IV SA/Po 58/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Grzymisławska-Cybulska (spr.) Sędzia WSA Tomasz Grossmann Asesor sądowy WSA Sebastian Michalski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 06 maja 2021 r. sprawy ze skargi K. P. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą P. P.-H. "A." K. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego K. P. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą P. P.-H. "A." K. P. kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję własną. Zaskarżoną decyzję wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2020 stwierdziło nieważność decyzji Wójta Gminy Ż. z dnia [...] listopada 2016 r. znak: [...] o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie magazynu płodów rolnych z własnego gospodarstwa rolnego na terenie położonym w [...] gm. Ż. działka nr [...] i nr [...], obręb G.. Wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy złożył K. P. podnosząc, że w związku z uwzględnieniem wniosku R. D. O. Ś. w P. z dnia [...] maja 2020 r. i wydaniem przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzji z dnia [...] sierpnia 2020 r. stwierdzającej nieważność decyzji Wójta Gminy Ż. z dnia [...] listopada 2016 r. znak: [...] o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie magazynu płodów rolnych z własnego gospodarstwa rolnego na terenie położonym w [...] gm. Ż. działka [...], obręb G. wnosi on o ponowne rozpatrzenie sprawy. Skarżący oświadczył, że podtrzymuje swoją argumentację zawartą w piśmie z dnia [...] lipca 2020 wskazującą na odrębność i niezależność obu magazynów, niestanowiących jednego obiektu (a tym samym brak podstawy do kwalifikowania budowy magazynu płodów rolnych z własnego gospodarstwa rolnego na terenie położonym w Goliszewie gm. Ż. działka [...], obręb G. jako przedsięwzięcia stanowiącego jeden obiekt obejmujący również wcześniej wybudowany magazyn). W tej sytuacji, w ocenie Skarżącego brak podstawy do zastosowania przepisu par. 3 ust. 2 pkt. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 09 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Skarżący wskazał też, że w sprawie doszło do naruszenia art. 76 ust. 3 i ust. 8 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, na którym R. D. O. Ś. w P. oparł swój wniosek o stwierdzenie nieważności wskazanej decyzji o warunkach zabudowy. Skarżący wskazał, że przepis ten został zmieniony ustawą z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa i nie powinien zostać zastosowany w niniejszej sprawie z uwagi na to, że wszedł w życie z dniem 24 września 2019 r. Skarżący wskazał też, że nawet gdyby teoretycznie przyjąć, że drugi magazyn pobudowany na podstawie kwestionowanej przez RDOŚ decyzji stanowił część istniejącego obiektu i w związku z tym wymagane byłoby uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, to brak takiej decyzji nie oznacza, że decyzja u warunkach zabudowy została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Dalej podniesiono, że wydana decyzja o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie magazynu płodów rolnych z własnego gospodarstwa rolnego na terenie położonym w [...] gm. Ż. działka wywołała nieodwracalne skutki prawne. W ślad za tą decyzją zostały wydane następne decyzje administracyjne tj. decyzja o pozwoleniu na budowę, pozwolenie na użytkowanie. Ponadto decyzja wywołała skutki prawne także w zakresie prawa cywilnego, inwestor zawarł bowiem z bankiem umowę kredytu na sfinansowanie inwestycji a na rzecz banku została ustanowiona hipoteka. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję własną. Uzasadniając swoją decyzję Kolegium wskazało, że ponownie zbadało czy nie zachodzi przesłanka z pkt. 2 przepisu art. 156 § 1, tj. wydanie decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Wyjaśniono, że niespornym jest, że przed wydaniem zaskarżonej decyzji winno nastąpić wydanie decyzji środowiskowej, co wynika z przepisów. Wskazano, że zgodnie z przepisem art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w punktach od 1 do 5 tj.: 1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2. teren ma dostęp do drogi publicznej; 3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu z uwzględnieniem ust. 5 jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych leśnych; 5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Kolegium wyjaśniło, że jako przepis odrębne należy traktować m.in. ustawę o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska. Dalej wskazano, że zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania zaskarżonej decyzji, Dz. U. 2016, poz. 353 ze zm.) wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem: decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - wydawanej na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Natomiast zgodnie z art. 71 ust. 2 tej ustawy uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Dalej wskazano, że zgodnie z ówczesnym rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. 2016. poz.71) § 3. ust. 1 do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zaliczyć należało następujące rodzaje przedsięwzięć: zabudowa przemysłowa, w tym zabudowa systemami fotowoltaicznymi, lub magazynowa, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż: a) 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy, b)1 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a - przy czym przez powierzchnię zabudowy rozumie się powierzchnię terenu zajętą przez obiekty budowlane oraz pozostałą powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia w wyniku realizacji przedsięwzięcia. Kolegium skazało, iż zgodnie z § 3 ust. 2 pkt 3 cytowanego rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia: nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1; przy czym przez planowane przedsięwzięcie rozumie się w tym przypadku przedsięwzięcie, w stosunku do którego zostało wszczęte postępowanie w sprawie wydania jednej z decyzji o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska, lub dokonano zgłoszenia, o którym mowa w art. 72 ust. 1a tej ustawy. Odnosząc się do zarzutów wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy Kolegium wskazało, że oczywistym jednak, że na terenie przedmiotowego zakładu powstało drugie przedsięwzięcie tego samego rodzaju. W takiej sytuacji należy zsumować parametry obu przedsięwzięć i jeżeli przekroczą one jeden z progów przewidzianych w § 3 ust. 1 rozporządzenia, to przedsięwzięcie jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie oddziaływać na środowisko. Bez znaczenia jest przy tym, czy chodzi tu o nowe przedsięwzięcie czy też o modyfikację istniejącego. Wyjaśniono, że powiązanie o jakim mowa w art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy z 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska dotyczy również przedsięwzięć tego samego rodzaju i wykorzystujących tą samą technologię, choćby planowanych przez różne podmioty prawa. Przepis ten ma zapobiegać dzieleniu jednego przedsięwzięcia na kilka przedsięwzięć realizowanych w tym samym czasie, w celu ominięcia procedury oceny oddziaływania na środowisko i ominięcia obowiązku opracowania związanej z tą procedurą dokumentacji. W przewidzianym prawem terminie K. P. zaskarżył w całości decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2020 r. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji o sygn. [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r. stwierdzającej nieważność decyzji Wójta Gminy Ż. z dnia [...] listopada 2016, i umorzenie postępowania, oraz o zasądzenie od organu administracji na moją rzecz zwrotu kosztów postępowania u y wołanego niniejszą skargą według norm przepisanych. W skardze przytoczono zarzuty i argumentację prezentowaną już w toku postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie, choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty, w ocenie Sądu, zasługują na uwzględnienie. Na wstępie Sąd wyjaśnia, że zarządzeniem nr 26/20 Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw i wdrożenia w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Poznaniu działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażeniem wirusem SARS-Cov-2 w związku z objęciem miasta Poznania obszarem należącym do strefy czerwonej oraz w zw. z Zarządzeniem nr 39 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2020 r. o odwołaniu rozpraw i kontynuowaniu działalności orzeczniczej Sądu w trybie rozpoznawania spraw na posiedzeniach niejawnych, sprawa niniejsza została przez Przewodniczącego Wydziału skierowana na posiedzenie niejawne w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374).W świetle tego przepisu Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Zgoda Strony na rozpoznanie w tym trybie nie jest zatem konieczna. Przeprowadzenie posiedzenia niejawnego w tym przypadku jest uzależnione od uznania, że rozprawa mogłaby wywołać nadmierne zagrożenie dla życia i zdrowia osób w niej uczestniczących. Mając na uwadze, że Miasto Poznań, będące siedzibą tutejszego Sądu, zostało objęte tzw. obszarem czerwonym przesłanka powyższa została spełniona. Powyższe stanowisko jest zgodne z poglądem zawartym w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2020 r., wydanej w sprawie o sygn. akt II OPS 6/19, zgodnie z którą przepis art. art. 15zzs4 ust. 3 uCOVID-19 należy traktować jako "szczególny" w rozumieniu art. 10 i art. 90 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019, poz. 2325 – dalej jako: "p.p.s.a."). Prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19, a w obecnym stanie faktycznym istnieją takie okoliczności, które w zarządzonym stanie pandemii, w pełni nakazują uwzględnianie rozwiązań powyższej ustawy w praktyce działania organów wymiaru sprawiedliwości. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Przeprowadzając kontrolę sądowoadministracyjną zgodnie z przedstawionymi wyżej zasadami, Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020r., poz. 256; aktualnie: Dz.U. z 2021, poz. 735 – dalej jako: "k.p.a."). Uzasadniając motywy podjętego rozstrzygnięcia należy w pierwszej kolejności wskazać, że rozstrzygnięcie decyzji z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] nie zostało sformułowane w sposób zgodny z wymogami zasad praworządności i budowania zaufania do organów władzy publicznej (por. A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 648). Zaakcentować trzeba, że rozstrzygnięcie musi być sformułowane w sposób jednoznaczny i zupełny i nie może ono wynikać z uzasadnienia decyzji (wyrok NSA z dnia 26 października 1995 r. sygn. akt SA/Po 1024/95 oraz wyrok NSA z dnia 2 sierpnia 1995 r. sygn. akt III SA 1225/94). Tymczasem, w okolicznościach badanej sprawy jakkolwiek orzeczono o "utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy", to w osnowie decyzji z dnia [...] listopada 2020 r. nie wymieniono ani daty, ani numeru decyzji, ani organu który wydał decyzję, która została przez Kolegium w dniu [...] listopada 2020 r. utrzymana w mocy. Nie wskazano z jakiej daty pochodził, ani jakiej decyzji dotyczył wniosek K. P. o ponowne rozpatrzenie sprawy, co mogłoby ewentualnie również pozwolić na ustalenie jaką decyzję Kolegium utrzymało w mocy w dniu [...] listopada 2020 r. Taka sytuacja jest niekorzystna z punktu widzenia praworządności, wprowadza bowiem stan niepewności. Należy zatem wskazać, że zaskarżona decyzja narusza art. 7 oraz art. 11 k.p.a. i to w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Kolejną istotną, w ocenie Sądu, wadą zaskarżonej decyzji – w świetle podnoszonych zarzutów – był brak, jednoznacznego wskazania przez Kolegium, czy postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy Ż. z dnia [...] listopada 2016 r. znak: [...] o warunkach zabudowy zostało wszczęte z urzędu, czy na wniosek. Analiza akt sprawy, w ocenie Sądu, wskazuje, że do wszczęcia postępowania doszło z urzędu, choć impulsem do jego wszczęcia niewątpliwie było pismo R. D. O. Ś. w P. z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] (karta nienumerowana). Odnosząc się do zarzutów skargi należy wyjaśnić, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu (art. 157 § 2 k.p.a.). Nie ulega wątpliwości, że postępowanie nieważnościowe w badanej sprawie zostało wszczęte w reakcji na "zawiadomienie" R. D. O. Ś. w P. z dnia [...] maja 2020 r. Zauważyć jednak trzeba, że w piśmie z dnia [...] czerwca 2020 r. zawiadamiającym o wszczęciu postępowania, Kolegium nie wskazało, że postępowanie zostało wszczęte "na wniosek". Również w decyzji z [...] sierpnia 2020 r. nr [...] nie wskazano czy postępowanie zostało wszczęte "z urzędu" czy "na wniosek". Wskazano natomiast, że rozpoznano sprawę "z zawiadomienia" R. D. O. Ś. w P. z dnia [...] maja 2020 r. Jakkolwiek, we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Skarżący podniósł zarzut, że nie było dopuszczalne prowadzenie w niniejszej sprawie postępowania nieważnościowego na wniosek R. D. O. Ś. w P., to w zaskarżonej decyzji do zarzutu tego, Kolegium nie odniosło się w żaden sposób. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji znalazło się niejasne stwierdzenie, że "wniosek o stwierdzenie nieważności tej decyzji był zainicjowany przez R. D. O. Ś. w P.". Należy zauważyć, że złożenie wniosku o wszczęcie postępowania przez dany podmiot nie jest równoznaczne z wszczęciem postępowania administracyjnego "na wniosek". W pewnych sytuacjach złożenie wniosku może stanowić impuls dla organu do wszczęcia postępowania administracyjnego "z urzędu". Stronom postępowania należy jednak konkretnie wskazać czy postępowanie zostało wszczęte "z urzędu", czy "na wniosek" i wyjaśnić co o tym zadecydowało. W badanej sprawie Skarżący we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy kwestionował legitymację R. D. O. Ś. w P. do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy wydanej [...] listopada 2016 r. (s. 1 i 2 wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy – karta nienumerowana). Podkreślić trzeba, że Skarżący konkretnie swoje stanowisko w tej kwestii umotywował. Pomimo, konkretnych zarzutów wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie odniosło się do tej kwestii w żaden sposób. Należy zaakcentować, że ustalenie czy postępowanie administracyjne zostało wszczęte na wniosek, czy z urzędu co do zasady ma istotne znaczenie, bowiem wnioskodawca jest dysponentem wniosku, a to oznacza, że może decydować np. o cofnięciu złożonego wniosku. Ewentualne cofnięcie złożonego wniosku, pozostanie bez znaczenia, gdy postępowanie zostało wszczęte z urzędu. Natomiast w okolicznościach badanej sprawy Skarżący kwestionuje dopuszczalność wszczęcia i prowadzenia postępowania nieważnościowego na wniosek RDOŚ w P. – co ważne – uzasadniając swoje stanowisko w tej kwestii. Tymczasem, w zaskarżonej decyzji nie odniesiono się do tego zarzutu w żaden sposób. W następnej kolejności należy wskazać, że w okolicznościach badanej sprawy nie sposób pominąć faktu, że z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy jednoznacznie wynika, że Skarżący domaga się wyjaśnienia dlaczego pobudowane przez niego magazyny zostały uznane za jedną instalację i wskazuje, że w sprawie ziściła się przesłanka negatywna stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy, bowiem - jak wskazał Skarżący - decyzja ta wywołała nieodwracalne skutki prawne. Dodatkowo, należy zauważyć, że w piśmie z dnia [...] lipca 2020 r., w kontekście wystąpienia negatywnej przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy Skarżący powoływał też okoliczność funkcjonowania zakładu produkcyjnego, należącego do innego podmiotu, z którym jego obiekty magazynowe nie są powiązane. Argumentacji pisma z dnia [...] lipca 2020 r. w żaden sposób nie weryfikowano, ani nie odniesiono się do niej. Analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji wskazuje, że do zarzutów wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Kolegium nie ustosunkowało się w sposób prawem wymagany. Przede wszystkim Kolegium wskazując, że odnosi się do argumentów wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, wskazało, że "są one argumentami dotyczącymi kwestionowania ustalenia stanu faktycznego interpretacji przepisów ustaw wskazanych jw., nie mają one jednak wpływu na ocenę czy doszło do wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa". Argumentacja przedstawiona przez Kolegium, w przytoczonym zakresie, wskazuje, że organ nie zapoznał się dogłębnie z zarzutami i argumentacją wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Przede wszystkim nie sposób nie dostrzec, że Skarżący podniósł, że w jego ocenie w sprawie ziściła się przesłanka negatywna, określona w art. 156 § 2 k.p.a. i szczegółowo uzasadnił na czym opiera swoje przekonanie w tym zakresie. Należy zauważyć, że Skarżący wskazał, że "decyzja o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie magazynu płodów rolnych z własnego gospodarstwa rolnego na terenie położonym w [...] gm. Ż. działka wywołała – w ocenie Skarżącego - nieodwracalne skutki prawne. W ślad za tą decyzją zostały wydane bowiem następne decyzje administracyjne tj. decyzja o pozwoleniu na budowę, pozwolenie na użytkowanie. Ponadto decyzja wywołała skutki prawne także w okresie prawa cywilnego, inwestor zawarł z bankiem umowę kredytu na sfinansowanie inwestycji a na rzecz banku została ustanowiona hipoteka". Argumentacja taka nie sprowadza się zatem - jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji - do kwestionowania ustaleń faktycznych. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika natomiast, aby na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Kolegium, w ogóle rozważało zaistnienie przesłanki negatywnej stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy w okolicznościach badanej sprawy, i to zarówno z przyczyn podnoszonych przez Skarżącego, jak i niezależnie od argumentacji wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Należy też zauważyć, że jakkolwiek Kolegium w sposób obszerny przytoczyło w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przepisy art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 71 i art. 72 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, a także § 3 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 09 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko – to poza lakonicznym stwierdzeniem, że "oczywistym (...) jest, że na terenie przedmiotowego zakładu powstało drugie przedsięwzięcie tego samego rodzaju. W takiej sytuacji należy zsumować parametry obu przedsięwzięć" oraz, że "bez znaczenia jest przy tym, czy chodzi to nowe przedsięwzięcie czy też o modyfikację istniejącego" – nie wyjaśniono Skarżącemu dlaczego podnoszone przez niego argumenty w ocenie Kolegium są "bez znaczenia". Nie wyjaśniono też Skarżącemu dlaczego brak decyzji środowiskowej stanowi rażące naruszenie prawa. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Skarżący szeroko uargumentował, dlaczego w jego ocenie nawet przyjęcie, że drugi magazyn stanowił część istniejącego obiektu i w związku z tym wymagane było uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, to brak takiej decyzji nie oznacza, że decyzja o warunkach zabudowy została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Do tej argumentacji Kolegium również się nie odniosło. Przytoczenie przepisów bez odniesienia się do poszczególnych zdarzeń będących przedmiotem rozpoznania spowodowało, iż strona nadal pozostaje w przekonaniu, iż organ nie uwzględnił istotnych dla sprawy okoliczności. Braki uzasadnienia w tym zakresie, jak i nie odniesienie się do zarzutów wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy jest ewidentnym naruszeniem przepisu art.107 § 3 k.p.a. Reasumując, w świetle powyższych rozważań stwierdzić należy, że ustalenia dokonane przez organ są niepełne i w konsekwencji niewyczerpująco rozpatrzone, co doprowadziło do wydania decyzji o nieprzekonującej treści, czym dopuszczono się naruszenia reguł procesowych zawartych w art. 7, art. 11, art. 77 i 107 § 3 k.p.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą Kolegium będzie wyjaśnienie – w jednoznaczny sposób – czy postępowanie w sprawie prowadzone jest z urzędu, czy na wniosek. Jeśli postępowanie prowadzone jest na wniosek R. D. O. Ś. w P., Kolegium odniesie się precyzyjnie do argumentacji wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Organ winien również zweryfikować czy w sprawie zarówno z przyczyn podnoszonych przez Skarżącego, jak i niezależnie od argumentacji wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy ziściła się przesłanka negatywna, określona w art. 156 § 2 k.p.a. Swoje stanowisko w tej sprawie Kolegium uzasadni zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a., odnosząc się do argumentów i zarzutów wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W związku z powyższym Sąd na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. orzekł, jak w pkt. 1 sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. w pkt. 2 sentencji wyroku.