III SA/Gl 1132/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Kandut Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz Sędzia WSA Adam Nita (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi R. M. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z [...] r., nr [...], Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (w dalszej części uzasadnienia określany również mianem Organu interpretacyjnego) utrzymał w mocy swoje własne postanowienie z [...] r., nr [...]. W tym orzeczeniu nieostatecznym, Organ interpretacyjny odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego, datowanego na [...] r., uzupełnionego w piśmie z [...] r. Wspomniane pismo dotyczyło przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, w zakresie ustalenia podmiotu zobowiązanego do wystawienia faktury z tytułu dostawy nieruchomości. Nieostateczne postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. W dniu 30 maja 2017 r. do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej wpłynął wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie ustalenia podmiotu zobowiązanego do wystawienia faktury z tytułu dostawy nieruchomości. Jego autorem był R.M., reprezentowany przez fachowego pełnomocnika (zwany dalej Wnioskodawcą lub Skarżącym). Wniosek uzupełniono w dniu 29 sierpnia 2017 r. o pełnomocnictwo szczególne na druku PPS-1, wraz ze wskazanym adresem elektronicznym do doręczeń w systemie ePUAP. Prezentacja zaistniałego stanu faktycznego, zawarta we wniosku o interpretację jest bardzo zawiła i przez to trudna do zrozumienia. Analizując jednak zarówno opis stanu faktycznego, jak i własne stanowisko w sprawie, przedstawione przez Skarżącego, można zrelacjonować następujący przebieg zdarzeń dających asumpt do sformułowania wniosku o interpretację indywidualną. Wnioskodawca nabył nieruchomość (lokal użytkowy), od komornika sądowego, w trakcie toczącego się postępowania egzekucyjnego – w dniu [...] r. Sąd Rejonowy dokonał przybicia nieruchomości na rzecz nabywcy licytacyjnego (Wnioskodawcy), a [...] r. uprawomocniło się postanowienie o przysądzeniu własności nieruchomości. Skarżący został zaś wprowadzony w posiadanie nabytej rzeczy przez komornika sądowego. Jednocześnie (niejako – "równolegle"), [...] r. ogłoszono upadłość likwidacyjną "A" w K. (zwanego dalej Dłużnikiem – był to podmiot, w stosunku do którego paralelnie prowadzono egzekucję). Złożoność stanu faktycznego zwiększa zaś to (i czynnik ten jest trzecim istotnym elementem stanu faktycznego sprawy), że jeszcze przed wszystkimi tymi zdarzeniami, bo [...] r., w trakcie toczącego się postępowania egzekucyjnego, Dłużnik zbył ten sam lokal użytkowy, który później nabył Wnioskodawca, innej osobie, bo G.R.. Na tym tle zaistniał problem, który dość chaotycznie został zaprezentowany we wniosku o interpretację indywidualną. Skarżący nie miał bowiem pewności co do tego, który z wymienionych wcześniej podmiotów – komornik, czy syndyk zobowiązany był wystawić mu, jako nabywcy lokalu, fakturę VAT. Ten stan niepewności pogłębiał fakt, że w sprawie zaistniał swoisty "spór kompetencyjny negatywny" i żadna z wymienionych osób nie czuła się właściwa do spełnienia tej powinności (opis argumentacji został zawarty we wniosku o interpretację). Dodatkowo, jak wyjawił Skarżący, zarówno komornik, jak i syndyk uzyskali korzystne dla nich interpretacje indywidualne (było to w czasie, gdy organem interpretacyjnym był jeszcze minister właściwy do spraw finansów publicznych), z których wynikało, że żaden z nich nie jest właściwy w zakresie wystawienia faktury. Prezentując własne stanowisko w sprawie, Wnioskodawca stwierdził, że w jego przekonaniu, podmiotem właściwym w zakresie spełnienia obowiązku wystawienia faktury jest komornik sądowy. Stanowisko to poparł on argumentacją zawartą we wniosku o interpretację indywidualną, opartą na analizie przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tj. Dz.U. z 2011 r., nr 177, poz. 1054 z późn. zm. – zwanej dalej u.p.t.u.). Punktem odniesienia dla rozważań Skarżącego był art. 18 oraz 106c u.p.t.u. Jak już wcześniej wspomniano, w odpowiedzi na wniosek, Organ interpretacyjny odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego. Stało się tak, ponieważ – w jego przekonaniu – Skarżący nie jest podmiotem zainteresowanym, na wniosek którego wydaje się interpretację indywidualną. Uzasadniając swoje stanowisko, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej powołał się na art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz.U. z 2017 r., poz. 201 – zwanej dalej O.p.) i wyjaśnił, że w świetle tego przepisu przedmiotem wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego może być ocena prawna danego stanu faktycznego bądź zdarzenia przyszłego, dotyczącego wnioskodawcy, dokonywana na gruncie przepisów prawa podatkowego. Organ wydający interpretację rozstrzyga zaś, czy zainteresowany prawidłowo ocenia kwestię wpływu zaistnienia opisanej sytuacji faktycznej na jego obowiązki i uprawnienia wynikające z unormowań prawa podatkowego. W przekonaniu Organu interpretacyjnego, nie każdy, w jakiejkolwiek sprawie może wystąpić o interpretację indywidualną. Z art. 14b § 1 O.p. wynika bowiem, że wniosek o wydanie interpretacji może złożyć zainteresowany podmiot w swojej indywidualnej sprawie. W przepisie tym ustawodawca wymaga zatem istnienia pomiędzy sprawą, w której wystąpiono z wnioskiem o wydanie interpretacji a wnioskodawcą związku wyrażającego się w tym, że przedstawiony we wniosku problem musi dotyczyć sfery opodatkowania lub ewentualnego opodatkowania wnioskodawcy. To zaś oznacza, że wnioskodawca ma uprawnienia do uzyskania od organu podatkowego interpretacji prawa podatkowego w każdej indywidualnej kwestii, która może kształtować jego prawa i obowiązki na gruncie określonej regulacji podatkowej. W konsekwencji, wnioskodawca jest władny uzyskać interpretację , o ile wykładnia przepisów prawa podatkowego znajdujących zastosowanie w sprawie może rzutować na prawidłowe rozliczenie podatkowe tego podmiotu. Argumentację tę, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wzmocnił, powołując się na art. 14b § 4 O.p, Wynika z niego, że wnioskujący o wydanie interpretacji indywidualnej składa oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania, że elementy stanu faktycznego objęte wnioskiem o wydanie interpretacji w dniu złożenia wniosku nie są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego. W razie złożenia fałszywego oświadczenia, wydana interpretacja indywidualna nie wywołuje natomiast skutków prawnych. Oświadczenie takie może zaś złożyć tylko podmiot, którego sprawa dotyczy bezpośrednio (indywidualnie). Z wszystkich, przedstawionych przyczyn, w ocenie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, zainteresowanym, władnym uzyskać interpretację, jest każdy kto złoży wniosek w sprawie indywidualnej, która dotyczy jego praw i obowiązków podatkowych (sfery opodatkowania lub ewentualnego opodatkowania podmiotu składającego wniosek o wydanie interpretacji). Jemu też jest zapewniana ochrona, wynikająca z art. 14k – 14m O.p. Ponieważ wątpliwości wyartykułowane przez Wnioskodawcę dotyczą ustalenia, czy obowiązanym do wystawienia faktury jest komornik, czy może syndyk, w przekonaniu Organu interpretacyjnego nie sposób przyjąć, że sformułowane pytanie odnosi się do sytuacji podatkowoprawnej Skarżącego. W ocenie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej dotyczy ono natomiast sytuacji prawnopodatkowej innego podmiotu zobowiązanego do wystawienia faktury, zgodnie z przepisami ustawy o podatku od towarów i usług. W tej sytuacji, w opisanym stanie faktycznym, brak jest podstaw ku temu, aby to Wnioskodawca występował o interpretację. To nie jego dotyczą bowiem przepisy mające być przedmiotem interpretacji. Dlatego właśnie, ponieważ żądanie (wniosek o interpretację) zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, wydano postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Z rozstrzygnięciem tym nie zgodził się Skarżący, który we wniesionym przez siebie zażaleniu zarzucił mu naruszenie: 1) art. 14b O.p. - poprzez niewydanie indywidualnej interpretacji podatkowej pomimo istnienia interesu prawnego Wnioskodawcy w rozstrzygnięciu, poprzez prawidłowe określenie obowiązku podatkowego a to poprzez istnienie lub nieistnienie możliwości odliczenia podatku od towarów i usług od nabycia nieruchomości przez Wnioskodawcę; 2) art. 165a O.p. - poprzez jego zastosowanie w sytuacji, w której Wnioskodawca jest stroną transakcji nabycia nieruchomości, a prawo do odliczenia lub nie podatku od towarów i usług wpływa bezpośrednio na jego prawa i obowiązki podatkowe; 3) art. 133 O.p. - poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji przyjęcie, iż Wnioskodawca nie jest stroną postępowania podatkowego podczas gdy zakup nieruchomości i prawo odliczenia lub nie podatku od towarów i usług wpływa bezpośrednio na jego prawa i obowiązki podatkowe. W związku z tym, Skarżący wniósł o uchylenie wydanego postanowienia, a w konsekwencji, o wydanie interpretacji podatkowej zgodnie ze złożonym wnioskiem. Organ interpretacyjny, orzekając w sprawie po raz drugi, utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Uzasadniając swoje stanowisko Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej powtórzył swoją argumentację zawartą w uzasadnieniu nieostatecznego postanowienia wydanego w sprawie. W jego ocenie, problem przedstawiony we wniosku o interpretacje nie dotyczy sfery opodatkowania Wnioskodawcy. Dlatego zasadna była odmowa wszczęcia postępowania w przedmiocie wydania interpretacji indywidualnej. Dodatkowo, Organ interpretacyjny wyartykułował, że skoro stroną postępowania interpretacyjnego jest zainteresowany - w rozumieniu przepisów rozdziału la działu II Ordynacji podatkowej, w postępowaniu tym nie będą miały zastosowania przepisy i definicje strony administracyjnego postępowania podatkowego zawarte w przepisach art. 133 i art. 133a (rozdziału 3 działu IV) Ordynacji podatkowej. Tych regulacji, z mocy art. 14h O.p. nie wprowadzono bowiem do postępowania interpretacyjnego. W skardze na to ostateczne postanowienie, Wnioskodawca wystąpił o: 1) uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia w całości oraz o przekazanie sprawy Dyrektorowi Krajowej Informacji Skarbowej do ponownego rozpoznania; 2) zasądzenie od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym zastępstwa prawnego, według – jak to ujęto - norm przypisanych. Jednocześnie, Wnioskodawca zarzucił zaskarżonemu postanowieniu ostatecznemu naruszenie: 1) art. 14b O.p. - poprzez niewydanie indywidualnej interpretacji podatkowej pomimo istnienia interesu prawnego wnioskodawcy w rozstrzygnięciu poprzez prawidłowe określenie obowiązku podatkowego, a to poprzez istnienie lub nieistnienie możliwości odliczenia podatku od towarów i usług od nabycia nieruchomości przez wnioskodawcę, a w konsekwencji, brak możliwości oceny zastosowania art. 88 ust. 3a pkt 1 lit a, pkt 2 i ust. 4 w związku z art. 86 ust. 1 u.p.t.u.; 2) art. 165a O.p. - poprzez jego zastosowanie w sytuacji, w której Wnioskodawca jest stroną transakcji nabycia nieruchomości, a prawo do odliczenia lub nie podatku od towarów i usług wpływa bezpośrednio na jego prawa i obowiązki podatkowe; 3) art. 133 O.p. - poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji przyjęcie, iż Wnioskodawca nie jest stroną postępowania podatkowego podczas, gdy zakup nieruchomości i prawo odliczenia lub nie podatku od towarów i usług wpływa bezpośrednio na jego prawa i obowiązki podatkowe; 4) art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p. - poprzez naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych. Jak podkreślił Wnioskodawca uzasadniając swoją skargę, trudno uznać, iż nie ma on interesu prawnego w przedmiotowej sprawie. Dzieje się tak, ponieważ to na Skarżącym spoczywa – jak to ujęto - ewentualny obowiązek rozliczenia podatku od towarów i usług od transakcji zakupu nieruchomości. Wydanie dwóch sprzecznych interpretacji prawnych (zapewne chodzi o interpretacje skierowane do komornika i syndyka) skutkuje zaś brakiem możliwości dokonania przez Wnioskodawcę stosownego rozliczenia podatku od towarów i usług, albowiem – jak to ujęto - w dalszym ciągu nie otrzymuje on faktury VAT z tytułu sprzedaży nieruchomości. W ocenie Skarżącego, w przedmiotowej sprawie, Organ interpretacyjny niezasadnie zaniechał wydania interpretacji, pozostawiając podatnika bez rozstrzygnięcia i utrzymując w obrocie stan niepewności podatkowej, która może rodzić także negatywne konsekwencje dla Skarżącego. Odpowiadając na przedstawione wcześniej zarzuty, Organ interpretacyjny podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Dodatkowo, wyartykułował on, że zgodnie z art. 14b § 3 O.p., składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest zaś ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym / opisem zdarzenia przyszłego. W konsekwencji, zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu sprawy. W przekonaniu Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, nie mógł on wziąć pod uwagę okoliczności dotyczących opisu sprawy, wskazanych przez Skarżącego dopiero na etapie – jak to ujęto - postępowania odwoławczego (wskazanie na interes podatkowy Wnioskodawcy wynikający art. 88 ust. 3a pkt 1 lit a, pkt 2 i ust. 4 w związku z art. 86 ust. 1 u.p.t.u.). Zdaniem tego podmiotu, nie mogą być przedmiotem merytorycznej analizy nowe okoliczności sprawy dotyczące złożonego wniosku, dodane na etapie zażalenia lub skargi, których strona nie przedstawiła na etapie jego składania. Nie stanowią one bowiem uzupełnienia wniosku. Ponadto, Organ interpretacyjny powtórzył swoje wcześniejsze argumenty, oparte na analizie przepisów procesowych zawartych w Ordynacji podatkowej. W jego ocenie, pojęcie strony dla celów postępowania interpretacyjnego jest determinowane przez treść przepisów rozdziału la działu II Ordynacji podatkowej. W tym przypadku nie mają więc zastosowania definicje strony administracyjnego postępowania podatkowego, zawarte w art. 133 i art. 133a (rozdziału 3 działu IV) O.p. Do tej regulacji prawnej ustawodawca nie odwołał się bowiem w art. art. 14h O.p. W ocenie Organu interpretacyjnego, w przedmiotowej sprawie w żaden sposób nie została naruszona zasada zaufania, o której mowa w art. 121 O.p. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, kierując się obowiązującymi przepisami stwierdził bowiem, że zaistniały przesłanki do odmowy wszczęcia postępowania na podstawie art. 165a § 1 O.p. W konsekwencji, wydał on stosowne postanowienie, które następnie utrzymał w mocy. Okoliczność, że Skarżący nie zgadza się z przyjętym w sprawie rozstrzygnięciem nie oznacza zaś, że doszło do naruszenia zasady zaufania do organów podatkowych. Jak wyartykułował Organ interpretacyjny, o obrazie art. 121 § 1 O.p., nie może świadczyć podjęcie przez organ podatkowy rozstrzygnięcia odmiennego od oczekiwanego przez Wnioskodawcę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ rozstrzygnięcia Organu interpretacyjnego są zgodne z prawem. W ocenie Sądu jest tak, chociaż nie wszystkie argumenty Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej zasługują na uznanie. W przedmiotowej sprawie sporne było to, czy Skarżący, składając wniosek o interpretację indywidualną był stroną szczególnego rodzaju procedury, tj. postępowania interpretacyjnego. Jak wynika z pisma Wnioskodawcy, inicjującego postępowanie w przedmiocie interpretacji indywidualnej, przedmiotem troski Skarżącego było to, kto powinien wystawić mu fakturę w związku z dostawą lokalu użytkowego na jego rzecz. Sprzedaż była bowiem efektem czynności podjętej przez komornika sądowego i Sąd Rejonowy, przy czym paralelnie w stosunku do dostawcy tego towaru wszczęto postępowanie upadłościowe. Wnosząc zażalenie na postanowienie Organu interpretacyjnego, Skarżący wyjawił, że jego interes prawny w uzyskaniu interpretacji (i – w domyśle – przymiot strony postępowania) zasadza się na tym, że – jak to ujęto – ustalenie obowiązku wystawienia faktury VAT, rzutuje bezpośrednio na prawo do odliczenia lub nie – jak to sformułowano – podatku VAT. Z kolei, w skardze skierowanej do Sądu, ten sam podmiot wskazał, że jego interes prawny wynika z tego, że spoczywa na nim – jak to ujęto - ewentualny obowiązek rozliczenia podatku od towarów i usług od transakcji zakupu nieruchomości. Wydanie dwóch sprzecznych interpretacji prawnych (jak już wcześniej sygnalizowano, zapewne chodzi o interpretacje skierowane do komornika i syndyka) skutkuje zaś brakiem możliwości dokonania przez Wnioskodawcę stosownego rozliczenia podatku od towarów i usług, albowiem – jak to wyrażono w skardze - w dalszym ciągu nie otrzymuje on faktury VAT z tytułu sprzedaży nieruchomości. Nie sposób zgodzić się z tym zapatrywaniem. Należy zauważyć, że w związku z transakcją nabycia nieruchomości (lokalu użytkowego) od jej dostawcy, tyle że dokonanej przez komornika sądowego, Wnioskodawca nigdy nie jest podatnikiem. W ustawie o podatku od towarów i usług, a także w innych aktach polskiego prawa podatkowego brak jest bowiem przepisów, z których możnaby wyprowadzić taki wniosek. Co więcej, z art. 18 u.p.t.u. wynika, że w takiej sytuacji płatnikiem podatku jest komornik sadowy, który w myśl art. 106c tej samej ustawy, działając w imieniu i na rzecz dłużnika (a nie jako płatnik) obowiązany jest wystawić fakturę. Z kolei, jeśli dostawa jest dokonana przez syndyka, podmiot ten jako osoba władająca majątkiem upadłego zobowiązana jest rozliczyć podatek i wystawić fakturę. Tak, czy inaczej, w stanie faktycznym zaprezentowanym we wniosku o interpretację, brak jest podstaw prawnych do żądania rozliczenia przez Wnioskodawcę podatku od towarów i usług należnego z tytułu dokonanej transakcji (nabycia lokalu użytkowego). W swoim rozumowaniu, Sąd rozważał też kwestię wpływu zaistniałej sytuacji na odliczenie naliczonego podatku od towarów i usług. Także w tym zakresie, w stanie faktycznym ustalonym na podstawie wniosku o interpretację, a także odnosząc się do argumentów podniesionych przez Wnioskodawcę w zażaleniu oraz w skardze, Sąd nie dopatrzył się podstaw do zanegowania legalności postanowień wydanych przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej. Stało się tak, chociaż nie zyskała uznania Sądu teza formułowana przez Organ interpretacyjny, w myśl której nie mógł on wziąć pod uwagę okoliczności dotyczących opisu sprawy, wskazanych przez Skarżącego dopiero na etapie – jak to ujęto - postępowania odwoławczego. Dzieje się tak, ponieważ następstwem wniesienia odwołania (i – odpowiednio, przez wzgląd na treść art. 239 O.p. – zażalenia) jest ponowne, merytoryczne badanie sprawy przez Organ II instancji (w przedmiotowej sprawie, z uwagi na brak dewolutywności – przez ten sam Organ interpretacyjny rozpatrujący zażalenie na swoje własne, nieostateczne postanowienie). Skarżący mógł więc wykazywać swój interes prawny i przymiot strony, także w zażaleniu na postanowienie. Badając sprawę ponownie, okolicznością braną pod uwagę Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej winian był zaś czynić kwestię bycia przez Wnioskodawcę strona postępowania interpretacyjnego. Inna sprawa to to, że zarówno argumentacja Wnioskodawcy, jak i stan faktyczny sprawy nie pozwalają na ustalenie, że jest on podmiotem, któremu - przez wzgląd na treść przepisów ustawy o podatku od towarów i usług – przysługuje odliczenie podatku naliczonego od kwoty należnego podatku od towarów i usług. Brak faktury uniemożliwiałby zaś przeprowadzenie tej operacji. Jak łatwo zauważyć, analizując wniosek o interpretację indywidualną, Skarżący posługuje się numerem PESEL jako identyfikatorem podatkowym. Znalazło to odzwierciedlenie także w treści postanowień kierowanych do niego przez Organ interpretacyjny. Tymczasem, redukcja podatku należnego o kwotę naliczonego podatku od towarów i usług jest elementem konstrukcji wspomnianej daniny publicznej, determinującym treść zobowiązania podatkowego wyłącznie w odniesieniu do zarejestrowanych podatników VAT czynnych. Tymi są zaś osoby wykonujące działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.p.t.u. Dla tej kategorii podatników identyfikatorem jest zaś Numer Identyfikacji Podatkowej (NIP) – por. art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (tj. Dz.U. z 2017 r., poz. 869 – ze zm.). Dlatego właśnie, wbrew twierdzeniom Wnioskodawcy, nie można uznać go za stronę postępowania w przedmiocie wydania indywidualnej interpretacji podatkowej. Tym samym, nie jest trafny, podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 14b O.p. Nie może też zyskać akceptacji zarzut obrazy art. 165a O.p. - poprzez jego zastosowanie w sytuacji, w której Wnioskodawca jest stroną transakcji nabycia nieruchomości, a prawo do odliczenia lub nie podatku od towarów i usług wpływa bezpośrednio na jego prawa i obowiązki podatkowe. Z kolei, Organ interpretacyjny trafnie wywiódł, że przez wzgląd na treść art. 14h O.p. brak jest podstaw do posiłkowania się treścią art. 133 O.p oraz 133a O.p. podczas ustalania statusu strony postępowania w przedmiocie wydania interpretacji indywidualnej. Dlatego właśnie, nie zyskał uznania Sądu trzeci zarzut podniesiony w skardze. Wreszcie, nie sposób zgodzić się z tezą o obrazie przez Organ interpretacyjny zasady zaufania, wyrażonej w art. 121 § 1 O.p. (z uwagi na treść art. 14h O.p., przepis ten znajduje zastosowanie w postępowaniu interpretacyjnym). Trafnie bowiem Dyrektor Krajowej Administracji Skarbowej zauważył, że okoliczność, iż Skarżący nie zgadza się z przyjętym w sprawie rozstrzygnięciem nie oznacza, że doszło do naruszenia zasady zaufania do organów podatkowych. Analizując zaś cały przebieg postępowania, brak jest podstaw do tego, aby dopatrzyć się w nim naruszenia zasady zaufania do Organu interpretacyjnego. W tym stanie rzeczy, biorąc pod uwagę wszystkie przedstawione okoliczności, Sąd oddalił skargę. Stało się tak na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 – ze zm.).