I instancji w pierwszej kolejności stwierdził, że zaskarżona czynność podlega kognicji sądów administracyjnych na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 47 w zw. z art. 26 oraz art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 17 ze zm.; dalej: u.f.z.o.), jednakże skarga, zdaniem WSA, została wniesiona z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 53 § 2 p.p.s.a. Sąd wskazał, że skoro przedmiotem niniejszej skargi jest wypłata zaniżonej dotacji, to należy uznać, że datą początkową terminu, określonego w art. 53 § 2 p.p.s.a. będzie dzień przekazania środków finansowych przez organ na rachunek bankowy skarżącej. Jak wynika z akt sprawy, dniem tym był 26 listopada 2020 r. (potwierdzenie realizacji przelewu dotacji za listopad 2020 r.). Wobec powyższego, termin do złożenia skargi upłynął 26 grudnia 2020 r., wobec tego, iż była to sobota termin uległ przesunięciu na poniedziałek i upływał w dniu 28 grudnia 2020 r. Tymczasem skarżąca wniosła skargę za pośrednictwem polskiego urzędu pocztowego 30 grudnia 2020 r., tj. po upływie terminu określonego w art. 53 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Wniesienie skargi po terminie wywołuje skutek w postaci jej odrzucenia, o czym stanowi art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Sąd nie podzielił stanowiska skarżącej, że termin z art. 53 § 2 p.p.s.a. należy liczyć z upływem 30 listopada 2020 r., jako ostatniego dnia miesiąca, w którym uprawnionemu podmiotowi powinna być przekazana dotacja przez organ. Przepis art. 34 ust. 1 u.f.z.o. określa maksymalny termin, do którego dotacja (część dotacji za dany miesiąc) winna zostać danej szkole wypłacona przez organ. ww. przepis nie zakazuje organowi wypłaty należnej dotacji wcześniej. Dane widniejące na przedmiotowych przelewach były jasne i wynikało z nich, że dotyczą dotacji za listopad 2020 r. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca, wnosząc o jego uchylenie. Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia, tj. art. 58 § 1 pkt 2 w zw. zw. z art. 53 § 2 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie, w sytuacji gdy w przedmiotowej sprawie nie zaistniały przesłanki odrzucenia skargi, bowiem została ona wniesiona w przewidzianym przepisami terminie, tj. w terminie 30 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności; naruszenie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie przez Sąd, że w sprawie zachodzi kognicja sądów administracyjnych z uwagi na nieprawidłowe zakwalifikowanie zaskarżonej czynności jako czynności z zakresu administracji publicznej, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., co w konsekwencji spowodowało, że Sąd przystąpił do badania pozostałych przesłanek formalnych skargi, zamiast skargę odrzucić na tej podstawie. Strona zarzuciła także art. 47ustawy z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych (Dz. U. 2020 poz. 2029, dalej: u.f.z.o.), poprzez jego niewłaściwe zastosowanie na skutek nieprawidłowego przyjęcia, iż zaskarżona czynność polegająca na wypłacie zaniżonej kwoty dotacji jest czynnością w celu ustalenia lub przekazania dotacji, a tylko takie czynności są czynnościami z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., w sytuacji gdy czynność polegająca na samej wypłacie środków pieniężnych z tytułu dotacji nie podlega kognicji sądów administracyjnych. Ponadto, zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj. art. 34 ust. 1 u.f.z.o. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że wypłacenie dotacji oświatowej we wcześniejszym terminie, niż ten wskazany w przepisie, skutkuje rozpoczęciem biegu terminu na wniesienie skargi do WSA, podczas gdy przepis ten nie nakazuje organowi wypłacenia każdej części dotacji jednym przelewem, co skutkuje tym, że skarżąca dopiero po upływie maksymalnego terminu, do którego dotacja powinna zostać przekazana, ma możliwość weryfikacji przekazanych jej środków. W odpowiedzi na zażalenie organ wniósł o jego oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, iż tożsama sprawa była przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego, który postanowieniem z 19 marca 2021 r., sygn. akt I GZ 18/21 oddalił zażalenie strony skarżącej na postanowienie Sądu I instancji w zakresie odrzucenie skargi w sprawie skargi Spółki na czynność Prezydenta Miasta Szczecin w przedmiocie wypłaty zaniżonej kwoty dotacji oświatowej za czerwiec 2020 r. Naczelny Sąd Administracyjny podtrzymuje argumentację zaprezentowaną ww. postanowieniu oraz w postanowieniu NSA z 14 stycznia 2021 r., sygn. akt I GZ 379/20. W rozpoznawanej sprawie kwestią sporną jest określenie terminu zaskarżenia czynności Prezydenta Miasta Szczecina w postaci wypłacenia kwoty dotacji w nieprawidłowej wysokości. Zdaniem strony skarżącej, termin ten powinno się liczyć od ostatniego dnia, w którym organ miał obowiązek (wynikający z przepisu art. 34 ust. 1 u.f.z.o.) dotację wypłacić, zaś zdaniem Sądu – od dnia, w którym faktycznie dokonano wypłaty, bowiem w tym dniu skarżący dowiedział się o ustaleniu kwoty dotacji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w zaistniałym sporze prawnym rację należało przyznać Sądowi I instancji. Zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 (a taką czynnością jest w rozpoznawanej sprawie czynność przekazania, czy też precyzyjniej – ustalenia kwoty dotacji w zaniżonej wysokości), wnosi się w terminie 30 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Z kolei art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. zobowiązuje Sąd do odrzucenia skargi wniesionej po upływie terminu do jej wniesienia. Wyjątek od tej zasady wprowadza przepis art. 53 § 2 zdanie drugie, zgodnie z którym sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę – taka sytuacja jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. Tym samym za nieprzekonujące NSA uznaje argumenty skarżącej sformułowanie w zażaleniu, iż zaskarżona czynność nie podlega kognicji sądów administracyjnych. Zdaniem NSA, Sąd I instancji prawidłowo odrzucił skargę, stwierdzając jej wniesienie po terminie określonym w art. 53 § 2 p.p.s.a. Jak wynika z akt sprawy, dotację za listopad 2020 r. przekazano na rachunek bankowy skarżącej 26 listopada 2020 r. Nie ulega zatem wątpliwości, że w tym dniu skarżąca dowiedziała się o fakcie dokonania tej czynności. Co więcej, okoliczność ta nie jest przez stronę kwestionowana. Brak jest zatem podstaw, by w rozpoznawanej sprawie przyjąć inny termin rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia skargi. W szczególności brak jest podstaw, by twierdzić, że termin rozpoczyna się w ostatnim dniu na wypłacenie dotacji (wynikającym z art. 34 ust. 1 u.f.z.o., tj. w tej sprawie – 30 listopad 2020 r.). Takie stanowisko, zdaniem NSA, stoi w sprzeczności z art. 53 § 2 p.p.s.a., który wyraźnie określa początek biegu terminu do wniesienia skargi na dzień, w którym strona faktycznie dowiedziała się o wydaniu aktu lub podjęciu czynności. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.