II SA/Sz 350/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi J. K., N. B., D. K. na uchwałę Rady Gminy Sławno z dnia 30 maja 2014 r. Nr XLV/421/2014 w przedmiocie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Sławno dla lokalizacji elektrowni wiatrowych w części obrębu geodezyjnego Rzyszczewo, Bobrowiczki, Bobrowice i Boleszewo w gminie Sławno p o s t a n a w i a I. odrzucić skargę, II. zwrócić każdemu ze skarżących J. K., N. B., D. K. kwotę [...]([...]) złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi. W dniu [...] kwietnia 2020 r. J. K., N. B. i D. K. wnieśli, za pośrednictwem Rady Gminy Sławno, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na uchwałę Nr XLV/421/2014 Rady Gminy Sławno z dnia 30 maja 2014 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Sławno dla lokalizacji elektrowni wiatrowych w części obrębu R., B., B. i B. w gminie Sławno. Skarżący wnieśli o wyeliminowanie uchwały z obrotu prawnego, rozpoznanie sprawy na rozprawie, zobowiązanie Gminy do przedłożenia całości dokumentacji planistycznej oraz o zobowiązanie organu do przedłożenia nagrania DVD z przebiegu sesji Rady Gminy S. z dnia [...] marca 2020 r. w części dotyczącej zajęcia stanowiska przez Radę w odpowiedzi na wezwanie skarżących, a także o zasądzenie od organu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wskazali, że nie zgadzają się ze stanowiskiem zajętym przez Radę Gminy S. w odpowiedzi na wezwanie skarżących do usunięcia naruszenia prawa. Zdaniem skarżących, wszelkie próby inwestycji (mieszkaniowe, usługowe) nie dotyczące elektrowni wiatrowych, mimo jakoby niemożności ich wybudowania na obszarze ujętym w tzw. strefie oddziaływania, skazane są na niepowodzenie z uwagi na występujący w planie zapis oraz warunek zachowania odległości równej dziesięciokrotności wysokości istniejących i planowanych elektrowni wiatrowych. Odległości te są zobowiązane uwzględnić organy administracji architektoniczno-budowlanej, co w sposób jednoznaczny prowadzi do ograniczenia prawa własności skarżących, tj. właścicieli nieruchomości, których zamierzenia inwestycyjne stoją w sprzeczności z planowanymi w sąsiedztwie elektrowniami wiatrowymi. Aspekty te zostały przez Radę Gminy pominięte w rozstrzygnięciu z dnia [...] marca 2020 r. Wójt Gminy S. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, ponieważ skarżący nie wykazali, że zaskarżona uchwała narusza ich interes prawny, stosownie do treści art. 58 § pkt 5a p.p.s.a., ewentualnie o oddalenie skargi jako nie uzasadnionej. W ocenie organu gminy, podjęcie zaskarżonej uchwały nie zmieniło sytuacji prawnej skarżących i nie narusza ich interesu prawnego. W razie uznania skargi za dopuszczalną, organ gminy wskazał, że stosownie do treści art. 28 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie każde naruszenie zasad sporządzania planu powoduje nieważność uchwały, a tylko takie naruszenie, które ma charakter istotny. Ponadto, skarżący musi wykazać, zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, że istniejąca wadliwość uchwały narusza jego interes prawny. Zdaniem organu, uchwała jest zgodna z prawem i nie narusza interesu prawnego skarżących. W treści skargi nie wskazano jakie konkretnie zapisy uchwały są kwestionowane co utrudnia zajęcie stanowiska w sprawie. Skarżący nie wzięli pod uwagę, że wymóg zachowania określonej odległości projektowanej zabudowy mieszkaniowej czy usługowej od elektrowni wiatrowych, o których mowa w kwestionowanej uchwale, wynika z wymagań ustawowych. W dniu 16 lipca 2016 r. weszła bowiem w życie ustawa z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, która wprowadziła minimalne odległości pomiędzy istniejącymi i projektowanymi elektrowniami wiatrowymi oraz budynkami mieszkalnymi i o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa. Odległość ta, zgodnie z art. 4 ust. 1 tej ustawy, równa jest dziesięciokrotności wysokości istniejących i planowanych elektrowni wiatrowych. Kwestionowany plan miejscowy zakłada realizację elektrowni wiatrowych o maksymalnej wysokości 180 m (liczonej od poziomu terenu do najwyższego punktu na łopacie wirnika w pozycji pionowej), zatem strefa oddziaływania wokół planowanych elektrowni wiatrowych wynosi 1 800 m. W uchwale Nr [...] Rady Gminy S. z dnia [...] marca 2020 r. stanowiącej odpowiedź na wezwanie skarżących do usunięcia naruszenia prawa wyjaśniono, że ograniczenie to jest jedynie teoretyczne, ponieważ planowane elektrownie wiatrowe nie uzyskały dotąd ostatecznego pozwolenia na budowę i nie ma szans na uzyskanie takiego pozwolenia, w związku z treścią art. 6 pkt 4 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. Ponadto, odległość stanowiąca dziesięciokrotność wysokości elektrowni wiatrowej nie jest wymagana przy przebudowie, nadbudowie, rozbudowie, remoncie, montażu lub odbudowie budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszkalnej (art. 4 ust. 3 omawianej ustawy), co oznacza, że znakomita większość hipotetycznych inwestycji skarżących nie jest skrępowana wymogiem zachowania określonej ustawowo odległości pomiędzy budynkiem a elektrownią wiatrową. Obecnie art. 4 ust. 1 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych stanowi wiążącą dyspozycję, zezwalającą na możliwość lokalizacji elektrowni wiatrowych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz uzyskania pozwolenia na budowę. W stanie prawnym obowiązującym przed wejściem w życie tej ustawy nie obowiązywały jednoznacznie określone minimalne odległości w jakich dopuszczalne było lokalizowanie elektrowni wiatrowych. Obowiązujące w tym zakresie wymagania dotyczyły przede wszystkim dopuszczalnych poziomów hałasu dla określonego rodzaju zabudowy. Rada Gminy S. podejmując zaskarżoną uchwałę nie przekroczyła granic władztwa planistycznego rozumianego jako nieuprawnione, niezgodne z zasadą proporcjonalności ograniczenie prawa własności, nie naruszyła istotnych zasad ani trybu sporządzania planu. Zarządzeniem z dnia 27 listopada 2020 r. Sąd zobowiązał skarżących do wykazania naruszenia interesu prawnego zaskarżoną uchwałą, stosownie do wymogów art. 57 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i 5a p.p.s.a. W odpowiedzi na zobowiązanie Sądu skarżący, reprezentowani przez pełnomocnika będącego adwokatem, wyjaśnili, że ich interes prawny polegający na zaskarżeniu zmiany planu miejscowego wynika z art. 113 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska w zw. z art. 1 ust. 1a i art. 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnego poziomu hałasu w środowisku, w zw. z art. 140 i art. 143 Kodeksu cywilnego oraz art. 3 pkt 20 w zw. z art. 28 § 2 ustawy Prawo budowlane. Skarżący są właścicielami nieruchomości zabudowanych zabudową jednorodzinną przeznaczoną na cele mieszkaniowe, stanowiących działkę nr [...] w obrębie B. w przypadku J. K., nr [...] w obrębie S. [...] w przypadku N. B. i nr [...] w obrębie B. w przypadku D. K.. Nieruchomości te znajdują się w bliskim sąsiedztwie inwestycji obejmującej elektrownie wiatrowe w części obrębu geodezyjnego R., B., B. i B. w gminie S., w odległości mniejszej niż minimalna odległość określona art. 4 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. Tak bliska odległość nieruchomości skarżących od terenów objętych zaskarżoną uchwałą kreować będzie sytuację w której na nieruchomości skarżących oddziaływać będą immisje generowane przez planowane elektrownie wiatrowe, przede wszystkim hałas przekraczający dopuszczalne natężenie przewidziane dla zabudowy mieszkaniowej rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnego poziomu hałasu w środowisku, tj. natężenie w wymiarze 40 dB, a które to oddziaływania immisji hałasu na nieruchomości skarżących dopuszczają zapisy planu dopuszczające wykraczanie oddziaływania elektrowni wiatrowych, w tym izofony o parametrach 40 dB, poza granice objęte planem. Ponadto skarżący, których nieruchomości znajdują się w odległości mniejszej niż przewidziana art. 4 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych od planowanych zgodnie z zapisami planu elektrowni wiatrowych, znacząco zostaną ograniczeni w dalszej rozbudowie swoich nieruchomości. Zaskarżona uchwała naraża więc skarżących na hałas przekraczający dopuszczalne normy i znacząco ogranicza im możliwości niezakłóconej zabudowy nieruchomości zgodnie z ich przeznaczeniem w granicach kształtujących podmiotowe prawo własności, w związku z bliską odległością planowanych elektrowni wiatrowych. Uzasadnia to uznanie, że zaskarżona uchwała narusza interes prawny skarżących, co umożliwia jej zaskarżenie w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Zaskarżona uchwała narusza także art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 2a, art. 15 ust. 1 i ust. 3 pkt 3a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, z których wynika bezwzględny charakter zapisów zawartych w studium dla planu miejscowego, w tym wiążący charakter zapisów dotyczących lokalizacji i rozmieszczenia urządzeń wytwarzających energię elektryczną z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW, a także stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu, które to wyszczególnione naruszenia w niniejszej sprawie obejmują; a) wyznaczenie stref na nowych terenach nie wskazanych uprzednio w studium, b) wykraczanie izofony o parametrach 40 dB niezależnie od rodzaju elektrowni poza granice lokalizacji przewidziane w studium, także poza granice planu, a w konsekwencji objęcie istniejącej zabudowy jednorodzinnej strefą oddziaływania akustycznego powyżej 40 dB. Istotna niezgodność zapisów zaskarżonej uchwały z art. 113 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska oraz regulacjami rozporządzenia Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnego poziomu hałasu w środowisku wyrażająca się w wykraczaniu izofony o parametrach 40 dB niezależnie od rodzaju elektrowni poza granice przewidziane w studium, a także poza granice planu, świadczy o bezpośrednim naruszeniu interesu prawnego skarżących kwestionowaną uchwałą. W ocenie skarżących, obowiązująca regulacja art. 15 ust. 2 i 3 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych nie znosi legitymacji skarżących do wniesienia skargi do Sądu. Przepisy te są podstawą do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej oraz zgody na realizację rzeczonej inwestycji jedynie w przypadku niezgodnego z art. 4 ustawy parametru odległości, nie ingerując w sytuację niezgodności zapisów planu miejscowego ze studium oraz przepisami ustaw szczególnych. Regulacje te nie znoszą automatycznie zapisów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego niezgodnych z zapisami studium w zakresie lokalizacji, rozmieszczenia oraz stref ochronnych, regulacji określającymi dopuszczalne natężenie hałasu dla zabudowy mieszkaniowej. Nie znoszą zagrożeń jakie mogą zaistnieć dla skarżących w zakresie niemożności dalszej rozbudowy ich działek. W skardze zwrócono także uwagę na niezgodność oznaczonego charakteru nieruchomości skarżącego D. K. (dz. [...]) oraz charakteru posadowionych na niej budynków, w tym pominięcie faktu, iż na nieruchomości tej znajduje się budynek mieszkalny w zabudowie jednorodzinnej. Istnieje też rozbieżność dotycząca ilości elektrowni wiatrowych które mają się znajdować w sąsiedztwie nieruchomości skarżących, a których ilość w planie określono na 12 lub 13. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje. Niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, w oparciu o art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczegółowych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem CIVID19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.), wobec wystąpienia okoliczności w przepisie tym przewidzianych. Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnymi (Dz. U. z 2020 r. poz. 713), każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Z przepisu tego wynika m.in., że podstawą legitymacji skargowej jest naruszenie interesu prawnego skarżącego, a nie sam fakt posiadania owego interesu. To zaś oznacza, że w postępowaniu sądowym kwestionującym miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego podmiotowość uczestnika tego postępowania jest kształtowana inaczej niż w postępowaniu administracyjnym i obejmuje nie tylko istnienie interesu prawnego lub uprawnienia, lecz także jego naruszenie. Dopiero naruszenie interesu lub uprawnienia otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania skargi (oceny legalności planu), przy czym obowiązek uwzględnienia skargi na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego. Powołując się na naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia, wnoszący skargę w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym powinien wykazać, że w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną, prawnie gwarantowaną (a nie wyłącznie faktyczną) sytuacją a zaskarżoną przezeń uchwałą, związek polegający na tym, że uchwała narusza (pozbawia lub ogranicza) jego interes prawny lub uprawnienie. Interes prawny skarżącego powinien być konkretny i realny. Stąd też wniesienie skargi na plan nie legitymuje jedynie stan zagrożenia naruszeniem. W niniejszej sprawie niesporne jest, że postanowienia kwestionowanej uchwały ustalającej określone przeznaczenie terenów, sposób ich zagospodarowania i zabudowy, bezpośrednio nie dotyczą nieruchomości co do których skarżący legitymują się tytułem prawnym. Oczywiście nie deprecjonuje to możliwości wykazania przez skarżących legitymacji do skutecznego podnoszenia zarzutów wobec planu. Teoretycznie jak i praktycznie możliwe jest bowiem wykazanie przez właścicieli nieruchomości sąsiadujących z terenami objętymi postanowieniami planu, że skutki wejścia w życie planu miejscowego naruszają ich interes prawny lub uprawnienia. Przy tym niezależnie od oceny tej kwestii dokonanej przez sąd z urzędu, to przede wszystkim na skarżących ciąży obowiązek wykazania na czym naruszenie takie polega, że jest ono konkretne i realne. Jednym z argumentów skargi, który w ocenie jej autorów potwierdzałby istnienie po stronie skarżących interesu prawnego i jego naruszenia przepisami uchwały, miałoby być wykraczanie izofony o parametrach 40 dB poza granice lokalizacji przewidzianej w studium oraz poza granice planu, a w konsekwencji objęcie istniejącej zabudowy jednorodzinnej strefą oddziaływania akustycznego powyżej 40 dB. Dokonana przez Sąd analiza treści uchwały zasadności zarzutów tych nie potwierdza. W ustaleniach dla całego obszaru objętego planem, w § 4 ust. 1 pkt 3 uchwały zapisano, że dopuszczalny zasięg oddziaływania zespołu elektrowni wiatrowych na środowisko w zakresie hałasu dla form użytkowania, określonych w rozporządzeniu właściwego ministra w sprawie dopuszczalnego poziomu hałasu w środowisku, winien być zgodny z obowiązującymi w tym zakresie przepisami, co należy udokumentować przed uzyskaniem pozwolenia na budowę. Następnie, w ustaleniach szczegółowych dla poszczególnych terenów uchwała stanowi, że lokalizacja elektrowni wiatrowych oraz towarzyszącej infrastruktury winna być zgodna z obowiązującymi przepisami odrębnymi, w tym w zakresie dopuszczalnego poziomu hałasu, wibracji i promieniowania, co należy udokumentować na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę w trybie wymaganym właściwymi przepisami związanymi z ochroną środowiska i zdrowia ludzi (§ 5 ust. 2 pkt 5, § 8 ust. 2 pkt 5). Nadto, dla terenu [...] ustalono, że izofona określająca oddziaływanie akustyczne elektrowni wiatrowych 45 dB w porze nocnej oraz 55 dB w porze dziennej (zgodnie z odpowiednim rozporządzeniem określającym dopuszczalne normy hałasu w środowisku) musi zamknąć się w obszarze niniejszej zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (§ 8 ust. 2 pkt 10 uchwały). O ile zatem skarżący mogą powołać się na posiadanie interesu prawnego wobec możliwości oddziaływania planowanych elektrowni wiatrowych w zakresie ich oddziaływania akustycznego, to z przytoczonych zapisów planu nie wynika, aby został przewidziany na terenach sąsiadujących z obszarem planu taki poziom natężenia dźwięków (hałasu) wyrażonego w decybelach, który przekraczałby dopuszczalne w tym zakresie normy określone obowiązującymi przepisami prawa. Wprost przeciwnie, oddziaływanie ponadnormatywne musi się zamknąć w obszarze zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odnosząc się w tym miejscu do zarzucanej niezgodności zaskarżonej uchwały w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z obowiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, zauważyć należy, że podobnie jak w przypadku pozostałych zarzutów skargi, nie zostały one w sposób należyty powiązane z poszczególnymi postanowieniami ww. uchwał, nie wskazano nawet z którą wersją uchwały w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego zaskarżona uchwała jest niezgodna. Tym niemniej Sąd przeanalizował postanowienia uchwały (studium) Rady Gminy S. z dnia [...] czerwca 1995 r., zmienionego uchwałą Nr [...] z dnia 26 września 2008 r. i uchwałą Nr [...] z dnia [...] września 2011 r. i podnoszonej niezgodności planu ze studium nie dostrzegł. Kolejnym, akcentowanym w skardze zarzutem odnośnie zaskarżonej uchwały, jest znaczące ograniczenie możliwości zabudowy nieruchomości skarżących w związku z bliską odległością planowanych elektrowni wiatrowych, mniejszej niż przewidziana art. 4 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. Ustosunkowując się do ww. zarzutu zauważyć należy, że ww. ustawa z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 981) została uchwalona i weszła w życie już po podjęciu przez Radę Gminy S. kwestionowanej uchwały z dnia 30 maja 2014 r. Z tego względu zasady przewidziane w ww. ustawie nie mogły został uwzględnione przez Radę Gminy w momencie podejmowania uchwały. Tym niemniej warto zwrócić uwagę, że przepisy ww. ustawy regulują również zagadnienia odnoszące się do stosowania obowiązujących już miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. W art. 4 w ust. 1 określono następujące zasady - odległość, w której mogą być lokalizowane i budowane: 1) elektrownia wiatrowa - od budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, oraz 2) budynek mieszkalny albo budynek o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa - od elektrowni wiatrowej - jest równa lub większa od dziesięciokrotności wysokości elektrowni wiatrowej mierzonej od poziomu gruntu do najwyższego punktu budowli, wliczając elementy techniczne, w szczególności wirnik wraz z łopatami (całkowita wysokość elektrowni wiatrowej). Przy tym odległość, o której mowa w ust. 1, nie jest wymagana przy przebudowie, nadbudowie, rozbudowie, remoncie, montażu lub odbudowie budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa (art. 4 ust. 3 cyt. ustawy). W myśl art. 15 ust. 2 ustawy, plany miejscowe obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy zachowują moc. Według art. 15 ust. 3 ustawy, jeżeli w planie miejscowym, o którym mowa w ust. 2 lub w ust. 7 pkt 1, przewiduje się lokalizację elektrowni wiatrowej, organ administracji architektoniczno-budowlanej odmawia wydania pozwolenia na budowę, a organ prowadzący postępowanie w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia, jeżeli ta inwestycja nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 4. Zgodnie zaś z art. 15 ust. 4, jeżeli w planie miejscowym, o którym mowa w ust. 2 lub w ust. 7 pkt 1 oraz w ust. 8, przewiduje się lokalizację budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, przesłanki odmowy przez organ administracji architektoniczno-budowlanej wydania pozwolenia na budowę lub, w przypadku zgłoszenia wniesienia sprzeciwu, nie stanowi fakt, iż inwestycja ta nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 4. Z przytoczonych przepisów wynika, że pomimo postanowień zaskarżonej uchwały o przeznaczeniu określonych terenów na energetykę wiatrową, nie będą mogły powstać żadne elektrownie wiatrowe, które nie spełnią norm odległościowych o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy. Nadto, co jest niekwestionowane w sprawie, właściciele nieruchomości również sąsiadujących z planem mają możliwość wybudowania budynków mieszkalnych albo budynków o funkcji mieszanej z zachowaniem ww. odległości, co obecnie po stronie skarżących jest niczym nieograniczone wobec nie wykazania aby jakiekolwiek elektrownie wiatrowe zostały już usytuowane w odległości określonej przez art. 4 analizowanej ustawy. Podkreślić należy, że ewentualne posiadanie przez skarżących pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, wydane przed dniem wejścia w życie ustawy, zachowują moc (art. 13 ust. 1 ustawy). Dla wykazania przez skarżących naruszenia posiadanego interesu prawnego lub uprawnienia bez znaczenia prawnego pozostają wydane wobec innych podmiotów i w odniesieniu do innych nieruchomości decyzję administracyjne dotyczące ustalenia warunków zabudowy. Powyższe okoliczności uzasadniały stwierdzenie, że skarżący nie wykazali aby zaskarżona uchwała naruszała ich interes prawny lub uprawnienie, co skutkować musiało odrzuceniem skargi, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.).