VI SA/Wa 753/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Jarosław Kielczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2017 r. sprawy ze skargi O. w G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę W dniu [...] marca 2011 r. na drodze powiatowej nr [...] w miejscowości M., na której dopuszczalny jest ruch pojazdów o nacisku pojedynczej osi do 8 t dokonano kontroli pojazdu marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą marki [...] o nr rej. [...], kierowanego przez T. M.. Zespołem pojazdów wykonywany był krajowy transport drogowy rzeczy (przewóz drewna z miejscowości P. do miejscowości B.). Pojazd został zważony na punkcie przystosowanym do statycznych ważeń pojazdów, znajdującym się przy drodze powiatowej nr [...], w miejscowości M.. W wyniku ważenia kontrolowanego pojazdu dokonanego za pomocą elektormechanicznych nieautomatycznych przenośnych wag do pomiarów statycznych o nr fabrycznych: [...] i [...], stwierdzono przekroczenie nacisków osi i masy całkowitej, w tym: osi pierwszej pojedynczej nienapędowej przyczepy o 3,07 t, drugiej pojedynczej osi nienapędowej przyczepy o 3,47 t, podwójnej osi napędowej pojazdu silnikowego o 8,73 t. Stwierdzono także, że masa całkowita pojazdu wynosi 53,51 t. Miejsce ważenia legitymowało się protokołem z pomiaru pochylenia terenu z dnia [...] września 2010 r., którym zatwierdzono stanowisko do ważenia pojazdów. Pojazd został zważony przy pomocy nieautomatycznych przenośnych wag do pomiarów statycznych o nr seryjnym [...] i [...]. Wagi legitymowały się w chwili kontroli ważnym świadectwem zgodności wydanym przez Urząd Miar i Kontroli Metrologicznej Badenii Wirtembergii dnia 21 grudnia 2009 r. na podstawie Dyrektywy WE nr 90/384/EWG, która została wdrożona do polskiego prawa rozporządzeniem Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 11 grudnia 2003 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla wag nieautomatycznych podlegających ocenie zgodności (Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 23), które weszło w życie z dniem przystąpienia Polski do UE. Termin zgłoszenia przyrządu pomiarowego po raz pierwszy do legalizacji ponownej, po dokonaniu oceny zgodności, wynosi 3 lata, stosownie do lp. 7 załącznika nr 6, tabela nr 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 7 stycznia 2008 r. w sprawie prawnej kontroli metrologicznej przyrządów pomiarowych (Dz. U. Nr 5, poz. 29 z późn. zm.), dalej: "rozporządzenie z 7.01.2008 r.". Dokumenty zostały okazane kierowcy przed dokonaniem ważenia. Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Kierowca złożył wniosek o powtórne ważenie kontrolowanego zespołu pojazdów, w związku z tym, że podłoże nie było wystarczająco czyste pod wagą, występowały spękania i pochyłości. Inspektor dokonujący kontroli poprosił kierowcę o ich wskazanie, który ostatecznie stwierdził, że "chyba mu się zdawało" (v. notatka służbowa z dnia [...] marca 2011 r. w aktach adm.) Po dokonaniu pomiarów sporządzono protokół kontroli nr [...], który kierowca podpisał bez wnoszenia uwag. Pismem z dnia [...] marca 2011 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na zawiadomienie z dnia [...] marca 2011 r., skarżący pismem z dnia [...] marca 2011 r. złożył wyjaśnienia dotyczące przeprowadzonej kontroli, wnosząc jednocześnie o umorzenie postępowania, gdyż naruszenie przepisów ustawy o drogach publicznych nastąpiło z przyczyn niezależnych od kierowcy. Strona podała, że cała gospodarka leśna, tartacznicy i przewoźnicy drewna posługują się miarą masy drewna w metrach sześciennych. Wobec braku usankcjonowanych prawnie przeliczników drewna kierowca załadował, zgodnie z przelicznikami opracowanymi przez Ośrodek Transportu Leśnego na potrzeby własne. Kierowca wyliczył, że ładując 29,12 m3 kłód sosnowych załaduje ok. 18 t i nie przekroczy 40 t masy całkowitej zespołu pojazdów. Ładunek był prawidłowo zabezpieczony, nie stwarzał zagrożenia dla innych uczestników ruchu drogowego. Zdaniem strony, sumowanie nacisków poszczególnych osi pojazdów, pomierzonych tylko dwoma wagami, w celu wyliczania całkowitej masy zestawu pojazdów, a także wyliczanie nacisków podwójnej osi napędowej pojazdu silnikowego przez sumowanie nacisków osi składowych jest niezgodne z instrukcją obsługi wag SAW/Seria II. Skarżący jako nieuzasadnione uznał ustalenie wyniku ważenia poprzez pomniejszenie wyniku o 200 kg dla każdej osi, a następnie pomniejszanie tego wyniku jeszcze o 2% jako tolerancji błędu. Dokonany w ten sposób pomiar wykonywany jest zgodnie z wewnętrznymi ustaleniami wydanymi przez kontrolującego, które nie zostały poparte żadnymi badaniami. Ponadto punkt ważenia przy drodze powiatowej Nr [...] w miejscowości M. został co prawda wykonany na podstawie wytycznych zawartych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. Nr 188, poz. 1345), jednak niezgodnie z przepisami zawartymi w wymienionym rozporządzeniu. Decyzją z dnia [...] maja 2011 r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na O. w G. karę pieniężną w wysokości 28.620 zł. Na skutek wniesionego przez stronę odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, w następstwie czego strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 stycznia 2012 r., sygn. akt. VI SA/Wa 1991/11 uchylił decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2011 r. wskazując, że organ nie wyjaśnił, na jakiej podstawie pomniejszył uzyskane wyniki ważenia, a przyjęty sposób obliczania wyników powinien był porównać z danymi zawartymi w instrukcji obsługi wagi i przyjąć wartości korzystniejsze dla strony. Ustalenie prawidłowości sposobu ważenia stanowi okoliczność mającą zasadnicze znaczenie dla prawidłowości rozstrzygnięcia. Organ nie wykazał, że ważenie przebiegało w sposób zgodny z instrukcją użytkowania wag i tym samym naruszył art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Ponownie rozpoznając sprawę organ miał wyjaśnić czy ważenie odbyło się w sposób zgodny z zaleceniami producenta wag i instrukcją obsługi wagi, świadectwem homologacji, gwarantujący prawidłowość wyniku ważenia. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 29 października 2013 r., sygn. akt. II GSK 960/12 oddalił skargę kasacyjną organu wniesioną od powyższego wyroku. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] września 2014 r. nr [...] uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2011 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W wyniku ponownie prowadzonego postępowania organ I instancji decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 28620 złotych. Na skutek wniesionego odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] września 2015 r. nr [...]ponownie uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia z uwagi na fakt, że zaskarżona decyzja nie zawierała wszystkich stron i nie było możliwe skontrolowanie prawidłowości jej wydania. W wyniku ponownie prowadzonego postępowania [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] na podstawie art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 13 g ust. 1 i 1 b pkt 1, art. 40 c, art. 41 ust. 4, 5 i 6 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 260) oraz lp. 6 pkt 1 lit. d) i e), lp. 6 pkt 9 lit. d) i e), lp. 9 pkt 6 lit. c) załącznika nr 2 do ww. ustawy, art. 61 ust. 15, 16, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.), art. 5 w zw. z art. 8 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U z 2011 r. Nr 222, poz. 1321), nałożył na O w G karę pieniężną w wysokości 28620 (dwadzieścia osiem tysięcy sześćset dwadzieścia) złotych. W odwołaniu od powyższej decyzji strona skarżąca ponownie zakwestionowała możliwość wykorzystania wag SAW 10C/II do pomiarów masy całkowitej oraz pomiaru obciążenia w przypadku 5 osi składowych. W jej ocenie świadectwo homologacji wag SAW 10C/II nie obejmuje wykorzystywania wag do ustalania dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu, a dotyczy ważenia kół i osi. Brak możliwości ustalenia dmc pojazdu w dacie kontroli, obligowało organ do zastosowania art. 5 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw. Poza tym w kwestii zastosowania ww. artykułu niedopuszczalnym było ustalanie dmc pojazdu w oparciu o art. 61 ust. 15 w związku z rozporządzeniem Ministra Środowiska oraz Ministra Gospodarki w sprawie określenia gęstości drewna z dnia 2 maja 2012. Nie zależnie jednak od powyższego w niniejszej sprawie występują przesłanki do dostosowania art. 5 ust. 2 pkt 1 lit. a) i b) ww. ustawy, gdyż ocena spełnienia tych przesłanek powinna być dokonana w oparciu o dowody i wiedzę z chwili kontroli, a jedynie pomocniczo i z dużą ostrożnością można posłużyć się rozporządzeniem Ministra Środowiska oraz Ministra Gospodarki w sprawie określenia gęstości drewna z dnia 2 maja 2012 r. gdyż zawarte w nim wskaźniki nie były znane stronie. Strona podkreśla, że do chwili wejścia w życie ww. rozporządzenia, w celu określenia dopuszczalnej masy przewożonego drewna posługiwała się opracowaniami na podstawie wiedzy fachowej zawartej w poradnikach i encyklopediach, przelicznikami ciężaru zawartymi w tabelach załączonych do pisma NE 4021/27/2004 r z dnia 1 lipca 2004 r. Tymczasem organ całkowicie pominął ww. dane w ocenie przesłanek zastosowania art. 5 ust. 2 pkt 1 lit. a i b ww. ustawy. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. nr. [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 13g ust. 1, ust. 1a, ust. 1b pkt 1, ust. 2, art. 40c ust. 1, art. 41 ust. 4, 5 i 6 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1440 ze zm.) oraz lp. 6 pkt 1 lit. d) i e), lp. 6 pkt 9 lit. d) i e), lp. 9 pkt 4 lit. c) załącznika nr 2 do ww. ustawy oraz art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.), art. 5 w zw. z art. 8 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U z 2011 r. Nr 222, poz. 1321), utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2016 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że miejsce ważenia legitymowało się w dniu kontroli protokołem z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku do ważenia pojazdów z dnia [...] września 2010 r. Zespół pojazdów został zważony przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10 C/II o nr fabrycznych [...],[...]. Wagi legitymowały się w chwili kontroli ważną deklaracją zgodności wydaną przez Urząd Miar i Kontroli Metrologicznej Badani Wirtembergii w dniu 21 grudnia 2009 r. na podstawie dyrektywy WE nr 90/384/EWG z okresem ważności 3 lat. Dyrektywa ta została wdrożona do polskiego prawa rozporządzeniem Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 11 grudnia 2003 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla wag nieautomatycznych podlegających ocenie zgodności (Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 23) i weszła w życie wraz z przystąpieniem Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej. Termin zgłoszenia przyrządu pomiarowego po raz pierwszy do legalizacji ponownej, po dokonaniu oceny zgodności, wynosi 3 lata. Powyższe dokumenty zostały okazane kontrolowanemu kierowcy przed dokonaniem ważenia. Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Po dokonaniu pomiarów sporządzono protokół kontroli nr [...] z dnia [...] marca 2011 r. Zespół pojazdów zważono dwukrotnie, a za podstawę do wyznaczenia wielkości przekroczenia dopuszczalnych norm przyjęto wyniki korzystniejsze dla kontrolowanego. W wyniku ważenia zespołu pojazdów stwierdzono następujące naruszenia dopuszczalnych norm: - nacisk 23,23 t na podwójnej osi napędowej pojazdu (po odjęciu 200 kg i 2 %) - przekroczenie o 8,73 t, - nacisk 11,07 t na pierwszej pojedynczej osi nienapędowej przyczepy (po odjęciu 200 kg i 2 %) - przekroczenie o 3,07 t, - nacisk 11,47 t na drugiej pojedynczej osi nienapędowej przyczepy (po odjęciu 200 kg i 2 %) - przekroczenie o 3,47 t, - masa całkowita zespołu pojazdów 53,51 t (po odjęciu 200 kg i 2 %) - przekroczenie dmc o 13,51 t, - podmiot wykonujący przejazd nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Stwierdzona naruszenia obligowały organ do nałożenia kary pieniężnej w łącznej wysokości 28620 złotych. Organ odwoławczy zaznaczył, że kontroli poddano zespół pojazdów składający się z trzyosiowego samochodu ciężarowego i dwuosiowej przyczepy. W związku z powyższym właściwym było dokonanie kwalifikacji w kwestii dopuszczalnej masy całkowitej na podstawie lp.9.4 załącznika do ustawy o dogach publicznych, który dotyczy zespołu pojazdów składającego się z trzyosiowego pojazdu samochodowego i dwuosiowej przyczepy. Powyższa okoliczność pozostaje jednak bez wpływu na wysokość kary pieniężnej. Odnosząc się do argumentacji strony przedstawionej w odwołaniu organ stwierdził, że w świetle regulacji prawnych nie stanowią one podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania. W skardze na powyższą decyzję z dnia [...] stycznia 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie O. w G. zarzucił naruszenie: - prawa procesowego mającego wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, w szczególności art. 6, art, 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 75, art, 77 § 1, art. 78, art, 79 § 1 i art. 84 § f kpa, poprzez nie przeprowadzenie dowodów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, oparcie rozstrzygnięcia o dowody, które nie mogły stanowić podstawy ustalenia stanu faktyczne tej konkretnej sprawy i prowadzenie postępowania nie w celu wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, ale w celu ukarania strony, co łącznie narusza szereg zasad postępowania administracyjnego począwszy od zasady działania na podstawie przepisów prawa, poprzez zasadę praworządności, ustalenia prawdy obiektywnej, pogłębiania zaufania obywateli do państwa, skończywszy na zasadzie przekonywania; - prawa materialnego, w szczególności art, art, 5 ust, 2 pkt 2. względnie art. 5 ust. 2 pkt 1 lit. a i b ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r, o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw poprzez ich niezastosowanie w sprawie. Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji i umorzenie postępowania, a także o zasądzenie kosztów postepowania. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji strona podniosła argumenty jak w odwołaniu od decyzji I instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie nie podzielając podniesionych w niej zarzutów i podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, iż w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekające w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Stosownie zaś do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 poz. 718 ze zm.) - zwanej dalej "p.p.s.a.", Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając skargę w świetle wyżej wskazanych kryteriów należy uznać, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sąd stwierdza, że postępowanie w rozpoznawanej sprawie zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami prawa. Zebrany materiał dowodowy został oceniony w sposób prawidłowy, wyciągnięto z niego logiczne wnioski, które znalazły się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Stosownie do art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, ruch pojazdu lub zespołu pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, albo którego wymiary lub masa wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy, jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia. W myśl art. 13g ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, za przejazd pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia określonego przepisami o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu, wymierza się karę pieniężną w drodze decyzji administracyjnej. Zgodnie z art. 13g ust. Ib pkt 1, powyższą karę nakłada się na podmiot wykonujący przejazd. Zgodnie z art. 40c ww. ustawy w przypadku stwierdzenia, że pojazd przekracza dopuszczalna masę całkowitą, naciski osi, wymiary lub przejazd pojazdu odbywa się bez zezwolenia wymaganego przepisami o ruchu drogowym, inspektor Inspekcji Transportu Drogowego (...) ma prawo wymierzenia i pobrania kary pieniężnej (...). Stosownie do art. 41 ust. 4 i 5 ww. ustawy wykaz dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t oraz wykaz dróg krajowych i dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, ustalone zostały rozporządzeniami Ministra Infrastruktury z dnia 14 lipca 2010 r. (odpowiednio: Dz. U. Nr 138, poz. 932 i poz. 933 ze zm.). Droga powiatowa nr [...] nie została wymieniona w ww. rozporządzeniach. Zastosowanie znajduje więc art. 41 ust. 6, w myśl którego drogi inne niż określone na podstawie ust. 4 i 5 stanowią sieć dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t. W przypadku pojedynczej osi nienapędowej na drogach, na których jest dopuszczony ruch pojazdów o naciskach osi do 8,0 t, dopuszczalny nacisk osi wynosi 8 t włącznie , stosownie do lp. 6 pkt 1 załącznika nr 2 do ustawy o drogach publicznych. W przypadku podwójnej osi napędowej pojazdów silnikowych, przy odległości pomiędzy osiami składowymi nie mniejszej niż 1,3 i mniejszej niż 1,8 m dopuszczalna jest suma nacisków osi do 14,5 t włącznie w myśl zapisów lp. 6 pkt 9 załącznika nr 2 do ustawy o drogach publicznych. W przypadku zespołu pojazdów składającego się z trzyosiowego pojazdu samochodowego i dwuosiowej przyczepy dopuszczalna masa całkowita może wynosić do 40 t włącznie w myśl zapisów lp. 9 pkt 4 załącznika nr 2 do ustawy o drogach publicznych. W załączniku tym określone są wysokości kar pieniężnych (o których nowa w powołanym wyżej art. 13g ust. 1 ww. ustawy), za przekroczenie dopuszczalnej masy oraz dopuszczalnych nacisków osi na drogach. Przeprowadzona w dniu [...] marca 2011 r. kontrola zespołu pojazdu składającego się z trzyosiowego pojazdu marki [...] o nr. rej. [...] i dwuosiowej naczepy o nr rej [...] następujące naruszenia dopuszczalnych norm: - nacisk 23,23 t na podwójnej osi napędowej pojazdu (po odjęciu 200 kg i 2 %) - przekroczenie o 8,73 t, - nacisk 11,07 t na pierwszej pojedynczej osi nienapędowej przyczepy (po odjęciu 200 kg i 2 %) - przekroczenie o 3,07 t, - nacisk 11,47 t na drugiej pojedynczej osi nienapędowej przyczepy (po odjęciu 200 kg i 2 %) - przekroczenie o 3,47 t, - masa całkowita zespołu pojazdów 53,51 t (po odjęciu 200 kg i 2 %) - przekroczenie dmc o 13,51 t, - podmiot wykonujący przejazd nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Karę pieniężna została obliczona na podstawie zapisów załącznika nr [...] do ustawy o drogach publicznych. Zgodnie z lp. 6 ww. załącznika kara pieniężna za przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których jest dopuszczony ruch pojazdów o naciskach osi do 8,0 t wynosi: - dla pojedynczej osi nienapędowej o nacisku osi: powyżej 9,01 do 9,5 t - 2160 zł, za każde rozpoczęte przekroczenie o 0,5 t powyżej 9,5 t dodatkowo1560 zł - dla podwójnej osi napędowej pojazdów silnikowych przy odległości pomiędzy osiami składowymi nie mniejszej niż 1,3 m i mniejszej niż 1,8 m o sumie nacisków osi powyżej 16,5 l do 17,5 t - 1740 zł - za każde rozpoczęte przekroczenie o 1,0 t powyżej 17,5 t dodatkowo 1440 zł Zgodnie z lp. 9 ww. załącznika za przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej zespołu pojazdów składającego się z trzyosiowego pojazdu samochodowego i dwuosiowej przyczepy powyżej 50,0 t do 64,0 t kara wynosi 1440 zł. W niniejszej sprawie kara pieniężna wyniosła zatem 28620 złotych [ 2160 zł + (4 x 1560 zł) + 2160 + (4 x 1560 zł) + 1740 zł + (6 x 1440 zł) + 1440 zł]. Należy podkreślić, że miejsce ważenia legitymowało się w dniu kontroli protokołem z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku do ważenia pojazdów z dnia [...] września 2010 r. Zespół pojazdów został zważony przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10 C/II o nr fabrycznych [...],[...]. Wagi legitymowały się w chwili kontroli ważną deklaracją zgodności wydaną przez Urząd Miar i Kontroli Metrologicznej Badani Wirtembergii w dniu 21 grudnia 2009 r. na podstawie dyrektywy WE nr 90/384/EWG z okresem ważności 3 lat. Dyrektywa ta została wdrożona do polskiego prawa rozporządzeniem Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 11 grudnia 2003 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla wag nieautomatycznych podlegających ocenie zgodności (Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 23) i weszła w życie wraz z przystąpieniem Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej. Termin zgłoszenia przyrządu pomiarowego po raz pierwszy do legalizacji ponownej, po dokonaniu oceny zgodności, wynosi 3 lata. Powyższe dokumenty zostały okazane kontrolowanemu kierowcy przed dokonaniem ważenia. Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Po dokonaniu pomiarów sporządzono protokół kontroli. Zespół pojazdów zważono dwukrotnie, a za podstawę do wyznaczenia wielkości przekroczenia dopuszczalnych norm przyjęto wyniki korzystniejsze dla kontrolowanego. W wyniku ważenia zespołu pojazdów stwierdzono następujące naruszenia dopuszczalnych norm: - nacisk 23,23 t na podwójnej osi napędowej pojazdu (po odjęciu 200 kg i 2 %) - przekroczenie o 8,73 t, - nacisk 11,07 t na pierwszej pojedynczej osi nienapędowej przyczepy (po odjęciu 200 kg i 2 %) - przekroczenie o 3,07 t, - nacisk 11,47 t na drugiej pojedynczej osi nienapędowej przyczepy (po odjęciu 200 kg i 2 %) - przekroczenie o 3,47 t, - masa całkowita zespołu pojazdów 53,51 t (po odjęciu 200 kg i 2 %) - przekroczenie dmc o 13,51 t, - podmiot wykonujący przejazd nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. W niniejszej sprawie karę pieniężną nałożono w oparciu o następujące zapisy załącznika nr 2 ustawy o drogach publicznych. Lp. 6: Za przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których jest dopuszczony ruch pojazdów o naciskach osi do 8,0 t: - pkt 1 dla pojedynczej osi nienapędowej o nacisku osi: - lit. d) powyżej 9,01 do 9,5 t -2160 zł - lit. e) za każde rozpoczęte przekroczenie o 0,5 t powyżej 9,5 t dodatkowo 1560 zł - pkt 9 dla podwójnej osi napędowej pojazdów silnikowych przy odległości pomiędzy osiami składowymi nie mniejszej niż 1,3 m i mniejszej niż 1,8 m o sumie nacisków osi: - lit. d) powyżej 16,5 l do 17,5 t 1740 zł -lit. e) za każde rozpoczęte przekroczenie o 1,0 t powyżej 17,5 t dodatkowo1440 zł Lp. 9: Za przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej: - zespołu pojazdów składającego się z trzyosiowego pojazdu samochodowego i dwuosiowej przyczepy: c) powyżej 50,0 t do 64,0 t 1440 zł. W niniejszej sprawie kara pieniężna wynosi: 2160 zł + (4 x 1560 zł) + 2160 + (4 x 1560 zł) + 1740 zł + (6 x 1440 zł) + 1440 zł = 28620 złotych. Podkreślenia wymaga, że organ wykonał zalecenia zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia [...] stycznia 2012 r. sygn. akt VI SA/Wa 1991/11. Jak wynika z akt sprawy pismem z dnia [...] października 2016 r. organ przesłał do strony następujące dokumenty: - poświadczone tłumaczenie z języka angielskiego od I. INC (producenta wag SAW 10C/II) z dnia [...] grudnia 2014 r., upoważnienie producenta z dnia [...] grudnia 2014 r., sprawozdanie z pracy pt. Sprawdzanie błędów pomiaru nacisku osi wielokrotnej oraz masy całkowitej pojazdu samochodowego metodą ważenia "oś po osi" przy użyciu pary wag statycznych z dnia [...] listopada 2015 r., pismo Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] czerwca 2016 r. dotyczące wyznaczania masy całkowitej pojazdu za pomocą przenośnych wag nieautomatycznych poprzez sumowanie nacisków poszczególnych osi, kopię instrukcji obsługi wag SAW 10C/II i świadectwo homologacji tych wag. Z pisma producenta wag wynika, iż wagi SAW 10C/II mogą być wykorzystywane do ważenia kilku osi, w tym 3 lub więcej. Całkowitą masę pojazdu można określić poprzez dodanie wszystkich obciążeń na oś. Za bezpodstawną należy więc uznać argumentację strony podważającą prawidłowość dokonanych pomiarów. Sąd nie dopatrzył się naruszenia w zaskarżonej decyzji przepisów prawa materialnego i przepisów procesowych. Istotne jest przy tym, że zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane przez art. 107 § 1 kpa, w szczególności zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne – stosownie do wymogów art. 107 § 3 kpa. Stan faktyczny sprawy opisany w decyzji nie wymaga dodatkowych ustaleń, jest wyczerpujący, natomiast uzasadnienie prawne wyjaśnia podstawy prawne decyzji. Z kolei sam fakt, że skarżąca nie zgadza się ze stanowiskiem orzekających organów, nie przesądza o tym, iż w sprawie doszło do naruszenia obowiązujących przepisów. Ustalona we wskazany sposób sytuacja faktyczna i jej implikacje prawne uzasadniały nałożenie na stronę skarżącą kary za przejazd pojazdem nienormatywnym bez wymaganego zezwolenia. Również wysokość kary została ustalona w sposób prawidłowy. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.